Dylan kort #3644

Countryster Charlie Daniels is overleden. Daniels speelde met Bob Dylan tijdens de sessies voor Nashville Skyline, Self Portrait en New Morning. In 2014 bracht hij met zijn Charlie Daniels Band het album Off The Grid uit, een album waarop hij tien Dylan-songs vertolkt. Na een beroerte overleed Daniels op 6 juli. Hij werd 83 jaar. Zie hier.
BOBCast aflevering 4 staat inmiddels online, zie hier. Ik ben nieuwsgierig, wat vinden jullie van deze BOBCast? Bijdragen over de BOBCast voor publicatie op de blog mogen naar twillems87[at]gmail.com.
Blake Mills laat in een serie filmpjes op YouTube zien hoe geraffineerd de gitaarpartijen op Rough And Rowdy Ways in elkaar steken: "I Contain Multitudes", "Crossing The Rubicon", "I've Made Up My Mind To Give Myself To You", "My Own Version Of You", "False Prophet", "Mother Of Muses", "Black Rider". [met dank aan Arie]
Gerard Kessels over Bob Dylan tijdens een interview met Fons Geraerts (vanaf 39:45), zie hier. [met dank aan Alois]
Mgr. Rob Mutsaerts over Bob Dylan en Rough and Rowdy Ways, zie hier.
Johnny's Garden over Rough And Rowdy Ways, zie hier.

Morgen is een lange tijd - door Rambling Pete

Peter van der Doef, beter bekend als Rambling Pete, vertaalt en zingt songs van Bob Dylan. De vijfde vertaling die ik hier plaats is "Morgen is een lange tijd",  "Tomorrow Is A Long Time".

MORGEN IS EEN LANGE TIJD

 

Als vandaag geen eindeloze weg was

En vannacht niet zonder maneschijn

En als morgen niet een hele lange tijd was

Dan wist je niet wat eenzaamheid kan zijn.

 

Refrein:

Oh, als alleen mijn lief op mij zou wachten

En haar kloppend hart alleen voor mij zou slaan

Oh, als ze wilde delen weer de nachten

Dan zou ik o zo snel weer naar haar gaan.

 

Ik zie mijn spiegelbeeld niet meer in het water

En zonder pijn spreek ik geen woorden meer

Mijn voetstap is ineens ook zonder weerklank

Mijn eigen naam doet mij alleen maar zeer.

 

Er is schoonheid in het zilver van rivieren

En ook schoonheid in de gouden zonneschijn

Maar niets kan tippen aan de schoonheid

Van jouw ogen telkens als we samen zijn.


Luister hier naar Ramblin' Pete's versie van "Morgen is een lange tijd".


Rough And Rowdy Ways

Over twaalf dagen verschijnt Rough And Rowdy Ways op elpee en dat terwijl het album alweer zestien dagen op cd en via streaming diensten te beluisteren is. De vinylpuristen zouden wel eens beloond kunnen worden voor hun wachten. Ik kan niet aan de indruk ontkomen dat bij het in de juiste volgorde zetten van de songs op Rough And Rowdy Ways aan de elpee werd gedacht - zoals bijvoorbeeld eerder bij Modern Times en Triplicate -, niet aan de cd en helemaal niet aan streaming diensten.

Ik heb de elpee nog niet gezien. Het is speculeren, maar logica dicteert dat - net als op de cd - "Murder Most Foul" op de elpee los zal staan van de overige songs. Naar mijn smaak is het een goede keuze geweest om "Murder Most Foul" een eigen cd te geven, terwijl de tien songs makkelijk op één cd hadden kunnen staan. In mijn oren staat "Murder Most Foul" los van het album. Na het horen van "Key West", het laatste nummer van de eerste cd, zet ik nooit gelijk de tweede cd met "Murder Most Foul" op. Ik heb eerst pauze nodig. Bovendien wordt er met "Key West" iets afgesloten. "Murder Most Foul" zuigt de luisteraar een nieuwe wereld in. Dit gaat verloren bij de streaming diensten. 
Het design van de cd lijkt te bevestigen dat "Murder Most Foul' los staat van de rest van het album. Allereerst kent de hoes geen echte achterzijde - met tracklist - maar twee voorkanten: een foto met daarop een dansend stel en een over de juke box hangende jongeman, en een foto van John F. Kennedy. Het tweede dat lijkt te bevestigen dat "Murder Most Foul" los staat van de overige negen songs, is dat op de eerste cd de titel Rough And Rowdy Ways staat, maar op de tweede cd niet.
Goed, "Murder Most Foul" staat los van de rest. Dat zal op de elpee niet anders zijn, schat ik zo in. "Murder Most Foul" zal waarschijnlijk een eigen plaatkant krijgen.
Dan blijven er negen songs over voor drie elpeekanten. Logica dicteert dat er dan 3 songs per elpeekant zijn. Er van uitgaande dat de songs inderdaad zo over de elpeekanten zijn verdeeld, dan ziet dat er zo uit:

kant 1:
1. "I Contain Multitudes"
2. "False Prophet"
3. "My Own Version Of You"

kant 2:
1. I've Made Up My Mind To Give Myself To You"
2. "Black Rider"
3. "Goodbye Jimmy Reed"

kant 3:
1. "Mother Of Muses"
2. "Crossing The Rubicon" 
3. "Key West (Philosopher Pirate)"

kant 4:
1. "Murder Most Foul"

Wie bij verschillende webwinkels, net als ik heb gedaan, gaat zoeken naar afbeeldingen van de elpeehoes, zal zien dat voor de (vaag gemaakte) afbeeldingen van de albumhoes van de vinyl-versie van Rough And Rowdy Ways verschillende versies zijn gebruikt. Wie kijkt naar afbeeldingen van de hoes van de versie met zwart vinyl, krijgt niet de hoes van de elpee, maar de cd te zien. Maar in bijvoorbeeld de webwinkel van Badlands is bij de versie met geel vinyl de daadwerkelijke - helaas wazig gemaakte - elpeehoes te zien (zie hier). Het eerste dat opvalt, is dat de foto van Jimmie Rodgers en The Carter Family niet rechts, zoals op de cd-hoes, maar links staat. Bovendien is de foto op de elpeehoes rechthoekig en op de cd-hoes vierkant.
Maar goed, het gaat me hier om de tracklist. Op de foto is de tracklist wazig gemaakt, maar door de vorm van de woorden op de foto lijkt mijn aanname over de verdeling van de tracks over de elpeekanten te kloppen.

Starend naar de boven gegeven tracklist vallen gelijk twee zaken op:
1. de drie blues-songs zijn mooi verdeeld over de drie elpee-kanten van Rough And Rowdy Ways;
2. het enige zwakke moment van (de cd!) Rough And Rowdy Ways - het overgaan van "My Own Version Of You" in " I've Made Up My Mind To Give Myself To You" - is opgelost door de noodzaak om de elpee om te draaien waardoor er een korte pauze tussen de twee songs ontstaat.

