Bob Dylan's Greatest Hits

Onderstaande is een klein fragment uit het over enkele maanden te verschijnen boek Bob Dylan in Nederland 1965 - 1984. Dit fragment gaat over het eerste verzamelalbum dat door CBS Grammofoonplaten in Nederland werd uitgebracht.



De tot op dat moment [zomer 1966] door cbs Grammofoonplaten uitgebrachte singles en elpees van Bob Dylan zijn min of meer kopieën van of sterk gelijkend op door Columbia in Amerika en / of cbs Records in Engeland uitgebrachte elpees en singles van Bob Dylan. Daar komt met de uitgave van Bob Dylan’s Greatest Hits verandering in. Dit keer is niet een Amerikaans of Engels album de bron voor een in Nederland uitgebrachte elpee, maar een Duits album.
Lang heb ik gedacht dat dit album in 1966 verscheen. Mijn bron: website Searching For A Gem. Deze website geeft als releasedatum voor dit album 27 maart 1966[1]. Dit klopt niet. Het album komt in Nederland pas in 1967 uit.[2] Toch is het album al eerder in Nederland te koop, mogelijk is hierdoor de verwarring over de releasedatum ontstaan.
Op 28 mei 1966 schrijft Het Parool: “op stapel staat een elpee van Dylan met zijn greatest hits.” In juli en augustus plaatst cbs een paginagrote advertentie onder de titel “Like A Rolling Stone Bob Dylan” in Muziek Expres. Met de advertentie wordt reclame gemaakt voor onder andere het album Bob Dylan’s Greatest Hits. Opvallend is dat de in de advertentie afgebeelde editie van dit album de Duitse Stern-editie is. Ook in andere cbs-advertenties uit de zomer van 1966 staat de Stern-editie van Bob Dylan’s Greatest Hits afgebeeld, niet de Nederlandse persing.
Dit wijst er op dat de Duitse Stern-uitgave van Bob Dylan’s Greatest Hits in de zomer van 1966 is verschenen en vanaf dat moment ook in Nederland te koop is.
Een Nederlandse persing volgt naar Duits voorbeeld, waarschijnlijk begin 1967. Er zijn verschillende aanwijzingen om aan te nemen dat de Nederlandse persing niet alleen na de Duitse Stern-persing is verschenen, maar ook dat de Duitse persing model heeft gestaan voor de Nederlandse persing. Zo staat op de achterzijde van de hoes van de Nederlandse persing “Seite A” en “Seite B” in plaats van “Side” of “Kant” A en B en bevat de achterzijde van de hoes bij de Nederlandse editie van Bob Dylan’s Greatest Hits reclame voor precies dezelfde zes elpees als de Duitse persing, waaronder reclame voor de Duitse persingen van Subterranean Homesick Blues en Highway 61 Revisited.

