Aantekening #6561

Goed, gisteren plaatste ik in "Dylan kort #1273" twee links met betrekking tot een nieuw boek van Sid Lukkassen. De tweede link verwees naar een stuk van Lukkassen over Bob Dylans Chronicles en cultuurmarxisme. Ik plaatste weliswaar de links, maar het stuk van Lukkassen lezen, daar kwam ik niet aan toe. Dat gebeurt me wel vaker. Druk, druk, druk.
Ik kreeg e-mails van Patrick en Hans, waarvoor dank, schuimend van verontwaardiging over dat stuk van Lukkassen. Dat maakte nieuwsgierig en dus startte ik vanmiddag terwijl de vierde cd van Trouble No More draait de computer op om dat stuk van Lukkassen te lezen.
Wat blijkt? Lukkassen kan niet lezen. Hij plaatst na het lezen van Chronicles de liefde tussen Bob Dylan en Suze Rotolo rond de tijd van Nashville Skyline. Oeps.
Ik laat die Lukkassen maar links liggen. Als het om Dylan gaat kletst hij maar wat uit zijn nek.

~ * ~ * ~ * ~ 

Voor ik de computer opstartte terwijl de vierde cd van Trouble No More draaide, luisterde ik naar de derde cd. (Jawel, ik luisterde vandaag chronologisch.) Wat is dit toch mooi. Steeds blijven mijn oren haken achter andere songs. Vandaag waren het vooral "Slow Train" en "Trouble In Mind" van die derde cd waar ik even bij stil viel.
(Nu cd 4 dus, "Rise Again". Ook schitterend.)

~ * ~ * ~ * ~

In de kringloopwinkel pak ik de Elsevier van 5 november 2005 uit een dikke stapel tijdschriften. In dit blad lees ik de woorden van Rob van Scheers over Dylans optreden in Ahoy op 28 oktober: "Zijn stem mag inmiddels anderhalve octaaf zijn gezakt en de groeven in zijn gelaat verraden dat de jaren ook aan hem niet ongemerkt voorbij zijn gegaan, het blijft een wonderlijke ervaring om in dezelfde ruimte als Bob Dylan te verkeren.
Niet de protestzanger Bob. Nee, de musicus Bob, die alle ruimte aan zijn band laat, en zelf piano en mondharmonica speelt."
De setlist van die avond in Rotterdam:

1. Maggie's Farm
2. Tonight I'll Be Staying Here With You
3. Watching The River Flow
4. Lay Lady Lay
5. Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
6. Blind Willie McTell
7. I'll Be Your Baby Tonight
8. Ballad Of A Thin Man
9. I Don’t Believe You (She Acts Like We Never Have Met)
10. Love Sick
11. Tangled Up In Blue
12. Down Along The Cove
13. Chimes Of Freedom
14. Highway 61 Revisited
[encores]
15. Like A Rolling Stone
16. All Along The Watchtower

Wat ik me van die avond vooral herinner, 12 jaar later, is "Blind Willie McTell" en hoe verrassend het voelde om "Chimes Of Freedom" te horen. O ja, en het begin van "Maggie's Farm" dat ik moest missen. Het waren maar een paar noten, maar toch, ik miste ze.

~ * ~ * ~ * ~


"De belangrijkste folkartiest van de tweede urban folk-golf was ontegenzeggelijk Bob Dylan. Ongetwijfeld was zijn grillige karakter mede debet aan de belangstelling die hij in folkkringen genoot. Na een korte rock 'n' roll-flirtage met Little Richard besloot hij zich te identificeren met Woody Guthrie. Misschien vond hij dat Amerika een tweede Guthrie nodig had, nu Guthrie zwaar ziek was."
Zo begint paragraaf 9 in het boekje Beknopte geschiedenis van de popmuziek van Hans van Westen. Behalve Van Westen heb ik nog nooit iemand horen praten over de "tweede urban folk-golf". Dat is jammer, het klinkt wel lekker, "tweede urban folk-golf". Het rolt bijna van de tong.
Ook mooi: de jonge Bob Dylan werd niet overvallen door een golf van herkenning en bewondering bij het beluisteren van de muziek van Woody Guthrie, nee, hij besloot zich te identificeren met Guthrie, aldus Van Westen. Een besluit. Een bewuste keuze dus. Om zich te identificeren nog wel.
Hoe moet dat vroeger gegaan zijn in huize Zimmerman?

"En, Robert, vertel eens wat je later wil worden, jongen. Dokter misschien? Brandweerman?"
"Ik heb besloten, vader, om me te identificeren met Woody Guthrie."
"Maar jongen toch, zou je dat nou wel doen? In de identificatie is tenslotte geen belegde boterham te verdienen."
"Maar het zal me gelukkig maken, vader. Is dat niet minstens zo belangrijk als geld verdienen?"

~ * ~ * ~ * ~

Is het niet een mooie avond om Masked And Anonymous weer eens uit de kast te pakken? 
Pak jij de chips en wat te drinken, dan schuif ik de dvd alvast in de speler.

~ * ~ * ~ * ~

"Every Grain Of Sand", de laatste song van de vierde cd van Trouble No More maakt mij nederig. Ik lees in het stuk van Rob van Scheers in Elsevier over artiesten die hun favoriete Dylan-song kiezen: "Sheryl Crow kiest voor de ballade 'Every Grain Of Sand' van het album Shot Of Love (1981)."
"Die Cheryl Crow weet wat kiezen is," denk ik terwijl de laatste tonen van "Every Grain Of Sand" door de kamer dwarrelen. 

~ * ~ * ~ * ~

In the time of my confession, in the hour of my deepest need
When the pool of tears beneath my feet flood every newborn seed
There’s a dyin’ voice within me reaching out somewhere
Toiling in the danger and in the morals of despair

~ * ~ * ~ * ~

Het is weer stil in huis. Stil tot het volgende album is opgezet. Lang kan dat niet duren.

Dylan kort#1273

Dylan-biograaf Anthony Scaduto overleed afgelopen week op 85-jarige leeftijd, zie hier.
"Wat Levenslust en doodsdrift [van Sid Lukkassen] te bieden heeft, is een serie goed en onderhoudend geschreven opstellen over uiteenlopende verschijnselen als de autobiografie van Bob Dylan, de wijze waarop internet providers censuur opleggen ten aanzien alles wat niet politiek correct is (...)", zie hier. [met dank aan Dirk]
Sid Lukkassen - "Bob Dylan en zijn aanraking met het cultuurmarxisme", zie hier. [met dank aan Dirk]
"Nobelprijs winnaar Bob Dylan komt voor concerten naar Spanje", zie hier.
Cinézik: The Bob Dylan edition, zie hier.

How Many Times Can A Man Change His Mind; Bob Dylan in Londen, 1981 - door Johan

Grappig om na zoveel jaar te lezen dat ik bij mijn concert in Londen in hetzelfde vak zat als Silvester. (zie 19 november jl.) Slechts een paar rijen achter hem. Ook ik had met een vriend toegehapt op die goedkope aanbieding uit een omroepblad. Drie jaar na dat fantastische concert in de Kuip zou Dylan met zijn nieuwe tour niet naar Nederland komen en dit was de kans om hem toch voor een niet te hoge prijs te zien. De aanbieders van de reis organiseerden overigens alles ook zo goedkoop mogelijk.
Een driedaagse reis was zeker veel gezegd. Het zou twee dagen hebben beslagen als de boot een uurtje later vertrokken was. De nachtboot vanuit Hoek van Holland vertrok om 23.00 uur. Op een slaapcabine had ik op mijn beurt bezuinigd. Een slaapstoel voor zeven gulden volstond. De volgende ochtend vroeg van Harwich met de trein richting Londen. Daar moesten de kaartjes voor het concert nog worden opgehaald, want ze waren niet opgestuurd. In het gebouw waar we moesten zijn was het druk, want er werden ook kaartjes voor Wimbledon verdeeld. In ruil voor de bevestiging van de boeking kregen we een enveloppe met de tickets. Omdat ik nieuwsgierig was hoe ze er uit zouden zien, bekeek ik ze direct na de uitgang. Tot mijn schrik had ik kaartjes voor de zondagavond gekregen. Dan zou ik alweer terug op Nederlandse bodem zijn. Het omwisselen voor de zaterdagavond ging tot mijn opluchting snel en zonder discussie.
We hadden achter station Victoria een hotelkamer met twaalf bedden en die waren allemaal bezet. En de andere tien gingen niet naar Dylan. Enige plek voor de jassen en tassen was onder het bed. Ontbijt was er ’s ochtends wel: slappe koffie, een croissant en een broodje (met een kuipje marmelade), dat je wel staande moest opeten in de lobby. Na het ophalen van de kaartjes hadden we nog de hele middag om boek- en platenwinkels af te lopen en wat in een pub te hangen. In een tijdschriftenwinkel kocht ik een  Melody Maker van die week met Dylan op de cover. Die heb ik altijd bewaard, net als het programmaboek en de twee buttons waar Silvester het al over had. 
Kort na dit reisje kreeg op school de opdracht een recensie te schrijven. Zoveel concerten of films liep ik toen nog niet af, dus ik besloot terug te vallen op mijn herinneringen aan die avonden in Londen. Een kopie daarvan had ik in mijn programmaboek gestopt. Na de oproep van Tom heb ik dat verhaal uit een stoffige lade opgediept. Bij deze:

BOB DYLAN; HOW MANY TIMES CAN A MAN CHANGE HIS MIND?

