Dylan kort #3644

Countryster Charlie Daniels is overleden. Daniels speelde met Bob Dylan tijdens de sessies voor Nashville Skyline, Self Portrait en New Morning. In 2014 bracht hij met zijn Charlie Daniels Band het album Off The Grid uit, een album waarop hij tien Dylan-songs vertolkt. Na een beroerte overleed Daniels op 6 juli. Hij werd 83 jaar. Zie hier.
BOBCast aflevering 4 staat inmiddels online, zie hier. Ik ben nieuwsgierig, wat vinden jullie van deze BOBCast? Bijdragen over de BOBCast voor publicatie op de blog mogen naar twillems87[at]gmail.com.
Blake Mills laat in een serie filmpjes op YouTube zien hoe geraffineerd de gitaarpartijen op Rough And Rowdy Ways in elkaar steken: "I Contain Multitudes", "Crossing The Rubicon", "I've Made Up My Mind To Give Myself To You", "My Own Version Of You", "False Prophet", "Mother Of Muses", "Black Rider". [met dank aan Arie]
Gerard Kessels over Bob Dylan tijdens een interview met Fons Geraerts (vanaf 39:45), zie hier. [met dank aan Alois]
Mgr. Rob Mutsaerts over Bob Dylan en Rough and Rowdy Ways, zie hier.
Johnny's Garden over Rough And Rowdy Ways, zie hier.

Morgen is een lange tijd - door Rambling Pete

Peter van der Doef, beter bekend als Rambling Pete, vertaalt en zingt songs van Bob Dylan. De vijfde vertaling die ik hier plaats is "Morgen is een lange tijd",  "Tomorrow Is A Long Time".

MORGEN IS EEN LANGE TIJD

 

Als vandaag geen eindeloze weg was

En vannacht niet zonder maneschijn

En als morgen niet een hele lange tijd was

Dan wist je niet wat eenzaamheid kan zijn.

 

Refrein:

Oh, als alleen mijn lief op mij zou wachten

En haar kloppend hart alleen voor mij zou slaan

Oh, als ze wilde delen weer de nachten

Dan zou ik o zo snel weer naar haar gaan.

 

Ik zie mijn spiegelbeeld niet meer in het water

En zonder pijn spreek ik geen woorden meer

Mijn voetstap is ineens ook zonder weerklank

Mijn eigen naam doet mij alleen maar zeer.

 

Er is schoonheid in het zilver van rivieren

En ook schoonheid in de gouden zonneschijn

Maar niets kan tippen aan de schoonheid

Van jouw ogen telkens als we samen zijn.


Luister hier naar Ramblin' Pete's versie van "Morgen is een lange tijd".


Rough And Rowdy Ways

Over twaalf dagen verschijnt Rough And Rowdy Ways op elpee en dat terwijl het album alweer zestien dagen op cd en via streaming diensten te beluisteren is. De vinylpuristen zouden wel eens beloond kunnen worden voor hun wachten. Ik kan niet aan de indruk ontkomen dat bij het in de juiste volgorde zetten van de songs op Rough And Rowdy Ways aan de elpee werd gedacht - zoals bijvoorbeeld eerder bij Modern Times en Triplicate -, niet aan de cd en helemaal niet aan streaming diensten.

Ik heb de elpee nog niet gezien. Het is speculeren, maar logica dicteert dat - net als op de cd - "Murder Most Foul" op de elpee los zal staan van de overige songs. Naar mijn smaak is het een goede keuze geweest om "Murder Most Foul" een eigen cd te geven, terwijl de tien songs makkelijk op één cd hadden kunnen staan. In mijn oren staat "Murder Most Foul" los van het album. Na het horen van "Key West", het laatste nummer van de eerste cd, zet ik nooit gelijk de tweede cd met "Murder Most Foul" op. Ik heb eerst pauze nodig. Bovendien wordt er met "Key West" iets afgesloten. "Murder Most Foul" zuigt de luisteraar een nieuwe wereld in. Dit gaat verloren bij de streaming diensten. 
Het design van de cd lijkt te bevestigen dat "Murder Most Foul' los staat van de rest van het album. Allereerst kent de hoes geen echte achterzijde - met tracklist - maar twee voorkanten: een foto met daarop een dansend stel en een over de juke box hangende jongeman, en een foto van John F. Kennedy. Het tweede dat lijkt te bevestigen dat "Murder Most Foul" los staat van de overige negen songs, is dat op de eerste cd de titel Rough And Rowdy Ways staat, maar op de tweede cd niet.
Goed, "Murder Most Foul" staat los van de rest. Dat zal op de elpee niet anders zijn, schat ik zo in. "Murder Most Foul" zal waarschijnlijk een eigen plaatkant krijgen.
Dan blijven er negen songs over voor drie elpeekanten. Logica dicteert dat er dan 3 songs per elpeekant zijn. Er van uitgaande dat de songs inderdaad zo over de elpeekanten zijn verdeeld, dan ziet dat er zo uit:

kant 1:
1. "I Contain Multitudes"
2. "False Prophet"
3. "My Own Version Of You"

kant 2:
1. I've Made Up My Mind To Give Myself To You"
2. "Black Rider"
3. "Goodbye Jimmy Reed"

kant 3:
1. "Mother Of Muses"
2. "Crossing The Rubicon" 
3. "Key West (Philosopher Pirate)"

kant 4:
1. "Murder Most Foul"

Wie bij verschillende webwinkels, net als ik heb gedaan, gaat zoeken naar afbeeldingen van de elpeehoes, zal zien dat voor de (vaag gemaakte) afbeeldingen van de albumhoes van de vinyl-versie van Rough And Rowdy Ways verschillende versies zijn gebruikt. Wie kijkt naar afbeeldingen van de hoes van de versie met zwart vinyl, krijgt niet de hoes van de elpee, maar de cd te zien. Maar in bijvoorbeeld de webwinkel van Badlands is bij de versie met geel vinyl de daadwerkelijke - helaas wazig gemaakte - elpeehoes te zien (zie hier). Het eerste dat opvalt, is dat de foto van Jimmie Rodgers en The Carter Family niet rechts, zoals op de cd-hoes, maar links staat. Bovendien is de foto op de elpeehoes rechthoekig en op de cd-hoes vierkant.
Maar goed, het gaat me hier om de tracklist. Op de foto is de tracklist wazig gemaakt, maar door de vorm van de woorden op de foto lijkt mijn aanname over de verdeling van de tracks over de elpeekanten te kloppen.

Starend naar de boven gegeven tracklist vallen gelijk twee zaken op:
1. de drie blues-songs zijn mooi verdeeld over de drie elpee-kanten van Rough And Rowdy Ways;
2. het enige zwakke moment van (de cd!) Rough And Rowdy Ways - het overgaan van "My Own Version Of You" in " I've Made Up My Mind To Give Myself To You" - is opgelost door de noodzaak om de elpee om te draaien waardoor er een korte pauze tussen de twee songs ontstaat.

Luisteren naar Rough And Rowdy Ways als bestaande uit negen songs, drie keer drie songs, opent de oren. ineens valt op dat kant 1 een spiegel heeft in kant 3:
kant 1: opener (rustige song) - blues - rustige song
kant 3: rustige song - blues - afsluiter (rustige song)
Beide kanten hebben een blues ingesloten tussen twee rustige songs terwijl "I Contain Multitudes" - de eerste song van kant 1 - duidelijk een opener is, een song die de luisteraar het album in moet trekken en "Key West", de laatste song van kant 3 het album afrond.
Ergens tegen het eind van dat nummer zingt Dylan:

Key West is paradise divine

Eerder schreef ik al dat de woorden "abandoned all hope" in "Crossing The Rubicon" me sterk deden denken aan de woorden op de hellepoort in Dante's Goddelijke Komedie. En ook bij deze zin uit "Key West" dwalen mijn gedachten weer af naar La Divina Commedia of - Dylan zal het boek in het Engels gelezen hebben - The Divine Comedy.
De Goddelijke Komedie beschrijft in drie delen een reis door de hel, via louteringsberg naar de hemel. Het voert (veel) te ver om de drie delen van Dante's Komedie als blauwdrukken te zien voor de drie delen van Rough And Rowdy Ways, al zijn er zeker overeenkomsten. 
Het is geen toeval, zo realiseer ik mij nu, dat "Crossing The Rubicon" direct voor "Key West" op dit album staat. Na het oversteken van de Rubicon is er geen weg terug en wordt de luisteraar meegenomen naar "Key West", niet zozeer de plaats in Florida, maar het gedroomde paradijs. Het derde deel van De Goddelijke Komedie gaat over een reis door het paradijs.
In het eerste deel van De Goddelijke Komedie - in canto 20 om precies te zijn - beschrijft Dante de straf die valse profeten moeten ondergaan. In het eerste deel van Rough And Rowdy Ways komen we de "False Prophet" tegen.
Tijdens een deel - het laatste deel - van de in zijn Komedie beschreven reis wordt Dante begeleid door Beatrice, zijn muze. Is dit terug te vinden in Dylans "Mother Of Muses"? 