Bob Dylan’s Greatest Hits is waarschijnlijk het eerste door cbs Grammofoonplaten in Nederland uitgebrachte Dylan-album in stereo. Op de voorzijde van de hoes staat een schitterende door Jerry Schatzberg gemaakte foto van Bob Dylan, zittend op de grond, keurig in pak, met in zijn linkerhand een absurd grote Zippo-aansteker en in zijn rechterhand een brandende sigaret. In de linker bovenhoek staat in een opvallend rode rechthoek de slogan die duidelijk moet maken dat het origineel van Bob Dylan beter is dan de covers van zijn songs van bijvoorbeeld The Byrds of Cher: “Nobody Sings Dylan Like Dylan”.
Gezien de titel van het album lijkt het logisch dat de songs waarmee Bob Dylan hits scoorde op dit album staan. “Subterranean Homesick Blues” en “The Times They Are A-Changin’” van de eerste single staan op dit album, net als “Like A Rolling Stone” van de tweede single. “Positively 4th Street” en “Can You Please Crawl Out Your Window?” (geen hit, wel een single) staan niet op deze verzamelaar, wel “Highway 61 Revisited”, de flipside van Dylans laatste single.
Verder bevat het album het van The Byrds bekende “Mr. Tambourine Man”, het in januari 1966 op het album Them Again van Them verschenen  “It’s All Over Now, Baby Blue”, het later in 1966 op single te verschijnen “Queen Jane Approximately” en het in 1966 al het stempel ‘klassieker’ verdienende "Blowin' In The Wind” dat dan al wel door verschillende artiesten op single is uitgebracht en op 10 september 1966 in de uitvoering van Stevie Wonder op nummer 33 binnenkomt in de Top 40.
Bob Dylan’s Greatest Hits bevat verder  “Don’t Think Twice, It’s All Right” en “Bob Dylan’s Blues” van The Freewheelin’ Bob Dylan, “It Ain’t Me, Babe” van Another Side Of Bob Dylan en “Maggie’s Farm” van Bringing It All Back Home (of Subterranean Homesick Blues, zoals het album in Nederland heet).
De enige recensie die ik van dit album heb kunnen vinden staat in het gestencilde blaadje Folksounds van september. De recensent worstelt duidelijk met het aanprijzen van een album waar, naast folk-achtige songs, nummers als “Like A Rolling Stone” en “Maggie’s Farm” op staan. Toch eindigt hij zijn recensie met: “Een plaat die de luisteraar genoegen verschaft, niet alleen de Dylan-liefhebber. Ik zou deze plaat juist graag op de draaitafel wensen van diegenen die tot nu toe Dylan omzeilden. Aanbevolen deze plaat!!”



[1] Zo staat het in mijn boek Bob Dylan in Nederland 1965 – 1978 (Free Musketeers, 2011).
[2] Op het label van de plaat staat het jaartal 1967, niet 1966.

Dylan kort #1280

Setlists: 15 november, 17 november, 19 november.
Zou Bob Dylan tijdens zijn bezoek aan Lowell (19 november), net als in 1975, het graf van Jack Kerouac bezocht hebben? Misschien zelfs enkele regels uit Mexico City Blues gelezen hebben?


De Wereld Draait Door, 19 november: Tim Knol & The Dawn Brothers zingen "I Shall Be Released", zie hier. [met dank aan Hans]
Boudewijn de Groot stopt begin 2020 met optreden. Veel kranten besteden daar aandacht aan en vaak moet dan even gemeld worden dat Boudewijn de Groot ooit "de Bob Dylan van de Lage Landen" was. Nieuwsblad van het Noorden (19 november) maakt het zelfs zo bont dat in een aankondiging van een artikel in de krant de voorpagina meldt: "Boedewijn de Groot 'Bob Dylan van Lage Landen' stopt". Alsof De Groot nooit meer is geweest dan een Dylan-kopie. Wat je ook van De Groot vindt, daarmee doe je de man te kort. [met dank aan Hans] Zie ook hier.
D.A. Pennebaker op IDFA, zie hier.
lezing: 30 november, regio Antwerpen: "Woorden van Bob Dylan", zie hier.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #128


Bob Dylan is doorgedrongen tot het voortgezet onderwijs. [met dank aan Willem]

