aantekening #7527

Jerry Garcia werd geboren op 1 augustus 1942. Hij overleed op 9 augustus 1995. Onder liefhebbers is het gebruikelijk om ieder jaar tussen 1 augustus en 9 augustus nog wat meer dan anders de muziek van The Grateful Dead / Jerry Garcia te draaien. 

Ik denk daar ieder jaar te laat aan, ook dit jaar heb ik weer niks van The Grateful Dead of Jerry Garcia gehoord tussen 1 en 9 augustus, maar het toeval wil dat ik in de dagen tussen de eerste en de negende het boek over The Grateful Dead van Hank Harrison heb gelezen. Ergens in de eerste helft van dit boek kwam ik een zin tegen die ik - als de kans zich voordoet - op een tegeltje laat schilderen zodat het aan de muur boven mijn werkplek kan hangen. 

Ben je er klaar voor?

Komt 'ie:

Living between Dylan records can be catastrophic

Misschien schrijf ik de zin wel op een papiertje en stop dit in mijn broekzak zodat ik iedere keer als ik naar mijn sleutels grijp geconfronteerd wordt met deze woorden. Het geeft perspectief aan de gekte.


~ * ~ * ~


Het was vaste bezoekers van deze blog ongetwijfeld al opgevallen: ik was er even een weekje niet. Noem het vakantie. Ik was gewoon thuis, druk met 1001 en dingen en vooral met niks. Het bijhouden van de blog heb ik even links laten liggen. Soms is het (voor mij) goed om voor een korte tijd afstand te nemen. Wonen tussen Dylan-platen kan immers catastrofaal zijn.


~ *  ~ * ~


"Warm, hè?"

"Zeg dat wel. Ik zweet me de pleuris, man. Daar is niet tegenop te drinken."

"Je doet er niks tegen."

"Toch wel."

"Wat dan?"

"Als het zo warm is, draai ik New Morning. Iedere keer als 'Winterlude' voorbij komt, krijgt ik het koud."

"Dat werkt?"

"Heel goed zelfs. Alleen de regel 'Come on, sit by the logs in the fire' is effe doorbijten."

Dylan kort #3651

"7 geniale muziekdocumentaires op Netflix: van Bob Dylan tot Beyoncé", zie hier.
"Meindert Talma, zanger met ‘beperkte reikwijdte’: Bob Dylan zou ook geen cent gekregen hebben", zie hier. met dank aan Hans]
"Blij dat Bob Dylan nooit op de snijtafel van het Fonds Podiumkunsten is beland", zie hier (abonneeslot)
Jan Brokken - Mijn kleine waanzin [met dank aan John]:


"Bob Dylan in Haarlem?", zie hier. Een aardig stuk over een poging in 1966 om Bob Dylan in Nederland te laten optreden. Aan het eind van het artikel uit schrijver Martin Smit twijfels over wat wel en niet klopt van het verhaal over de poging om Bob Dylan in 1966 naar Nederland te halen.
Voor mijn boek Bob Dylan in Nederland 1965 - 1984 heb ik uiteraard ook gezocht naar informatie over pogingen om Dylan te laten optreden in Nederland in 1966. Ik kan melden dat er meer dan één poging is gedaan om Dylan in 1966 naar Nederland te halen. Meer daar over in mijn boek Bob Dylan in Nederland 1965 - 1984 dat binnenkort verschijnt.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #174

 


Kledingwinkel in Nijmegen.
(Het is goed mogelijk dat er eerder een foto van dit filiaal van Jack 'n Jones in een aflevering van "Dylan vinden..." is geplaatst, maar zeker weten doe ik dit niet...)

geen BOBcast

Het ritme waarin de eerste vijf afleveringen van de BOBCast zijn verschijnen deed vermoeden dat aflevering zes gisteren online gezet zou worden. Helaas, gisteren geen nieuwe aflevering van de BOBCast. Vanmiddag plaatste Chris Kijne, een van de makers van de BOBCast, een kort bericht op Facebook:

Dienstmededeling: Omdat Bob er ook af en toe tussenuit moet en even geen zin had in allerlei goedbedoelde bespiegeling over zijn persoon, even geen BOBcast. En we moesten zelf ook ff legge. Over twee weken weer!

Aflevering zes van de BOBCast zal dus vanaf zondag 16 augustus te beluisteren zijn.

