wie kan helpen?

Voor mijn boek Bob Dylan in Nederland zoek ik informatie over onderstaand artikel. Het artikel is geschreven door Henk Boom. Het artikel stond op 17 juni 1978 in de krant. Wat ik graag zou willen weten is: welke krant?
Zie ook de pagina BDinNL 2.0, hier, voor meer vragen.
Reageren kan via e-mail: twillems87[at]gmail.com
Bij voorbaat dank.


Dylan kort #1261

De pagina BDinNL 2.0 bevat een nieuw bericht, zie hier.
Setlists: 29 juni, 30 juni, 3 juli, 5 juli, 6 juli, 7 juli, 9 juli.
Deze leg volgen er nog concerten op 10, 12 en 14 juli. Het vreemde is dat er nog geen data voor een nieuwe tour zijn aangekondigd. Het is nog te vroeg om daar wat achter te zoeken, maar opvallend is het wel.
De Kuip: Het allereerste concert, zie hier. [met dank aan Dirk]
Algemeen Dagblad: het artikel in AD over Rolling Thunder Revue waar ik in "Dylan kort #1260" melding van maakte staat nu ook online, zie hier. [met dank aan Dirk]
Elliott Landy: eerder schreef ik over de tentoonstelling van foto's van Elliott Landy in Emmen dat mij niet duidelijk is of er ook foto's van Dylan te zien zijn. Uit een artikel in Dagblad van het Noorden van 29 juni blijkt dat er foto's van Bob Dylan en The Band te zien zijn in Emmen. De tentoonstelling loopt tot 25 augustus, zie o.a. hier en hier. [met dank aan Hans]
Music Trails van Marc Stakenburg bevat een hoofdstuk over Bob Dylan, Radio 1 besteedde aandacht aan dit boek, luister hier. [met dank aan Herman]
Nooit meer slapen: rond 39 minuten is een stukje over Bob Dylan te horen. Luister hier. [met dank aan Herman]
Beiaardconcert, zie hier.
Roskilde: zie hier.
Abdelkader Benali: "De wijsheid die Bob Dylan, een paar jaar ouder maar niet minder actief, in de Netflix-documentaire ‘Rolling Thunder Revue’ spreekt, onderstreept mijn gevoel". Voor wie wil weten om welke uitspraak van Dylan het gaat, bewuste column staat hier.

Bob Dylans Rolling Thunder Revue - een heruitvinding van hoe het echt gegaan is #7

In de vorige aflevering van "Bob Dylans Rolling Thunder Revue - een heruitvinding van hoe het echt gegaan is" schreef ik over het middagconcert in Boston op 21 november 1975. Ik was (en ben) enthousiast over dat concert. Een van de grote verrassingen van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings is dat het avondconcert in Boston nog beter is.
Dat avondconcert in Boston - het staat op cd's 10 en 11 van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings - begint net als de voorgaande concerten met "When I Paint My Masterpiece". De uitvoering van dit nummer tijdens dit concert heeft een slepend karakter, alsof het net niet helemaal op stoom komt en het werkt, bijzonder goed zelfs. Dit is in mijn oren de beste "Masterpiece" van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings tot nu toe.
Dylan zet de zang tijdens "It Ain't Me, Babe" net iets te vlot in, maar hij herstelt zich snel en geeft een goede versie. Luister vooral naar hoe het derde couplet zingt.
"The Lonesome Death Of Hattie Carroll" is de eerste van maar liefst 9 songs van dit concert die ook op The Bootleg Series vol. 5; Live 1975 te vinden zijn. Het gaat verder om "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry", "Isis", "Blowin' In The Wind", "The Water Is Wide", "Tangled Up In Blue", "Oh Sister", "One More Cup Of Coffee (Valley Below)" en "Just Like A Woman". Hier worden deze songs natuurlijk niet alleen in de context van het concert aangeboden, maar ook nog eens in een andere mix dan op Live 1975.
"Romance In Durango", het eerste Desire-nummer van de avond, begint langzaam, maar al in de eerste paar regels zweept Dylan de band op om het tempo iets op te voeren.
Hoe meer Rolling Thunder-concerten ik hoor, hoe meer ik de indruk krijg dat "Isis" het hart van het eerste Dylan-deel van het concert is. Het maakt weinig uit welk '75-concert je draait, "Isis" is altijd goed.
Het feit dat Dylan dit nummer zonder gitaar brengt - zie de Scorsese-film - vertelt iets over de intensiteit waarmee hij "Isis" zingt.
Als je goed luistert naar "Blowin' In The Wind" dan hoor je aan de reactie van het publiek het moment waarop het doek op die avond in Boston ophoog ging en Bob Dylan en Joan Baez aan het publiek getoond werden.
ik ben geen liefhebber van de stem van Joan Baez, maar de versie van "Dark As A Dungeon" in Boston is er eentje om te koesteren. Waarom werd dit niet op Live 1975 gezet terwijl zoveel andere songs van dit concert wel op het vijfde deel van The Bootleg Series terecht kwamen?
De Dylan-Baez-set sluit af met een vrij rustige "I Shall Be Released".