Dylan kort #1279

Setlist: 8 november, 9 november, 10 november, 12 november, 13 november.
Travelin' Thru recensies op enola [met dank aan Dirk], Parool.
Iggy Pop: "de allerbeste woorden-smijter was Bob Dylan", zie hier. [met dank aan Dirk en Herman]
"Hommage aan Dylan"(zie afbeelding) is afkomstig uit Texelse Courant van 5 november. [met dank aan Arie]
dé Blueskrant nr. 19(nov. 2019 - jan. 2020) bevat 3 keer Dylan:
1. Een advertentie van 'Shelter from the Storm' - de Americana afdelingvan Tivoli/Vredenburg in Utrecht;
2. Een advertentie van de bekende platenzaak in Deventer: Bep Dylan.
3. Een lang interview (2 grote pagina's) met Harry de Winter. Hij plaatst meer dan terecht een kritische kanttekening bij de jaarlijkse Top 2000 en haalt daarbij Dylan als voorbeeld aan: "Bob Dylan heeft 100 platen gemaakt. In de Top 2000 staan drie nummers en dat is dan veel."
[met dank aan Hans]
In Mania nr. 362 van 8 november komt Bob Dylan een aantal malen voorbij:
1. in de recensie van Bridges to Buenos Aires, de nieuwe plaat van The Rolling Stones. Op dit album zingt Bob Dylan "Like A Rolling Stone" samen met The Rolling Stones;
2. in een bespreking van een album van ELO valt de naam Traveling Wilburys;
3. advertentie voor en recensie van Travelin' Thru (zie hieronder);
4. recensie (kort) van het boek How Does It Feel; leven met Bob Dylan;
5. Barry Hay die gevraagd wordt naar zijn Desert Island Disc geeft als antwoord: Blonde On Blonde: "Omdat ik het fantastisch vond dat hij van troubadour overging op elektrisch. Iedereen háátte hem daarom, maar ik bejubelde hem juist. Ik begreep hem helemaal."
[met dank aan Hans]

Het boekje Idfa In Groningen programma + timetable laat zien dat op 30 november is Dont Look Back te zien in Camera 3 Deluxe in het een dag eerder geopende Groninger Forum (bibliotheek, filmtheater, stripmuseum en meer).
Op IDFA wordt ook de film Once Were Brothers: Robbie Robertson and The Band getoond, zie hier.
[met dank aan Hans]


De Wereld Draait Door van 12 november: Barry Hay en JB Meyers brengen een verrassende cover van Dylans "If Not For You" (fragment), zie hier. [met dank aan Hans]
Chris Hegedus over D.A. Pennebaker (en dat gaat het uiteraard ook over Dont Look Back), zie hier. [met dank aan Dirk en Hans]
Pennebaker en Dont Look Back in de Volkskrant van vandaag [met dank aan Herman]:

Waar ik me vaak over verbaas is het volgende: wanneer het over Dont Look Back gaat wordt vaak de foto gebruikt die vandaag in de Volkskrant stond - de foto staat zelfs (ander uitsnijding) in het boekje Dont Look Back, maar... de aanwezigheid van drummer Mickey Jones verraadt dat de foto niet in 1965 - het jaar van Dont Look Back - maar in 1966 is gemaakt.
Het gedicht "De jaren zestig" van Jan Boerstoel bevat de volgende regels:

En Bob Dylan die verwoordde
wat met je gevoelens spoorde,
bij je lange haren hoorde
en je huid…

Het volledige gedicht staat hier. [met dank aan Wim]
OOR nr. 11 bevat een artikel van acht pagina's over Travelin' Thru.
"P.F. Thomése heeft altijd op de Amerikaanse singer-songwriter en kunstenaar Bob Dylan willen lijken.", zie hier.
Barbara Rubin and the Exploding NY Underground wordt aanstaande dinsdag in Utrecht en 27 november in Rotterdam getoond, zie hier en hier.
Heaven over Travelin' Thru (kort), zie hier.
"Is it Bob Dylan?", glicée van Rein Pol, zie hier.
De liner notes van het album Catalpa (2003) van Jolie Holland: "Her music feels at one with some of Dylan and The Band's 'Basement Tapes' recordings."

