Dylan kort #1232

Pomgedichten: "de enig echte virtuele play a song for me trofee", gedichten vrij naar "Mr. Tambourine Man", zie hier. [met dank aan Alja]
"Bib viert twintigste verjaardag met reeks tentoonstellingen", onder andere Bob Dylan-lezing en expo, zie hier. met dank aan Dirk]
"Bob Dylan terug in Luxor", zie hier.
"Regisseur Martin Scorsese maakt een Netflix-documentaire over Bob Dylan", zie hier. Uitkijken naar de film met een Ginsberg-bril op, zie hier.

Tryin’ To Get To Heaven (1997) - door Jochen Markhorst


Tryin’ To Get To Heaven (1997)

Tussen de vele parels op een van zijn mooiste platen, Hunky Dory uit 1971, schittert het bijzondere “Song For Bob Dylan”, een prachtig lied met een opmerkelijke tekst, waarvan het vaak geciteerde a voice like sand and glue de meest memorabele woorden zijn. Bowies lied komt niet uit de lucht vallen. Met de deels idolate, deels verwijtende ode schudt de Britse kameleon de Dylanveren af die hij een jaar of twee gedragen heeft: op zijn speellijst staan de Dylancovers “She Belongs To Me” en “Don’t Think Twice”, een tijdlang treedt hij op in een Dylan-anno-1963-look, inclusief pet, op de eerste twee platen wemelt het van de hele en halve Dylanverwijzingen en het woord dylanesque is een constante in de (veelal positieve) recensies van die LP’s. In een interview voor Melody Maker (’76) kijkt de zanger terug op “Song For Bob Dylan”:

“Ik zei okee, als jij het niet meer wilt doen, doe ik het. Ik zag een leiderschapsvacature.”

Maar hij blijft zijn idool wel trouw, in de hierop volgende decennia. Met het gelegenheidsproject Tin Machine brengt hij “Maggie’s Farm” op single uit, in een tussendoortje met de band van Bryan Adams neemt hij een heavy, maar aantrekkelijke “Like A Rolling Stone” op en vooral: in 1998 waagt hij zich aan “Tryin’ To Get To Heaven”. Helaas nooit officieel uitgebracht, hoewel het een schitterende versie is.
Het is een gelukkig gekozen cover. Met zijn moedeloze, duistere verzen vol mysterieuze beeldspraak en sprekende metaforen ligt het monumentale meesterwerk ook precies op het snijvlak van Dylans en Bowies repertoire – zelfs de titel past over zowel Bowies eerste hit “Space Oddity” (1969) als over zijn laatste, “Lazarus” (2016).

In besprekingen wordt het lied vaak in een adem genoemd met dat andere monument op Time Out Of Mind, “Not Dark Yet”. Begrijpelijk: behalve muzikaal zijn de beide songs ook thematisch vergelijkbaar. De verteller versaagt, het levenseinde nadert onontkoombaar. Tryin’ is dan nog net iets minder desolaat. Waar in “Not Dark Yet” zelfs geen uitzicht op verlossing in een hiernamaals geboden wordt (“I just don’t see why I should even care”), staat hier althans de poort naar de hemel open – nog wel, in elk geval. Niet dat het daarmee opeens een troostbiedende, onbewolkte tegenvoeter van “Not Dark Yet” is. Overheersend is een identieke uitgetelde matheid, in eenzelfde structuur ingebed: beide songteksten zijn gegoten in Dylans geliefde François Villon-format, songs zonder refrein maar met stokregels die elk couplet afsluiten.

Toegankelijker is Tryin’ wel. Dylan kiest voor de overbekende levensweg-metafoor, zoals die al eeuwen, weliswaar archaïscher, door dichters als bijvoorbeeld P.C. Boutens verwoord is:

Alle schoon dat de aard kan geven,
Blijkt een pad dat tot u voert,
En alleen is leven leven
Als het tot den dood ontroert.
(Goede Dood, 1907)