Luisteren naar Rough And Rowdy Ways als bestaande uit negen songs, drie keer drie songs, opent de oren. ineens valt op dat kant 1 een spiegel heeft in kant 3:
kant 1: opener (rustige song) - blues - rustige song
kant 3: rustige song - blues - afsluiter (rustige song)
Beide kanten hebben een blues ingesloten tussen twee rustige songs terwijl "I Contain Multitudes" - de eerste song van kant 1 - duidelijk een opener is, een song die de luisteraar het album in moet trekken en "Key West", de laatste song van kant 3 het album afrond.
Ergens tegen het eind van dat nummer zingt Dylan:

Key West is paradise divine

Eerder schreef ik al dat de woorden "abandoned all hope" in "Crossing The Rubicon" me sterk deden denken aan de woorden op de hellepoort in Dante's Goddelijke Komedie. En ook bij deze zin uit "Key West" dwalen mijn gedachten weer af naar La Divina Commedia of - Dylan zal het boek in het Engels gelezen hebben - The Divine Comedy.
De Goddelijke Komedie beschrijft in drie delen een reis door de hel, via louteringsberg naar de hemel. Het voert (veel) te ver om de drie delen van Dante's Komedie als blauwdrukken te zien voor de drie delen van Rough And Rowdy Ways, al zijn er zeker overeenkomsten. 
Het is geen toeval, zo realiseer ik mij nu, dat "Crossing The Rubicon" direct voor "Key West" op dit album staat. Na het oversteken van de Rubicon is er geen weg terug en wordt de luisteraar meegenomen naar "Key West", niet zozeer de plaats in Florida, maar het gedroomde paradijs. Het derde deel van De Goddelijke Komedie gaat over een reis door het paradijs.
In het eerste deel van De Goddelijke Komedie - in canto 20 om precies te zijn - beschrijft Dante de straf die valse profeten moeten ondergaan. In het eerste deel van Rough And Rowdy Ways komen we de "False Prophet" tegen.
Tijdens een deel - het laatste deel - van de in zijn Komedie beschreven reis wordt Dante begeleid door Beatrice, zijn muze. Is dit terug te vinden in Dylans "Mother Of Muses"? 

Tijd om deze gedachtegang los te laten. Ja, er zijn overeenkomsten tussen Dante's Goddelijke Komedie en Dylans Rough And Rowdy Ways, maar op te veel focussen op Dante's boek tijdens het luisteren, brengt mij niet dichter bij Rough And Rowdy Ways. Loslaten dus.

~ * ~ * ~

"Zo, jij hebt veel van Bob Dylan. Vind ik ook wel mooi. Niet alles hoor, maar die laatste vind ik wel erg goed. Je moet er wel echt voor gaan zitten. Goed luisteren. Het is zware kost. Maar, mooi hoor, al snap ik er nog lang niet alles van. Erg mooi."

~ * ~ * ~

Een van de gedichten in A Far Rockaway Of The Heart van Lawrence Ferlinghetti eindigt met: "(...) after Old Walt stepped off / Brooklyn Ferry / into the heart of America".
De "Old Walt" in deze regels is Walt Whitman, de man van de Barbaric YAWP, de man van "Song Of Myself"



Het lange gedicht waarin Dylan de gedachte voor de openingssong van Rough and Rowdy Ways vond: "I Contain Multitudes", de eerste stap van de reis into the heart of America.
Pas wie bewust luistert, hoort dat de muziek van "I Contain Multitudes" - zoals bij zoveel nummers op Rough And Rowdy Ways - zich niet schikt naar de conventies.
Waar is de drum? 
Geen drums dus, maar wat hoor ik wel? Gitaren, gestreken bas (?). De muziek is tegelijkertijd open en vol. Er is weinig te horen en toch kan er niks meer bij zonder iets kapot te maken. 

Een mens is niet één persoon, een mens bevat "multitudes" zo lijkt Bob Dylan (in navolging van Walt Whitman) te willen zeggen aan het begin van Rough And Rowdy Ways.
De in recensies meest aangehaalde, en misschien ook wel meest opmerkelijke regels van deze song zijn natuurlijk:

I’m just like Anne Frank - like Indiana Jones
And them British bad boys the Rolling Stones

Er wordt geschreven voor welke "ik" Anne Frank staat, en Indiana Jones, maar zelden wordt er opgemerkt dat er een opmerkelijke overeenkomst is tussen deze Indiana en een song van Highway 61 Revisited:

Because something is happening here
But you don’t know what it is
Do you, Mister Jones?

Bovendien zijn het niet alleen Anne Frank, Indiana Jones & de Stones die voorbijkomen in deze song, maar ook Edgar Alan Poe, William Blake, Beethoven, Chopin en - door songtitels - Warren Smith en Mott the Hoople. Hoe verleidelijk het ook is om gelijk in al die verwijzingen te duiken, het maakt de luisteraar ook doof. 
Ik heb een paar keer eerder over deze song geschreven, ik val in herhaling, zie hier en hier en hier.

Is het terecht dat sommigen schrijven over de regel "I sleep with life and death in the same bed" zonder de regels die er vooraf aan gaan te citeren?

Greedy old wolf - I’ll show you my heart
But not all of it - only the hateful part
I’ll sell you down the river - I’ll put a price on your head
What more can I tell ya - I sleep with life and death in the same bed

Luister naar hoe Dylan die eerste woorden, het "Greedy old wolf" zingt en vergelijk dit met hoe hij "greedy lipped wench" zingt in "Tin Angel" op Tempest en gelijk wordt duidelijk dat woorden niet alleen een betekenis hebben, maar ook een klank en een ritme en een kleur wanneer Dylan ze zingt.
Bovenstaande regels zijn donker, maar zeker niet het donkerste moment op Rough and Rowdy Ways
De song schiet heen en weer, zo lijkt het, van liefde in regels als

I’ll lose my mind if you don’t come with me

en 

Half my soul baby belongs to you

naar afkeer in het eerder geciteerde vers dat begint met "Greedy old wolf."
De ik in deze song is "a man of contradictions and a man of many moods".

Met de tweede song, "False Prophet", wordt Rough And Rowdy Ways opengetrokken. De eerste van drie blues-songs. 
Hoe vaak is Dylan voor profeet versleten?
Is dat aanleiding om een song als "False Prophet" te schrijven?
Rough And Rowdy Ways is geen autobiografie. Loslaten die gedachte.

"False Prophet" is een duistere song, bitter.Wie met een agenda in de song gaat zoeken, kan er genoeg aanwijzingen in vinden om te denken dat Dylan De Goddelijke Komedie heeft doorgespit om de song voor Rough And Rowdy Ways te kunnen schrijven, maar met een andere agenda kunnen er ook aanwijzingen gevonden worden dat Janis Joplin in de regels van "False Prophet" zit verstopt (Pearl, Ball and chain).
Toch kort de Dante-agenda:
In "False Prophet" zingt Dylan:

I climbed a mountain of swords on my bare feet

In het tweede deel van De Goddelijke Komedie beklimt Dante de berg vagevuur, maar pas nadat de bewaker van de poort naar de berg met een zwaard zeven keer de letter P in het voorhoofd van Dante heeft gekrast. (Iedere P staat voor één zonde)
Of wat te denken van:

Oh you poor Devil - look up if you will
The City of God is there on the hill

Genoeg, wat anders.
Na een korte instrumentale break zingt Dylan:

I’ve searched the world over for the Holy Grail
I sing songs of love - I sing songs of betrayal

Het gaat me om die tweede regel. Weer die herhaling waar ik eerder over schreef ("I sing songs..."), maar ook een echo uit de vorige song waarin Dylan zingt:

I sing the songs of experience like William Blake

En dan ergens tegen het eind van de song die werkelijk schitterende sneer: 

You lusty old mule - you got a poisoned brain

De derde song - "My Own Version Of You" - heeft heerlijke muziek met hier en daar een accent van een gitaar. Net als opener "I Contain Multitudes" is het muzikaal minimaal en toch kan er niks meer bij.