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #127


Foto uit de Volkskrant van 5 november [met dank aan Hans]

De open blik van Jochen Markhorst op Dylans Basement Tapes

We kunnen er eigenlijk al op rekenen: minstens één keer per jaar voegt Jochen Markhorst een boek toe aan de Dylan-bibliotheek. Een boek dat de doorgewinterde Dylan-lezer weer op scherp zet, simpelweg omdat Markhorst weet te verbazen en de Dylan-wereld van nieuwe inzichten in de songs van de grote liedschrijver weet te voorzien. Markhorsts zesde boek, The Basement Tapes; Bob Dylans zomer van 1967 is zijn beste boek tot op heden.
In de ruim tweehonderd pagina's van The Basement Tapes; Bob Dylans zomer van 1967 behandelt Markhorst 32 Dylan-composities op zij eigen, onnavolgbare wijze. Lezers van deze blog zijn inmiddels bekend met Markhorsts aanpak: compacte analyses van songs waarin hij verbanden legt tussen de besproken song en teksten uit vele bronnen, zoals literatuur, film en songteksten, om het essay af te sluiten met een kort overzicht van de belangrijkste coverversies van bewuste song. De kracht van The Basement Tapes zit in de verbanden die Markhorst weet te leggen tussen de songs van The Basement Tapes Complete en de tientallen bronnen uit de (westerse) cultuur die in The Basement Tapes voorbij komen. Zo weet Markhorst een link te leggen tussen de Basement-song "Please Mrs. Henry" en het Committee to End Pay Toilets in America van Emeritus hoogleraar Ira Martin Gessel, tussen de Duitse punkband Abwärts en "Nothing Was Delivered", en tussen The Beatles en "Odds End Ends", om drie voorbeelden te noemen. Het zijn deze verbanden die Markhorsts geschriften uniek maken in de Dylan-literatuur. Markhorst durft zijn nek uit te steken, van de gebaande paden te stappen om met eigen, nieuwe verbanden te komen. Er zijn helaas maar weinig Dylan-schrijvers die het lef hebben om dat te doen. Markhorst doet, alleen daarom al doen wij er goed aan zijn boeken te lezen.
Een deel van de in The Basement Tapes; Bob Dylans zomer van 1967 opgenomen stukken werd eerder op deze blog gepubliceerd, maar dat mag de Dylan-liefhebber er niet van weerhouden het nieuwste boek van Markhorst te kopen. In de eerste plaats bevat dit boek veel niet eerder gepubliceerde essays en in de tweede plaats staan in dit boek alle Markhorst-essays over Basement-songs bij elkaar, twee goede redenen om The Basement Tapes; Bob Dylans zomer van 1967 te lezen.
Laten we hopen dat de eerste zes boeken van Jochen Markhorst een voorbode zijn voor meer. Markhorst is een unieke stem in de Dylan-bibliotheek, een stem met een eigen verhaal. Een stem die iedere keer weet te verrassen, te verbazen en de lezer tot opnieuw luisteren naar de muziek van Bob Dylan weet aan te zetten. Als dat niet een goede reden is om Markhorst te lezen, dan weet ik het ook niet meer.

Jochen Markhorst – The Basement Tapes; Bob Dylans zomer van 1967
Uitgeverij: Brave New Books
isbn: 9789402199444
Prijs € 20,00
Pagina's: 215

The Comic Book and Me #76

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

De afbeelding is uit De Azuren Boeddha deel 2 van Cosey.


aantekening #7253

Het was mij nog niet opgevallen, moet ik bekennen. Ik zag het online, anders was ik er misschien nooit achter gekomen, maar de foto op de hoes van de eerste cd van Travelin' Thru is niet identiek aan de foto op de hoes van de eerste elpee van Travelin' Thru.
De foto van de cd staat in het boekwerk bij de elpee en de foto van de elpee staat... enfin, je kunt het zelf wel invullen denk ik.
Nog zo'n maf verschil tussen de elpee- en de cd-versie van Travelin' Thru. Het laatste nummer op de tweede schijf van de cd-versie is "Ring Of Fire". Bij de elpee-versie is dit "Guess Things Happen That Way".
Er zijn ongetwijfeld meer verschillen tussen de elpee- en cd-versies van Travelin' Thru (zijn de foto's die te vinden zijn aan de binnenkant van de cd-hoesjes ergens te vinden bij de elpee-versie?), maar ik heb nog niet de tijd of de rust gevonden om dat allemaal uit te zoeken en op een rijtje te zetten.

