More Blood, More Tracks

Ik heb een poging gedaan om de beschikbare informatie over de tracklist van de luxe editie van More Blood, More Tracks op een rijtje te zetten. Het is mijn manier om enigszins grip te krijgen op de hoeveelheid nieuwe muziek die we op 2 november gaan krijgen. Hoe meer ik naar die tracklist staar, hoe meer mijn lijf begint te tintelen. Ik kan niet wachten.
Ik verbaas me dan ook over de negatieve reacties op de aankondiging van More Blood, More Tracks die hier en daar te beluisteren zijn: alle composities zijn al bekend en het is te veel van hetzelfde zijn de meest gehoorde klachten. Daar snap ik werkelijk geen reet van. We krijgen alles, maar dan ook werkelijk alles wat van de opnamesessies voor Blood On The Tracks bewaard is gebleven. Dat geeft de kans om 44 jaar na dato alsnog op een krukje naast Bob Dylan te gaan zitten terwijl hij songs als "Tangled Up In Blue" en "Idiot Wind" voor het eerst in de studio speelt en verder ontwikkelt tot de songs zoals we die nu kennen.
Ik wil plaats nemen op dat krukje.

Een aantal aantekeningen over de tracklist:
- De tracks die op de enkele cd-versie van More Blood, More Tracks hebben in onderstaande lijst een *.
- Volgens het persbericht over More Blood, More Tracks zijn de opnamen van "Tangled Up In Blue" en "Idiot Wind" op The Bootleg Series vol. 1 - 3 identiek aan opnamen op de testpersing van Blood On The Tracks. Dit klopt niet. Zo is bijvoorbeeld op de testpersing tijdens "Idiot Wind" een orgel te horen. Dit orgel staat niet op de take op The Bootleg Series vol. 1 - 3.
- De tracks op More Blood, More Tracks zijn 'speed corrected'. Veel tracks die al eerder zijn uitgebracht, spelen op More Blood, More Tracks voor de eerste keer in de juiste snelheid.


Disc One
A & R Studios
New York
September 16, 1974
Bob Dylan – vocals, guitar, harmonica

1 If You See Her, Say Hello (Take 1) 3:58 youtube 20 september 2018
2 If You See Her, Say Hello (Take 2) 3:43 The Bootleg Series vol. 1 - 3
3 You're a Big Girl Now (Take 1) 5:38
4 You're a Big Girl Now (Take 2) 4:41 youtube 19 oktober 2018 / Uncut cd
5 Simple Twist of Fate (Take 1) 4:41
6 Simple Twist of Fate (Take 2) 5:04
7 You're a Big Girl Now (Take 3) 4:14
8 Up to Me (Rehearsal) 0:20
9 Up to Me (Take 1) 6:04
10 Lily, Rosemary and the Jack of Hearts (Take 1) 3:15
11 Lily, Rosemary and the Jack of Hearts (Take 2) 9:48 Blood On The Tracks testpressing


Disc Two

A & R Studios
New York
September 16, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Eric Weissberg, Charles Brown III, Barry Kornfeld: guitars
Thomas McFaul: keyboards
Tony Brown: bass
Richard Crooks: drums
Buddy Cage: steel guitar (5-6)

1 Simple Twist of Fate (Take 1A) with band 4:57
2 Simple Twist of Fate (Take 2A) with band 1:23
3 Simple Twist of Fate (Take 3A) with band  4:22
4 Call Letter Blues (Take 1) with band 4:42
5 Meet Me in the Morning (Take 1) with band 5:43 edit op Blood On The Tracks testpressing en Blood On The Tracks
6 Call Letter Blues (Take 2) with band  4:28 The Bootleg Series vol. 1 - 3
7 Idiot Wind (Take 1) with bass 3:47
8 Idiot Wind (Take 1, Remake) wit bass 5:28
9 Idiot Wind (Take 3 with insert) with bass 7:11
10 Idiot Wind (Take 5) with bass 0:29
11 Idiot Wind (Take 6) with bass 8:51
12 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Rehearsal and Take 1) with band 1:24
13 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 2) with band 0:46
14 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 3) with band  1:12
15 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 4) with band  3:11
16 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 5) with band 5:16
17 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 6) with band 1:03
18 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 6, Remake) with band 0:56
19 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 7) with band 0:58
20 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 8) with band 3:33

Disc Three

A & R Studios
New York
September 16, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Eric Weissberg, Charles Brown III, Barry Kornfeld: guitars
Thomas McFaul: keyboards
Tony Brown: bass
Richard Crooks: drums

1 Tangled Up in Blue (Take 1) with bass 7:19

A & R Studios
New York
September 17, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Tony Brown: bass
Paul Griffin: keyboards (2-9)
Buddy Cage: steel guitar (3)

2 You're a Big Girl Now (Take 1, Remake) with bass and organ 4:55
3 You're a Big Girl Now (Take 2, Remake) 4:23 with bass organ and steel guitar; Blood On The Tracks testpressing en Biograph
4 Tangled Up in Blue (Rehearsal) with bass and organ 0:58
5 Tangled Up in Blue (Take 2, Remake) with bass and organ 6:38
6 Spanish Is the Loving Tongue (Take 1) with bass and piano 4:56
7 Call Letter Blues (Rehearsal) with bass and piano 2:03
8 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 1, Remake) with bass and piano 3:11
9 Shelter from the Storm (Take 1) with bass an piano 6:03 Jerry McGuire original soundtrack & The Best of Bob Dylan
10 Buckets of Rain (Take 1) with bass 2:56
11 Tangled Up in Blue (Take 3, Remake) with bass 6:43
12 Buckets of Rain (Take 2) with bass 3:20
13 Shelter from the Storm (Take 2) with bass 4:38 Blood On The Tracks
14 Shelter from the Storm (Take 3) with bass 2:22
15 Shelter from the Storm (Take 4) with bass 5:02