Het is Dylans versie van het bekende Frankenstein-verhaal. Een heerlijk verhaal dat op Dylaneske wijze al snel ook voorbij het bekende verhaal gaat.
Ook hier weer die opvallende herhaling:

You can bring it to St. Peter - you can bring it to Jerome
You can bring it on over - bring it all the way home
Bring it to the corner where the children play
You can bring it to me on a silver tray

Ook hier weer: de woorden zijn niet alleen betekenis, maar ook ritme en klank. De herhaling zorgt voor een kadans in de muziek.

~ * ~ * ~

En dan is er de liefde, de totale overgave, als we de titel mogen geloven: "I've Made Up My Mind To Give Myself To You". 
Bas, minimale drum en een handvol stemmen. Dat is het ritme waar de song op drijft.
Nu de songteksten op Dylans website staan, gaan zaken opvallen. Zo staat er op die site:

Dylan (verre van) kort #3643

De foto rechts is gemaakt in Londen. [met dank aan Rob]
Rough And Rowdy Ways: de songteksten staan nu op Dylans website, zie hier. [met dank aan Arie]
Olof Björner heeft inmiddels informatie over de sessies voor Rough And Rowdy Ways op zijn website gezet, zie hier. [met dank aan Arie]
Ik heb de indruk dat al deze informatie afkomstig is uit open bronnen en in sommige gevallen gebaseerd is op aannames, zoals de datering bijvoorbeeld. Daar is overigens niks mis mee, zolang dit maar in het achterhoofd gehouden wordt.
Lust For Life #102 - nu in de winkels - bevat een zes pagina's tellend artikel over Bob Dylans albums sinds Time Out Of Mind (1997) van Jolien Eijsink en Dominique van der Geld. Verderop in het tijdschrift staat nog een recensie van Rough And Rowdy Ways. [met dank aan Arie en Johan] Dat is veel Dylan voor €6,95.
Het artikel van Eijsink en Van der Geld is alleraardigst, zeker de moeite van het lezen waard. Wat ik alleen jammer vind is dat ze Sid Griffin een aantal malen aan het woord laten over de besproken albums. Niet dat er iets mis is met Sid Griffin, verre van zelfs. Een prima Dylan-schrijver, die Griffin. En sinds ik in deze Lust For Life las dat hij "Love And Theft" tot de vijf beste Dylan-albums rekent, kan de man helemaal geen kwaad meer doen in mijn boekje. 
Waar zit dan het probleem? Het probleem zit 'm voor mij hier in: Lust For Life is een Nederlands tijdschrift, waarom dan een Amerikaanse Dylan-kenner aan het woord laten terwijl er in Nederland genoeg Dylan-kenners rondlopen die minstens evengoed Dylans catalogus van commentaar kunnen voorzien als Griffin. 
OOR: de editie van dit tijdschrift welke nu in de winkels ligt bevat een (korte) recensie van Rough And Rowdy Ways.
De Groene Amsterdammer no. 27 bevat een stuk van Leon Verdonschot over Rough And Rowdy Ways. Dat stuk kan ook online gelezen worden, zie hier. [met dank aan Peter en John]
Rough And Rowdy Ways kwam in Engeland op nummer 1 de hitlijst binnen, een vrij unieke gebeurtenis, zie hier. [met dank aan Wim] Zie ook hier.
Frederik Laurens over Rough and Rowdy Ways, zie hier. [sterke recensie, aanrader]
Piet van Die over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Harrie Strubbe over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Rough And Rowdy Ways staat ook in week 27 op de eerste plek in de Nederlandse albumlijst, zie hier en hier.
Rough and Rowdy Ways in het lijstje met beste albums van 2020 van Focus Knack, zie hier.
Nederlands Dagblad: Gerard ter Horst luisterde in vijf maanden tijd Dylans oeuvre. Dat levert een serie columns op, de eerste staat hier. (abonnementssleutel) [met dank aan Wim]
Milton Glaser (de Volkskrant, 29 juni) [met dank aan Herman en Hans]: 


NRC Handelsblad van 29 juni heeft een artikel over Milton Glaser. Over Glasers Dylan-poster schrijft Toef Jaeger: "Ruim zes miljoen afdrukken kwamen van alleen al zijn psychedelische Bob Dylan (zwart silhouet met regenboogharen) in verschillende kamers te hangen." [met dank aan Hans]
Zouden er echt 6 miljoen exemplaren van die Dylan-poster gedrukt zijn? Op 1 januari 2018 telde Nederland 7,9 miljoen huishoudens. Als die 6 miljoen van Jaeger klopt, zijn er genoeg om grofweg driekwart van de Nederlandse huishoudens van een exemplaar van die poster te voorzien.
Algemeen Dagblad: "Bob Dylan (79) vestigt nieuw hitlijstrecord", zie hier. [met dank aan Hans]
de Telegraaf: "Bob Dylan vestigt nieuw hitlijstrecord", zie hier.
Alja Spaan over Dylans concertdebuut in Nederland (23 juni 1978), zie hier. [met dank aan Alja]
Paradiso stuurt een nieuwsbrief naar een ieder die zijn mailadres inlevert (zie hier). In een recente nieuwsbrief komt Chris Kijne aan het woord over de BOBCast, zie hier. [met dank aan Peter]
BOBCast: In aflevering 4 (5 juli) is Cato van Dijck te gast, luister alvast naar haar versie van "I Shall Be Released", zie hier.
Podcast van de week: BOBCast, zie hier.
VPRO Gids van 30 juni bevat ingezonden brief nummer 4 [met dank aan Herman]:



Het Groningse feuilleton Mussengang, in deel 2 staat het stuk "Katmandu" met een beetje Dylan  [met dank aan Hans]:


(zie ook hier)
Peter van Brummelen over Music From Big Pink, het debuut van The Band, (Parool 30 juni, abonnementsslot): "Het bijna majestueus klinkende 'The Weight' blijft het sterkste nummer van de plaat, maar door merg en been gaand mooi is ook de uitvoering van het door Dylan geschreven 'I Shall be Released'. zie hier. [met dank aan Hans]
Michael de Jong: van deze in 2018 overleden muzikant verschijnt op 17 juli het album Homegrown. Dit album bevat covers van songs van onder andere Bob Dylan en George Harrison. Hoeveel Dylan-covers op dit album staan, weet ik. Het album bevat in ieder geval "Simple Twist Of Fate", zie hier en "Absolutely Sweet Marie", zie hier.
Algemeen Dagblad over dit album, zie hier. [met dank aan Hans]
In 1999 kocht ik The Waiting Game van De Jong, een album waar ik snel aan verslingerd raakte. Ik moet het tientallen, misschien honderden keren gedraaid hebben. Maar naar een tijdje raakte De Jongs muziek op de achtergrond. Ik weet niet eens meer zeker of ik The Waiting Game nog wel heb (ik ga zo zoeken).
Ik ontdekte net dat De Jong in de jaren tachtig in een band zong en met deze band ook nummers van Dylan speelde. Op het album Live van The Michael de Jong Band staan versies van "Just Like A Woman", "Highway 61 Revisited" en "Subterranean Homesick Blues", zie hier.
Het Parool 3 juli: "Phoebe Bridgers is 25 en houdt onder meer van Bob Dylan, Neil Young en Joni Mitchell."  zie hier (abonnementsslot). [met dank aan Hans]
The Times They Are A Changing [sic], morgen - 5 juli - in Theetún de Hollen in Ryptsjerk, zie hier.
Fons Geraerts praat met Gerards Kessels over onder andere Bob Dylan (5 juli op L1), zie hier.
Once Were Brothers 21 augustus in Verkadefabriek, zie hier.