Het tweede deel van dit concert - te vinden op cd 11 van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings - begint verrassend: Dylan speelt niet 1 maar 2 songs solo. Allereerst een "I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)" dat wat weifelend begint maar waarvan de tweede helft zo sterk is, dat ik dit tot het betere wat The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings te bieden heeft moet rekenen.
"Tangled Up In Blue" is natuurlijk bekend van Live 1975, maar laat die wetenschap er niet voor zorgen dat je maar met een half oor luistert. Deze "Tangled Up In Blue" is een hoogtepunt niet alleen van deze boxset, maar van de gehele jaren zeventig. Punt.
Na "Tangled" volgt het Desire-deel van Dylans tweede deel van dit concert. Bij het beluisteren van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings is mij bewondering voor dit deel van het concert - iedere avond dezelfde songs - sterk toegenomen. Dit Desire-deel is de kern van het tweede deel van een Rolling Thunder-concert.
"Bob Dylan for President" wordt er uit het publiek geroepen, het is ook in de Scorsese-film te zien en te horen. Ik snap het sentiment, al denk ik niet dat het verstandig is om een carrière in muziek en politiek te mixen.
Luister hoe Dylan deze Desire-songs zingt en vooral hoe hij 'praat' met de viool van Rivera. Eerst het redelijk rustige "Oh Sister", vervolgens het met woede en verontwaardiging doorspekte  "Hurricane", het melancholische "One More Cup Of Coffee" en het tegen de kitsch aanleunende "Sara". Deze vier songs vormen tijdens Rolling Thunder samen de triomftocht van de zanger Bob Dylan. Dat geldt voor alle Rolling Thunder-concerten, maar vanavond in Boston weet Dylan zichzelf te overtreffen. Luister naar het derde couplet van "Hurricane", naar de interactie met de viool in "One More Cup Of Coffee", na het net niet over het randje kukelende "Sara".
Het avondconcert in Boston is groot, de vier Desire-songs in het tweede deel van dit concert zijn voorbij groot.
Daarna volgen nog een sterke "Just Like A Woman" en de crowd-pleasers "Knockin' On Heaven's Door" en "This Land Is Your Land". Die laatste twee zijn de songs waarvan met achteraf zegt "ach, je had er bij moeten zijn".

Ik was er helaas niet bij in Boston, ik was twee in november 1975. Bovendien ben ik in het verkeerde werelddeel geboren om Rolling Thunder Revue in real time beleefd te kunnen hebben. Daarover treuren is zinloos en bovendien niet eerlijk tegenover het geluk dat ik nu bezit.
Met het verschijnen van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings kan ik dicht in de buurt komen van die avond in Boston in november 1975. Dit soort zaken maken het leven aangenaam.

boeken

In 2009, zeven jaar voor Bob Dylan de Nobelprijs voor Literatuur kreeg, verscheen het door Greil Marcus en Werner Sollors samengestelde A New Literary History Of America.
Bob Dylan komt een aantal malen in dit vuistdikke boek voorbij, maar meest opmerkelijk is dat hij niet alleen een eigen essay krijgt in dit vuistdikke boek - geschreven door Joshua Clover (en niet Greil Marcus, zoals je zou verwachten) - maar ook op de cover van A New Literary History Of America staat.
Is dit de enige literatuurgeschiedenis verschenen voor 13 oktober 2016 met Bob Dylan op de cover? Waarschijnlijk wel.
Hoeveel boeken vol literatuur (geschiedenis) met Dylan op de cover zijn er sinds het toekennen van de Nobelprijs aan Bob Dylan verschenen? Nul?