Bob Dylan, European Concert Tour 81, Earls Court, Londen, 26 juni. Twintigduizend mensen verzameld in een betonnen pakhuis. Het is kwart over acht en de spanning is te snijden. Eindelijk zal men antwoord krijgen op de vragen, die zijn opgeroepen door een geruchtenstroom. Want geruchten zijn er genoeg over het ‘witte wonder’, die drie jaar geleden nog heel Europa aan zijn voeten had. Een enkele onbezette plaats is tekenend voor de tanende populariteit van deze man, die met twee religieuze elpees zijn hele publiek ten zich in het harnas joeg. Het spoor bijster met Slow Train Coming en geen redden meer aan na Saved
Toch zitten ze weer; de al wat kalende dertigers, de nieuwsgierige punks en bejaarde hippies. Allemaal aangetrokken door de verhalen ‘dat ie van z’n geloof zou zijn’. Hetzelfde publiek als drie jaar geleden dus. Het bonte gezelschap is alleen nu ook aangevuld met een aantal Jezus-kinderen. Na de Heiland hebben zij ook Dylan ontdekt en vrolijk zingen ze “Blowin In The Wind” op het middenterrein. Extra verwarring sticht bij dit alles het programmaboekje. Zijn laatste twee platen staan wel in de afgedrukte discografie, maar afgebeeld op de andere pagina’s zijn alleen de hoezen van de voorgangers.

Teleurstelling
Als een onaangekondigd gospelkwartet op het podium Halleluja-materiaal begint te zingen, verzinkt bijna iedereen in teleurstelling. “Verdomme, hij flikt het weer” zegt een jongen naast me: “In Amerika heef hij bijna een halfuur gepreekt”. Alleen de Jezus-kinderen dansen op de slechts door piano begeleide stemmen van de zwarte zangeressen. De vier, die later de backinggroup van Dylan zouden vormen, ontvangen een matig beleefdheidsapplaus. De boodschap van vier gospelnummers komt duidelijk niet over.
Dan toch ovatie, want Dylan en band verschijnen op het podium. Zonder een woord te zeggen zet Dylan “Gotta Serve Somebody”  in. “Godskolere!” roept mijn buurman en zijn teleurstelling lijkt wijd gedeeld. Het wordt er niet beter op met “I Believe In You”. Het nummer daarop slaat de vlam wel in de pan. “Like A Rolling Stone” brult de zaal mee en de gouden tijden herleven.

Bevlieging
Is die bekering dan toch weer zo’n typische Dylan-bevlieging? Na het concert kan deze vraag met een volmondig ja worden beantwoord. Slechts acht religieuze songs, veel lang verzwegen oud-materiaal en nieuwe nummers waar Jezus of God niet meer in voorkomen. Jezus moet ruimen voor “Lenny Bruce”, de hemel is weer op aarde te vinden “In The Summertime”  bij een vrouw  en Bob filosofeert met “Every Grain Of Sand’ weer zelf. Dylan is weer onder de mensen en dat laat hij merken ook. Met grapjes zet hij de zaal naar de hand. Hij weet zich gesteund door een ijzersterke band. Ook bij zijn akoestische nummers staat Dylan vaak niet alleen. De pianist doet heerlijk aan wat van zijn solonummers mee. Ook de zo te horen van Mark Knopfler geleende gitaar vergroot het feestje.
In schril contrast met deze muzikale traktatie staat het visuele aspect. Veel meer dan in rood licht badende muzikanten is het niet. Dylan staat er tussen als een houten klaas en bewijst dat nog eens extra  als hij zingend zonder gitaar niet verder komt dan het imiteren van een verkeersagent met koude handen. Ook de band beweegt statisch. Alleen de continue wiegende zangeressen houden de ‘dia’ levend. Maar het publiek vindt het allemaal weer prachtig. Al die oude dertigers zijn weer “Forever Young”.

Luister, ik doe je na - toegift #3 (Appie Christmas!)



 [met dank aan Henk]

Net verschenen: Jochen Markhorst - Andere Tijden, Trage Treinen

Net verschenen:

Andere Tijden, Trage Treinen van Jochen Markhorst. Andere Tijden, Trage Treinen bevat weer 30 beschouwingen over 30 dylansongs. Een aantal van de beschouwingen werd eerder op deze blog gepubliceerd, tot de tien ongepubliceerde behoren zeer lezenswaardige stukken over “Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts”, “Going To Acapulco”, “Floater”, “Talkin’ World War III Blues” en “Do Right To Me Baby”.
Liefhebbers van Markhorsts eerdere boeken Joker, Dief en Eskimo, Meneer de Tamboerijnman en de regenachtige vrouwen en Blonde On Blonde en lezers van deze blog waarderen de frisse kijk van Markhorst en de onvermoede bruggetjes die hij weet te slaan. In Andere Tijden, Trage Tijden voeren de songs van Dylan ons mee naar o.a. Leo Kottke, Bertolt Brecht, Suzanne Vega, John Cooper Clarke, Pixars Ratatouille, Shel Silverstein, Kafka, Mink DeVille, Samuel Pepys, Marianne Faithfull, de Men In Black en Shakespeare – en dan zijn we pas halverwege.
Zoals gebruikelijk sluit Markhorst elke beschouwing af met een blik op de beste covers van de besproken song. En daartussen bevinden zich ook weer heel wat eye-openers.

Jochen Markhorst - Andere Tijden, Trage Treinen 
Uitgeverij: Brave New Books
ISBN: 9789402169010
Prijs € 20,00
Pagina's: 164

What Good Am I? (1989) - door Jochen

What Good Am I? (1989)

Brian Wilson is getraumatiseerd en geestelijk labiel, wordt geteisterd door tamelijk ernstige psychische stoornissen, is doof aan een oor en een van de grootste popcomponisten van de twintigste eeuw. I Am Brian Wilson (2016), de autobiografie, schetst een noodgedwongen incompleet beeld - Wilson onderkent dat er hele perioden van zijn leven in een mist van drugs, depressies en medicatie zijn verdwenen. Desondanks, of misschien mede daarom, is het boek een ontroerend portret van een man die met dankbare bescheidenheid, zelfspot en soms zelfs ironie op zijn leven terugblikt.
De bescheidenheid is identiek aan de nederige, bewonderende toon die Dylan kan aanslaan in Chronicles, aan het ontzag dat hij demonstreert voor artiesten waarvan de lezer denkt: maar daar staat u zelf toch mijlenver boven, meneer Dylan? 
Brian Wilson vertelt hoe hij in 2006 in New York zit te lunchen met twee vrienden. Aan een andere tafel heeft hij Carole King al zien zitten, maar die durft hij natuurlijk niet aan te spreken. Dan moet Brian even naar de wc.

De eerste persoon die ik daar zag, was Barry Mann. Ik dacht dat ik droomde. Net kwamen we langs de Brill Building, ik zag zojuist Carole King en nu Barry Mann. Al die geweldige songs die hij samen met zijn vrouw, Cynthia Weill, heeft geschreven. ‘Uptown’ en ‘We Gotta Get Out Of This Place’ en ‘I’m Gonna Be Strong.’ Ik zei Barry gedag en troonde hem mee naar onze tafel om de jongens te ontmoeten. Ik vroeg of hij misschien wilde aanschuiven. 
“Zou ik heel graag willen,” zei hij, “maar ik zit daarginds met Carole.”
Er viel een stilte en ik denk dat hij het gevoel kreeg dat hij zich nader moest verklaren. 
“Carole King,” zei hij. “En Cynthia.”
“Cynthia Weil?” vroeg ik. Ik stond nog steeds te denken aan al die liedjes die ze samen hadden geschreven. Ik weet niet welk liedje op dat moment door mijn hoofd speelde. ‘He’s Sure The Boy I Love’ misschien, of ‘Walking In The Rain.’
Barry moest lachen. “Loop maar even met me mee.”

Tot zijn onuitsprekelijke vreugde wordt Brian dan hartelijk begroet en omhelsd door Carole King en Cynthia Weill. Helemaal in de wolken loopt hij terug naar zijn tafel.

“Dat is toch ongelooflijk dat je zomaar in een herentoilet in New York Barry Mann tegenkomt?” zei ik. “Ik geloof dat ik gek word. Wij zijn in dezelfde ruimte als drie van de allergrootste songschrijvers ooit.”

Het is, net zoals bij Dylan in vergelijkbare passages, niet gespeeld. Elke popmuziekminnende lezer zal Brian Wilson in het pantheon der songschrijvers flink wat etages hoger dan Mann, Weill en King plaatsen, maar Wilson matigt zichzelf niet aan dat hij ook maar in de schaduw van die namen kan staan.

Groot is ook zijn ontzag voor Dylan, die een paar keer langskomt in deze memoires. De zoon die hij krijgt met zijn tweede vrouw, Melinda, noemt hij Dylan en als hij hem voor het eerst vasthoudt, zingt Brian zachtjes “Mr. Tambourine Man” voor hem. “De naam voelde helemaal goed.” Daarvoor heeft hij al, akelig bescheiden maar toch wel erg trots, geciteerd wat voor aardigs Dylan ooit over hem heeft gezegd:

Het is niet mijn gewoonte om bij te houden wat mensen allemaal over mij zeggen, maar een ding vond ik wel erg leuk. Het is van Bob Dylan en het is een van de alleraardigste en grappigste complimenten. “Dat oor van hem – allejezus,” zei hij, “dat moet hij later aan het Smithsonian vermaken.” Misschien doe ik dat wel.