Born In Time - door Jochen Markhorst

Born In Time (1989) 

 

In 1983, voorafgaand aan een altijd beladen staatsbezoek aan Israël, leent bondskanselier Helmut Kohl de uitdrukking Die Gnade der späten Geburt, om duidelijk te maken dat met zijn generatie een omslagpunt in de Duitse relatie met de Joodse staat bereikt wordt. Zijn generatie (Kohl is van 1930) is immers te laat geboren om aan oorlogshandelingen of nazimisdaden te hebben deelgenomen en kan de Israëlische premier een schone hand reiken, hoewel de Bundeskanzler een erfschuld niet negeert.  

 

De intellectuele insteek met bijbelse woordkeus van de pragmatische machtspoliticus Kohl, die zich tot dan toe op het gebied van zijnsvragen niet bepaald heeft onderscheiden, zal Dylan bekoord hebben, of op zijn minst opgevallen zijn. Hij verblijft net in Israël ter gelegenheid van de verlate Bar Mitswa van zijn zoon Jesse en heeft kort geleden "Neighborhood Bully" opgenomen, een zionistische satire die uithaalt naar de omringende antisemieten en de passieve internationale gemeenschap.  

 

De eenvoud van de uitdrukking en de tegelijkertijd moeilijk doorgrondelijke betekenis daarvan, is koren op de molen van de taalkunstenaar Dylan. Voor een pro-Israëllied is het te laat, maar hij onderkent de mystieke ondertoon en slaat het op. Ongetwijfeld hoort de dichter nog een echo van de Bijbellessen, tien jaar geleden, waar hij gehoord zal hebben dat de Christus er altijd is geweest ("buiten de tijd") en alleen voor zijn aardse jaren in de tijd geboren werd.  

 

Dat born in time komt weer bovendrijven als een oude favoriet, de klassieker "Stardust" (1927) van de bewonderde Hoagy Carmichael door zijn hoofd spookt. "Stardust" is een prachtige song met een dubbele raamvertelling, een lied over een lied over een verloren liefde en opent met de inspirerende regels: 

 

Sometimes I wonder why I spend
The lonely nights dreaming of a song
The melody haunts my reverie
And I am once again with you


 

"Born In Time" concentreert zich op het tweede raam, op de bitterzoete herinnering en besluit met de spijtige vaststelling dat het noodlot een mistig web spint. 

 

Beelden zoals dat noodlottige web leent de dichter uit een wat minder waarschijnlijke bron: de negentiende-eeuwse dichteres Lucy Larcom (1824-1893): 

 

"Alas! the weft has lost its white.
    It grows a hideous tapestry,
That pictures war's abhorrent sight: -
    Unroll not, web of destiny!
Be the dark volume left unread, -
The tale untold, - the curse unsaid!" 

 

… uit "Weaving" (1869), een complex werk waarin de overpeinzingen van een jonge weefster sociale bewogenheid, maatschappelijke kritiek, Godsbesef, lotsverbondenheid van blanke en zwarte weefsters en individuele verantwoordelijkheid uitdrukken. Ver van deze Dylansong "Born In Time", allemaal, maar helemaal in het straatje van de jonge Dylan - wat wel een vonk van herkenning zal hebben ontstoken.  

 

Doorbladerend in de collectie van Larcoms poëzie, Poetical Works (vermoedelijk), is de dichter Dylan kennelijk ook blijven hangen bij het elegante "Across The River": 

 

Saying, "I will go with thee,
That thou be not lonely,
To yon hills of mystery;
I have waited only
Until now, to climb with thee
Yonder hills of mystery.
" 

 

… waaruit Dylan dat hills of mystery dan leent, zoals überhaupt Larcoms toon, woordkeus en beeldspraak een van de sjablonen van Dylans latere werk lijkt te leveren. Songs als "Workingman's Blues #2" en "'Cross The Green Mountain" hebben eenzelfde statige elegantie, maar eigenlijk zien we door Dylans gehele oeuvre wel hints dat de negentiende-eeuwse Larcom behalve een bron ook een verwante geest lijkt te zijn. Larcom heeft een vergelijkbare fascinatie voor scheeps- en waterrampen ("The Sinking Of The Merrimack", bijvoorbeeld, over een scheepsramp die herhaaldelijk in Larcoms werk langskomt), levert versfragmenten als the best is yet to come (dat Dylan in "If Dogs Run Free" gebruikt) en kan dodelijk sneren als een Dylan in de midjaren 60: 

 

I am not yours, because you love yourself:
Your heart has scarcely room for me beside.
I could not be shut in with name and pelf;
I spurn the shelter of your narrow pride! 