Disc Four

A & R Studios
New York
September 17, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Tony Brown: bass

1 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 1, Remake 2) with bass 3:42
2 You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (Take 2, Remake 2) with bass 3:25 Blood On The Tracks

A & R Studios
New York
September 18, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica

3 Buckets of Rain (Take 1, Remake) 3:18
* 4 Buckets of Rain (Take 2, Remake) 3:02
5 Buckets of Rain (Take 3, Remake) 0:53
6 Buckets of Rain (Take 4, Remake) 2:36

A & R Studios
New York
September 19, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Tony Brown: bass

7 Up to Me (Take 1, Remake) with bass 1:16
* 8 Up to Me (Take 2, Remake) with bass 6:47
9 Buckets of Rain (Take 1, Remake 2) with bass 3:08
10 Buckets of Rain (Take 2, Remake 2) with bass 1:02
11 Buckets of Rain (Take 3, Remake 2) with bass 1:54
12 Buckets of Rain (Take 4, Remake 2) with bass 3:23 Blood On The Tracks
13 If You See Her, Say Hello (Take 1, Remake) with bass 3:25 Blood On The Tracks test pressing
14 Up to Me (Take 1, Remake 2) with bass 0:56
15 Up to Me (Take 2, Remake 2) with bass 6:47
16 Up to Me (Take 3, Remake 2) with bass 6:37
17 Buckets of Rain (Rehearsal) with bass 0:53
18 Meet Me in the Morning (Take 1, Remake) with bass 4:56 “Duquesne Whistle” single
19 Meet Me in the Morning (Take 2, Remake) with bass 4:14
20 Buckets of Rain (Take 5, Remake 2) with bass 3:27

Disc Five

A & R Studios
New York
September 19, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Tony Brown: bass

1 Tangled Up in Blue (Rehearsal and Take 1, Remake 2) with bass 3:08
2 Tangled Up in Blue (Take 2, Remake 2) with bass 1:31
3 Tangled Up in Blue (Take 3, Remake 2) with bass 6:50 Blood On The Tracks test pressing & The Bootleg Series vol. 1 - 3
4 Simple Twist of Fate (Take 2, Remake) with bass 4:51
5 Simple Twist of Fate (Take 3, Remake) with bass 4:22 Blood On The Tracks
6 Up to Me (Rehearsal and Take 1, Remake 3) with bass 2:25
7 Up to Me (Take 2, Remake 3) with bass 6:23 Biograph
8 Idiot Wind (Rehearsal and Takes 1-3, Remake) with bass 4:52
9 Idiot Wind (Take 4, Remake) with bass 9:14
10 Idiot Wind (Take 4, Remake) with organ overdub 8:52 Blood On The Tracks test pressing & The Bootleg Series vol. 1 - 3
11 You're a Big Girl Now (Take 1, Remake 2) with bass 3:06
12 Meet Me in the Morning (Take 1, Remake 2) with bass 3:51
13 Meet Me in the Morning (Takes 2-3, Remake 2) with bass 1:42


Disc Six

A & R Studios
New York
September 19, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Tony Brown: bass

1 You're a Big Girl Now (Takes 3-6, Remake 2) with bass 2:16
2 Tangled Up in Blue (Rehearsal and Takes 1-2, Remake 3) with bass 5:09
3 Tangled Up in Blue (Take 3, Remake 3) with bass 6:31

Sound 80 Studio
Minneapolis, MN
December 27, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica, organ (4-5)
Chris Weber: guitar
Gregg Inhofer: keyboards
Billy Peterson: bass (4)
Bill Berg: drums

4 Idiot Wind with band 7:53 Blood On The Tracks
5 You're a Big Girl Now  with band 4:38 Blood On The Tracks

Sound 80 Studio
Minneapolis, MN
December 30, 1974
Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica, mandolin (8)
Chris Weber: guitar (6, 8)
Kevin Odegard: guitar (6)
Peter Ostroushko: mandolin (8)
Gregg Inhofer: keyboards
Billy Peterson: bass (6-7)
Bill Berg: drums

6 Tangled up in Blue with band 5:46 Blood On The Tracks
7 Lily, Rosemary and the Jack of Hearts with band 8:58 Blood On The Tracks
8 If You See Her, Say Hello with band 4:44 Blood On The Tracks


All songs written by Bob Dylan except “Spanish is the Loving Tongue” (traditional, arranged by Bob Dylan)
New York sessions originally engineered by Phil Ramone
Minneapolis sessions originally engineered by Paul Martinson

Dylan kort #1313

Setlist 17, 19 en 20 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Cry A While / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Typex maakte een strip van het leven van Andy Warhol. De afbeelding bij dit bericht is een voorpublicatie uit die strip zoals afgedrukt in NRC Handelsblad op 18 oktober 2018. [met dank aan Herman]
"You're A Big Girl Now": gisteren plaatste ik de video van "You're A Big Girl Now", de tweede track van More Blood, More Tracks die is vrijgegeven. Op Facebook staat een alternatieve (en veel betere) video van "You're a Big Girl Now". Helaas kan ik deze video niet op de blog zetten. Wat ik wel kan doen is hier de link plaatsen en iedereen aanraden te gaan kijken. Zie hier. [met dank aan Rob en Henk]
More Blood, More Tracks: De prijs van More Blood, More Tracks schommelt bij Amazon Frankrijk. Gisteren stond de prijs op €99,99, vanochtend op €102,49. [met dank aan Henk]
V katern van de Volkskrant kopte gisteren:


Dat roept verwachtingen op. De enige verwijzing naar Dylan in het twee pagina's tellende interview met Paul Scheffer is: "ik ben een kind van de jaren zestig met een levenslange verslaving aan Bob Dylan". [met dank aan Hans en Herman]
28 oktober: Bob Dylan in de kerk in Steenderen, zie hier.