~ * ~ * ~ * ~

De liner notes voor Nashville Skyline werden geschreven door Johnny Cash. 
Rosanne Cash, dochter van Johnny Cash, schreef liner notes voor Travelin' Thru. Dat heeft iets moois, vind ik. Daar is over nagedacht.

~ * ~ * ~ * ~

Ik hoor veel muziek gedurende een week. Voornamelijk Bob Dylan. Tussen al die muziek zitten soms songs, opnames die zich vastklampen aan de binnenkant van mijn schedel en nooit lijken te willen vertrekken. Opnamen waarvoor een obsessie ontstaat. Songs die 10 keer op een dag voorbij kunnen komen en uitsluitend een verlangen naar meer van hetzelfde oproepen.
Deze week zijn mijn obsessies "As I Went Out One Morning" van Travelin' Thru en "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" van het concert op 4 juni 1984 in Rotterdam.
Het is de verwarring die ik onderga bij het beluisteren van de outtake-versie van "As I Went Out One Morning" die me doet vastklampen aan deze song. Het is de manier waarop Dylan deze song zingt. Tegendraads is het beste woord om Dylans zangstijl in deze opname te omschrijven.

Voor het kunnen schrijven aan mijn boek over Bob Dylan in Nederland heb ik een opname van Bob Dylans eerste van twee Nederlandse concerten in 1984 beluisterd. Het beluisteren van zo'n opname doe ik het liefst zonder vooraf naar de tracklist te kijken. Het is de manier om zo dicht mogelijk bij een daadwerkelijk concertbezoek te komen. Tijdens een concert weet je immers ook niet wat de man gaat spelen (hoewel dat de laatste jaren weer wat anders ligt, maar dit terzijde).
"It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" overviel me. Het is niet een heel goede, maar zeker ook geen slechte versie van het nummer waarover ik ooit heb geroepen dat het het beste nummer is dat Bob Dylan heeft geschreven. Dat vind ik nog steeds. En dat speelt zeker mee.
In tegenstelling tot "As I Went Out One Morning" heb ik "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" maar één keer gehoord. Ik heb bewust niet vaker geluisterd naar deze opname, bang dat de magie verbroken wordt. Deel van de obsessie is immers ontstaan doordat ik overvallen werd, als ik bewust nogmaals luister is er geen verrassing. 
Toch spookt het door mijn hoofd, deze "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)". Na één keer luisteren al. Misschien nog wel meer dan "As I Went Out One Morning".

~ * ~ * ~ * ~

Maarten Giltay Veth - Tangled Up In Blue 2

Afgelopen april was ik diep onder de indruk van het boekje Tangled Up In Blue van Maarten Giltay Veth. Ik noemde dat boek "een kunstwerk" en "het meest oogstrelende boek in mijn toch aardig omvangrijke Dylan-bibliotheek" (zie hier). Nu is er Tangled Up In Blue 2, een boekje minstens zo oogstrelend en intrigerend als Giltay Veths eerste Dylan-boekje.