("A Loyal Woman's No", 1863)  

 

 

Alles bij elkaar, de religieuze referenties, "Stardust" en de negentiende-eeuwse lyriek, leidt tot een stijlvolle, bijna melodramatische liedtekst waarbij als vanzelf de filmbeelden binnenkomen: grijstinten, Humphrey Bogart en Lauren Bacall, filmstudiodecors en sigaretten.  

 

De muziek is schitterend, maar past niet helemaal bij deze tekst. Dat lijkt Dylan althans zelf ook te voelen; hij worstelt flink met dit lied. Oorspronkelijk is het bedoeld voor Oh Mercy (1989). Het is zelfs de eerste song die voor die plaat wordt opgenomen – doorgaans een teken dat Dylan eraan hecht. En hoewel die eerste opname meteen al geslaagd lijkt, zit iets hem niet lekker. Producer Lanois begint met het arrangement te rommelen, Dylan schrapt woorden en herschrijft regels, er worden nog twee complete opnames voltooid, maar uiteindelijk keurt de meester het af. Het waarom is niet duidelijk – dit is een van de twee Oh Mercy-opnamen ("God Knows" is de andere) waaraan Dylan geen woord wijdt in zijn autobiografie Chronicles Vol. 1.  

 

Ook het uiteindelijk verschijnen van twee van de drie takes, op deel 8 van de Bootleg Series (Tell Tale Signs, 2008), brengt geen klaarheid: schitterend lied, prachtige opnames, niks mis mee. En, geheel in lijn met Dylans onnavolgbare zelfkritische vermogens, slaat hij ook hier weer de meest geslaagde opname over; die is alleen op illegale bootlegs te vinden (o.a. op het prachtige Deeds Of Mercy, 2001). De orkestratie op die versie is tamelijk perfect, creëert precies de droomsfeer waarom de tekst vraagt. Dylan zingt iets sentimenteler, geaffecteerder misschien ook wel – vermoedelijk heeft hij hem daarom weer verworpen en uiteindelijk vervangen door het aardige, maar beslist veel zwakkere "Where Teardrops Fall". 

 

Een jaar later probeert Dylan het opnieuw, maar nu meer uit nood. Voor de nieuwe plaat under the red sky zijn de gebroeders David en Don Was in de arm genomen en dat inspireert niet, evenmin als de stoet topmuzikanten die dagelijks in- en uitloopt (David Crosby, Stevie Ray Vaughn, Elton John, om maar een paar te noemen). De troubadour mist goede songs, begint met het opwarmen van een kliekje ("God Knows"), neemt kwalitatief mindere songs als "Wiggle Wiggle" en "10.000 Men" op en besluit dan om ook "Born In Time" weer uit de la te trekken, een tweede afdankertje van Oh Mercy. Drie volledige opnames zijn weer nodig, tekstueel schrapt en herschrijft Dylan nog radicaler dan een jaar geleden, maar dan is er eindelijk een opname waarmee hij vrede kan hebben en die dan ook op de plaat terechtkomt. Ook mooi, maar inferieur aan de Oh Mercy-opnames, zoals we inmiddels weten. 

 

Eric Clapton heeft een korte fling voor het lied. Zijn studioversie (op Pilgrim, 1998) is verzorgd, maar ook te truttig, live is hij er na vier uitvoeringen (waarvan één met Dylan, Madison Square Garden 1999) alweer op uitgekeken. De mooi-droevige interpretatie door Meg Hutchinson (op A Nod To Bob Vol. 2, 2011), slechts begeleid door een dunne pianopartij en, later in het lied, wat ijle, elektronische klankvelden, is wel raak; Meg lijkt de onderliggende emoties beter te begrijpen. De spannendste cover staat op naam van Barb Jungr, de Engelse chansonnière die al tientallen, vaak opmerkelijke, Dylancovers heeft opgenomen. Haar gekunstelde voordracht en de soms wel erg gezochte arrangementen zijn nog wel 's een struikelpunt, maar op "Born In Time" werkt het wonderwel – er ontstaat een vreemde en aantrekkelijke spanning tussen de bijna vrolijke begeleiding (hupserige piano, vrolijk fiedelende solo-viool), en Jungr's dramatische zang enerzijds en de inhoud van de liedtekst anderzijds (op Every Grain Of Sand, 2002, de tribuutplaat waarop naast de nodige missers ook die exceptionele "Is Your Love In Vain?" te vinden is).  