The comic book and me #54

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Jack Cool is een miniserie van Jack Manini en Olivier Mangin bestaande uit twee strips. Het tweede deel, Jack Cool 1967; tot acid zult gij wederkeren is net verschenen.
Jack Cool vertelt een fictief verhaal, samengesmolten met historische gebeurtenissen en personen. Het verhaal van Jack Cool draait om Ken Kesey en The Merry Pranksters.
Jaren zestig, psychedelica.
Tom Wolfe schreef ooit het schitterende boek The Electric Cool-Aid Acid Test over Kesey & de Pranksters. Ik verwachtte in dat boek de (psychedelische) muziek van de tweede helft van de jaren zestig in het algemeen en van The Grateful Dead in het bijzonder tegen te komen. Niet Bob Dylan. Toch is ook Dylan in The Electric Cool-Aid Acid Test te vinden.
Datzelfde geldt voor Jack Cool: tegen het verwachtingspatroon in toch Dylan tegenkomen.
De heilige Dylan.


You're A Big Girl Now (take 2)


Dit is dezelfde opname als de opname op The Best Of The Bootleg Series, de cd die bij Uncut wordt weggegeven.
[met dank aan Bert voor de tip]

Dylan - de naam

Er zijn meerdere theorieën over waar de jonge Robert Zimmerman de naam Dylan vond. De bekendste theorie is dat hij de naam "stal" van dichter Dylan Thomas. Bob Dylan heeft in de loop der jaren iedere kans aangegrepen om dit te ontkennen.
Hoeveel Dylan Thomas is er te vinden in het werk van Bob Dylan?
Nul, noppes, nada. Ik geloof niet dat Bob Dylan zijn naam bij Dylan Thomas vond.

Een andere theorie is dat hij de naam vond bij het karakter Matt Dillon, een marshall in de serie Gunsmoke. Zou kunnen, al zie ik weinig Gunsmoke in Dylans werk.

Misschien is het tijd voor een nieuwe theorie.

~ * ~ * ~ * ~

De theorie die ik nog nooit tegen ben gekomen is deze: de jonge Robert Zimmerman vond de naam Dylan bij de Franse dichter Charles Baudelaire (1821 - 1867). Dat ik die theorie nog nooit ben tegen gekomen is niet vreemd. Ik heb 'm zelf bedacht.
Voor wie het niet weet (is het mogelijk?): Baudelaire's bekendste werk is de bundel Les Fleur du Mal, de bloemen van het kwaad.

Persconferentie, 3 maart 1965:

(...)
reporter: "Rimbaud?"
Bob Dylan: "I’ve read his tiny little book Evil Flowers."
reporter: "You’re thinking of Baudelaire."
Bob Dylan: "Yes, I’ve read his tiny little book, too."

Bob Dylan is bekend met het werk van Baudelaire, met Les Fleur du Mal, al zal hij het niet in het Frans, maar in een Engelse vertaling hebben gelezen.

Misschien wel de in 1936 bij Harper & Brothers verschenen vertaling met de titel Flowers of Evil. Die vertaling werd gemaakt door dichter Edna St. Vincent Millay en een van haar vele geliefden, de minder bekende dichter George Dillon.

~ * ~ * ~ * ~

Is de wereld wijzer geworden met een nieuwe theorie over waar de jonge Robert Zimmerman de naam Dylan vond? Waarschijnlijk niet. Er is meer twijfel ontstaan, dat wel. 
Zit ik op twijfel te wachten?
Ik denk het niet. Ik twijfel.

Goed, een nieuwe theorie. De muziek klinkt nog hetzelfde. Even mooi als gisteren. 
Daar gaat het uiteindelijk om, de muziek.
Niet de naam of de herkomst van die naam.
Ik laat mijn theorie maar voor wat het is: een luchtkasteel, een betekenis geven aan een toevalligheid.
Ik ga terug naar de muziek en laat de theorieën varen.

Ik ben beter in muziek luisteren dan in theorieën aanvaarden.

Uncut cd - de tracklist

In "Dylan kort #1312" schreef ik dat op de cd bij de Uncut die vanaf vandaag in Engeland in de winkels ligt "Idiot Wind" van More Blood, More Tracks staat. Ik heb begrepen dat dit niet klopt. "You're A Big Girl Now" is de track van More Blood, More Tracks op deze cd. Excuses voor de verwarring.
De tracklist van The Best Of The Bootleg Series met achter iedere track het nummer van The Bootleg Series waar de track op te vinden is:

01. Guess I'm Doing Fine (#9)
02. Dink's Song (#7)
03. To Ramona (#6)
04. It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry (take 8) (#12)
05. One Too Many Mornings (#4)
06. All You Have To Do Is Dream (take 2) (#11)
07. Pretty Saro (#10)
08. You're A Big Girl Now (take 2) (#14)
09. It Ain't Me, Babe (#5)
10. Slow Train (live, 29/06/1981) (#13)
11. Blind Willie McTell (#1-3)
12. Born In Time (#8)

[met dank aan Gerbrand]

Dylan kort #1312

Setlist 14 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Cry A While / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 16 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Cry A While / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Uncut komt met een tijdschrift vol Dylan. Uiteraard is er veel aandacht voor de aanstaande release van More Blood, More Tracks, het veertiende deel van The Bootleg Series, in deze Uncut. Daarnaast zit er bij het tijdschrift de cd The Best Of The Bootleg Series. deze cd bevat 12 tracks van verschillende delen van The Bootleg Series, waaronder een versie van "Idiot Wind" van More Blood, More Tracks. Deze Uncut ligt vanaf 18 oktober in Engeland in de winkels. In Nederland zal het tijdschrift waarschijnlijk een week later in de schappen liggen. [met dank aan Gerbrand]
Luca Guadagnino verfilmt Bob Dylans Blood On The Tracks, zie hier. [met dank aan Dirk]
25 november: de lezing "Bob Dylan als dichter" door drs. Liesje Scheuders in Den Helder, zie hier.