Een opmerkelijke anekdote betreft een samenzijn bij Wilson thuis in Los Angeles, voorafgaand aan die wat wonderlijke bijdrage van Dylan aan Wilsons song “The Spirit Of Rock And Roll” (1987). De ontmoeting is net zo onwaarschijnlijk toevallig als die ontmoeting met Barry Mann:

Ik zat voor een routinecontrole op de Eerste Hulp van Malibu en er kwam een vent op me af. Hij had een krullenkop en was vrij klein van stuk. “Ben jij Brian Wilson?” vroeg hij.
“Ja,” zei ik.
“Hallo,” zei hij, “ik ben Bob Dylan.” Hij was daar omdat hij zijn duim had gebroken. We kletsten wat over niks. Ik was natuurlijk een enorme fan van zijn teksten. ‘Like A Rolling Stone’ is een van de allerbeste songs ooit, he. En ‘Mr. Tambourine Man’ en ‘It’s All Over Now, Baby Blue’ en nog zo veel meer. Wat een songschrijver! Ik nodigde hem uit om de volgende dag bij mij te komen lunchen. Toen hadden we een langer gesprek. We praatten de hele tijd alleen maar over muziek. We hadden het over oude songs die we ons nog konden herinneren, songs van vóór rock and roll. We praatten over ideeën die hij had. Aardige vent. Hij droeg wat zang bij aan een lied waaraan ik destijds zat te werken, ‘The Spirit Of Rock And Roll’. 
Maar dat was een van de zeldzame lichtpuntjes. Meestal was het erg naar, daar in dat huis op Latigo Shore.

Dat van die gebroken duim is een weinig gedocumenteerde blessure, maar Dylan zelf vermeldt ook zoiets, in Chronicles, als opening van hoofdstuk 4, het hoofdstuk Oh Mercy. “Het was 1987 en mijn hand, die ik heilloos had verwond bij een bizar ongeluk, verkeerde in staat van regeneratie.” In datzelfde hoofdstuk staat Dylan stil bij de meeste songs van het album Oh Mercy, onder andere bij de donkere parel “What Good Am I?” De tekst schrijft hij, zo herinnert hij zich, ergens begin ’87, ’s nachts, thuis in Malibu. Dylan laat observaties van de voorgaande dag revue passeren, maar kan zijn vinger niet echt op een inspiratiebron voor juist deze woorden leggen. “Misschien dat het zien van die dakloze vent, of die hond, de politieagenten, dat saaie toneelstuk of zelfs de capriolen van Guitar Shorty er iets mee van doen hadden. Wie zal het zeggen.”
Bij de lezer van I Am Brian Wilson doemt echter een geheel andere inspiratiebron op: de verteller uit “What Good Am I?” lijkt angstig veel op de ik-persoon van dat werk.

De inkopper is het dove oor, dat de verteller naar de “donderende hemel” wendt, een beeld dat de dichter in zijn gehele oeuvre slechts eenmaal gebruikt – in die liedtekst die hij enkele weken na zijn ontmoeting met de eenzijdige dove Wilson schrijft. De overige Aha-Erlebnisse gaan wat dieper dan die oppervlakkige, fysieke overeenkomst. We leren Wilson kennen als een man die op alle fronten wordt gekweld door (onder andere) faalangst, door de vraag of hij wel goed genoeg is. Zelf beschrijft hij zo’n angstaanval met de woorden frozen in place, net zoals de ik uit het lied spijtig zelfanalyseert: and I freeze in the moment like the rest who don’t try. Opmerkelijk vergelijkbaar zijn beide hoofdpersonen in de tekortkomingen die zij bij zichzelf zien. Wilson betreurt hoe hij naasten heeft gekwetst door ze te negeren, hoe hij zich bewust heeft afgesloten voor andermans verdriet, gebruikt vergelijkbare bewoordingen (“When I hear those voices, I try to shut them out”) en heeft zich afgewend van zijn vreselijke vader en zelfs de begrafenis niet bezocht (“I just turn my back while you silently die”).
Allemaal zaken waarvan de dichter Dylan wel of geen weet heeft, maar dat de observerende, sensitieve Dylan impressies van die zonderlinge, ontroerende Beach Boy met zich meedraagt, dat voorjaar 1987, is wel erg waarschijnlijk.

Het lied is hoe dan ook prachtig, en een van de veelgeroemde hoogtepunten van Oh Mercy. De muziek, vertelt Dylan, ontstaat pas in de studio, zo’n twee jaar nadat hij de tekst schreef en in een la heeft opgeborgen. We moesten echt op jacht naar een melodie, herinnert hij zich, en lijkt eigenlijk weinig tevreden met het eindresultaat. “De tekst beviel me, maar de melodie was niet bijzonder genoeg – het had geen emotionele impact.” Dylan legt zich dan maar neer bij het positieve oordeel van producer Daniel Lanois.
Lanois heeft gelijk, zoals wel vaker. Het lied is, inderdaad, weinig melodieus, maar enorm effectief opgetuigd en ijzingwekkend mooi. Met de emotionele impact zit het wel goed, in elk geval.
Dat vinden andere grootheden ook. Voor Tom Jones betekent het lied zelfs een onverwacht keerpunt en fikse upgrade van zijn carrière. Jones neemt “What Good Am I?” in 2010 op voor zijn bejubelde album Praise & Blame. Het is een schitterende, broeierige cover en het bezorgt hem het ultieme compliment: het behaagt de meester zelf. Jones is een van de twaalf artiesten die Dylan selecteert om een Dylansong te komen zingen bij het MusiCares-gebeuren in 2015. In zijn autobiografie Over The Top And Back (2015) memoreert Tom Jones die eer met nog steeds beduusde dankbaarheid, in het hoofdstuk dat hij ook What Good Am I noemt. Als hij, na de optredens, aan een tafeltje zit en naar die overdonderende speech van Dylan luistert (“de opzienbarendste toespraak die ik ooit heb gehoord van een muzikant”), zit hij daar “gefascineerd – gefascineerd en verbijsterd dat ik een bescheiden deel van deze avond mocht zijn.”
De wat al te dramatische versie van Dylanveterane Barb Jungr is minder geslaagd (Every Grain Of Sand, 2007), maar het monument Solomon Burke, die in 2002, op 62-jarige leeftijd, net zo’n opzienbarende carrièredoorstart als die van Tom Jones weet te verwezenlijken, is prettig soulvol en gepassioneerd (op Make Do With What You Got, 2005). Vooral dapper is de Zweedse grootheid Louise Hoffsten. Bij de uitreiking van de Polar Prize 2000 zingt zij, zichtbaar nerveus, onder het oog van een kritisch toekijkende Dylan op de eerste rij een vrij veilige, maar desondanks erg fraaie, akoestische lezing.
De meest sympathieke, en misschien ook wel de fraaiste cover, komt uit Dylans geboortestreek, van The Pines uit Minneapolis en is te vinden op het erg leuke tribuutalbum A Nod To Bob 2 (2011). Het is een prachtige live-versie van een bandje bij wie Dylan in het bloed lijkt te zitten.



What Good Am I?

What good am I if I’m like all the rest
If I just turn away, when I see how you’re dressed
If I shut myself off so I can’t hear you cry
What good am I?

What good am I if I know and don’t do
If I see and don’t say, if I look right through you
If I turn a deaf ear to the thunderin’ sky
What good am I?

What good am I while you softly weep
And I hear in my head what you say in your sleep
And I freeze in the moment like the rest who don’t try
What good am I?

What good am I then to others and me
If I’ve had every chance and yet still fail to see
If my hands are tied must I not wonder within
Who tied them and why and where must I have been?

What good am I if I say foolish things
And I laugh in the face of what sorrow brings
And I just turn my back while you silently die
What good am I?

Chronicles volume 2

Komt dan eindelijk het lang verwachte tweede deel van Bob Dylans autobiografie op de markt? Wie de eerste link van de serie links van vandaag op Expecting Rain bekijkt zou bijna hoop krijgen. Volgens de website waar deze link naar verwijst komt Chronicles volume 2 uit op 31 december 2019. En ook enkele andere webwinkels geven deze datum als de dag waarop Chronicles volume 2 zal verschijnen.
Het is nou net die datum waarom ik niet denk dat Chronicles volume 2 daadwerkelijk binnenkort op de markt komt. Hoe waarschijnlijk is het dat een boek op 31 december, op de laatste dag van het jaar verschijnt? Niet.
Ik denk dat 't veel eerder zo is gegaan: 
In 2004, rond de publicatie van Chronicles volume one, werd Bob Dylan gevraagd of er nog meer delen van zijn autobiografie zouden verschijnen. "Sure," mompelde hij, zich niet realiserende dat er mensen zouden zijn die dit serieus zouden nemen. Een medewerker van uitgeverij Simon & Schuster dacht slim te zijn en vroeg gelijk maar vast een ISBN (9780743478656) aan voor Chronicles volume 2. Als voorlopige datum van uitgave pikte hij maar een datum in de verre toekomst: vijftien jaar na het verschijnen van deel 1. In 2019 dus. Vijftien jaar, dat leek zo ver weg, tegen die tijd zou deel 2 al wel verschenen zijn.

Ik hoop dat ik er naast zit. Ik hoop dat Chronicles volume 2 binnenkort verschijnt. Maar ik verwacht het niet.