Het refrein is overigens tamelijk briljant gearrangeerd – een neurotische eerste helft en een pastorale tweede helft.   

 

Dylan kort #3650


Hierboven staat de trailer van Once Were Brothers [met dank aan Hans]
Rough And Rowdy Ways in de hitlijsten: Een week na het verschijnen van Rough And Rowdy Ways op elpee, op 24 juli, kwam het album op 1 binnen in de Vinyl 33. Vandaag zakt de elpee naar plek 2. Zie hier en hier. In de Album Top 100 is Rough And Rowdy Ways gezakt naar plek 14, zie hier. In de albumlijst van de Telegraaf staat de plaat deze week op nummer vijf [met dank aan Arie]:

In eerdere afleveringen van "Dylan kort" zijn er brieven uit de VPRO Gids over Dylan voorbij gekomen, hierbij een laatste brief [met dank aan Herman]:

Podcast: Hennie tipte mij over de (Engelstalige) podcast A Bob Dylan Primer van Michael Hacker. Ik heb er nog niks van gehoord, maar afgaande op wat Hennie mij schrijft, is dit de moeite van het beluisteren waard. Luister hier. [met dank aan Hennie]
Karl Kraus: in NRC Handelsblad van 24 juli staat een bespreking van de biografie van Karl Kraus. Die bespreking eindigt met: "De invloed van de 'tegenspreker' is nog altijd niet uitgewerkt, de fakkel is nog niet gedoofd. Aan Kraus hebben we misschien wel de Nobelprijs voor Literatuur (2016) voor Bob Dylan te danken, zo'n honderd jaar nadat hij zelf buiten de boot viel." [met dank aan Herman]
VPRO Gids #31 - 32, de puzzel, horizontaal 11 [met dank aan Hans]:



In dezelfde gids zegt Nazmiye Oral: "Ik droomde van de grote wereld buiten. 'All Along The Watchtower' van Jimi Hendrix hielp me om een soort agressie kwijt te raken, tegen de saaiheid. Het gaf me troost." [met dank aan Hans]
Arnon Grunberg in de Volkskrant van 30 juli [met dank aan Herman en Hans]:
Spraakmakers (Radio 1, 30 juli): op verzoek van gast Ron Louwerse wordt "When I Paint My Masterpiece" door The Band gedraaid, luister hier. [met dank aan Hans]
Hugo Camps interviewt Arno Hintjens in Het Laatste Nieuws (25 juli), Camps: "De stem van een generatie heeft Arno nooit willen zijn. Die eer laat hij aan Bob Dylan, die hij na zijn operatie thuis als eerste draaide." [met dank aan Hans]
Gijsbert Kamer interviewt Lewis Capaldi in De Morgen, 27 juli, Capaldi: "Ik ben veel naar singer-songwriters gaan luisteren. Naar iedereen van Bob Dylan tot Ed Sheeran, die ik allebei geweldig vind. Ik kwam erachter dat ik artiesten zonder opsmuk toch het beste vond. Iemand die gewoon met een gitaar het podium opkomt of zonder iets erbij achter de piano gaat zitten, dat vind ik het mooist." [met dank aan Hans]
"Mozambique": "Zijn er redenen om dit nummer niet meer te laten horen?", zie hier.
Newport 1965, 55 jaar later, zie hier.
Dylan & Vermeer, zie hier.
Piet van Die  bespreekt Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Dylan-tribute in Scheveningen, zie hier.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #173



Bovenstaande is afkomstig uit de serie Superstore, seizoen 2, aflevering 19, "Spring Cleaning". 
Natuurlijk gaat het om wat de man zegt, maar er is meer. Wat was ook al weer het thema van de laatste aflevering van seizoen 1 van Bob Dylans radioshow Theme Time Radio Hour? O ja, "Spring Cleaning". 