De hoezen #7 - door Patrick Roefflaer

10 – Nashville Skyline
Uitgebracht: 9 april 1969
Fotograaf Elliott Landy
Hoestekst Johnny Cash
Fotograaf achterzijde Al Clayton
Art-director ?


Van op de hoes van Nashville Skyline lacht Dylan ons vrolijk groetend toe. 

Opnieuw is de hoesfoto quasi toevallig tot stand gekomen. Het oorspronkelijke opzet was zelfs helemaal anders. Het was de bedoeling dat de foto die nu op de achterzijde staat,  op de voorzijde zou prijken.

Al Clayton

In 1956 is Al Clayton een derdejaars student geneeskunde bij de Navy, wanneer hem een fototoestel in handen wordt gestopt om een operatie in beeld te brengen. Hij blijkt er talent voor te hebben en zet zijn opleiding verder aan de U.S. Navy Medical Photography School om zo medisch fotograaf te worden. Na zijn ontslag uit het leger gaat hij verder studeren aan de kunstschool van Los Angeles en vestigt zich dan in 1963 als fotograaf in Nashville.

In het midden van de jaren zestig trekt hij door de Mississippi Delta, oostelijk Kentucky, Georgia en Alabama, waar hij de armoede documenteert. In juli ’67 worden zijn foto’s gebruikt  om senatoren aan te sporen een armoedebestrijdingsprogramma op te starten. Twee jaar later verschijnen de foto’s in boekvorm: Still Hungry In America.

Johnny Cash is onder de indruk van het boek en raakt bevriend met de fotograaf. Zo komt het dat Clayton er bij is wanneer Cash, midden februari 1969, een feestje geeft in zijn huis aan Cumberland River in Nashville. Onder de gasten: Kris Kristofferson, Mickey Newbury en Bob Dylan. Die is in de stad om er de songs voor zijn volgende elpee op te nemen. “Bob en Sara en de kinderen verbleven bij mij thuis terwijl hij die plaat aan het opnemen was,” verklapt Cash.

Clayton tracht Dylan te benaderen, maar dat is niet makkelijk: “Dylan was ongewoon. Mijn eerste indruk was dat hij extreem timide was. Op het randje van paranoïde, bevreesd zelfs.[…] Ik probeerde met hem te praten, maar telkens ik over iets begon, reageerde hij met: ‘Daar weet ik niets van.’ Hij was erg gesloten en op zich zelf.”

Toch kan Clayton hem enkel foto’s van de skyline van de stad bezorgen. Dylan kiest er een uit voor de hoes. Meteen heeft hij ook een titel voor de plaat: Nashville Skyline – soms kan het leven makkelijk zijn. 


Elliott Landy

Johnny Cash levert een gedicht aan, dat zal worden afgedrukt op de achterhoes. Er blijft nog wat plaats over en de platenfirma vraagt een portret van de zanger. Vooral ook omdat de voorzijde toch wel erg anoniem is.

De keuze valt op Elliot Landy, een man die sinds kort in de buurt van Dylan woont, in Woodstock. Hij bracht er onder andere het beroemde festival in beeld. Maar het zijn de foto’s die Landy voor de debuutelpee van The Band maakte, die de aandacht van Dylan trokken.

In zijn boek Woodstock Vision (1994) vertelt Elliott Landy hoe de foto tot stand kwam. “[Dylan] had de foto voor de voorzijde al gekozen  - een beeld van de horizon van Nashville, waar hij de plaat had opgenomen.
Vooraf hadden we geen idee wat we zouden doen – er was geen concept. Hij stelde voor om naar de lokale bakker te gaan, waar we foto’s maakten met zijn  zoon Jesse en twee toevallige passanten uit Woodstock. […]”
Dylan heeft zijn bril op, een pluizig baardje en draagt zijn lederen vest – dezelfde die hij ook droeg op de hoezen van Blonde on Blonde en John Wesley Harding.
“Hij had het nog steeds moeilijk om te poseren en daardoor voelde ik mij ook ongemakkelijk om hem te fotograferen. Maar we hielden vol. We maakten wat foto’s aan de bakkerij en trokken dan naar mijn huis. Daar maakten we nog wat foto’s.”

Maar Dylan bedenkt zich. Hij heeft liever niet dat zijn zoontje in beeld komt.
“Hij was erg gelukkig”, meent Landy. “Verliefd op zijn lieflijke en bevallige vrouw Sara en zijn familie. Hij verstopte zich voor de buitenwereld, om er te genieten van de magische ervaring jonge kinderen te hebben. Dat weerhield mij er jarenlang van om deze foto’s te publiceren. Hij is erg gehecht aan privacy.”

Dus wordt er een nieuwe afspraak geregeld. Dit keer mag de fotograaf Dylan thuis  gaan bezoeken, in Byrdcliff. (Een wist-je-datje: Dylans huis, Hi Lo Ha, is nu eigendom van Donald Fagen van Steely Dan.)