~ * ~ * ~ * ~

Het boek Prospero - de Nederlandse vertaling (2007) van het Friestalige boek (2006) van Nyk de Vries - heeft als motto een Dylan-citaat:

To live outside the law you must honest

[met dank aan Hans]

~ * ~ * ~ * ~

Het boek Styled van Emily Henderson:


[met dank aan Alja]

~ * ~ * ~ * ~

ik bezit sinds enige tijd de dichtbundels Het land achter de spiegel (1969) en Quant à moi (1971) van Kees van Kalmthout. In beide bundels is Bob Dylan te vinden.
Afgelopen april had ik het exemplaar van  Dylans Self Portrait in handen die ooit eigendom van Van Kalmthout. (zie hier en hier)
In een artikel uit 1991 over Van Kalmthout lees ik: "Amerika bezocht hij driemaal. Kees van Kalmthout was er vooral naarstig op zoek naar contacten in de muziek- en literaire wereld. Tijdens zijn eerste reis zocht en vond hij er het huis van Bob Dylan, maar de hoop op een ontmoeting met zijn grote idool bleek vergeefs."
Afgelopen weekend vond ik een exemplaar van Van Kalmthouts debuut: In de handpalm (1968).
Het motto voorin deze bundel is een citaat van Bob Dylan:

it's life and life only

~ * ~ * ~ * ~

In de bundel Stadstekens (1969) van Hans van de Waarsenburg staat de uit zes delen bestaande gedichtencyclus "I remember Eindhoven". Het zesde deel begint met:

och, het is lang geleden
dat we n.b. in E.
highway 51 draaiden en
gebeenten opgroeven;

we zijn verder gegaan;

bob dylan heeft
het kollektivum gevonden
en wij zijn versnipperd

Toen Van de Waarsenburg dit schreef kon hij nog niet vermoeden dat Bob Dylan bijna vijftig jaar later, in 2015 in Eindhoven zou optreden...
[aanvulling: ook in 1993 trad Bob Dylan in Eindhoven op, maar tijdens het lezen van het gedicht van Van de Waarsenburg dacht ik alleen aan 2015. Met dank aan Hans  en Frits]

~ * ~ * ~ * ~

In zijn "schriftelijke cursus dichten" Waar het hart vol van is behandelt Willem Wilmink kort Bob Dylans "Blowin' In The Wind". Hij zegt weinig over de song, maar geeft wel een vertaling van één couplet: "Hoeveel jaar kan een berg bestaan, voor de zee hem heeft weggespoeld? En hoeveel jaar kunnen mensen bestaan voor men hun de vrijheid toestaat? En hoeveel keren kan iemand zijn hoofd afwenden en net doen alsof hij niets ziet? Het antwoord, mijn vriend, verwaait in de wind. Het antwoord verwaait in de wind".

~ * ~ * ~ * ~

Nummer 31 van het kunsttijdschrift Dada voor iedereen in de leeftijd van 6 tot 106 jaar gaat over popart. Dat de door Milton Glaser ontworpen poster van Bob Dylan popart is, is nieuw voor mij.

~ * ~ * ~ * ~

De dichtbundel Virtuele beelden (1973) van Arie Visser bevat een citaat uit Bob Dylans "Talkin' World War III Blues" en een gedicht met de titel "Blowing In The Wind":

BLOWING IN THE WIND

hoe rood gras in de velden 
de aarde een warme vrouw

rust maar rust maar uit
zegt de wind tegen de rook
die dromen oproept

~ * ~ * ~ * ~

De dichtbundel Búúúút Vrij (1975) van Michel Ball:

Mr. Tambourine Man reist met Mr. Jones
In een open Cadillac CD naar Harrar
Qui de neuf, vraagt de tuinknecht
Bombe te geule, je est un autre
Ziggy is the star now
Sigis?
De fakir?
Chicken Street?
Nee laat maar, fluistert hij verdrietig

~ * ~ * ~ * ~

Bob Dylans Rolling Thunder Revue - een heruitvinding van hoe het echt gegaan is #6

Tijdens The Rolling Thunder Revue in het najaar van 1975 gaven Dylan & co in Providence, Springfield, New Haven, Niagra Falls, Rochester en Boston twee concerten op één dag. Van al deze twee-op-een-dag-concerten zijn alleen opnamen van de concerten in Boston in The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings te vinden. Het middag-concert van 21 november in Boston is te beluisteren op cd's acht en negen van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings. 