[met dank aan Kris]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #172



[met dank aan Dirk]

25 juli 1965 - Newport Folk Festival

Op de avond van 25 juli 1965 stapte Bob Dylan het podium van het Newport Folk Festival op. Hij was niet alleen. Een band bestaande uit Michael Bloomfield, Sam Lay, Al Kooper, Jerome Arnold en Barry Goldberg stond Dylan bij in zijn strijd met het label "folky" dat op hem was geplakt.
De mannen speelden achtereenvolgens "Maggie's Farm", "Like A Rolling Stone" en "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" en vertrokken. Het publiek bleef achter, geschokt, geamuseerd en verbijsterd.
Na een korte pauze kwam Bob Dylan voor een tweede maal het podium op, dit maal zonder band. Hij speelde "It's All Over Now, Baby Blue" en "Mr. Tambourine Man", maar het zijn niet deze twee songs die dit optreden legendarisch maken.
25 juli 1965, vandaag precies vijfenvijftig jaar geleden, gaf Bob Dylan voor het eerst een concert met een band, zo staat het in de geschiedenisboekjes. Dat verdient een nuancering. Voor hij bekend werd, speelde Bob Dylan in verschillende bandjes. Met deze bandjes heeft hij meermalen opgetreden.
Goed, het is vandaag vijfenvijftig jaar geleden dat Bob Dylan op een folkfestival, of liever het folkfestival het verwachtingspatroon van een groot deel van het publiek een flinke schop gaf door op te treden met een band.
Wanneer aan liefhebbers gevraagd wordt wat ze in Bob Dylan bewonderen, is zijn grilligheid, zijn keuze om zijn eigen weg te gaan, vaak een van de zaken die genoemd wordt, maar op de avond van 25 juli 1965 waren er maar weinig liefhebbers in het publiek die Bob Dylan konden bewonderen om het optreden dat voortkwam uit zijn grilligheid. Achteraf zeggen we dan vaak, om ons onbegrip op die cruciale momenten te maskeren, dat de bewonderde artiest zijn tijd ver vooruit was. Bob Dylan was zijn tijd ver vooruit, hij deed dingen waar het publiek maar moeilijk begrip voor op kon brengen op het moment zelf, maar waarvan men achteraf de grootsheid bewondert. Het optreden om het Newport Folk Festival van 1965 is daar een mooi voorbeeld van.


Dylan kort #3649

Rough And Rowdy Ways: in de vorige "Dylan kort" klaagde ik over de kwaliteit van de elpee. De twee exemplaren op zwart vinyl die ik heb gehoord, zo schreef ik, zijn onder de maat. Uit de reacties die op deze blog verschijnen bij eerdere berichten en uit de commentaren op discogs (zie hier) blijkt dat zeker niet alle exemplaren op zwart vinyl slecht zijn en / of alle exemplaren op gekleurd vinyl goed zijn. De aanschaf van Rough And Rowdy Ways lijkt wel wat op roulette, je moet geluk hebben. Overigens geen kwaad woord over de platenzaak waar ik mijn exemplaar van Rough And Rowdy Ways kocht, Plato in Deventer, er wordt met me meegedacht en gezocht naar een passende oplossing. [met dank aan Harry]
Bob Dylan en Françoise Hardy: In Het Laatste Nieuws (18 juli) schrijft Silke Denissen: "Wanneer Bob Dylan de Franse zangeres Françoise Hardy op tv ziet optreden, is hij meteen onder de indruk. Hij beseft dat de afstand tussen hen groot is en schrijft z'n verdriet daarover van zich af. In brieven - die hij voor zichzelf houdt - maar ook in poëzie vindt hij troost. Zo verschijnt er in 1964 een gedicht voor haar op de hoes van Another Side
Pas twee jaar later ontmoeten Bob en Françoise elkaar in levenden lijve. Ze woont z'n concert in het Parijse Olympia bij, hij weigert na de pauze terug te komen zolang hij haar niet ontmoet heeft. Backstage zingt hij z'n ‘Just Like A Woman’ voor haar - ongemakkelijk, vindt ze zelf. Toch gaat ze na het concert op z’n uitnodiging in om naar z'n hotelkamer te komen. Bob neemt haar apart en zingt opnieuw voor haar. Dit keer het nummer ‘I Want You’. Maar Françoise begrijpt de hint niet. 'De gedachte dat hij me via z'n nummers een boodschap zou geven, is niet in me opgekomen.'" [met dank aan Hans]
Meer Dylan en Hardy, zie hier en hier.