In het eerder verschenen Tangled Up In Blue richt Maarten Giltay Veth zich op de Dylan-song met dezelfde titel. Voor dit eerste boekje gebruikte hij uitsluitend de kleur blauw - in vele schakeringen - voor het drukken van de werkelijk schitterende pagina's. Daarnaast bevat dit boekje een verhaal over Giltay Veths ontdekkingstocht door Bob Dylans muziek.
Het net verschenen Tangled Up In Blue 2 vertoont dezelfde kwaliteit als het eerder verschenen Tangled Up In Blue, maar is anders van opzet. Dit keer geen verhaal, maar uitsluitend beeld. Volgens de maker op zijn website bevat Tangled Up In Blue 2: "een keuze uit mijn favoriete songtitels gezet met loden & houten letters rond eigen linosneden van mijn idool". Het schitterende met de hand gebonden boekje bevat zeven dubbele pagina's. Ieder van deze zeven dubbele pagina's bevat één pagina met een gezichtloze figuur, vaak omgeven door een of meerdere songtitels, en één pagina met songtitels. In de gezichtloze figuren is direct Bob Dylan te herkennen. Dit weet Giltay Veth te bereiken doordat hij als uitgangspunt voor deze afbeeldingen bekende foto's als bron heeft gebruikt. Daarnaast helpen zaken als het polka dot-overhemd (1965) en de hoed met bloemen (1975) om Bob Dylan te zien in de afgebeelde figuren. Giltay Veth heeft zijn fotobronnen goed gekozen.
De pagina met songtitels bevat een keuze aan titels uit Bob Dylans oeuvre uit een bepaalde periode in verschillende lettertypes en zijn visueel prettig op de pagina gerangschikt. Op de pagina met songtitels wordt de door de Dylan van de bijbehorende pagina bespeelde gitaar (of piano) nogmaals afgebeeld.
Iedere dubbele pagina is gedrukt in blauw en één andere kleur. Eén uitzondering: de pagina van halverwege jaren zeventig - de pagina met "Tangled Up In Blue" - is gedrukt in uitsluitend (verschillende tinten) blauw.


De zeven verschillende periodes uit Bob Dylans carrière die voorbij komen in Tangled Up In Blue 2 zijn:
1. folky Bob Dylan (begin jaren zestig)
2. electric Bob Dylan (mid-sixties)
3. Americana Dylan (Basement Tapes - New Morning)
4. Rolling Thunder Revue
5.de religieuze periode
6. jaren 80 / 90 (Infidels - Time Out Of Mind)
7. latere Dylan (Time Out Of Mind - Tempest)

Tangled Up In Blue 2 is geen boek om te lezen, het is een kunstwerk in de vorm van een boek. Ik heb het boek nog geen 24 uur in mijn bezit en ik heb Tangled Up In Blue 2 nu al zeker zeven, acht keer doorgebladerd. Misschien al wel vaker. Bij iedere keer kijken ontdek ik nieuwe details. Dit boek is er niet om wijzer te worden over Bob Dylans leven en werk, Tangled Up In Blue 2 is er om van te genieten, om steeds weer opnieuw te bekijken. Om te genieten van het vakmanschap van de maker. Om de liefde voor het drukken en de muziek van Bob Dylan die Maarten Giltay Veth overduidelijk bezit en die van de pagina's af te zien spatten.
Ik ben diep onder de indruk van Tangled Up In Blue 2, maar hoezeer ik ook probeer onder woorden te brengen waarom dit boekje zo mooi is, het lukt mij onvoldoende. Vandaar dat ik enkele afbeeldingen uit Tangled Up In Blue 2 hier plaats. Maar, let op: de afbeeldingen geven een indruk van Tangled Up In Blue 2, meer niet. In werkelijkheid is het boekje veel mooier dan de afbeeldingen doen vermoeden. Zo kunnen deze online-afbeeldingen nooit de schoonheid van de daadwerkelijke druktechniek laten zien. Ook het ritme dat de lezer / toeschouwer door de pagina's van Tangled Up In Blue 2 begeleidt, komt alleen over wanneer je het boekje daadwerkelijk in handen hebt.

Net als het eerder verschenen Tangled Up In Blue zal ik ook dit tweede Dylan-boek / kunstwerk van Maarten Giltay Veth koesteren. Het behoort tot het meest intrigerende werk dat er naar aanleiding van Bob Dylans muziek is gemaakt. Iedere Dylan-liefhebber met oog voor beeldende kunst doet er verstandig aan Tangled Up In Blue 2 aan te schaffen, maar wees er snel bij: Tangled Up In Blue 2 is verschenen in een oplage van 40 exemplaren.