Luister, ik doe je na - toegift #2

Als er één muzikant is voor wie de titel van deze serie artikelen slecht gekozen is, dan is het wel Jerry Garcia - AKA Captain Trips - voorman van onder andere Grateful Dead en Jerry Garcia Band. Rusteloos muzikant met een uit duizenden herkenbaar gitaargeluid en een schitterende dunne stem.
In afleveringen van "Luister, ik doe je na" kwam Jerry Garcia al een aantal malen voorbij. Zo zit er in aflevering 6 een stukje over het album Live at Keystone Volume I van Merl Saunders and Jerry Garcia (2 covers, zie hier), in aflevering 7 een stukje over Masked And Anonymous met twee covers waarop Garcia te horen is (zie hier) en in aflevering 9 schreef ik over  Postcards From The Hanging, een heel album vol Dylan-covers van The Grateful Dead (zie hier).
Sinds het schrijven van de negen afleveringen "Luister, ik doe je na" in 2011 heb ik spijt van slechts één beslissing die ik toen heb genomen: ik heb "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" van Live at Keystone Volume I van Merl Saunders and Jerry Garcia niet op de eindlijst gezet. Dat had ik wel moeten doen. Dat ga ik nu alsnog doen, het is de enige correctie op de negen artikelen uit 2011 die ik ga maken.
Niet lang na het schrijven van die 9 artikelen kwam ik tot de ontdekking dat ik niet goed geluisterd had naar die versie van "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry". Inmiddels beschouw ik deze cover tot een van de mooiste die ik ooit gehoord heb.

Sinds 2011 heb ik een groot aantal albums waarop Jerry Garcia te horen is gekocht. Daar zitten een groot aantal albums van Grateful Dead bij, maar op geen van deze albums staat een cover van een nummer van Bob Dylan. Op een aantal andere albums, waaronder albums van The Jerry Garcia Band, staan wel Dylan-songs. Die albums bevatten samen voldoende materiaal voor een "Luister, ik doe je na" over niemand anders dan Jerry Garcia.
Alle in deze aflevering besproken opnamen zijn concertopnamen.

Jerry Garcia - Garcia Plays Dylan
[15 covers, totaal: 641]
Garcia Plays Dylan is een verzamelalbum met opnamen gemaakt tussen 1973 en 1995, met verschillende bands. Ik zal bij iedere track opnamedatum en band vermelden om eventuele vergelijkingen met andere opnamen door Garcia van dezelfde composities makkelijker te maken.

1. "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" (Garcia-Saunders, 25 januari 1973)
Garcia Plays Dylan begint gelijk met een killer-track, dit is waarom ik graag naar Jerry Garcia luister. Hij weet met zijn muziek de luisteraar uit de tijd, uit het nu te halen. Absoluut eindlijst.

2. "Tough Mama" (Jerry Garcia Band, 18 november 1975)
Zeer mooie versie van dit nummer van Planet Waves. Ik heb getwijfeld om deze opname op de twijfellijst te zetten, maar doe dit niet. Het mist net dat laatste tikje om voor even het origineel van Bob Dylan te kunnen vergeten tijdens het beluisteren.

3. "Positively 4th Street" (Jerry Garcia Band, 17 november 1975)
Op de eindlijst staat al een "Positievely 4th Street" door Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt (opname uit zomer 1973). Deze "Positively 4th Street" is aardig, maar kan zeker niet tippen aan de versie die al op de eindlijst staat.

4. "The Wicked Messenger" (Legion Of Mary, 19 april 1975)
Door het steeds herhaalde bonkige ritme gaat deze versie van "The Wicked Messenger" snel irriteren. Een dieptepunt op Garcia Plays Dylan.

5. "Knockin' On Heaven's Door" (Jerry Garcia Band, 15 februari 1976)
Een bijzonder trage, ingetogen versie van "Knockin' On Heaven's Door" die na ongeveer 14 minuten openbreekt. Het hele nummer duurt ruim 17 minuten (!). Ik heb een groot deel van die 17 minuten geboeid zitten luisteren. Net niet op de twijfellijst.

6. "Simple Twist Of Fate" (Jerry Garcia Band, 19 februari 1978)
Een voor Garcia-begrippen vrij recht-toe-recht-aan versie van "Simple Twist Of Fate". Na een minuut of twee komt Garcia pas met zijn unieke gitaarspel, dat redt nog iets, maar niet alles.

7. "I Shall Be Released" (Jerry Garcia Band, 28 november 1987)
"I Shall Be Released" moet volgens mij klein en breekbaar gebracht worden, zoals op The Basement Tapes. Als bands dit coveren lijken ze altijd de neiging te hebben om op te blazen, om dit groot en pompeus te brengen. Ook The Jerry Garcia Band blaast dit nummer helaas op tot proporties die naar mijn smaak niet passen bij deze compositie.

8. "When I Paint My Masterpiece" (Jerry Garcia Band, 2 februari 1980)
Een net iets trager dan het origineel gespeelde versie van "When I Paint My Masterpiece" van veertien minuten met meesterlijk gitaarwerk van Jerry Garcia. Grotendeels instrumentaal. Naarmate het nummer verder gaat wakkert het vuur steeds meer aan. Twijfellijst.

9. "She Belongs To Me" (Grateful Dead, 28 april 1985)
Een aardige versie van "She Belongs To Me", maar ook niet meer dan dat.

10. "Forever Young" (Jerry Garcia Band, 4 maart 1988)
Nee. De magie is er niet. Tenenkrommend.

11. "Tangled Up In Blue" (Jerry Garcia Band, 31 oktober 1992)
Wederom: nee.

12. "Señor (Tales Of Yankee Power)" (Jerry Garcia Band, 23 april 1993)
Naar mijn smaak maakte Jerry Garcia zijn beste muziek in de jaren zeventig. Daarna ging het langzaam maar zeker bergafwaarts. Deze versie, met David Kemper op drums, van "Señor" is een uitzondering op de regel. Net niet op de twijfellijst.

13. "Visions Of Johanna" (Grateful Dead, 8 juli 1995)
Een maand voor de dood van Jerry Garcia opgenomen. Het begint erg mooi, maar slechts na enkele tientallen seconden wordt ineens het tempo opgevoerd wat de uitvoering niet ten goede komt. Jammer, Garcia's stem is uitermate geschikt om dit te zingen.

14. "The Mighty Quinn (Quinn The Eskimo)" (Grateful Dead, 2 juli 1989)
Aardig, maar ook niet meer dan dat.

15. "It's All Over Now, Baby Blue" (Grateful Dead, 22 maart 1990)
Een aardige versie om af en toe eens naar te luisteren, maar zeker niet goed genoeg voor een vermelding op eind-  of twijfellijst.

Merl Saunders and Jerry Garcia - Keystone Companions; The Complete 1973 Fantasy Recordings
[3 covers, waarvan 2 eerder besproken, totaal: 642]
Op Live At Keystone Volume I staan 2 covers die ik eerder heb besproken, op deze box met de complete opnamen van 10 en 11 juli 1973 staat nog een tweede versie van "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" en ook deze versie behoort - naar mijn smaak - tot het beste van het beste als het om Dylan-covers gaat. Absoluut eindlijst.

Jerry Garcia Band - After Midnight; Kean College, 2/28/80
[2 covers, totaal: 644]
De "Simple Twist Of Fate" op dit album spreekt mij meer aan dan de versie op Garcia Plays Dylan. Dit is een uitgesponnen versie van ruim 17 minuten. Dit mag zeker op de twijfellijst, vooral ook vanwege het gitaarwerk van Jerry Garcia.
De tweede cover op dit album is een bijna veertien minuten durende versie van "Knockin' On Heaven's Door". In tegenstelling tot de versie op Garcia Plays Dylan zit in deze versie een vleugje reggae. Een mooie versie, maar naar niet mooi genoeg voor een plekje op een van de twee lijsten.

Twee hoezen: Lord Buckley & Bob Dylan

In maart 1965 verscheen het album Bringing It All Back Home. Op de voorzijde van de hoes van dit album staat een schitterende foto van Bob Dylan met een kat op schoot, een op een chaise longue gelegen dame in het rood en een grote verzameling platen, tijdschriften, boeken en andere parafernalia uitgespreid in de kamer waar Bob Dylan en Sally Grossman - de dame in rood - rechtstreeks in de lens van fotograaf Daniel Kramer staarden.
Hoeveel muziekliefhebbers die voor het eerst geconfronteerd werden met deze hoes hebben zitten staren, ieder detail in zich opnemend en zich afvragend wat het allemaal te betekenen heeft?
Hoeveel Dylan-liefhebbers werden door deze hoes nieuwsgierig naar de albums van Eric Von Schmidt, Robert Johnson of Lotte Leyna die rond Bob Dylan en Sally Grossman uitgespreid zijn?
Het moeten er heel veel zijn geweest.
Ik ben vast niet de eerste Dylan-liefhebber die denkt dat al die platen, boeken en tijdschriften op deze foto iets vertellen over de luister- en leesvoorkeuren van Bob Dylan anno 1965.