Onder deze "Dylan kort" staat nog een serie vandaag geplaatste berichten, vooral afleveringen van "Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is".

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #169

In de Kunsthal in Rotterdam is tot 10 januari de tentoonstelling Black Album / White Cube te zien. In deze tentoonstelling komen de "werelden van beeldende kunst en popmuziek (...) samen".
John heeft de tentoonstelling inmiddels bezocht en stuurde mij onderstaande foto's.

Michael Schirner



[met dank aan John]


Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #168



Netflix serie The Politician (seizoen 2, aflevering 1)
[met dank aan Rudy]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #167



De afbeelding is een detail van de hoes van het album Thanks I'll Eat It Here van Lowell George.
[met dank aan Simon]

Zie ook hier.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #166



Susan Neiman - Morele Helderheid (2008)
[met dank aan John]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is#165



Martien E. Brinkman - Grote Woorden (2019)
[met dank aan John]

Dylan (& Milton Glaser) vinden waar hij niet of nauwelijks is #164



[met dank aan Roos]

The Comic Book and Me #85

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread

De afbeelding komt uit hetzelfde boek als de afbeelding in "The Comic Book and Me #84" (zie hier).


Positively 4th Street (1965) - door Jochen Markhorst

Positively 4th Street (1965)


Johnston:        What’s the name of this Bobby?

Dylan:             Ah… the name of this is ah…the name of this is… Black Dally Rue!                Hehehe.

Johnston:        (laughing) “Black Dally Rue!
Dylan:             Dally Rue is D – A – double L – Y, R – O – O.  No no! R – U – E. (pause). Right. Or Crimson Dally Rue, take your pick.

Johnston:        “Pink Dally Rue.” Pink Bird.

 

De beroemdste werktitel is vermoedelijk "Scrambled Eggs", de titel die McCartney gebruikt zolang hij de tekst voor "Yesterday" nog niet heeft geschreven. "Eleanor Rigby" heet eerst "Miss Daisy Hawkins" en "It’s Only Love" is eigenlijk veelbelovender zolang het nog "That’s A Nice Hat" wordt genoemd. Van de Stones zijn ook wel aardig wat werktitels bekend. "Sympathy For The Devil" is aanvankelijk "Fallen Angels", bijvoorbeeld, en "2000 Light Years From Home" heet bij gebrek aan beter "Toffee Apples". "Angie" is eigenlijk ook alleen maar een werktitel, vertelt Keith Richards, niet meer dan een vulwoord dat per ongeluk bleef hangen.n. “It was just a working title, like, who’s gonna call a song ‘Angie’, how boring, another chick’s name, ya know”, en hetzelfde gaat op voor "(I Can’t Get No) Satisfaction".   
 

Een van de vele kostelijkheden van The Bootleg Series Vol. 12: The Cutting Edge, de 18-CD set met studio-outtakes uit de kwikzilverjaren ’65-’66, is de studiopraat, de gesprekjes tussen Dylan en de producer en muzikanten. Meer dan eens horen we de producer van dienst (eerst Tom Wilson, later Bob Johnston) vragen naar de titel van de volgende song. En meer dan eens blijkt Dylan nog geen titel te hebben gekozen, om dan ter plekke maar iets uit zijn mouw te schudden.

Meligheid is de sterkste motivator, zoals bij "Alcatraz to the 5th Power", "Just A Little Glass Of Water", "What You Can Do For Your Wigwam" en vooral bij "A Long-Haired Mule and a Porcupine" (respectievelijk "Farewell Angelina", "She’s Your Lover Now", "Pledging My Time" en "Rainy Day Women #12 & 35").

Enkele keren lijkt de werktitel een serieuze optie die later om wat voor reden dan ook is verworpen. "I’ll Keep It With Mine" heet eerst "Bank Account Blues", "Obviously 5 Believers" heeft de minder opmerkelijke, maar wel meer passende titel "Black Dog Blues", en "It Takes A Lot To Laugh, It Take A Train To Cry" klinkt net zo poëtisch en zo mogelijk nog mysterieuzer onder de naam "Phantom Engineer".

Echte, maar helaas afgekeurde schoonheid hebben slechts een klein handjevol werktitels. "Temporary Like Achilles" heeft aanvankelijk de schitterende, dromerige en suggestieve titel "Medicine Sunday", maar de mooiste van allemaal is de oorspronkelijke naam van "Visions Of Johanna": "(Seems Like A) Freeze Out". Die titel combineert Dylans kunstbelijdenis uit de liner notes van Bringing It All Back Home (“I am about t sketch You a picture of what goes on around here sometimes. tho I don't understand too well myself what's really happening”) met de volmaakte verwoording van de indruk die een Renoir, of een willekeurig ander impressionistisch meesterwerk, maakt op de toeschouwer: het lijkt een gestold moment uit een jachtig leven. Het zou een perfecte titel voor de kwikzilveren pracht van "Visions Of Johanna" zijn, inderdaad. Maar misschien te uitleggerig, bedenkt Dylan – en daarom verworpen ten gunste van de behoudende, weinig avontuurlijke definitieve titel, die alleen maar naar de stokregel verwijst. 

Daartussenin bevindt zich het raadselachtige "Black Dally Rue", de titel die Dylan, duidelijk à l’improviste eventjes vlug uit zijn mouw schudt. De song heeft geen refrein of stokregel, dus een “vanzelfsprekende” titel dringt zich niet op – de lieddichter moet, net als bij songs als "Spanish Harlem Incident" of "Motorpsycho Nitemare" even op zoek naar een schilderij-achtige titel.

Ondanks het afsluitend lachje en Bob Johnstons hilariteit lijkt meligheid dit keer toch niet echt de primaire inspiratie. Op The Cutting Edge kunnen we horen hoe Dylan elf seconden nadenkt over de titel. Elf seconden waarin hij kennelijk bliksemsnel de tekst overdenkt, en dan een titel roept die, anders dan dat Alcatraz of die Langharige Muilezel, wél een connectie met de song heeft. In eerste instantie Black Dallyroo, in tweede instantie Black Dally Rue – en daarvan mag Johnston dan ook wel Crimson Dally Rue maken.

De kleuren zijn nog wel te volgen. De lieddichter Dylan weet dat hij dadelijk, als de opname begint, in de huid van een vileine, zwarte, donkerrode protagonist zal kruipen. Ook voor wie niet, zoals Dylan, met een naar synesthesie neigende perceptie is gezegend, is het voorstelbaar om de komende songtekst als “zwart” of “karmozijn” te kwalificeren – gifgroen of schel geel zou ook kunnen.  

“Dallyroo” is een lastiger te traceren associatie. Het echoot Virginia Woolfs Mrs. Dalloway, wat ook een associatieve sprong van way naar rue traceerbaar zou maken – maar het is onwaarschijnlijk dat Woolfs magnum opus überhaupt in Dylans rugzak, in zijn culturele bagage zit. Sowieso is “dally” een woord dat niet in zijn vocabulaire lijkt te zitten. Hij gebruikt het – inderdaad wat truttige – woord nooit, in geen enkele songtekst, in geen gedicht, niet in Tarantula noch in Chronicles. Het betekent zoiets als “lanterfanten, aanklooien”, overigens.

Ook op deze zelfde opnamedag, laat op de avond, na de definitieve opname van "Positively 4th Street", zal Dylan nog een eerste opname van "Desolation Row" realiseren. In dat monument is moeiteloos aan te wijzen dat Dylan in zijn kwikzilveren dagen Kerouac onder de huid heeft. Fragmenten als her sin is her lifelessness en a perfect image of a priest komen letterlijk uit Desolation Angels, en uit Kerouacs “blues”-gedichten (later in Book Of Blues gebundeld) leent Dylan beelden, archetypes en decors.