In elk couplet wordt gereisd, de protagonist is letterlijk op weg en probeert overdrachtelijk de hemelspoort te bereiken. De ik-persoon zwerft vanuit the middle of nowhere naar Missouri, volgt de Mississippi tot aan de monding, tot aan New Orleans en volgt dus grofweg Highway 61. Onderweg plukt hij naar hartenlust uit het bluesidioom. “Trying To Get To Heaven” hoort Dylan al in 1962, bij een concert van Reverend Gary Davis in Gerde’s Folk City, en Al Koopers variant met het refrein “Tryin’ to get to heaven in due time / Before the heaven doors close” (“Wake Me Shake Me”, The Blues Project, 1966) kent hij natuurlijk ook. Net zo klassiek, en uiterst effectief is de truc waarmee de dichter in de eerste twee regels de sfeer neerzet: de dreigende, drukkende stilte voorafgaand aan een zomerse onweersbui.
Zoals in veel van Dylans mooiste werken bereikt de tekst lyrische én poëtische hoogtepunten door die combinatie: de verbinding van flarden bluesclichés (“wading through the high muddy water”) met parafrase (het Bijbelse lonesome valley komt uit Psalm 23) en catachrese, vernieuwende woordcombinaties (“the heat rising in my eyes”). “You can seal up the book and not write anymore” is ook al zo’n fraaie vondst, zo’n elegante variant op het Gesloten Boek als metafoor voor het einde van een relatie.

Plagerig zijn de nostalgische verwijzingen naar drugsconsumptie. Mary-Jane is een bijna antiek pseudoniem voor marihuana, maar Dylans eerste associatie is de hoerenmadam uit de oude folksong “Ridin’ In A Buggy, Miss Mary Jane”, dat hij vermoedelijk wel kent in de uitvoering van Pete’s halfzusje Peggy Seeger (1958):

Bob Dylan op Wight

In het boek Canon van Alkmaar staat over het Isle of Wight-festival waar Bob Dylan in 1969 optrad: "Op 27 augustus 1969 vertrokken vier Alkmaarse scholieren naar het popfestival op het Britse eiland Wight. Zij waren schilderachtig gekleed en droegen het haar tot op de schouders. Het waren leerlingen van het Christelijk Lyceum, de MTS aan de Jan de Heemstraat en de Rijkskweekschool aan het Nassauplein."
Voor mijn boek Bob Dylan in Nederland ben ik op zoek naar deze vier Alkmaarse scholieren en andere Nederlandse Dylan-liefhebbers die in 1969 naar Wight gingen.


Dylan kort #1231

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese: volgens de website van het tijdschrift Rolling Stone zal de documentaire over Bob Dylans Rolling Thunder Revue waar Martin Scorsese nu ruim tien jaar aan werkt, als ik me niet vergis, op Netflix te zien zijn. Je hoeft de videorecorder nog niet scherp te zetten, pas over enkele maanden wordt een aankondiging van de uitzending op Netflix van Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese verwacht... In deze documentaire zal een Dylan-interview zitten zoals dat ook in No Direction Home zit: (redelijk) recent en afgenomen door Jeff Rosen. Het artikel op de website van Rolling Stone hint naar plannen van Sony om een boxset met muziek van The Rolling Thunder Revue uit te brengen. Zie hier en hier.
Escape at Dannemora: in de eerste serie van deze nieuwe serie is "Girl From The North Country" van Nashville Skyline te horen. [met dank aan Dirk]
"Luc Devos toont zijn passie voor Bob Dylan in de bibliotheek van Meulebeke", zie hier. Helaas is het hele artikel alleen te lezen voor abonnees.
Isle of Wight: Deze zomer is het vijftig jaar geleden dat Bob Dylan optrad op het Isle of Wight-festival. De website van Isle of Wight Radio hint naar een mogelijke terugkeer van Bob Dylan naar het festival dat dit jaar 13 tot en met 16 juni zal plaatsvinden. Het past is Dylans tourschema... Zie hier.
Woodstock: Het is deze zomer ook vijftig jaar geleden dat Woodstock plaatsvond. Uiteraard wordt het festival dit jaar dunnetjes overgedaan om dit te vieren. Er is hoop dat Bob Dylan dit keer wel komt. Zie hier. Bob Dylan was er in 1969 niet bij, maar in 1994, tijdens het 25-jarig jubileum, wel. Niet zo heel lang geleden verscheen een zogenaamde grijze cd met opnamen van Dylans Woodstock-optreden. Bob Dylan op Woodstock '94, zie hier.

Provadya?

Voor mijn boek Bob Dylan in Nederland ben ik op zoek naar mensen die een van de onder de naam Provadya? georganiseerde avonden rond Bob Dylan hebben bezocht of mij daar meer over kunnen vertellen. Meer hierover staat hier.