Achter Bob Dylan, op de schoorsteenmantel staat het album The Best Of Lord Buckley. Alles wat ik toch nu toe gelezen heb over Lord Buckley (1906 - 1960) - en dat is niet veel - komt ongeveer neer op dit: Lord Buckley was een markant figuur, een hipster.
Het staren naar de hoes van Bringing It All Back Home, het lezen van de paar artikelen over Lord Buckley die in de loop der jaren verschenen in de Dylan-fanzines, maakten mij nieuwsgierig naar deze man. Toen ik gisteravond tussen de stapel jazz-cd's op de grond van de wat rommelige platenzaak tegen de Duitse grens stuitte op The Royal Court Of Lord Buckley; Euphoria volumes 1 & 2 kon ik het niet laten deze cd te kopen.
Natuurlijk heb ik in de winkel de achterkant van het cd-hoesje bekeken, maar blijkbaar niet goed. Pas thuis viel mij op dat boven de op de achterzijde van de hoes afgedrukte tracklist twee quotes staan, waarvan één quote hier bijzondere aandacht verdient:"The fuel to my success." Bob Dylan, staat er. Bij welke gelegenheid noemde Bob Dylan Lord Buckley de brandstof tot zijn succes? Ik weet het niet. Een zoektocht op internet levert vele artikelen en boeken op waarin deze quote van Bob Dylan wordt aangehaald, maar niemand lijkt een bron te kunnen vermelden. Een zoektocht in de bijna 1400 pagina's tellende verzamelde interviews van Bob Dylan getiteld Every Mind Polluting Word levert geen resultaat op. Zou Bob Dylan Lord Buckley wel echt "The fuel to my succes" hebben genoemd?
Of het citaat nou echt is of niet, Bob Dylan heeft Lord Buckley hoog zitten. Dat blijkt wel uit Chronicles. In dit boek schrijft Bob Dylan over Buckley: "Buckley was the hipster bebop preacher who defied all labels. No sulking Beat poet, he was a raging storyteller who did riffs on all kinds of things from supermarkets to bombs and the crucifixion. He did raps on characters like Ghandi and Julius Caesar. Buckley had even organized something called the Church of the Living Swing (a jazz church). With streched out words, Buckley had a magical way of speaking. Everybody, including me, was influenced by him in one way or another."

In de liner-notes van The Royal Court Of Lord Buckley staat verder nog: "Bob Dylan performed Buckley's 'Black Cross' early in his career and in the photograph on the cover of the Bringing It All Back Home LP we see that Dylan's mantelpiece is adorned with a copy of the early sixties Crestview edition of The Best Of Lord Buckley."
"Black Cross" is niet te vinden op The Royal Court Of Lord Buckley; Euphoria volumes 1 & 2, maar kan wel hier beluisterd worden. Luister naar de manier waarop Lord Buckley met de uitspraak van woorden speelt. Luister vervolgens naar Bob Dylans versie van "Black Cross" (hier) en de invloed van Lord Buckley op Bob Dylan is duidelijk.




Dylan kort #1272

Spraakmakende boeken: In  "Dylan kort #1271" schreef ik over het missen van deze lezing. Frits was bij de herhaling en plaatste twee berichten over Spraakmakende boeken op zijn blog, zie hier en hier. [met dank aan Frits]
10 december: De band Not Dark Yet speelt in Meppel, zie hier.
Beatles Talk: Over "Long, Long, Long" en "De driekwartsmaat van Dylan", zie hier.
Grammy: Bob Dylan is met Triplicate genomineerd in de categorie Beste Traditionele Pop-Album, zie hier.

aantekening #6542 (keuzes maken)

Wanneer ik schrijf over muzikanten die Dylan-composities opnemen dan roept dat reacties op. Dat merkte ik in december 2011 toen ik hier onder de titel "Luister, ik doe je na" negen stukken plaatste over covers. Ik merkte het gisteren na het plaatsen van "Luister, ik doe je na - toegift #1". Op alle mogelijke manieren krijg ik reacties op dat stuk. Veel van die reacties bevatten tips, lijstjes met covers die ik echt moet beluisteren. Natuurlijk zijn dat soort lijstjes welkom. Er kleeft echter wel een grote maar aan: als ik al die covers zou beluisteren, dan hoor ik voorlopig niks meer van Bob Dylan zelf. Er moeten keuzes gemaakt worden.

Het is inmiddels ruim drie weken geleden dat Trouble No More werd uitgebracht. Nog steeds draai ik bijna dagelijks stukken van dit nieuwste deel van The Bootleg Series. Afgezien van de schitterende muziek op Trouble No More heeft het luisteren naar dit album mij ook vooral weer onder de neus gewreven dat ik Shot Of Love zo hoog aansla. Toegegeven, Shot Of Love is niet perfect, maar daarin schuilt nou juist die schoonheid. Ik kom nog maar eens met mijn stokpaardje: het is de Dylan-rammel die Shot Of Love tot misschien wel Dylans beste album van de jaren tachtig maakt. Wat kies ik vanavond? Shot Of Love of Trouble No More? Laat mij nog even twijfelen, ik weet het niet.

Deze dagen lees ik af en toe een bladzijde in het boek How To Find God van David Watson. Zonder Trouble No More zou het nooit in me opgekomen zijn om dat boek te lezen. Het is niet de eerste keer dat Bob Dylan onbewust mijn nieuwsgierigheid naar een bepaald boek oproept. Ik heb al heel wat boeken gelezen vanwege de Dylan-connectie.
Soms wijst Bob Dylan bewust naar een boek. Een goed voorbeeld is natuurlijk de pagina books of interest op Bob Dylans website (zie hier). Een ander voorbeeld is dit fragment uit een interview met Studs Terkel uit april 1963: "I got a friend who wrote a book called One Hundred Dollar Misunderstanding. I don’t know if it’s been around Chicago, but it’s about this straight A college kid, y’know, fraternity guy and, er, a Negro prostitute and it’s got two dialogues in the same book. One dialogue in one chapter and the other chapter follows with, er... this is exactly what he’s thinking and what he does and the next chapter is her view of him, and then the whole book..."
Die vriend die One Hundred Dollar Misunderstanding schreef is Robert Gover. 
Bob Dylans beschrijving van dit boek maakte mij nieuwsgierig. Ik zocht, kocht en las One Hundred Dollar Misunderstanding en raakte diep onder de indruk. Het is een van de beste boeken die ik de laatste jaren las. Als je een keuze moet maken wat je dit jaar nog gaat lezen, maak dan de keuze voor One Hundred Dollar Misunderstanding. Je zult er geen spijt van krijgen.

Luister, ik doe je na - toegift #1

In december 2011 luisterde ik naar 567 covers van Dylan-songs en schreef daarover in negen berichten op deze blog. Na het beluisteren kwam ik met een eindlijst (15 songs), een lijst met covers die volgens mij de moeite waard zijn, een twijfellijst (20 songs), een lijst met songs die net niet de eindlijst haalden en drie conclusies: 

1. 97,35% van de covers is bagger
2. slechts 15 van de 567 covers kunnen er mee door
3. 'Nobody sings Dylan like Dylan'

Die conclusies waren nog negatiever dan ik voor ik aan het beluisteren van die 567 covers begon had ingeschat. Mijn inschatting vooraf was dat ik 90% van de covers bagger zou vinden en dus 10% prima te pruimen zou vinden.
Ik bleek slechts 2,65% van de beluisterde covers de moeite waard te vinden. Ik kreeg bevestigd wat ik al dacht: ik houd niet van covers van Dylan-songs.
In de zes jaar sinds het schrijven van de negen afleveringen van "Luister, ik doe je na" heb ik me steeds verre gehouden van covers. (Van de 35 songs op de eind- en twijfellijst draaide ik er in de afgelopen 6 jaar misschien 10...) Natuurlijk kwam er wel eens wat op mijn pad, maar niet veel. En als het dan op mijn pad kwam, liep ik er ook regelmatig voor weg.
Daar is sinds kort iets verandering in gekomen. Ik merk bij mezelf een lichte nieuwsgierigheid naar sommige Dylan-covers, een nieuwsgierigheid die ik een jaar geleden nog niet had. De hoogste tijd om enkele toegiften aan de serie "Luister, ik doe je na" toe te voegen. 

De eind- en twijfellijst uit 2011:

eindlijst:
The Band - "When I Paint My Masterpiece"
Wilco & Fleet Foxes - "I Shall Be Released"
Guy Davis - "Sweetheart Like You"
Suzzy & Maggie Roche - "Clothes Line Saga"
Martin Simpson - "Highway 61 / Highway 61 Revisited"
Develish Doubledylans - "Shot Of Love"
Michael Moore Trio - "Sign On The Window"
Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - "Positively 4th Street"
Jim James & Calexico - "Going To Acapulco" [gouden ster]
The Band - "I shall Be Released"
The Band - "Long Distance Operator"
Oh Susanna - Billy 4"
Odetta - "Long Ago, Far Away"
Odetta - "Long Time Gone"
Grateful Dead - "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry"

twijfellijst:
The Low Anthem - "Dignity"
Ramblin' Jack Elliott - "Don't Think Twice, It's All Right" [The Ballad of Ramblin' Jack]
Articolo 31 - "Come Una Pietra Scalciata (Like A Rolling Stone)"
Patti Smith - "The Wicked Messenger"
Odetta - "Paths Of Victory"
Robert Deeble with Mandy Troxel - "Boots Of Spanish Leather"
Billy Goodman - "Billy 1"
Tim O'Brien - "Subterranean Homesick Blues"
Peter, Paul and Mary - "Blowin' In The Wind"
Jeff Tweedy - "Simple Twist Of Fate"
Willie Nelson & Calexico - "Señor (Tales Of Yankee Power)"
Antony & The Johnsons - "Knockin' On Heaven's Door"
Richie Havens - "Just Like A Woman" (versie van Mixed Bag)
Neville Brothers - "With God On Our Side"
The Band - "Tears Of Rage" (2 versies)
Salomon Burke - "Stepchild"
Pete Seeger - "Masters Of War"
Odetta - "Masters Of War"
Grateful Dead - "Queen Jane Approximately"
Eddie Vedder - "Masters Of War"

Voor iedereen die eerst de oude stukken wil (her-)lezen, de negen afleveringen van "Luister, ik doe je na" uit 2011:
"Luister, ik doe je na #1"
"Luister, ik doe je na #2"
"Luister, ik doe je na #3"
"Luister, ik doe je na #4"
"Luister, ik doe je na #5"
"Luister, ik doe je na #6"
"Luister, ik doe je na #7"
"Luister, ik doe je na #8"
"Luister, ik doe je na #9"

~ * ~ * ~ * ~

Twee dagen geleden kocht ik een cd die ik een jaar geleden nog links zouden hebben laten liggen. De nieuwsgierigheid maakte dat ik de paar euro op de toonbank legde en met het album Emotionally Yours van The O'Jays naar huis ging.