21 november was in 1975 een vrijdag. Hoe laat begon het middagconcert in Boston op die dag? Hoeveel van de aanwezige concertgangers moesten die dag vrij nemen van hun werk of een dag school overslaan om Bob Dylan & co te kunnen zien en horen optreden?
Voor ik aan het beluisteren van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings begon had ik een beeld van The Rolling Thunder Revue. Bouwstenen voor dat beeld waren onder andere Live 1975; The Bootleg Series vol. 5 en Renaldo And Clara. Met het beluisteren van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings wordt het beeld van The Rolling Thunder Revue aangescherpt. Beter en completer.
Een van de oude waarheden van The Rolling Thunder Revue die ik in mijn kop had was het beeld van Bob Dylan en violiste Scarlet Rivera naast elkaar op het podium. Bij het beluisteren van de eerste Boston-show valt me pas op dat Scarlet Rivera tijdens een groot deel van het concert helemaal niet aanwezig is. In het eerste deel van het concert is haar viool in geen velden of wegen te bekennen. Op cd 8 van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings, de cd met de eerste elf nummers van dit concert, is Rivera's viool voor het eerst te horen tijdens het vijfde nummer: "Romance In Durango". Ook in de enige andere Desire-song op deze cd is de viool te horen: "Isis", verder niet meer. Op de tweede cd van dit concert, cd 9, is Rivera op veel meer songs te horen.
In een eerdere aflevering van "een heruitvinding van hoe het echt gegaan is" schreef ik al dat mijn beeld van het aantal songs dat Bob Dylan solo speelde tijdens Rolling Thunder-concerten aan diggelen is door The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings.
Nog een beeld dat ik heb moeten bijstellen: ik zag "A Hard Rain's A-Gonna Fall" als een van vaste waarden van Rolling Thunder. In mijn beeld was Rolling Thunder grofweg de songs van Desire aangevuld met "Hard Rain", "It Ain't Me, Babe", een solo-set en enkele duetten met Joan Baez. Het eerste Boston-concert is het eerste concert in The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings waarbij "A Hard Rain's A-Gonna Fall" werd gespeeld.
Luisteren is ook leren.

Drie van de vroege-Boston-songs verschenen eerder op Live 1975: "I Shall Be Released", "Mr. Tambourine Man" en "Sara". "The Lonesome Death Of Hattie Carroll" staat op de cd die bij de juni 2019-editie van het tijdschrift Mojo zat.
Deze Boston-show spreekt mij erg aan.
Allereerst bevat de show een aantal nummers die niet te vinden zijn op de opnamen van de twee eerder besproken concerten in The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings: het eerder genoemde "A Hard Rain's A-Gonna Fall", "The Times They Are A-Changin'", "I Dreamed I Saw St. Augustine", "Never Let Me Go" en "Mr Tambourine Man".
Verder bevat deze show een aantal eigenaardigheden die de oren op scherp zetten, zoals "Isis" dat Dylan begint met mondharmonica in plaats van al zingend de song in te stappen, en de muzikale hink-stap-sprong aan het begin van "One More Cup Of Coffee (The Valley Below)" die mij als luisteraar even op het verkeerde been zet.
Maar de voornaamste reden om deze show hoog aan te slaan is simpelweg door het hoge aantal uitstekende uitvoeringen van songs.
Deze eerste Boston-show bevat een ijzersterke "Hattie Carroll" gevolgd door een prima "A Hard Rain's A-Gonna Fall" om nog voor het applaus is weggestorven over te gaan in een a capella gestarte "Romance in Durango".
De hoogtepunten van deze show zijn voor mij "Isis", "One More Cup Of Coffee (Valley Below)" en "Just Like A Woman". Toch wil ik daarmee de rest van de show niet te kort doen. De Dylan-Baez-duetten "St. Augustine" en "Never Let Me Go" mogen er zeker ook wezen, om nog maar te zwijgen over de schitterende solo "Mr. Tambourine Man".
De eerste show in Boston kent in mijn oren geen echte zwakke momenten, dit in tegenstelling tot de twee eerste concerten in The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings. Oké, het gebabbel van waarschijnlijk Bob Neuwirth tijdens "It Ain't Me, Babe" is wat irritant en "The Times They Are A-Changin'" komt niet helemaal uit de verf, maar dat is muggenziften. Het zijn kleinigheden die uitsluitend opvallen doordat de rest van het concert zo goed is.