Meer informatie over Tangled Up In Blue 2 is te vinden op de website van Maarten Giltay Veth, zie hier.

Luister ik doe je na - toegift #8

Na de laatste aflevering van "Luister ik doe je na" stuurde Jim mij een e-mail met de mededeling dat ik maar eens naar de Dylan-covers van Jimmy LaFave moet luisteren. Ik herinner mij ergens halverwege de jaren negentig een Dylan-cover van Jimmy LaFave gehoord te hebben, maar ik kan me niet herinneren welke. Het enige wat ik weet is dat ik die cover zeker de moeite waard vond.
Na wat speurwerk, komt het terug, het gaat om "Sweetheart Like You" op het album Buffalo Return To The Plains. Gelijk weet ik weer het voornemen van toen, het voornemen waar nooit iets van terecht is gekomen: dat album moet ik nog eens kopen.
Jim stuurde met zijn mail 2 Dylan-covers van LaFave, niet "Sweetheart Like You", maar "Shelter From The Storm" en "Down In The Flood".
Jimmy LaFave
[2 covers, totaal: 944]
"Shelter From The Storm" maakt bij eerste beluistering gelijk indruk. Gelijk op de eindlijst. LaFave's "Down In The Flood" is niet onaardig, maar raakt mij een stuk minder moet ik zeggen.

Various - Fantastic Folk
[1 cover, totaal: 945]
Het verzamelalbum Fantastic Folk (1968) bevat één Dylan-cover. Volgens de informatie op de hoes gaat het om "Girl From The North Country" door Hamilton Camp, maar wie de plaat draait, hoort niet "Girl From The North Country", maar "Tomorrow Is A Long Time".
Het is een cover om zo snel mogelijk te vergeten.

The Walkers - Family Reunion
[1 cover, totaal: 946]
De versie van "I'll Be Your Baby Tonight" op Family Reunion is wat langzamer dan het origineel van Dylan. Het is een wat saaie cover, helaas.

Trini Lopez - The Best of...
[1 cover, totaal: 947]
"Blowin' In The Wind" in een swingende, folky-maar-toch-ook-weer-niet-versie. Ik kan er niks mee. Het klinkt in mijn oren als de reductie van een sterke song tot een niemendalletje.

Various - Knockin' On Heaven's Door
[1 cover, totaal 948]
Is Dylans "Knockin' On Heaven's Door" een geschikte song om jongeren de kerk in te krijgen? De samenstellers van deze cd denken van wel en plaatsten "Knockin' On Heaven's Door" in de uitvoering van LCGC op deze cd.
Het is niet alleen een slecht idee, het is ook nog eens een bar-slechte versie van "Knockin' On Heaven's Door".

Steve Howe - Portraits Of Bob Dylan
[12 covers, totaal: 960]
Steve Howe verdient voor dit album het voordeel van de twijfel dankzij een aantal originele keuzes. Op dit album staan bijvoorbeeld covers van "I Don't Believe", "Sad Eyed Lady Of The Lowlands" en - zeer origineel - "Well, Well, Well".
Dat voordeel van de twijfel weet Howe in een klap aan gort te schoppen door de werkelijk tenenkrommende muziek op dit album. Ik heb geen song van begin tot eind gehoord, dit is niet voor mij.

Mary Lee's Corvette - Blood On The Tracks; Arlene Grocey, NYC
[10 covers, totaal: 970]
Als ik af moet gaan op hoe vaak ik gehoord heb dat ik Mary Lee's Corvette versie van Blood On The Tracks toch echt eens moet beluisteren, dan is dit album een heilig huisje. Het idee om een Dylan-album - en dan ook nog eens niet zo maar een album, maar Blood On The Tracks - van begin tot eind voor publiek te spelen, is een gewaagde zet.
Het is jammer dat ze die gewaagde zet hebben aangedurfd. Dit komt niet eens in de buurt van een goed album. Hoe is het mogelijk dat mensen zulke sterke composities zo teniet kunnen doen. "Shelter From The Storm" steekt nog een beetje boven het maaiveld uit, "Idiot Wind" en vooral "Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts" maken het laatste restje goodwill dat ik voor dit project voelde kapot.
Ik wil dit nooit meer horen.