Een van die “blues”-gedichten lijkt aan de oppervlakte te komen bij Dylans spontane Black Dally Rue oprisping:

Rhetorical Third Street
Grasping at racket
Groans 8c stinky
I've no time
To dally hassel
In your heart's house,
It's too gray

  

… uit de 17th Chorus van "San Francisco Blues". De stap van “Rhetorical Third Street” naar “Positively Fourth Street” is ook al niet erg groot. Opmerkelijk idioom uit naburige gedichten als "Mexico City Blues", "Orizaba 210 Blues", "MacDougal Street Blues" en uit Kerouacs proza überhaupt, is behalve in "Desolation Row" in wel meer Dylansongs uit deze dagen te vinden (met name in "Just Like Tom Thumb’s Blues" en in "From A Buick 6"), dus dat ook hier een Kerouac-echo klinkt, is wel waarschijnlijk. Waarschijnlijker in elk geval dan Virginia Woolf.

De uiteindelijke keus voor "Positively 4th Street" is des te opmerkelijker, omdat de dichter Dylan daarmee, zeer tegen zijn gewoonte in, de poort naar biografische interpretatie wagenwijd openzet – iets waartegen hij zich juist altijd zo verzet. “Je est un autre,” immers. Maar ja, “4thStreet”… de mens Dylan, en niet un autre die dit lied zingt of een titel op dit lied plakt, hééft nu eenmaal jaren op West 4th Street gewoond, samen met de jonge meid op de voorkant van Freewheelin’, met Suze Rotolo.

Twintig jaar later, in een interview met Scott Cohen, bevestigt Dylan de uitzonderingspositie van juist dit lied:

“Behalve met een song als Positively 4th Street, die extreem eendimensionaal is, wat ik leuk vind, blaas ik nooit stoom af door iets te schrijven over wat voor soort relaties dan ook. Het soort relaties die zijn gebouwd op valse voorwendselen heb ik niet, wat niet wil zeggen dat ik ze nooit heb gehad. Net zoveel als ieder ander, maar ik heb ze al lang niet meer gehad. Normaal gesproken is het tussen mij en elk ander open en eerlijk. Mijn leven is nogal een open boek. En ik kies ervoor om betrokken te zijn bij de mensen waarbij ik betrokken ben. Ze kiezen mij niet.”

 

… waarmee de lieddichter ook bevestigt dat hij zich - alleen deze ene keer –in dit lied afreageert, “purge myself,” zoals hij het noemt. Zich afreageert op schijnheilige, vriendschap veinzende kennissen, op “relaties die zijn gebouwd op valse voorwendselen”. Dat spoort ook met hetgeen Suze Rotolo over het lied opmerkt, in haar autobiografie A Freewheelin’ Time (2008):

“Hij kon wreed zijn. Hoewel ik nooit aan de ontvangende kant van een van zijn tirades zat, was ik wel een paar keer getuige ervan. De macht die hem was gegeven en de veranderingen die dat met zich meebracht maakten hem onredelijk, maar ik geloof dat hij probeerde een evenwicht in zichzelf te vinden in een periode dat alles uit de hand liep. Sommige van de liedjes uit die periode, zoals "Positively 4th Street", geven een idee van de lasterlijke achterklap die in zo’n hermetische omgeving kon bloeien.”

 

Dylan kort #3642


Rough And Rowdy Ways staat op de eerste plek van de Nederlandse albumlijst, zie hier
Entertainment Business schrijft hier over dit opmerkelijke feit. Meer staat hier, hier, hier, hier en hier.
Milton Glaser, de man die de Dylanposter ontwierp is afgelopen vrijdag op 91-jarige leeftijd overleden. Zie hier en hier.
Dit intrigeert (mij): In de Volkskrant van 26 juni staat een recensie van het album Bigger Love van John Legend. Ik heb geen interesse in Legend of zijn muziek, toch bevat de recensie iets dat de Dylan-liefhebber in mij tot nadenken aanzet. Ik citeer de relevante zin: "Maar voor Bigger Love is de in hedendaagse pop dominante [Blake] Mills, producer van veelgeprezen albums van Perfume Genius tot Bob Dylan, vervangen door Raphael Saadiq." 
Mogelijk zie ik iets over het hoofd, maar ik kan geen Dylan-album bedenken waarop Mills credits krijgt als producer. Wel staat hij op de hoes van Rough And Rowdy Ways genoemd als een van de muzikanten. Op de hoes van dat album wordt echter geen producer genoemd. 
Hmmmm, zou het kunnen zijn dat deze Blake Mills de producer is van Rough And Rowdy Ways? En als dat zo is, hoe weet de recensent van de Volkskrant dit dan?
Vragen, vragen, vragen. 
Zie ook hier. [met dank aan Hans]
Mojo van augustus heeft een één pagina tellende recensie van Rough And Rowdy Ways met op een tweede pagina een foto van een werkelijk schitterende buste van Bob Dylan. [met dank aan Theo voor het artikel]
Rudy Vandendaele schrijft in Humo onder andere: "Ik weet eigenlijk niet wat ik van 'Murder Most Foul' vind, maar dat heeft me die week niet belet om er bijna drie uur van mijn leven aan te besteden, zonder morren, alsof ik nog tijd zat heb." Het artikel staat hier, maar ik kan het niet openen (wie weet heb jij meer geluk). [met dank aan Rudy voor de tip en het artikel]
Shirley Collins maakte lang geleden met Alan Lomax veldopnamen. Op een avond ziet ze Bob Dylan op het podium staan in een folkclub in Engeland. Collins: "Ik vond het maar slappe hap. Hij kopieerde onze held Ramblin' Jack Elliott, meer niet. Na de twee liedjes liep hij gauw naar het toilet om hasj te roken. Ik vond later The Band wel aardig, maar eigenlijk luisterde ik niet naar popmuziek. Nog altijd niet. Ik luister alleen maar oude field recordings." Het gehele interview met Collins staat in VPROGids #26. Zie hier. (abonneeslot) [met dank aan Herman en Hans voor het sturen van het artikel en de link]
Rough And Rowdy Ways op de website van bibliotheek Rotterdam, zie hier. [met dank aan Herman]
Rob Velthuis over "False Prophet", zie hier. [met dank aan Rob en Dirk]
Saskia Bosch in Trouw (25 juni) over Rough And Rowdy Ways: "Op Rough and Rowdy Ways doet Dylan geen enkele poging modern of hip te klinken. Hij levert tien zelfgeschreven nieuwe songs af, die pendelen tussen (akoestische) folkpop en blues. En zoals we van hem gewend zijn ligt het tempo doorgaans laag." Zie hier. [met dank aan Hans]
Bluestown Music: recensie Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Nieuwe plaat: recensie Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Jan van Mersbergen over "My Own Version Of You", zie hier.
Nico Dijkshoorn over Rough And Rowdy Ways op de website Nieuwsblad, te lezen in ruil voor je e-mailadres, zie hier.
Closing Time over "Handle With Care", zie hier.
Culturu.com: "Bob Dylan hield de wereld een spiegel voor met de klassieker 'Blowin In The Wind'. Dit nummer was een inspiratiebron voor Sam Cooke om 'A Change Is Gonna Come' in 1965 te schrijven, van muziek te voorzien, vervolgens uit te brengen." Zie hier.
Pimmol over Blood On The Tracks, zie hier.
Eerder meldde ik dat in het literaire tijdschrift Liter een stuk staat van Menno van der Beek over "Murder Most Foul". Ik heb het stuk inmiddels gelezen. In het grofweg twee pagina's tellende artikel schrijft Van der Beek met grote streken over "Murder Most Foul". Hij gaat nergens de diepte in. Weinig origineel met één stomme fout (Dylan is niet van mei 1944, maar van mei 1941...) Jammer, ik had meer verwacht van een artikel van de dichter Menno van der Beek.