The O'Jays - Emotionally Yours
[2 covers, totaal: 569]
Voor het zien van Bobfest - Neil Young bedacht deze bijnaam voor The 30th Anniversary Concert - had ik nog nooit van The O'Jays gehoord. Tijdens Bobfest zongen The O'Jays Bob Dylans "Emotionally Yours". Als ik me goed herinner werd er toen iets gezegd over de hit die The O'Jays met dit nummer hadden.
Op dit album staan twee versies van "Emotionally Yours", een R&B-version en een Gospel version. Bob Dylans eigen versie van "Emotionally Yours" is te vinden op het album Empire Burlesque en hoewel ik geen grote liefhebber van Dylans versie ben, is het origineel van Dylan vele mate beter dat wat The O'Jays er mee doen. Van de twee versies van The O'Jays is de Gospel version naar mijn smaak de beste.

Met dank aan die paar regels over The O'Jays herinner ik mij dat in 2014 een nieuwe versie van The 30th Anniversary Concert Celebration verscheen met twee niet eerder uitgebrachte covers.

The 30th Anniversary Concert Celebration (2014)
[2 covers, totaal: 571]
Aan de 2014-editie van The 30th Anniversary Concert Celebration, de dubbel-cd of elpeebox van Bobfest, zijn twee bonustracks toegevoegd ten opzichte van de oorspronkelijke release:

Eric Clapton - "Don't Think Twice, It's Alright"
Opgenomen tijdens een oefensessie op 15 oktober 1992. Ik kan niet zeggen dat ik er echt warm voor loop, maar dat geldt eigenlijk voor zo'n beetje alle door Eric Clapton gespeelde Dylan-songs. Clapton heeft het niet in zich om Dylan goed te spelen.

Sinead O'Connor - "I Believe In You"
Sinead O'Connor zou dit nummer tijdens Bobfest zingen, maar door de onbeschofte reactie van het publiek op het doorscheuren van een foto van de Paus kreeg O'Connor niet de kans om dit te zingen. Dit werd opgenomen tijdens een oefensessie op 16 oktober 1992.
In "Luister, ik doe je na" schreef ik over de studio-versie van "I Believe In You" door Sinead O'Connor: "Het is zo'n nummer waarbij je bij de eerste keer luisteren denkt 'wauw', maar dat bij herhaalt luisteren gaat vervelen." Dat geldt ook voor deze Bobfest-rehearsal-versie.

Old Crow Medicine Show - 50 Years Of Blonde On Blonde
[14 covers, totaal: 585]
De titel zegt het al: Old Crow Medicine Show speelt het album Blonde On Blonde vijftig jaar nadat dit album uitkwam van begin tot eind. Ik houd wel van de muziek van Old Crow Medicine Show en op deze cd staan zeker een aantal aardige versies van nummers van Blonde On Blonde. Maar... het album als geheel spelen brengt met zich mee dat dit met het originele album als geheel vergeleken moet worden en dan legt Old Crow Medicine Show het toch echt af. Blonde On Blonde blijft onovertroffen.
Sympathiek project van Old Crow Medicine Show waar ik alleen maar respect voor op kan brengen.

Second Floor - Second Floor Plays Dylan
[15 covers, totaal: 600]
Op de voorzijde van de hoes staat negen keer dezelfde foto van Bob Dylan. Het oogt bijna als een werk van Andy Warhol. Die foto werd gemaakt tijdens Bob Dylans concert in Rotterdam in 1998. Ik vind het een mooie cover, dat is gelijk het enige aardige wat ik over deze cd kan zeggen.
De muziek is niet onaardig, maar wat mij echt stoort aan deze opnamen is de matige beheersing van het Engels van de zanger van Second Floor.

Dylan kort #1271

Setlist 24 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
setlist 25 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Bovenstaande setlists zijn de laatste twee van dit jaar. In april 2018 geeft Bob Dylan zes concerten in Italië (zie hier). Aan die lijst zullen in de komende maanden ongetwijfeld data worden toegevoegd.

Recensie: Song Of Bob Dylan van Joan Osborne, zie hier.
Gemist: Afgelopen donderdag werden Bob Dylans liedteksten in de vertaling van Bindervoet & Henkes onder de titel Spraakmakende boeken besproken door prof. dr. Gilles Dorlijn en dr. Melanie Schiller, zie hier. Wie is er geweest?
Scheveningen: 27 januari, (Bob) Dylan & (Johnny) Cash, zie hier.
Tip van Gerbrand: op de website Super Deluxe Editions wordt niet alleen geschreven over nieuwe releases, maar de samenstellers houden ook verschillende webwinkels in de gaten gehouden m.b.t. prijzen van luxe edities, zie hier.

Dylan kort #1270

Trouble No More in Mania (blz. 25), zie hier. [met dank aan Hilda voor de link en de foto van de etalage van Concerto, Amsterdam bij dit bericht]
Nog een recensie van Trouble No More, zie hier.
RTL Nieuws van gisterochtend (23 november) had een item over een veiling van pop-memorabilia. (zie hier vanaf 7:55) Een van de te veilen items is de door Bob Dylan met de hand geschreven tekst van "Like A Rolling Stone". Die handgeschreven tekst is goed te zien. Daarnaast bevat het item een fragment van Bob Dylan die "Like A Rolling Stone" speelt (1966). Dit fragment komt uit No Direction Home. De te veilen tekst is geschreven op briefpapier van The Dorchester aan Park Lane te Londen. Het vreemde is dat deze tekst door Bob Dylan in 2010 is geschreven. Waarom schreef Bob Dylan in 2010 de tekst van "Like A Rolling Stone" op? [met dank aan Rob]
NOS Journaal van afgelopen maandag bevat een item over een onlangs opgedoken foto van Billy the Kid (zie hier vanaf 22:24) In dit item is een fragment uit de film Pat Garrett & Billy the Kid te zien. In dit fragment is Bob Dylans "Knockin' On Heaven's Door" te horen, maar Billy the Kid is in deze scène in geen velden of wegen te bekennen... Oeps.
Gisteren was in het Betty Asfalt Theater "Dylan ontmaskerd" met onder andere Ernst Jansz en J.P. den Tex te zien en horen. Zie hier. Is iemand geweest en zo ja, hoe was 't? [met dank aan Alja]
"de man achter Judas Dylan", een recensie van het boek Testimony van Robbie Robertson, zie hier.

Setlist 20 november: Setlist New York: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 21 november: Setlist New York: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
setlist 22 november: Setlist New York: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Getuigeverslag van Bob Dylan 1981 Londen - door Silvester van der Pol

Met jeugdvriend Wim V. (met wie ik overigens al tientallen jaren geen contact meer heb) toog ik naar Londen. Helaas weet ik er niet al te veel meer van. Wat ik me nog wel kan herinneren wil ik hier graag delen.

Om te beginnen moeten de Europese concerten uit 1981 niet los worden gezien van die uit 1978. Dylan was in ’78 voor het eerst sinds lange tijd weer in Europa voor concerten en dat was daarom wel bijzonder. Dat was vooral zo in Groot-Brittannië, waar hij in 1978 precies ook het aantal van zes concerten aaneen in Earl’s Court deed, en daarnaast natuurlijk (als klapstuk) het fameuze openluchtconcert in Blackbushe. Maar helemaal uniek was het voor de Nederlandse fans, die zoals bekend voor het eerst Dylan op eigen grond konden aanschouwen. Dat was wel wat. Het was de eerste keer dat de Kuip voor een dergelijk doel werd afgehuurd. Zoveel mensen voor één popconcert (in wezen bijna een mini-popfestivalletje met totaal vier acts) was nog niet eerder vertoond in Nederland. Er was een sfeer die een beetje deed terugdenken aan de hippiedagen van weleer (denk: Kralingen 1970).

Maar toen raakte Dylan bekeerd. En dat veranderde nogal wat hier in Nederland. Schreef Muziekkrant Oor in 1978 al vrij negatief over het concert in Rotterdam, omdat men ten burele in die dagen volkomen bekeerd was tot de punk en Dylan door die bril natuurlijk de oud garde vertegenwoordigde, zo was het rond 1981 al helemaal gedaan met Bob Dylan. Niet alleen omdat hij geen punk of new wave speelde, maar vooral omdat hij sinds 1979 in de Heer was en naar het zich liet aanzien bleef, en – op een enkele Jesusfreak na – de complete hippiegeneratie diezelfde Heer juist had afgeschaft. Shot Of Love, dat de eerste tekenen vertoonde van seculiere songs was immers nog niet uitgebracht in de lente van ’81. En was Slow Train Coming nog iets wat veel mensen, veelal uit nieuwsgierigheid, kochten, lag daartegenover het unaniem neergesabelde Saved al akelig snel in de uitverkoopbakken. Ik herinner me van de recensies over Shot Of Love vooral dat ze vooral lauw of negatief waren, op "Every Grain Of Sand" na dan natuurlijk, daar kon niemand omheen. Ook al leek Dylan dan voorzichtig terug op het gewenste seculiere pad, het waren andere tijden geworden: punk en new wave waren hot, en mainstream rock had afgedaan. Tenminste, bij de hippe trendvolgers: in praktijk verkocht Rod Stewart nog steeds veel meer platen met één enkel nieuw album, dan alle Sex Pistols- en The Clashplaten bij elkaar, maar dit terzijde.