aantekening #7505

Naast mij ligt een ansichtkaart met het portret van Martin Luther King. Die kaart is ouder dan ik ben. Ik denk aan die kaart als ik de regel "The day that they blew out the brains of the king" in "Murder Most Foul" voorbij komt. Die gedachtesprong is misschien niet terecht, maar blijkbaar zijn mijn hersens dusdanig geprogrammeerd dat die sprong gemaakt wordt. Die oude kaart kocht ik bij de kringloopwinkel, de winkel waar ik net geweest ben. De winkel waar ik een stapeltje cd's kocht waaronder twee albums met daarop een Dylan-cover. Voer voor een volgende aflevering van "Luister, ik doe je na".
Voor wie nieuwsgierig is, het gaat om albums van Indigo Girls en Danny Schmidt.

Terwijl ik dit schrijft, kletst Freek de Jonge over Dont Look Back, het langwerpige boek Complete Works (approximately), de Nobelprijs, Harry Mulisch en Woody Guthrie. Ik sta nog aan het begin van de vijfde aflevering van de BOBCast, er zullen in de komende drie kwartier nog genoeg andere Dylan-gerelateerde zaken voorbij komen.
Naast de ansichtkaart met het portret van Martin Luther King ligt de dichtbundel Ik en ik van Toon Tellegen uit 1985. Ik zal niet de enige Dylan-liefhebber zijn die bij het zien van die titel gelijk moet denken aan Dylans song "I and I" van het album Infidels. Sterke song. Neem alleen de eerste twee regels al:

Been so long since a strange woman has slept in my bed
Look how sweet she sleeps, how free must be her dreams

Kippenvel. Het hoeft niet eens een herkenbare voorstelling te zijn voor de luisteraar, door de manier waarop Dylan het zingt is het een voorstelbare voorstelling. Dat is de kracht van Dylan.
En dan iets verder:

Outside of two men on a train platform there’s nobody in sight
They’re waiting for spring to come, smoking down the track
The world could come to an end tonight, but that’s all right
She should still be there sleepin’ when I get back

"I and I" is zo'n song die dagen kan opslokken. Een song die dagen door je hoofd kan spoken, kan eisen dat het in een serie van dagen vele malen gedraaid wordt. En hoe vaak de song in die dagen ook gehoord wordt, er blijft altijd de honger naar nog een keer.
En nog een keer.

En nog een keer.

Er komen weinig woorden uit mijn vingers vandaag. Mijn hoofd zit vol verlangen naar "I and I" en ondertussen kletsen Chris Kijne, Lars Huldhof en Freek de Jonge in mijn oor.

Dylan kort #3648

Rough And Rowdy Ways: ik heb nu 2 exemplaren van Rough And Rowdy Ways op zwart vinyl gehoord en beide platen laten een storing / bijgeluid horen in "Mother Of Muses". Ik heb dit niet gehoord met het exemplaar op groen vinyl dat ik heb gedraaid. Zijn er meer mensen die problemen hebben ondervonden bij het draaien van Rough And Rowdy Ways op zwart vinyl?
BOBCast aflevering 5 komt zal vandaag online komen te staan, zie hier.
Koos Meinderts is te gast in Nooit Meer Slapen in de nacht van 14 op 15 juli. Rond 25:40 gaat het over "Bob Dylan's Dream", luister hier. [met dank aan Hans]
Jan Andries de Boer kiest zijn favoriete concertopnamen. Een van zijn keuzes is Trouble No More, zie hier.
Adriaan Mout: "En de muziek van North Sea Jazz compenseer ik met de nieuwe cd van Bob Dylan: Rough and Rawdy Ways, zijn 39e studioalbum, een meesterwerk en misschien wel zijn beste ooit!", zie hier.
Gerard ter Horst luisterde naar Dylans gehele oeuvre en schrijft daarover in Nederlands Dagblad. De eerste, algemene column verscheen op 26 juni (zie hier). Ter Horsts column van 16 juli gaat over "The Lonesome Death Of Hattie Carroll". Ter Horst schrijft onder andere: "het nauwelijks verholen racisme dat Dylan aan de kaak stelt is voelbaar in de protestsong maar wordt door hem nergens expliciet genoemd. Dat Carroll zwart is en Zantzinger blank, je voelt het maar hij zegt het niet.", zie hier (abonneeslot) [met dank aan Gertjan]