Dylan kort #1230

Clydie King, de zangeres die begin jaren tachtig veel met Bob Dylan samenwerkte, is afgelopen maandag overleden. Ze werd 75 jaar.
Bob Dylan en Clydie King zingen "Abraham, Martin and John", zie hier.
De Kuip: in de Volkskrant van 8 januari twee pagina's over concerten in De Kuip. Uiteraard wordt het eerste concert ooit in De Kuip vermeld: Bob Dylan in 1978. Zie hier. [met dank aan Herman]
Winteruur: Gisteravond las Vincent Byloo zijn favoriete tekst voor in het programma Winteruur op Canvas: "Man In The Long Black Coat" van Bob Dylan. Terugkijken kan hier, maar alleen als je in België woont en een inlogcode hebt aangemaakt. [met dank aan Bart]
"Bob Dylan: zijn vriendinnen, vrouwen en (klein)kinderen", de titel dekt de lading van dit artikel aardig. Het is allemaal vrij oppervlakkig en weinig interessant, moet ik zeggen. Zie hier.
20 januari: Patrick Roefflaer over Bob Dylan in de bibliotheek te Bekkevoort, zie hier.
2 februari: Klaassen en Van Dijk spelen Bob Dylan in het Luxor theater in Zutphen. De nadruk zal liggen op The Basement Tapes en John Wesley Harding, zie hier.
20 juni: Bob Dylan Undercoversessie in De Hip in Deventer. Zie hier. Wat de bezoeker deze avond voorgeschoteld krijgt, maakt de aankondiging nog niet duidelijk, helaas.
Cloë Grace Moretz krijgt een rol in de verfilming van Blood On The Tracks, zie hier.


David Bowie

Het is vandaag 72 jaar geleden dat David Bowie werd geboren. Op zijn album Hunky Dory (1971) staat het nummer "Song For Bob Dylan". Dat ontdekte ik een jaar of vijfentwintig geleden. Sindsdien pak ik zo nu en dan Hunky Dory uit de kast om "Song For Bob Dylan" te draaien.
Wat ik voor vandaag niet wist is dat Bowie Dylans "Trying To Get To Heaven" heeft gecoverd. Dat kan hier beluisterd worden. Ik heb werkelijk geen flauw idee of Bowie vaker een nummer van Bob Dylan gespeeld heeft, of dat het bij deze ene - naar mijn smaak toch wat mislukte - cover is gebleven.
Vanavond pak ik maar weer eens Hunky Dory uit de kast en draai ik "Song For Bob Dylan".

aanvullingen 9 januari:
Jaap wees mij op nog twee Dylan-covers door David Bowie (zie reacties bij dit bericht).
David Bowie - "Like A Rolling Stone", zie hier.
Tin Machine - "Maggie's Farm", zie hier.
[met dank aan Jaap]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #67

Marcel liep tegen het tijdschrift Dylan aan in de supermarkt...


maar helaas gaat het om een andere Dylan.

[met dank aan Marcel]

John Wieners en New Morning

1988, dichter John Wieners haalt een map te voorschijn waaruit hij zegt te gaan voorlezen. De map bevat meer dan poëzie: "The manila folder was stuffed with glossy photos of 1940s movie actresses and 1950s glamour girls. (...) [John Wieners] continued to thumb through copies of The Hollywood Reporter, National Enquirer and The Star. The front cover to Bob Dylan’s New Morning was folded in four: 'I don’t like the album,' John explained, 'but I’m mad about the photo.'" [zie hier]



John Wieners staat sinds een jaar of twee, drie op mijn lijst met dichters waarvan ik nog eens iets wil lezen. Bij voorkeur The Hotel Wentley Poems. Na het kennis nemen van de hierboven beschreven absurditeit is die behoefte om Wieners te lezen alleen maar sterker geworden.
Misschien is dat vreemd, maar vreemd verdient ook een plekje in mijn kop.

Ommelander Courant en De Vrije Hobby Rocker

In de Ommelander Courant van 27 december 2018 stond de laatste aflevering van een wekelijkse column n.a.v. de gemeentelijke herindeling. Dylans naam wordt in deze laatste column genoemd. Het gaat uiteraard om het verhaal dat Bob Dylan ooit een fietstocht onderbrak om in 't Zielhoes een kop koffie te drinken.

Het nieuwste nummer van De Vrije Hobby Rocker (jaargang 26) bevat een pulpstripverhaal en op een van de afbeeldingen in deze strip duikt de naam Bob Dylan op.

Hans stuurde mij deze informatie en afbeeldingen ruim voor de jaarwisseling, dus al weer enige tijd geleden. Het is onnodig lang op de plank blijven liggen, excuses daarvoor.


[met dank aan Hans]