Die ochtend heeft het stevig gesneeuwd, maar na de middag is de zon doorgebroken. Daarom stelt de fotograaf voor om naar buiten te gaan. Omdat het nat is, trekt Dylan laarzen aan. Bij het naar buiten gaan grijpt hij een gitaar die hij van George Harrison cadeau heeft gekregen en een hoed. “Kunnen we deze gebruiken?”

Ze trekken naar het bos achter zijn huis op zoek naar een leuke locatie.
“Opeens bleef Dylan staan,” schrijft Landy in zijn boek. “Hij had blijkbaar een idee. ‘Probeer hier eens,’ zie hij en wees naar de grond. Terwijl ik wou gaan zitten, merkte ik dat het modderig was, maar ik zette door.
‘Denk je dat ik deze moet opzetten?’ vroeg hij, terwijl hij zijn hoed naar zijn hoofd bracht. Hij lachte omdat hij zich inbeeldde hoe hij er zou uitzien met die belachelijke ouderwetse hoed.
Geen idee, zei ik, terwijl ik afdrukte.
Het ging allemaal razendsnel. Had ik even geaarzeld, dan was ik de foto gemist die op de hoes zou komen.”

Wanneer Dylan het resultaat ziet, beslist hij dat dit de hoesfoto wordt. Hij vraagt uitdrukkelijk dat er niets bij geschreven zou worden – geen naam, geen titel, niets.
Desondanks zet CBS het logo in de linker bovenhoek. Landy is behoorlijk ontgoocheld: “Hoewel dit een kleine en onbelangrijke toevoeging lijkt, verknoeit het toch het drie dimensionele beeld. Probeer het eens uit: bedek het logo, neem je hand weg en bedek het opnieuw. Het beeld gaat van twee naar drie dimensies en terug.”


Eric von Schmidt

De pose van Dylan op de albumhoes doet denken aan die van Eric von Schmidt op The Folk Blues of Eric von Schmidt. Het feit dat die elpee uit 1963 te zien is als een van de voorwerpen op de hoes van Bringing It All Back Home, wijst erop dat Dylan vertrouwd was met het beeld. De keuze voor net deze foto kan dus geen toeval zijn. Vandaar misschien ook het lachje van Dylan op het moment dat hij  suggereerde de foto te maken.

simpelweg omdat ik het nogmaals wil horen

setlists

setlist 12 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Cry A While / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
setlist 13 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Cry A While / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Summer Days (2001) - door Jochen Markhorst

Summer Days (2001)

De Zweedse computerwetenschapper en onderzoeker Olof Björner (1942) is een gevierd en gerespecteerd man in Dylankringen. Al sinds 1963 volgt hij de carrière van de bard en sinds 1989 (Words Fill My Head) publiceert hij de resultaten van zijn monnikenwerk: uitputtende, gedetailleerde en accurate overzichtslijsten van elke noot die Dylan in studio’s, op de bühne en in oefenruimtes speelt. De Dylanologen zijn er blij mee; zijn site, bjorner.com, is vrij toegankelijk, wordt regelmatig geüpdatet en is een onvergelijkbare bron van duizenden weetjes over Dylansongs.
Statistiekliefhebbers kunnen hun hart onder andere ophalen bij de song index. Daar houdt Björner bij hoe vaak en waar Dylan zijn (en andermans) songs speelt, en voor de cijferfetisjisten administreert hij ook nog eens op een apart lijstje de songs die Dylan inmiddels meer dan vijfhonderd keer heeft gespeeld. In het voorjaar van 2018 staan daarop 32 liedjes en de top wordt gevormd door de usual suspects:

1. All Along The Watchtower (2257 keer)
2. Like A Rolling Stone (2029)
3. Highway 61 Revisited (1919)
4. Tangled Up In Blue (1700)
5. Blowin’ In The Wind (1542)

Je zou dus zeggen dat dit de vijf songs zijn waarop de meester het meest trots is, die hij zelf het liefst speelt, die hem nooit vervelen. Helemaal zuiver is die gevolgtrekking echter niet. “Like A Rolling Stone”, bijvoorbeeld, is tien jaar ouder dan “Tangled Up In Blue” en heeft dus een ‘oneerlijke voorsprong’. Zuiverder wordt de ranglijst als je het aantal uitvoeringen deelt door het aantal jaren sinds het lied tot Dylans repertoire behoort; zo krijg je een gemiddeld aantal uitvoeringen per jaar.
Dan ziet de top vijf er opeens radicaal anders uit:

1. Summer Days (51,8 keer per jaar, sinds de eerste uitvoering in 2001)
2. Things Have Changed (51,6)
3. All Along The Watchtower (43,4)
4. High Water (For Charley Patton) (42,1)
5. Love Sick (41,0)

Helemáál zuiver wordt de ranglijst als je het aantal uitvoeringen deelt door het aantal concerten dat Dylan sinds het debuut van de betreffende song heeft gegeven, maar laten we niet overdrijven. Voor de ranglijst zal dat niet wezenlijk uitmaken, de verrassing “Summer Days” blijft het relatief meestgespeelde lied van Dylan.

Verrassend, want “Summer Days” behoort beslist niet tot de canon. Het wordt nooit genoemd in lijstjes van Favoriete Dylansongs, is niet op single verschenen, covers zijn er nauwelijks en het wordt zelden geselecteerd voor de compilatiealbums die maar blijven verschijnen. Twee keer slechts; “Summer Days” is het laatste nummer op de Amerikaanse uitgave van The Best Of Bob Dylan, 2005, en het is een van de 87 geselecteerde songs voor de Japanse uitgave van de 5cd-box Dylan Revisited – All Time Best, 2016. Overigens is dit niet al te veelzeggend; voor de acht officiële Best Of en Greatest Hits verzamelalbums en overzichtsboxen die sinds “Summer Days” zijn uitgebracht, zijn maar liefst 127 verschillende songs geselecteerd – het is eerder een prestatie om niet gekozen te worden voor zo’n melkkoe.