The Comic Book and Me #84

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread

"He gained an encyclopedic knowledge of the music of Bob Dylan" aldus de wikipediapagina over hem. Ik heb het over de schrijver Jonathan Lethem, de man die in de Dylanwereld vooral bekend is door zijn interview met Dylan in 2006 voor Rolling Stone
In 2008 verscheen de graphic novel Omega The Unknown. Het boek is getekend door Farel Dalrymple en de inkleuring is van Paul Hornschemeier. Het verhaal is geschreven door Jonathan Lethem en Karl Rusnak. Onderstaande foto is van Omega The Unknown.


Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #163



Bob Dylan vinden in een boom. Eerst stuurde Erik mij een link, later stuurde Floater bovenstaande foto. 
[met dank aan Erik en Floater]

aantekening #7481

Het regent recensies van Rough And Rowdy Ways, de een nog enthousiaster dan de ander. Da's mooi, als die recensies er voor zorgen dat muziekliefhebbers die normaal gesproken Dylans nieuwste links laten liggen nu Rough And Rowdy Ways kopen.
Is het onwaarschijnlijk dat dit album voor enkelen een eerste kennismaking met de muziek van Bob Dylan is? Het zou best kunnen, waarom niet?
De songs op Rough and Rowdy Ways bevatten vele verwijzingen naar muziek, boeken, et cetera. Genoeg om de Dylan-liefhebbers jaren bezig te houden, zo las ik in enkele recensies. Zo bevat "Murder Most Foul" verwijzingen naar dusdanig veel songs dat een geïnteresseerde er toch echt wel even voor moet gaan zitten voor hij iedere song achter zo'n verwijzing gehoord heeft.
Stel je voor, Rough And Rowdy Ways is niet alleen je eerste kennismaking met de muziek van Bob Dylan, maar ook - door de vele verwijzingen - met heel veel muziek die niet in het afgelopen jaar in de Top 40 heeft gestaan. Wie het album luistert komt The Beatles, The Rolling Stones en Elvis Presley tegen, om eens wat te noemen. Geen slechte springplank voor een leven lang speuren in de muziek van ooit. Ik ken de muziek van The Beatles, The Rolling Stones en Elvis, maar dat wil niet zeggen dat ik niet op een speurtocht gestuurd wordt door het luisteren naar Rough And Rowdy Ways.

"Crossing The Rubicon" heeft mij teruggestuurd naar een boek dat ik al vele malen heb gelezen. Dat komt door de woorden "abandoned all hope" in deze song. Door die woorden moest ik denken aan de hellepoort in Dante's Goddelijke Komedie. Op deze poort staat in zwarte letters - in de vertaling van Christinus Kops:

Door mij gaat ge in de droeve stad der smarten.
Door mij gaat ge in het lijden zonder einde.
Door mij gaat ge in de wereld der verdoemden.
Rechtvaardigheid drong mijn verheven Maker.
Mij gaf het aanschijn 't goddlijk Alvermogen.
De hoogste Wijsheid, maar ook de eerste Liefde.
Vóór mij bestond van al wat werd geschapen
Alleen wat eeuwig is; ook ik duur eeuwig.
Laat varen alle hoop, gij die hier intreedt.

En na die eerste associatie bij "Crossing The Rubicon"  met De Goddelijke Komedie gaat het knagen. Zou er meer zijn? Zaken gaan opvallen, zoals de regels:

Three miles north of purgatory
One step from the great beyond

Zou ook dat in Dante's meesterwerk te vinden zijn? In dat boek worden overigens een aantal rivieren overgestoken en net als bij het oversteken van de Rubicon is er na het oversteken in De Goddelijke Komedie geen weg meer terug. 
En al die associaties, al die gedachten zorgen er voor dat ik misschien wel voor de achtste of negende keer De Goddelijke Komedie lees.

En terwijl ik nog maar net opnieuw ben begonnen in de dikke van Dante, heb ik al weer een ander boek gekocht, met dank aan Rough And Rowdy Ways. Ergens op het internet las ik dat iemand een connectie had gelegd tussen de regel

The size of your cock won’t get you nowhere

in "Black Rider" en deze regels

(...) If your stars go against you
The fantastic size of your cock will get you precisely nowhere,
However much Virro may have drooled at the spectacle
Of your naked charms

uit The Sixteen Satires van Juvenal. Ik wil dat boek dan lezen, kijken of er meer te vinden is.

En toch twijfel ik ook over mijn acties. Is dit de juiste manier om Rough And Rowdy Ways tot mij te nemen? Hoe belangrijk zijn de bronnen om van het nieuwe werk te kunnen genieten?
Wat is interessanter, wat Dylan waar vandaan heeft of wat hij er mee heeft gedaan? Toch dat laatste. En nee, we moeten niet blind zijn voor die bronnen, maar ons blind staren op die bronnen brengt ons zeker niet dichter bij Rough And Rowdy Ways. Eerder verder weg. 
Rough And Rowdy Ways moet gewoon beluisterd worden. Tijdens het luisteren zal ik af en toe even opkijken en mompelen "verrek, die woorden ken ik". Sommige zal ik opzoeken, andere niet. Dat is goed. Het gaat tenslotte om Rough And Rowdy Ways, niet om de bronnen.

Dylan kort #3641

Vader en zoon Chabot zaten gisteren in het programma M om te praten over Rough and Rowdy Ways, kijk hier. [met dank aan Dirk, Peter, Hans, Arie]
Marc Didden schrijft uitvoerig in Humo van 15 juni over de dan aanstaande release van Rough and Rowdy Ways. Een citaat: "Op ‘Murder Most Foul’, ‘I Contain Multitudes’ en ‘False Prophet’, de songs die ons dus al tijdens de lockdown bereikten, spreekt hij zijn donkerste ik aan." [met dank aan Hans]
De nationale nieuwsquiz in het programma Spraakmakers (23 juni) waarin zeer knap een beetje Rough and Rowdy Ways is gestopt, luister hier. [met dank aan Hans]
Rough And Rowdy Ways recensie op Nieuwsblad.be (in ruil voor je mailadres te lezen), zie hier.
DaMusic over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Liter 98 (verschijnt 25 juni) bevat een artikel van Menno van der Beek over een recente song van Bob Dylan, zie hier.
Dag van toen: 23 juni 1978, De Kuip, Rotterdam, zie hier.

False Prophet


23 juni 1978



23 juni 1978, vandaag 42 jaar geleden, gaf Bob Dylan voor het eerst een concert op Nederlandse bodem. In de jaren daarna zouden er nog vele concerten volgen, 34 om precies te zijn.


aantekening #7478

Maandagochtend, het eerst dat ik vanochtend las, is de column van Frits Abrahams.[1] Abrahams schrijft in die column over de nieuwe albums van Neil Young en Bob Dylan. Beide albums kwamen afgelopen vrijdag uit. Hij schrijft over de moeite die hij moest doen om die cd's überhaupt te pakken te krijgen. De door Abrahams bezochte winkeliers hebben wat te zuinig ingekocht.
Abrahams schrijft: "wie wint het op deze nieuwe albums in kwalitatief opzicht? Young, vind ik, maar ik ben vooringenomen". Kijk, dat vind ik mooi. Abrahams heeft een voorkeur en die voorkeur wordt ingegeven door vooringenomenheid. Bij mij is het niet anders. Zonder dat ik Homegrown van Neil Young heb beluisterd, weet ik al dat ik Rough And Rowdy Ways van Bob Dylan beter vind. Zo werkt dat nou eenmaal. Ook ik ben vooringenomen.
Even kon ik instemmend knikken bij het lezen van een column van Frits Abrahams. Dat gebeurt niet zo vaak. Het beloofde een mooie dag te worden.