Om deze redenen zal promotor Mojo het niet hebben aangedurfd om Dylan in 1981 opnieuw naar Nederland te halen. Niemand zal weten wat er zou zijn gebeurd als Dylan zich toen niet tot het christelijk geloof zou hebben bekeerd, maar ik kan me goed voorstellen dat hij dan zeker wel opnieuw zou zijn uitgenodigd door Mojo, en wellicht niet opnieuw de Kuip compleet zou hebben uitverkocht, maar toch zeker wel een Ahoy voor minstens twee keren, zoals later in 1984.

Hoe dan ook, ik kan gelukkig opschrijven dat ik erbij was, zowel in de Kuip als in Londen drie jaar later. Ook omdat ik zelf ook gelovig christen was (en nog steeds ben), wilde ik Dylan dolgraag opnieuw zien, al waren de nieuwsberichten over zijn keuze om voor een deel zijn oude, seculiere werk te spelen allang doorgedrongen tot de Nederlandse popmedia.

The Comic Book and Me #50

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Ik was gisteren met vrouw en kinderen op Comic Con in Utrecht. Uiteraard heb ik daar comics gekocht, waaronder de in dit bericht afgebeelde comics.
De eerste comic is een twijfelgeval, hoort dit bij "Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is" of bij "The Comic Book and Me"? De associatie tussen de titel van de vierdelige serie Jack Of Hearts met Bob Dylans "Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts" is er eentje die alleen bestaat in de wereld van de Dylan-liefhebber. Ik geef het toe, het is wat ver gezocht, maar ik kan het toch niet laten om 'm hier te laten zien.

Een aantal maanden geleden kocht ik The Incredible Hulk 193. Achterin deze comic wordt reclame gemaakt voor The Incredible Hulk 194 en uit die reclame blijkt dat de titel van het verhaal in #194 "The Day Of The Locust!" is. Die titel associeer ik dan weer gelijk met het nummer "Day Of The Locusts" van het album New Morning.
Direct na het zien van die reclame ben ik op zoek gegaan naar The Incredible Hulk 194, maar tot gisteren zonder succes.


Comics waarin Bob Dylan bij naam genoemd wordt zijn er niet veel. Ik wist dat Bob Dylans naam te vinden is in The Amazing Spider-Man annual 11 uit 1977. Dit weten is een, maar de bewuste comic ook vinden is een heel ander verhaal. Gisteren lukte het eindelijk.


Dylan kort #1269

Meer over No Direction Home in de bibliotheek:



Zie ook hier. [met dank aan Gertjan] Meer over de vertoning van de film ,zie hier.
EO-radio van 11 november over Trouble No More, luister hier.
"Denekampse dj verslaat Jan Smit en Bob Dylan", zie hier.
"Gitaar van Bob Dylan voor bijna 400.000 dollar geveild", zie hier.
Vertaalwedstrijd: "Scholieren vertalen ‘All along the Watchtower‘, een songtekst van Bob Dylan", zie hier.

Setlist 14 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 16 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 17 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 18 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #50


Goede vraag. [met dank aan Alja]

If Dogs Run Free (1970) - door Jochen

If Dogs Run Free (1970)

Na Star Trek heeft hij beslist een verdienstelijke vervolgcarrière gehad. Prijzen gewonnen (een Golden Globe en een Emmy Award voor zijn rol in Boston Legal, bijvoorbeeld), bestsellers geschreven, met een reiswebsite een vermogen van rond de $ 450 miljoen vergaard en redelijk succesvol geregisseerd en geproduceerd, maar iconisch blijft hij toch vooral dankzij die rol als Captain Kirk. Aanvankelijk is Star Trek maar matig populair en William Shatner speelt er ook niet heel lang in; een kleine vier jaar (1966-69). Maar dat geeft hem genoeg moed, en kennelijk ook krediet, om een plaat op te nemen: het bizarre, veel geparodieerde album The Transformed Man (1968).
Het is een pijnlijk mislukt, überpretentieus project, waarop Shatner klassieke literatuur, vooral Shakespeare, aan popsongs koppelt, zowel de toneelteksten als de songteksten schmierend en overacterend declameert, terwijl op de achtergrond gruwelijk verkitschte showorkestversies van de gekozen song dreutelen. “Lucy In The Sky With Diamonds” is wel een dieptepunt, maar Dylans “Mr. Tambourine Man” krijgt er ook flink van langs. Uit de zelfgeschreven hoestekst, perspublicaties en eerste interviews valt op te maken dat het geen grap is, dat Shatner werkelijk heeft toegegeven aan artistieke inspiratie en ambitie, en in eerste instantie reuze trots is op het resultaat. In latere jaren, na de karrenvrachten hoon en hilariteit, probeert hij zich af en toe halfhartigjes te distantiëren van het gedrocht, insinueert dan dat het eigenlijk een grapje was, maar in zijn autobiografie (Up Till Now, 2008) verklaart hij dan toch weer, met aantrekkelijke zelfspot:

In talkshows had ik al wel eens liedteksten van enkele populaire songs gedeclameerd, zonder verder blijvende schade aan te richten. Maar op mijn eerste album wilde ik meer, ik wilde de unieke relatie tussen klassieke literatuur en populaire songteksten verkennen. Ik wilde de poëtische kracht van taal demonstreren, zoals die, zowel in haar geschreven als in haar muzikale verschijningsvorm, de enorme verscheidenheid aan menselijke emoties vermag uit te drukken. Dat was mijn concept voor de plaat. 
Ik besloot om een selectie uit de mooiste literatuur te gebruiken als intro voor een song die daarop aansloot. Of op zijn minst een logisch gevolg daarvan kon zijn. Ik gebruikte bijvoorbeeld een stuk uit Cyrano de Bergerac, de “Gestegen, minder hoog, maar dan ook fier alleen” monoloog en liet dat overvloeien in Dylans “Mr. Tambourine Man”, waarvan werd gedacht dat het Dylans verwijzing was naar zijn ervaringen met LSD – en ik voerde dat dan op als een lied gezongen door een drugsverslaafde, die zichzelf beklaagt dat hij niet zonder drugs kan. 
Voor mij was het volstrekt helder. Maar blijkbaar vonden sommige mensen het een beetje onbenullig. Okee, veel mensen. Goed dan, de meeste mensen.

Tot de minieme minderheid die het niet helemáál onbenullig vindt, behoort zo te zien een van Shatners prominentere slachtoffers, Bob Dylan zelf. Anderhalf jaar na The Transformed Man neemt Dylan “If Dogs Run Free” op, de enige song in zijn catalogus waarin hij de tekst niet zingt of rapt, maar declameert. Minder geëxalteerd dan Shatner, maar toch.

Bob Dylan, 1981


Wie ging in 1981 met Veronica en Transalpino naar Londen om Bob Dylan te zien en heeft daar nog levendige herinneringen aan?
Wie schrijft er een stuk over het bezoeken van een of meerdere concerten van Bob Dylan in Londen in 1981 voor deze blog?
Zo'n stuk zou een mooie aanvulling kunnen zijn op het luisteren naar de concertopnamen van Londen in Trouble No More.