Dylans passie voor “Summer Days” is moeilijk te doorgronden. Het is een aanstekelijke, stuwende twaalfmatenblues, heerlijk om te spelen voor de band en het jaagt een prettige, opwindende Schwung door het publiek, maar ja: in die categorie heeft Dylans catalogus tientallen songs. “It Takes A Lot To Laugh”, “New Pony”, “Lonesome Day Blues”… die lijst is lang. Onderscheidend, vergeleken met al die andere opwindende, publieksvriendelijke bluessongs, is dan misschien de tekst – iets doet Dylan immers zo significant veel vaker naar “Summer Days” grijpen.

De tekst bij het lied is, zoals bij veel songs van “Love And Theft” (2001), liefdevol bijeengestolen uit nogal onsamenhangende bronnen. Het meest curieus is en blijft de inmiddels genoegzaam bekende greep naar dat obscure Japanse werk, naar Confessions Of A Yakuza van Junichi Saga. Dylan citeert daaruit in enkele songs op “Love And Theft” (in “Lonesome Day Blues” en in “Floater”, vooral) en hier kopieert hij de old businessman- en de break in the roof-passages. Minstens zo obscuur is de herkomst van de regel I got eight carburetors, boys, I’m using ’em all; dat parafraseert bijna letterlijk It's got eight carburetors and it uses them all (en is vijf coupletten later eveneens short on gas) uit de surfrocker “Hopped-Up Mustang” van Arlen Sanders, een geflopte single uit 1964 die zo af en toe nog wel eens op compilatiealbums is te vinden. Verderop op het album gunt Dylan dat verstofte singletje een letterlijke name-check, in “High Water (For Charley Patton)”:

I got a cravin’ love for blazing speed
Got a hopped up Mustang Ford

En verder dwarrelen dan nog de ‘gewonere’ knipoogjes naar Elvis (“I’m Counting On You”), Woody Guthrie en een enkele folksong langs (Where do you come from? Where do you go? is natuurlijk het refrein van “Cotton-Eyed Joe”).
Maar dan het zevende couplet, dat overvolle couplet met het leengoed uit The Great Gatsby (F. Scott Fitzgerald, 1925). Maar liefst tweeëntwintig lettergrepen propt de bard in die derde coupletregel (She says, “You can’t repeat the past.” I say, “You can’t? What do you mean, you can’t? Of course you can”) …kennelijk wil de dichter dit citaat héél erg graag erin hebben, waarvan de lengte zelfs voor een erkend Grootmeester van de Frasering als Dylan nogal een uitdaging is.
De inhoud van het citaat spoort met de verhalen die medewerkers en sessiemuzikanten over de opnames vertellen, illustreert Dylans expliciete bedoeling met “Love And Theft”: ‘to repeat the past’, om het verleden te reanimeren. Niet alleen hergebruikt Dylan oude melodieën en tekstfragmenten, hij neemt ook oude singletjes mee naar de studio om zijn band duidelijk te maken welke sound hij wil reproduceren, welke geschiedenis hij wil herhalen. Technicus Chris Shaw getuigt daarvan: “Bij “Love And Theft” en bij Modern Times kwam Bob soms aanzetten met referentienummers, met oude songs, en zei dan zo moet het nummer zijn.” En technicus Mark Howard vertelt dat die behoefte ontstaat in de aanloop naar Time Out Of Mind (1997):

Hij zocht dan een radiozender op die hij alleen tussen Point Dune en Oxnard kon ontvangen. Opeens was het er dan en daar draaiden ze allemaal van die ouwe bluesplaten, Little Walter en zo. En dan vroeg hij aan ons: ‘Waarom klinken die platen zo geweldig? Waarom heeft niemand meer zo’n sound? Kan ik dat niet krijgen?” Dus ik zeg, ja hoor die sound kun je nog steeds wel krijgen. “Nou,” zegt hij, “dat is de sound die ik voor deze plaat wil hebben.” 

Daniel Lanois, de producer van Time Out Of Mind, beaamt dat, beaamt die speurtocht naar restauratie van het verleden: “We refereerden aan een paar oude platen uit de jaren 50 waarop Bob nogal dol is”, en ook studiomuzikanten als Duke Robillard bevestigen die werkwijze.
Op zich rijmt dat slecht met eveneens betrouwbare, uiteenlopende getuigenissen die verklaren dat Dylan ‘really, really hates to repeat himself’, het rijmt slecht met het herkenbare gegeven dat Dylan zo’n hekel heeft aan herhaling. Die weerzin zien we al decennia gedemonstreerd op de podia; Dylan blíjft zijn songs veranderen, vernieuwen, herinterpreteren, tot in het onherkenbare toe, zelfs. Een weerzin die alleen zijn eigen werk betreft, kennelijk. Eigenlijk al sinds Oh Mercy (1989), maar onmiskenbaar, expliciet sinds “Love And Theft” lijkt de oude meester het zijn missie te hebben gemaakt to repeat the past.
In het zevende couplet van “Summer Days” verwoordt hij dat dan ook met zoveel woorden, en sedertdien blijft hij het, in zijn Never Ending Tour, over de hele wereld herhalen – sinds de première van de song, 5 oktober 2001 in Spokane, Washington, heeft de bard zijn provocerende natuurlijk kun je het verleden wel herhalen al vanaf een kleine negenhonderd podia het publiek ingeslingerd. Hij meent het echt.