Maar toen las ik verder en ging het als nog mis.
Abrahams schrijft over het luisteren naar Rough And Rowdy Ways: "Ik verveelde me, op enkele nummers na: 'I've Made Up My Mind To Give Myself To You' en 'Mother Of Muses', al zingt hij vooral het laatste beroerd."
Ho ho ho, wacht eens even. Beweren dat Dylan beroerd zingt, is de vooringenomenheid over de kop. Die vooringenomenheid die aanvankelijk nog schattig op de blosjes van Abrahams wangen glom, is nu omgeslagen in een gebrek aan durven horen. Aan blinde (dove) afkeer. 
Wiens moeder heeft vroeger nooit gezegd, wanneer het bord met eten vol walging werd weggeschoven, "eerst proeven, pas dan mag je zeggen of je het lekker vindt of niet." Abrahams proeft niet. Abrahams ziet de naam Dylan en roept gelijk "lust ik niet".
Dat Abrahams geen Dylan lust, wordt voor wie verder leest duidelijk. Dylans teksten zijn geen briljante poëzie, daarvoor moet men bij Slauerhoff of Bloem zijn en de nummers op Rough And Rowdy Ways lijken te veel op elkaar waardoor het geheel eindeloos lijkt. De muziek is saai, sloom en sleets, aldus Abrahams.
"Maar Dylan kan het zich veroorloven. Hij is heilig verklaard." Of te wel: Dylan kan bij zijn fans niks fout doen, die zijn kritiekloos. Dylanliefhebbers zijn vooringenomen. Net als Abrahams zelf, zou ik er aan toe willen voegen.

Abrahams vooringenomenheid is echter niet van de schattige, innemende soort. De soort waarbij hij niet zozeer de hoofdpersoon van zijn adoratie - in dit geval Neil Young - op een voetstuk zet, maar trap en spuugt naar wie hij niet op dat voetstuk wenst, in deze column Bob Dylan.
Dat is jammer, vooringenomenheid kan zo schattig zijn. Het spugen en schoppen van Abrahams is dat niet.

[1] Gek genoeg zit die column wanneer ik die op mijn computer wil lezen achter een abonneeslot, terwijl ik diezelfde column op mijn telefoon gewoon kan lezen.


~ * ~ * ~ * ~


Dylan kort #3640

De tweede "Dylan kort" voor deze dag. Na het verschijnen van een nieuw album zijn er vele links die een plekje in een "Dylan kort" verdienen.

In EO Live (20 juni) is Thomas Quartier te gast (via telefoon) om te vertellen over Rough And Rowdy Ways, luister hier.
Written in music over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Krapuul over "I Saw The Light", zie hier.
De krenten uit de pop over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
De ongeletterde wanhoop over Rough And Rowdy Ways, zie hier.

aantekening #7477

Gisteravond ben ik begonnen in Do It! (1970) van Jerry Rubin. Dat boek is een oorlogsverklaring aan een oudere generatie, zo begrijp ik van de achterflap.
In dit boek kwam ik de volgende zin tegen: "He would pass a record shop and catch a couple of lines of Dylan." Een mooie zin, een zin waarbij ik gelijk een beeld heb. Misschien omdat ik in het verleden die he, de hij geweest ben. Wanneer was dat?
Vrijdag heb ik Rough And Rowdy Ways in de platenzaak opgehaald en omdat ik wat aan de vroege kant was, heb ik daarvoor nog twee andere winkelpanden vol geluidsdragers bezocht. In geen van de drie bezochte zaken draaide Dylan.  Vrijdag was ik niet de hij. 
Gisteren overigens ook niet. Gisteren was ik in een platenzaak waar ik nooit eerder was. Dat is altijd een feestje, een ontdekkingstocht in de beste zin van het woord. Op de toonbank prijkte op een display twee recent verschenen albums: Rough And Rowdy Ways en Homegrown van Neil Young. De eigenaar van de zaak verkocht deze albums wel, maar was zelf meer een liefhebber van teringherrie, je kent het wel, de muziek van moeilijk kijkende mannen met lange haren.
Wanneer werd ik voor het laatst door "a couple of lines of Dylan" verrast terwijl ik langs een platenzaak liep? Ik kan het me niet herinneren, waarschijnlijk moet ik jaren terug in de tijd.

Ik denk de laatste paar dagen regelmatig terug aan september 1997, aan de dag dat Time Out Of Mind verscheen. Op de dag van release stond ik 's ochtends vroeg voor de dichte deur van de platenzaak. Na een kwartiertje wachten opende de winkelier de deur voor mij, maar ook toen was het nog wachten. Wachten op de pakketbezorger met dozen vol cd's. 
Op het steekwagentje van de bezorger stonden drie of vier dozen (het is 23 jaar geleden, ik weet niet meer ieder detail). In de eerste doos die open ging, geen Time Out Of Mind. In de tweede ook niet. Pas in de derde doos was het raak.
De winkeleigenaar schoof de cd in de speler, overhandigde mij een koptelefoon en zei: "luister 'm eerst hier maar, naar huis gaan duurt te lang." Terwijl ik luisterde werd er een kop koffie voor mijn neus gezet. 
Na ruim een uur luisteren, na "Highlands" zette ik mijn koptelefoon af en hoorde dat het album ook door de winkel schalde. "En?" vroeg de winkelier. Pas na het geven van mijn oordeel rekende ik af en ging ik naar huis met Dylans nieuwste. Al die tijd was er niemand in de winkel, behalve de handelaar en ik. 
Is dat de laatste keer geweest dat ik Bob Dylan door een platenzaak heb horen schallen? Vast niet.

Rond de release van Time Out Of Mind werd door iedereen met een stem - zo leek het soms - geroepen dat dit album Dylans zwanenzang zou zijn. De plaat zat vol aanwijzingen, aldus de roepers en dan was er ook nog die ziekenhuisopname. Ik was toen zo dom om te veel waarde te hechten aan wat anderen riepen, om mijn luisteren naar Time Out Of Mind te sterk te laten beïnvloeden door de roepers.
Ook over Rough And Rowdy Ways wordt geroepen dat het een zwanenzang is. De gedachte is, gezien Dylans leeftijd, niet zo gek, maar het is ook een gedachte die niks toevoegt aan het luisteren naar Rough And Rowdy Ways. Loslaten dus.

Het is gek, ik kan op ieder moment dat ik dat wil Rough And Rowdy Ways opzetten, maar ondanks dat dat kan, verlang toch naar het moment dat ik door een winkelstraat sjouw. Zonnetje aan de hemel. En dan enkele flarden van "Key West" die aan komen waaien. 

People tell me that I'm truly blessed ‬

Jerry Rubin zal die door de lucht fladderende regels niet meer horen, hij overleed in november 1994. Had hij het willen horen? Ik weet het niet.