Tijd om deze gedachtegang los te laten. Ja, er zijn overeenkomsten tussen Dante's Goddelijke Komedie en Dylans Rough And Rowdy Ways, maar op te veel focussen op Dante's boek tijdens het luisteren, brengt mij niet dichter bij Rough And Rowdy Ways. Loslaten dus.

~ * ~ * ~

"Zo, jij hebt veel van Bob Dylan. Vind ik ook wel mooi. Niet alles hoor, maar die laatste vind ik wel erg goed. Je moet er wel echt voor gaan zitten. Goed luisteren. Het is zware kost. Maar, mooi hoor, al snap ik er nog lang niet alles van. Erg mooi."

~ * ~ * ~

Een van de gedichten in A Far Rockaway Of The Heart van Lawrence Ferlinghetti eindigt met: "(...) after Old Walt stepped off / Brooklyn Ferry / into the heart of America".
De "Old Walt" in deze regels is Walt Whitman, de man van de Barbaric YAWP, de man van "Song Of Myself"



Het lange gedicht waarin Dylan de gedachte voor de openingssong van Rough and Rowdy Ways vond: "I Contain Multitudes", de eerste stap van de reis into the heart of America.
Pas wie bewust luistert, hoort dat de muziek van "I Contain Multitudes" - zoals bij zoveel nummers op Rough And Rowdy Ways - zich niet schikt naar de conventies.
Waar is de drum? 
Geen drums dus, maar wat hoor ik wel? Gitaren, gestreken bas (?). De muziek is tegelijkertijd open en vol. Er is weinig te horen en toch kan er niks meer bij zonder iets kapot te maken. 

Een mens is niet één persoon, een mens bevat "multitudes" zo lijkt Bob Dylan (in navolging van Walt Whitman) te willen zeggen aan het begin van Rough And Rowdy Ways.
De in recensies meest aangehaalde, en misschien ook wel meest opmerkelijke regels van deze song zijn natuurlijk:

I’m just like Anne Frank - like Indiana Jones
And them British bad boys the Rolling Stones

Er wordt geschreven voor welke "ik" Anne Frank staat, en Indiana Jones, maar zelden wordt er opgemerkt dat er een opmerkelijke overeenkomst is tussen deze Indiana en een song van Highway 61 Revisited:

Because something is happening here
But you don’t know what it is
Do you, Mister Jones?

Bovendien zijn het niet alleen Anne Frank, Indiana Jones & de Stones die voorbijkomen in deze song, maar ook Edgar Alan Poe, William Blake, Beethoven, Chopin en - door songtitels - Warren Smith en Mott the Hoople. Hoe verleidelijk het ook is om gelijk in al die verwijzingen te duiken, het maakt de luisteraar ook doof. 
Ik heb een paar keer eerder over deze song geschreven, ik val in herhaling, zie hier en hier en hier.

Is het terecht dat sommigen schrijven over de regel "I sleep with life and death in the same bed" zonder de regels die er vooraf aan gaan te citeren?

Greedy old wolf - I’ll show you my heart
But not all of it - only the hateful part
I’ll sell you down the river - I’ll put a price on your head
What more can I tell ya - I sleep with life and death in the same bed

Luister naar hoe Dylan die eerste woorden, het "Greedy old wolf" zingt en vergelijk dit met hoe hij "greedy lipped wench" zingt in "Tin Angel" op Tempest en gelijk wordt duidelijk dat woorden niet alleen een betekenis hebben, maar ook een klank en een ritme en een kleur wanneer Dylan ze zingt.
Bovenstaande regels zijn donker, maar zeker niet het donkerste moment op Rough and Rowdy Ways
De song schiet heen en weer, zo lijkt het, van liefde in regels als

I’ll lose my mind if you don’t come with me

en 

Half my soul baby belongs to you

naar afkeer in het eerder geciteerde vers dat begint met "Greedy old wolf."
De ik in deze song is "a man of contradictions and a man of many moods".

Met de tweede song, "False Prophet", wordt Rough And Rowdy Ways opengetrokken. De eerste van drie blues-songs. 
Hoe vaak is Dylan voor profeet versleten?
Is dat aanleiding om een song als "False Prophet" te schrijven?
Rough And Rowdy Ways is geen autobiografie. Loslaten die gedachte.