De opname van dit Boston-concert laat goed horen wat een goed Dylan-concert is: een retestrak spelende band en een Bob Dylan die de songs al zingend leeft.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #97

\
[met dank aan Dirk]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #96


[met dank aan Simon]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #95


[met dank aan Pierre]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #94

De vorige aflevering van "Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is" bevat een foto uit de nieuwsbrief van Variaworld. Linksboven op die foto is een deel van een concertposter van Bob Dylan te zien.
Een recentere nieuwsbrief van Variaworld bevat een foto die niet lang voor of na de foto uit de vorige "Dylan vinden..." is gemaakt. Op deze foto is de Dylan-poster beter te zien.
[met dank aan Hans]


Bob Dylans Rolling Thunder Revue - een heruitvinding van hoe het echt gegaan is #5

Stel je voor, het is november 1975. Je woont in Cambridge, MA, een stad waar nooit wat gebeurt en als er al wat gebeurt is het of voor de ouwe lullen van de stad, of je hoort het te laat. Je sleept je zeventienjarige lijf dagelijks naar de school waar je "voor de toekomst" geacht wordt nutteloze kennis in je hersenpan op te slaan. Het is een toekomst waar je ouders het over hebben, je ooms en tantes tijdens feesten en partijen. Een toekomst die zij voor zich zien, maar waarvan jij je met de beste wil van de wereld geen voorstelling kan maken.
De toekomst dat is iets dat ver voorbij morgen, voorbij volgende week ligt. 
En morgen spelen Bob Dylan, Joan Baez, Roger McGuinn en nog vele anderen in het Harvard Square Theater. Bob Dylan! In Cambridge! In de stad waar nooit wat gebeurt en als het gebeurt gaat het langs je heen. Voor een keertje zit het mee, iemand drukte je een flyer in handen om je te wijzen op dat concert. Je hebt gelijk een kaartje gekocht. Duur was het niet. $8,50.
Morgen ga je Dylan zien. Eindelijk gebeurt er iets goeds in Cambridge.

Het tweede concert waarvan het Dylan-deel integraal is opgenomen in The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings is het concert van 20 november 1975 in Cambridge, MA.
Ik probeer me voor te stellen hoe het geweest moet zijn om dat concert bij te wonen.
Het overgrote deel van de songs is voor de Dylan-liefhebber anno 2019 bekend, maar in november 1975 was dat wel anders. Het album Desire was nog niet verschenen. Mogelijk had de concertbezoeker "Hurricane" al wel op de radio gehoord voor hij het Bob Dylan in november hoorde spelen, maar dat geldt niet voor "Romance In Durango", "Isis", "Oh Sister", "One More Cup Of Coffee (Valley Below)" en "Sara".
Voeg daarbij de covers die er die avond gespeeld werden, zoals "Wild Mountain Thyme", "Dark As A Dungeon" en "This Land Is Your Land" en de Dylan-klassiekers die voor deze concerten een nieuw, een Rolling Thunder-jasje kregen, zoals "It Ain't Me, Babe", "The Lonesome Death Of Hattie Carroll" en  "Mama, You Been On My Mind" of een nieuwe tekst ("Simple Twiste Of Fate", "Knockin' On Heaven's Door").
Bob Dylan vroeg veel, héél veel van zijn luisteraars tijdens Rolling Thunder Revue. Hij bood niet tot nauwelijks punten van herkenning. Hij verwachtte alerte luisteraars.
De bezoeker moet na een Rolling Thunder-concert wel haast helemaal afgedraaid zijn geweest door de overvloed aan nieuwe indrukken.