Groene Amsterdammer #41 van 11 oktober 2018


[met dank Herman]

Leonard Cohen - Kanye West is not Picasso

In maart 2015 schreef Leonard Cohen het gedicht "Kanye West is not Picasso". Dat gedicht begint zo:

Kanye West is not Picasso
I am Picasso
Kanye West is not Edison
I am Edison
I am Tesla
Jay-Z is not the Dylan of Anything
I am the Dylan of anything
I am the Kanye West of Kanye West

De titel van het gedicht doet denken aan wat Cohen ooit over Dylan zei: "He's the Picasso of song".
Het hele gedicht is te vinden in het boek The Flame. Ook kan het gedicht hier gelezen worden.

Dylan kort #1311

Setlist 7 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / High Water (For Charley Patton) / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 9 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / High Water (For Charley Patton) / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 10 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Love Sick / Cry A While / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Stu Kimball: Bob Dylans huidige tournee is inmiddels vijf concerten oud en gitarist Stu Kimball is nog steeds in geen velden of wegen te bekennen. Het lijkt er op dat Kimball definitief Dylans band verlaten heeft.
Traveling Wilburys vol. 1 is dertig jaar oud. Om dit te vieren wordt dit album op 2 november als picture disc uitgebracht, zie hier.
Een ontmoeting met fotograaf Jerry Schatzberg [met dank aan Jan en Rob]:

De reis van een toegangskaart - het vervolg

Anderhalve week geleden plaatste ik hier het verhaal van mijn toegangskaartje van Bob Dylans eerste concert in Nederland en hoe dat kaartje op allerlei plekken opduikt (zie hier). Het verhaal gaat nog verder.
Dylan-verzamelaar Luc de Vos kreeg een aantal jaar geleden een op bestelling gemaakte platenspeler cadeau. In het ontwerp van die platenspeler is een toegangskaartje van Bob Dylans eerste concert in Nederland gebruikt. Mijn toegangskaartje.


[met dank aan Luc voor de foto]

Blood On The Tracks; Dylans meesterstuk in blauw door Jochen Markhorst

Jochen Markhorst is eigenwijs, hij volgt niet braaf het verhaal over Bob Dylan zoals het al in tientallen boeken is opgeschreven. Jochen Markhorst kiest zijn eigen weg, zijn eigen weg door het oeuvre van de Nobelprijswinnaar Bob Dylan. Dat leverde eerder al een boek over het album Blonde On Blonde op en drie boeken met verzamelde essays over Dylan-songs. Nu - in de aanloop naar het verschijnen van More Blood, More Tracks; The Bootleg Series vol. 14 - is er een nieuw boek van Jochen Markhorst: Blood On The Tracks; Dylans meesterstuk in blauw. 
Blood On The Tracks; Dylans meesterstuk in blauw neemt de lezer in tien essays mee langs de tien songs op Blood On The Tracks, alles geschreven in de onmiskenbare Markhorst-stijl: een onverwachte link of twee, vaak aan het begin van het essay om de lezer op het verkeerde been te zetten, tussen de besproken song en een werk uit de wereld van de literatuur, de muziek of de film. Zo komt de lezer in Blood On The Tracks niet alleen de voor iedere Dylan-liefhebber bekende namen Leonard Cohen, Arthur Rimbaud en Patti Smith tegen, maar ook schrijver Larry Watson, muzikant Leo Kottke en acteur Will Smith, om er drie te noemen. Onverwachte links die de lezer opnieuw laten nadenken over we ze altijd al dachten te weten over de songs op Blood On The Tracks, maar nu moeten onderkennen dat het mogelijk toch anders zit.
Vervolgens gaat Markhorst wat dieper in op de besproken song, waarbij meestal de nadruk ligt op de tekst om tegen het eind van het essay kort in te gaan op cover-versies van besproken song. De tien essays over de tien songs op Blood On The Tracks zijn aangevuld met essays over de outtakes "Call Letter Blues" en "Up To Me", voorlopers "Dirge" en "Going, Going, Gone" en nabrander "Abandoned Love". Verder besteedt Markhorst in Blood On The Tracks; Dylans meesterstuk in blauw aandacht aan de door Pete Hamill geschreven hoestekst, en de titel Blood On The Tracks.
Doordat Markhorst eigenwijs genoeg is om zijn eigen pad door Dylan-oeuvre te kiezen weet hij steeds weer te verrassen en de vastomlijnde interpretaties van Dylan-songs op losse schroeven te zetten.
Met Blood On The Tracks; Dylans meesterwerk in blauw stuurt Markhorst de lezer terug naar het album Blood On The Tracks, het lezen nodigt uit tot opnieuw luisteren.
Lees Blood On The Tracks; Dylans meesterwerk in blauw en luister opnieuw naar Dylans Blood On The Tracks. Doe het op korte termijn, het is een uitstekende voorbereiding op de aanstaande release van More Blood, More Tracks.

Blood On The Tracks; Dylans meesterwerk in blauw van Jochen Markhorst is in iedere boekwinkel te koop / te bestellen.