Shot of Love, de Planet Waves van de jaren 80 op vinyl - door Hans Altena

Beste Tom,

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, die van Dylan evenzeer, maar Sony kan er ook wat van. Zo brengen ze allerlei elpees van Dylan weer uit, geremastered, maar de meeste daarvan zijn hier via Music on Vinyl reeds op de markt, we hadden het er al eens over, terwijl diegene die niet beschikbaar zijn niet worden gereleased. Street Legal, Infidels, ik noem er maar een paar belangrijke, Shot of Love... Laat die laatste nu dus toch bestelbaar zijn bij Amazon.de, hoewel niet bij de gewone platenboeren in den lande. Ik kon me ondanks mijn voorliefde voor de fysieke winkel niet bedwingen, want tja, het draait hier wel om de enige plaat van Dylan waar ooit een nummer aan is toegevoegd, en wat voor een bovendien, terwijl in Europa deze nieuwe editie nooit op vinyl verscheen.
Hij arriveerde vandaag, en ik heb hem beluisterd, beseffend dat anderen zich nog verdiepen in Trouble no More, jij ook waarschijnlijk. Een van de dingen die over die box zijn gezegd, in het zo langzamerhand gebruikelijk initiële enthousiasme over de Bootleg Series, kwam er op neer dat de live nummers daarvan de studio edities verre overtreffen. Wel, als eerste aantekening kan ik maken dat dit voor de nummers van Shot of Love iets gecompliceerder ligt, zelfs niet altijd op gaat.
Zoals Shot of Love, jij merkte het laatst terecht op, niet echt tot de Christelijke albums behoort, eerder de beginnende twijfel boekstaaft en het begin is van zijn diepere religieuze zoektocht die zich van georganiseerde religies niets meer aantrekt, zo is het geluid van dit kleine, misschien gemankeerde meesterwerk ook uitzonderlijk. En laat ik met de deur in huis vallen, deze schijf smijt dit in je gezicht, nee, hoe Dylan hier musiceert en zingt doet niet onder voor wat op Trouble no More staat, zeker niet qua intensiteit, maar er zijn lichte aanmerkingen te maken op de remaster, die alles brengt met een scherper contrast. De persing is redelijk goed, niet zonder een klein zeldzaam spatje, toch qua kwaliteit echt aardig boven het lage gemiddelde van tegenwoordig, op het oog zelfs perfect. De drums klinken heel duidelijk en gedefinieerd, diep, het prachtig melodieuze en 'percussionistisch' gedetailleerde spel van Keltner komt prachtig uit, maar de stevige bas van Drummond zit daardoor lijkt het helaas iets lager in de mix en in "Trouble" hoor je hierdoor het tachtiger jaren soundje iets teveel zich aankondigen. De zangweergave evenwel is nog warmer dan origineel, en hoeveel beter zingt Dylan hier dan in de paar voorgaande jaren waar de emotie hem soms teveel werd en de schade van de zeventiger jaren zich vertaalde in een geknepen, geforceerde uithalen. De gitaren ook spatten er uit. "Watered Down Love" dat ik altijd wat minder vond blijkt zo funky! "Property of Jesus" is majestueus nu, op een Phil Spector manier. De keyboards lijken zo van Blonde on Blonde geplukt. En de mondharmonica, prachtig, "Summertime" en "Every Grain of Sand" nog ontroerender (ik vind dit laatste nummer in deze uitvoering wel degelijk op zijn plaats, een geresigneerd troostrijk slot van een tumultueuze tocht)! Kortom, het totaal is een positieve verbetering volgens mij, hoewel ik er nog niet uit ben of de dimensies van de afzonderlijke partijen genoeg ruimte krijgen, de dynamiek voldoende is bewaard, iets, heel weinig, van de loudness war schijnt hier toch zijn sporen na te laten, maar Shot of Love moet uit je boxen stuiteren en dat gebeurt: "Groom" heb ik nog nooit zo gehoord en deze versie kan concurreren met die op Trouble no More waar Santana zijn kunstjes onDylanachtig vertoont, de slide bijt. Laat ik daarbij direct ingaan op de toevoeging van dit nummer: voor mij maakt het de plaat beter, hoewel gezegd moet dat de overgang naar "Dead Man" je even enigszins uit balans brengt, waardoor je de kracht van dat nummer pas goed weer kunt ervaren na het intro, dat wat mager afsteekt tegen het voorgaande geweld.
Ach ik weet nog goed hoe het was Shot of Love voor het eerst te horen op de radio, ik wist meteen: dit lag dichter bij wat ik altijd zo mooi vond bij Dylan, bijtende, humoristische, emotioneel rijke en vooral beeldende teksten en wat jij Tom de Dylan rammel noemt. Voor jou was dit de introductie, voor mij de terugkeer, hoewel ik achteraf Slow Train en Saved meer ben gaan waarderen, als een gedurfde stap en een onderdeel van zijn ontwikkeling, ondanks het wat krampachtige en een dimensionale aspect. Toen kwamen de kritieken. "Lenny Bruce" dat mij op de knieën had gekregen van ontroering, werd kinderachtig genoemd, alsof de simpelheid ervan niet door je ziel sneed. Er zou haat sluimeren achter alles, waar ik alleen innerlijke strijd hoorde. Het was een rommeltje, terwijl ik het rauw en eerlijk vond.
Erger, er kwamen nummers boven water die niet op de plaat waren verschenen, en dat bracht mij pas in verwarring, want de andere verwijten kon ik terzijde schuiven. Het gemis van de meesterlijke  songs "Angelina", "Carribean Wind" en "Groom's still waiting at the Altar" schokte, deed de meeste andere songs wat verbleken, en wakkerde de twijfel over de geestelijke gesteldheid van Dylan weer aan, was hij toch de weg kwijt? Ik raakte gefrustreerd hierdoor, ondanks dat elke keer dat ik het album luisterde ik toch vooral op de tweede kant meegesleept werd, en dan hoe het allemaal begon! Het titelnummer was een knock out van jewelste. Maar ik had liever kant een zien eindigen met respectievelijk "Angelina" en "Carribean Wind". En "Lenny Bruce" dan?
Nu wij die nummers in een andere constellatie toch kunnen beluisteren, en in een goed verband, geniet ik met volle teugen van deze uitstekende heruitgave. Er zijn weinig platen die me zo raken en verwarren en blij maken en verdrietig. Met "Groom" erbij tel ik  toch echt als prijsnummers: "Shot of Love", "Property of Jesus" (echt gestegen in mijn achting), "Lenny Bruce", "Dead Man Dead Man", "Summertime" en "Every Grain of Sand", en de twee andere zijn gewoon goed... Fijne oogst toch. En een unieke sound!
(p.s.  Het dedain over de hoes begrijp ik evenmin achteraf: de foto mooi, de illustratie pop art en in overeenstemming met het karakter van het album, al had ik liever het oorspronkelijke ontwerp gezien. De binnenhoes is echter nog hetzelfde, zonder vermelding van "Groom": een misser en bovendien niet geplastificeerd, wat de spatjes verklaard...)

groet hans altena


~ * ~ * ~ * ~ * ~

Hallo Hans,

Ik heb gelijk een bezoek gebracht aan de website van Amazon Duitsland, na het lezen van je stuk over de heruitgave Shot Of Love wil ik die plaat ook hebben. Tot mijn schrik biedt Amazon de plaat echter niet meer aan. 
En dan te bedenken dat ik afgelopen zaterdag op de platenbeurs in Utrecht die persing nog in mijn handen had, maar niet kocht.
Shot Of Love hoorde ik voor het eerst ergens aan het eind van de jaren negentig. De eerste keer luisteren hoorde ik niet hoe mooi dit album is. Ik was zo dom geweest om te luisteren naar de boeken die ik had gelezen en dus verwachtte ik een ondermaats album. En omdat die verwachting er was, hoorde ik ook een ondermaats album. Pas bij de tweede of derde keer luisteren hoorde ik dat Shot Of Love beter is dan ik uit de boeken had geleerd. Shot Of Love leerde mij eigenwijs te zijn, zelf te luisteren.
In de loop der jaren is Shot Of Love alleen maar beter gaan klinken in mijn oren. Het is inderdaad die Dylan-rammel die het 'm doet.
Na nog wat speuren vond ik een andere webwinkel die mij de herpersing van Shot Of Love wel wil verkopen. Gelukkig maar.
Vanavond draai ik Shot Of Love, je enthousiasme dwingt mij te luisteren. Dat is verre van een straf. Ik luister nog niet naar die herpersing, dat zal nog wel een paar dagen duren voor ik die kan beluisteren.
Dank voor je stuk over de herpersing van misschien wel Dylans beste album van de jaren tachtig.

Groet,
Tom


Aanvulling: ik heb met mijn neus gekeken, Amazon biedt de plaat wel aan, zie hier. [met dank aan Gerbrand en Johan]

Dylan kort #1268

"Fortuin voor gitaar Bob Dylan" zie hier [met dank aan Ference]. Meer over de verkoop van de gitaar, zie hier, hier, hier.

No Direction Home is op 20 november (deel 1) en 27 november (deel 2) te zien in Het Eemhuis in Amersfoort, zie hier.

Trouble No More en Tarantula as cadeau bij een abonnement op Oor, zie hier. [met dank aan Wil]

Nederlands Dagblad had afgelopen vrijdag een artikel over Bob Dylans Trouble No More geschreven door Herman Veenhof. Dit artikel draagt de titel "Bob Dylan is jood én christen". Hieronder enkele opmerkelijke fragmenten uit dit artikel [met dank aan Gertjan]:
"De cd/dvd-box Trouble No More laat zien hoe Bob Dylan zich als artiest ontwikkelde in de periode waarin hij zijn geloof in Jezus Christus zeer publiek uitdroeg, alles buiten die enige weg afzwoer, felle tegenstand kreeg en zijn religieuze opvattingen tenslotte incorporeerde in een breder muzikaal spectrum. Dylan maakte in drie jaar drie albums die expliciet aandrongen op bekering: Slow Train Coming (1979), Saved (1980) en Shot Of Love (1981)."

"De liberale media buitelden over elkaar heen in cynische afkeuring; het echode de kreet ‘Judas!’, die Dylan medio jaren zestig ten deel viel, toen hij akoestische folkmuziek inruilde voor elektrische rock, schrijft Clinton Heylin, de beste Dylanbiograaf. Na Dylans bekering begon in evangelische kringen een even bevooroordeeld triomfalisme, dat Dylan annexeerde in een sfeer van ‘we hebben hem gevangen’. Veel christenen waren opeens altijd al vriendje van Bob geweest."

"Het grote verschil tussen nu en toen is de ontvangst van zijn werk. Juist de ongelovige critici benadrukken nu dat bij Dylan geen sprake is van een ‘religieuze periode’ of ‘christelijke trilogie’, maar dat hij altijd al zowel jood als christen was, en ook zeer serieus."

Het valt mij op dat er anno 2017 nogal verkrampt gereageerd wordt op Trouble No More, op de religie op Bob Dylans muziek. Het lijkt wel alsof je eerst moet 'bekennen' al dan niet gelovig te zijn voor je je mening over Trouble No More mag mededelen.

Ook in het artikel van Herman Veenhof proef ik weer die verkrampte houding, vooral in het laatste van de drie hierboven geplaatste citaten.
Ik kan het niet laten om op dat laatste citaat te reageren.
Ik ben een ongelovige criticus, al zie ik de relevante van mijn geloof - of het gebrek daaraan - bij het beoordelen van Bob Dylans muziek niet. Ik ontken niet dat er een religieuze periode in Bob Dylans carrière valt aan te wijzen, ik bestrijd wel het idee van een religieuze trilogie. Er zijn twee, niet drie albums in Bob Dylans carrière die vol staan met uitgesproken religieuze muziek: Slow Train Coming en Saved.
Bob Dylan is een muzikant. Wat hij wanneer gelooft / geloofde is voor mij als luisteraar alleen relevant wanneer dat geloof mijn luisterervaring raakt.

Setlist 10 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 11 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 12 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man