Vijf van de negentien songs op cd 6 en 7 van The Rolling Thunder Revue; The 1975 Live Recordings zijn in 2002 uitgebracht op Live 1975, het vijfde deel van The Bootleg Series: "It Ain't Me, Babe", "Romance In Durango", "Mama, You Been On My Mind", "Simple Twist Of Fate" en "Knockin' On Heaven's Door".
En net als in de vorige aflevering van "Bob Dylans Rolling Thunder Revue - een heruitvinding van hoe het echt gegaan is", toen het draaide om de opnamen van het concert in Worchester, draait het bij het beluisteren van deze opnamen al snel uit op vergelijken. Vergelijken met wat eerder gehoord of beter gezegd met wat het geheugen denkt eerder gehoord te hebben.
Opener "When I Paint My Masterpiece" wordt (bijna) solo door Bob Dylan gezongen, waar is partner in crime Bob Neuwirth? De Cambridge-"Blowin' In The Wind" is eigenlijk de eerste echte misser op de boxset. Dylan en Baez lopen te klooien met het tempo van de song waardoor het de mist in gaat. Had Sony dit nummer dan van de box moeten laten? Nee natuurlijk niet! Dit hoort bij het totaalbeeld, bij het grotere geheel.
"Dark As A Dungeon" is in Cambridge beter dan in Worchester. Waarom ik dat vind weet ik niet goed. Ik vind het en soms is dat genoeg. Het is een uitzondering, ik vind het concert in Worchester beter dan in Cambridge. Terwijl ik dit denk baal ik van mezelf, van mijn oordeel. Niet omdat het oordeel niet zou kloppen, maar omdat het oordeel de oren doof maakt voor Cambridge. Terwijl ik dit hoor moet ik het staartje van Cambridge nog horen. Het staartje heeft nog een paar verrassingen.
Is Rivera's viool lager in de mix dan op de opnamen van Worchester?
De "Oh Sister" is erg mooi, al stoort het "vegende geluid" mij na een tijdje. Wat is dit?
Er zit een opgaande lijn in de vier Desire-songs in het tweede deel van het concert: een goede "Oh Sister", een zeer goede, bewogen "Hurricane", een schitterende "One More Cup Of Coffee (Valley Below)" en een hemeltergende "Sara". Deze vier songs, uitmondend in "Sara" vormen voor mij het hoogtepunt van het concert in Cambridge.

Hoe luisterde de jongen van zeventien uit Cambridge naar deze vier songs? Voor hem zijn het vier nieuwe songs. Oké, "Hurricane" heeft hij een of twee keer op de radio gehoord. De andere drie songs heeft hij nog nooit gehoord, hij heeft geen vergelijkingsmateriaal. Hij wordt opgeslokt door de nieuwe muziek die over hem heen spoelt.
Niet alleen de composities zijn nieuw, maar ook de manier van spelen.
Naast Dylan een tweede stem, een viool. Het is allemaal nieuw. Om nog maar te zwijgen over hoe Bob Dylan "One More Cup Of Coffee" zingt, zo heeft hij nog nooit gezongen!
Als de zaallichten aangaan vraagt hij zich af of het goed was. Hij weet het niet. Hij denkt het wel.
Het was mooi, is dat de enige maatstaf voor een oordeel? Misschien wel.
Hij baalt dat het al weer voorbij is, al zijn er vele uren verstreken, realiseert hij zich wanneer hij op zijn horloge kijkt. Misschien zegt dat genoeg.

Wat gaat hij tegen zijn vrienden vertellen over dit concert? Hij moet het hebben over dat gekke doek, het leek haast wel onderdeel van een circus. En dan de hoed die Dylan droeg. En had Dylan zijn gezicht nou wit gemaakt? Hij kon het niet goed zien vanaf zijn plek in de zaal. Maar vooral moet hij het hebben over de muziek. Over "It Ain't Me, Babe" dat in geen velden of wegen meer leek op het nummer van Another Side Of Bob Dylan. Hij moet vertellen over "Simple Twist Of Fate", Bob Dylan alleen op het podium, over "Just Like A Woman" en over al die nummers waarvan hij geen flauw idee heeft hoe ze heten, nummers die hij nooit eerder heeft gehoord.
Een nummer over koffie dat Dylan nogal vreemd zong en een nummer over ene "Sara". Er waren er nog veel meer die hij niet kende. Nummers die door een viool werden voortgedreven. Inderdaad een viool tijdens een Dylan-concert, dáár moet hij over vertellen.