Frazey Ford - Obadiah
[1 cover, totaal 971]
Tussen alle cover-ellende duikt er dan soms ineens weer een pareltje op, zoals "One More Cup Of Coffee (Valley Below)" door Frazey Ford op het album Obadiah. Ik heb in de afgelopen twee weken deze cover tientallen malen gedraaid en het verveeld nog steeds niet. Echt schitterend. Voor de tweede keer in deze serie is het niet alleen eindlijst, maar ook een gouden ster.

eindlijst:
The Band - "When I Paint My Masterpiece"
Wilco & Fleet Foxes - "I Shall Be Released"
Guy Davis - "Sweetheart Like You"
Suzzy & Maggie Roche - "Clothes Line Saga"
Martin Simpson - "Highway 61 / Highway 61 Revisited"
Develish Doubledylans - "Shot Of Love"
Michael Moore Trio - "Sign On The Window"
Merl Saunders and Jerry Garcia - "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" [3 versies: 2x Keystone 1973 en Garcia Plays Dylan]
Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - "Positively 4th Street"
Jim James & Calexico - "Going To Acapulco" [gouden ster]
The Band - "I shall Be Released"
The Band - "Long Distance Operator"
Oh Susanna - Billy 4"
Odetta - "Long Ago, Far Away"
Odetta - "Long Time Gone"
Grateful Dead - "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry"
Jerry Garcia Band - "Simple Twist Of Fate" (1 maart 1980)
Fairport Convention - "Dear Landlord"
Jeff Buckley - "Just Like A Woman" (Live at Sin-é-versie)
Tom O'Brien - "Tomstone Blues"
Jimmy LaFave - "Shelter From The Storm"
Frazey Ford - "One More Cup Of Coffee" [gouden ster]

twijfellijst:
The Low Anthem - "Dignity"
Ramblin' Jack Elliott - "Don't Think Twice, It's All Right" [The Ballad of Ramblin' Jack]
Articolo 31 - "Come Una Pietra Scalciata (Like A Rolling Stone)"
Patti Smith - "The Wicked Messenger"
Odetta - "Paths Of Victory"
Robert Deeble with Mandy Troxel - "Boots Of Spanish Leather"
Billy Goodman - "Billy 1"
Tim O'Brien - "Subterranean Homesick Blues"
Peter, Paul and Mary - "Blowin' In The Wind"
Jeff Tweedy - "Simple Twist Of Fate"
Willie Nelson & Calexico - "Señor (Tales Of Yankee Power)"
Antony & The Johnsons - "Knockin' On Heaven's Door"
Richie Havens - "Just Like A Woman" [versie van Mixed Bag]
Neville Brothers - "With God On Our Side"
The Band - "Tears Of Rage" (2 versies)
Salomon Burke - "Stepchild"
Pete Seeger - "Masters Of War"
Odetta - "Masters Of War"
Grateful Dead - "Queen Jane Approximately"
Eddie Vedder - "Masters Of War"
Jerry Garcia Band - "When I Paint My Masterpiece"
Jerry Garcia Band - "Simple Twist Of Fate" (28 februari 1980)
Julia Haltigan - "Boots Of Spanish Leather"
Fairport Convention - "Si Tu Dois Partir"
Fairport Convention - "Down In The Flood"
Wyclef Jean - "Knockin' On Heaven's Door"
Show Of Hands - "Is Your Love in Vain?"
The Black Crowes - "Rainy Day Women #12 & 35"
Sarah Jarosz - "Ring Them Bells"
Madeleine Peyroux - "You're Gonna Make Me Lonesome When You Go"