More Blood, More Tracks Deluxe unboxing film

Onder de titel "More Blood, More Tracks Deluxe unboxing film" is gisteren een filmpje op Facebook geplaatst. Het filmpje laat in vogelvlucht zien hoe de luxe editie van More Blood, More Tracks er uit ziet. Bovendien is in dit filmpje een fragment van een vroege versie van "Tangled Up In Blue" te horen. De video kan hier bekeken worden.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #62

Eetcafé CP in Enschede zoekt personeel:



[met dank aan Arie]

Dylan kort #1310

Setlist 5 oktober: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / High Water (For Charley Patton) / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Workingman's Blues #2 / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
"Going, Going, Gone": Bij een veiling afgelopen vrijdag werd het werk "Girl With Balloon" van Banksy vernietigt door een papierversnipperaars die in de lijst van het werk verborgen zat vlak nadat de veilingmeester na het uitroepen van "Going, going, gone" het werk voor verkocht had verklaard voor ruim 1 miljoen Britse ponden. Zie hier.
Banksy plaatste op instagram een filmpje van het versnipperen van "Girl With Balloon", zie hier. [met dank aan Frans] Voor wie zich afvraagt wat de Dylan-connectie is: draai Planet Waves.
Museumtijdschrift nummer 7 (oktober / november 2018) bevat een interview met Typex over zijn beeldroman over Andy Warhol. Op een van de in Museumtijdschrift afgebeelde pagina's uit Andy: feitelijke fictie; de vele levens van Andy Warhol staat Bob Dylan (zie afbeelding).
Lust For Life: in het oktober-nummer van dit tijdschrift is er aandacht voor de onlangs verschenen heruitgave van het fotoboek van Daniel Kramer rond Bob Dylan (4 foto's en een paar regels tekst op 2 bladzijden). Daarnaast is er in dit tijdschrift aandacht voor de heruitgave van Music From Big Pink van The Band. [met dank aan Hans]

Dan een steegje (Dylan in de opera)

Soms vind ik dingen die ik niet zoek. Dat gebeurt eigenlijk best vaak, nu ik er over nadenk. In mijn zoektocht op het internet naar informatie voor Bob Dylan in Nederland 2.0 stuit ik op een drie zinnen tellend bericht in Parool van 26 augustus 1967: "In Rome is de zoon van de nu 78-jarige operazanger Tito Schipa bezig met een beat-opera. Hij heet Tito Schipa jr. De opera heet 'And The A Road' (muziek Bob Dylan) en behandelt toevallig het leven van de zoon van een befaamde tenor."

Wacht even. 1967, Italië, een opera met muziek van Bob Dylan. Dat maakt nieuwsgierig. Ik heb nog nooit van Tito Schipa sr. of jr. gehoord, laat staan van de opera "And Then A Road".
Via google stuit ik in eerste instantie niet op informatie over de opera "And Then A Road", maar op een youtube-filmpje dat een heel album van Tito Schipa jr. uit 1988 laat horen. Dat album heet Dylaniato. De titel doet vermoeden dat ook dit album een Dylan-randje heeft en dus druk ik op 'play' om me te laten verrassen door de muziek van Schipa. Ik verwacht opera, maar krijg iets totaal anders.
Binnen tien seconden pauzeer ik de muziek en kijk ik om mij heen of ik beet wordt genomen, of er een cameraploeg achter de kamerdeur staat om zo binnen te vallen onder het uitroepen van "gefopt" en "dat had je niet gedacht, hè?"
Er is geen cameraploeg. Ik herken de muziek die ik hoor niet direct als die van Bob Dylan, maar de hoes van het album Dylaniato - ergens op het net gevonden - bevestigt dat het wel degelijk gaat om composities van Bob Dylan met een Schipa-sausje.


Ik laat Dylaniato voor wat het is, ik was immers op zoek naar de opera "And Then A Road".
De tweede hit die ik door google voorgeschoteld krijg is de website van Tito Schipa jr. Die website is (uiteraard) in het Italiaans. Op die website zie ik niks over "And Then A Road", maar wel een andere titel die er verdomd veel op lijkt: "Then An Alley (L'Opera Beat)". Deze beat-opera moet wel de opera met Dylan-muziek zijn die Parool in 1967 nog "And Then A Road" noemde. De link behorende bij de titel "Then An Alley (L'Opera Beat)" op de website van Tito Schipa jr. brengt mij bij een wikipedia-pagina over deze opera. Helaas is die pagina in het Italiaans.
Met dank aan google-translate tover ik die wikipedia-pagina om in steenkolen Nederlands en lees onder de kop "Dan een steegje": "Het werk werd gemaakt met behulp van 18 muziekthema's van Bob Dylan , door Schipa zelf samengevoegd in een reeks die aria's en recitatieven afwisselden."
Uit een verderop staande kromme zin concludeer ik dat, nadat de opera een succes werd, Schipa door Dylans manager verzocht werd te stoppen met het gebruiken van Dylans muziek waarna de opera "Then An Alley" werd herschreven, van nieuwe muziek werd voorzien en de titel "Orpheus 9" kreeg.

Zou ik die opera "Then An Alley" willen horen? Ik twijfel, als ik eerlijk ben. Misschien één keertje, uit nieuwsgierigheid. Niet vaker.

setlist 4 oktober

Gisteravond speelde Bob Dylan en band in Phoenix, Arizona het eerste concert de laatste tournee van 2018. Gitarist Stu Kimball was afwezig tijdens dit concert. De website van Kimball meldt nog wel dat hij tijdens deze tour deel uit maakt van Bob Dylans band.
Twee nieuwe songs ten opzichte van het laatste concert van de vorige tournee: "High Water (For Charley Patton)" en "Workingman's Blues #2". Deze twee songs vervangen "Tangled Up In Blue" en "Summer Days". De twee aangename verrassingen die tijdens de vorige tour op de setlist terecht kwamen - "Gotta Serve Somebody" en "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" stonden ook in Phoenix op de setlist.

Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / High Water (For Charley Patton) / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Workingman's Blues #2 / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man