Dylan kort #3639

BOBCast aflevering 3 met Gijsbert Kamer staat online, luister hier.
Een citaat uit de recensie van Peter van Brummelen in Het Parool (19 juni): "Tien songs telt het album. Drie daarvan waren al bekend, waaronder het wel zeventien minuten lange 'Murder Most Foul'. Wie het interessant vond dat Dylan in dat door de moord op John F. Kennedy geïnspireerde nummer zo veel namen van historische figuren liet vallen, kan hier zijn lol op. Namedropping lijkt bijna een rode draad in het album: als een docent moderne geschiedenis verwijst Dylan naar twintigste-eeuwse politici, muzikanten, gangsters, componisten, acteurs en schrijvers." [met dank aan Hand en Theo]
Een citaat uit de recensie van Harm Bosma in Nederlands Dagblad: "De volgepakte teksten trekken drie lijnen: Bob Dylan kent zijn klassieken en put daar ook uit. Daarnaast vormt het bijbelboek Openbaring ook hier weer een bron van inspiratie. Een derde bakermat is de Amerikaanse cultuurgeschiedenis." [met dank aan Gertjan]
Marnix over Rough And Rowdy Ways, zie hier. [met dank aan Marnix]
Tijd voor Max van 19 juni, ter gelegenheid van het verschijnen van Rough And Rowdy Ways mag Judy Blank de uitzending afsluiten met haar versie van "Make You Feel My Love", zie hier (vanaf 37 minuten) [met dank aan Hans]
Zes pagina's telt de recensie van Rouh And Rowy Ways in Uncut (augustus), rijk geïllustreerd, zoals altijd. Zeer aardig aan dit artikel is de uitvoerige tijdlijn die is toegevoegd, een tijdlijn waarop te zien is dat Bob Dylan verre van stil heeft gezeten tussen 10 september 2012, de dag waarop Tempest verscheen, en 19 juni 2020, de dag waarop Rough and Rowdy Ways verscheen. [met dank aan Theo]
De recensie hiernaast is afkomstig uit de Telegraaf van 19 juni. [met dank aan Hans]
BOBCast-mannen Chris Kijne en Lars Hulshof waren op Radio 1 te gast in het programma van Humberto Tan om te praten over Rough And Rowdy Way. (Jack van Gelder: Neil Diamond is slaapverwekkend, Dylan niet...) [met dank aan Hans en Herman]
Theodor Holman onder andere over het nieuwe album (achter het abonneeslot), zie hier.
allenginsberg.org over Rough And Rowdy Ways, zie hier.

Dylan kort #3638 - Rough And Rowdy Ways


Rough And Rowdy Ways op bobdylan.com, zie hier. Het wachten is op de publicatie van de songteksten.
De papieren editie van de Telegraaf heeft vandaag een recensie van Rough And Rowdy Ways. [met dank aan Arie]
In Spraakmakers (radio 1) was vanochtend Gijsbert Kamer te gast om te praten over de nieuwe albums van Neil Young en Bob Dylan (vanaf elf uur), luister hier. [met dank aan Hans en Peter] En zie hier.
Nu.nl over nieuwe muziek, waaronder Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Het Parool over Rough And Rowdy Ways (achter abonneeslot), zie hier.
Nederlands Dagblad over Rough And Rowdy Ways, (in ruil voor je mailadres mag je lezen) zie hier.
Dagblad van het Noorden van vandaag bevat de recensie die eerder in Algemeen Dagblad stond en de Volkskrant van vandaag bevat een uitvoerig artikel over Kralingen. In dit artikel komt Dylan enkele keren voorbij. [met dank aan Hans]
Legacy over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Radio 1: Bart Cornand blikt vooruit, luister hier.
Focus Knack over Rough and Rowdy Ways, zie hier.

Rough And Rowdy Ways-dag

Ik werd vanochtend met de onrust in de donder wakker. Er zullen meer Dylan-liefhebbers zo zijn opgestaan. Het is de dag waarop Rough And Rowdy Ways verschijnt. Bij voorkeur was ik na een stevig ontbijt op mijn fiets gestapt om Dylans nieuwste bij de lokale platenhandelaar aan te schaffen, maar de laatste winkel waar muziek verhandeld werd is al weer meer dan een decennium uit dit dorp verdwenen. Er is nog een boekwinkel, een vishandel en een bloemist. En natuurlijk wat boetiekjes vol snuisterijen om de toeristen het geld uit de zak te kloppen. Er staan veel winkelpanden leeg in dit dorp.
Ik stap zo in de auto om Rough And Rowdy Ways vijfentwintig kilometer verderop aan te schaffen. Daar zit wel een winkel waar het album verkocht wordt. 
Ik heb die nieuwe Dylan al weken geleden bij die winkel besteld. Dat gaat allemaal via internet, alleen het ophalen moet nog in persoon gedaan worden. Gisteren heb ik de winkeleigenaar nog aan de telefoon gehad. Had 'ie Rough And Rowdy Ways niet al? Ik zag immers op Facebook al foto's van liefhebbers met het album in handen voorbij komen. Toegegeven, niemand van de selfieplaatsers woont in Nederland, maar toch, als het in Duitsland en Engeland kan, waarom in Nederland nog niet?
De platenbaas liet me weten Rough And Rowdy Ways nog niet binnen te hebben. Vrijdag, niet eerder. Hoe laat? Dat was afhankelijk van de DHL. Rond een uur of elf, meestal, was 'ie er wel, die bezorger.
Het is nu kwart voor negen op de dag van release, de autorit duurt ongeveer een half uur. Dus nog even wachten.

Wat ondertussen te doen? Het lezen van de recensie op Dansende Beren ben ik halverwege maar mee gestopt. Het is vlees noch vis. De recensent klacht & jubelt zonder echt met de billen bloot te gaan. 
Ik kan natuurlijk ondertussen de songs van Rough And Rowdy Ways nogmaals beluisteren. Naast "Murder Most Foul", "I Contain Multitudes" en "False Prophet", staan nu ook de andere zeven songs van het album op YouTube. Ik heb uit verschillende berichten begrepen dat het album inmiddels ook via Spotify te  beluisteren is. Daar zal door de mannen en vrouwen met verstand van zaken over nagedacht zijn, maar ik snap het niet. In de aanloop naar vandaag was er de grote geheimhouding over de tracklist, over de songs en op de dag dat de plaat daadwerkelijk in de verkoop gaat, wordt de muziek gratis en voor niks weggegeven.

Stel je voor, je hebt geen cd-speler, uit principe of uit gemak. Stel je voor je hebt (terecht) het niet op streaming, simpelweg omdat de geluidskwaliteit die die diensten bieden zich het best laat vergelijken modder. Stel, je formaat van voorkeur is de elpee. 
Op 17 juli - over vier weken van vandaag - komt Rough And Rowdy Ways uit op vinyl. Niet eerder.
Hoe kunnen ze dat nou doen?
Ik heb het vandaag te doen met de mannen en vrouwen die nog weken moeten wachten. 

Ik stel me voor dat ik straks in een lange rij wachtenden aansluit. Mannen en vrouwen voor de ingang van de platenzaak, wachten tot ze naar binnen mogen, tot ze hun naam bij de toonbank mogen noemen om vervolgens hun bestelling in ontvangst te nemen. Mannen en vrouwen die in de rij een praatje maken, verwachtingen uitspreken, opscheppen over wat ze al weten, "Goodbye Jimmy Reed" of "Key West" op YouTube op hun telefoon zoeken om fragmenten te laten horen, onder het mompelen van "luister..."

Het is tien over negen. Nog geen tijd om te gaan.
Het is het begin van een mooie dag.
Het is Rough And Rowdy Ways-dag.