"False Prophet" is een duistere song, bitter.Wie met een agenda in de song gaat zoeken, kan er genoeg aanwijzingen in vinden om te denken dat Dylan De Goddelijke Komedie heeft doorgespit om de song voor Rough And Rowdy Ways te kunnen schrijven, maar met een andere agenda kunnen er ook aanwijzingen gevonden worden dat Janis Joplin in de regels van "False Prophet" zit verstopt (Pearl, Ball and chain).
Toch kort de Dante-agenda:
In "False Prophet" zingt Dylan:

I climbed a mountain of swords on my bare feet

In het tweede deel van De Goddelijke Komedie beklimt Dante de berg vagevuur, maar pas nadat de bewaker van de poort naar de berg met een zwaard zeven keer de letter P in het voorhoofd van Dante heeft gekrast. (Iedere P staat voor één zonde)
Of wat te denken van:

Oh you poor Devil - look up if you will
The City of God is there on the hill

Genoeg, wat anders.
Na een korte instrumentale break zingt Dylan:

I’ve searched the world over for the Holy Grail
I sing songs of love - I sing songs of betrayal

Het gaat me om die tweede regel. Weer die herhaling waar ik eerder over schreef ("I sing songs..."), maar ook een echo uit de vorige song waarin Dylan zingt:

I sing the songs of experience like William Blake

En dan ergens tegen het eind van de song die werkelijk schitterende sneer: 

You lusty old mule - you got a poisoned brain

De derde song - "My Own Version Of You" - heeft heerlijke muziek met hier en daar een accent van een gitaar. Net als opener "I Contain Multitudes" is het muzikaal minimaal en toch kan er niks meer bij.

Het is Dylans versie van het bekende Frankenstein-verhaal. Een heerlijk verhaal dat op Dylaneske wijze al snel ook voorbij het bekende verhaal gaat.
Ook hier weer die opvallende herhaling:

You can bring it to St. Peter - you can bring it to Jerome
You can bring it on over - bring it all the way home
Bring it to the corner where the children play
You can bring it to me on a silver tray

Ook hier weer: de woorden zijn niet alleen betekenis, maar ook ritme en klank. De herhaling zorgt voor een kadans in de muziek.

~ * ~ * ~

En dan is er de liefde, de totale overgave, als we de titel mogen geloven: "I've Made Up My Mind To Give Myself To You". 
Bas, minimale drum en een handvol stemmen. Dat is het ritme waar de song op drijft.
Nu de songteksten op Dylans website staan, gaan zaken opvallen. Zo staat er op die site:

Dylan (verre van) kort #3643

De foto rechts is gemaakt in Londen. [met dank aan Rob]
Rough And Rowdy Ways: de songteksten staan nu op Dylans website, zie hier. [met dank aan Arie]
Olof Björner heeft inmiddels informatie over de sessies voor Rough And Rowdy Ways op zijn website gezet, zie hier. [met dank aan Arie]
Ik heb de indruk dat al deze informatie afkomstig is uit open bronnen en in sommige gevallen gebaseerd is op aannames, zoals de datering bijvoorbeeld. Daar is overigens niks mis mee, zolang dit maar in het achterhoofd gehouden wordt.
Lust For Life #102 - nu in de winkels - bevat een zes pagina's tellend artikel over Bob Dylans albums sinds Time Out Of Mind (1997) van Jolien Eijsink en Dominique van der Geld. Verderop in het tijdschrift staat nog een recensie van Rough And Rowdy Ways. [met dank aan Arie en Johan] Dat is veel Dylan voor €6,95.
Het artikel van Eijsink en Van der Geld is alleraardigst, zeker de moeite van het lezen waard. Wat ik alleen jammer vind is dat ze Sid Griffin een aantal malen aan het woord laten over de besproken albums. Niet dat er iets mis is met Sid Griffin, verre van zelfs. Een prima Dylan-schrijver, die Griffin. En sinds ik in deze Lust For Life las dat hij "Love And Theft" tot de vijf beste Dylan-albums rekent, kan de man helemaal geen kwaad meer doen in mijn boekje. 
Waar zit dan het probleem? Het probleem zit 'm voor mij hier in: Lust For Life is een Nederlands tijdschrift, waarom dan een Amerikaanse Dylan-kenner aan het woord laten terwijl er in Nederland genoeg Dylan-kenners rondlopen die minstens evengoed Dylans catalogus van commentaar kunnen voorzien als Griffin. 
OOR: de editie van dit tijdschrift welke nu in de winkels ligt bevat een (korte) recensie van Rough And Rowdy Ways.
De Groene Amsterdammer no. 27 bevat een stuk van Leon Verdonschot over Rough And Rowdy Ways. Dat stuk kan ook online gelezen worden, zie hier. [met dank aan Peter en John]
Rough And Rowdy Ways kwam in Engeland op nummer 1 de hitlijst binnen, een vrij unieke gebeurtenis, zie hier. [met dank aan Wim] Zie ook hier.
Frederik Laurens over Rough and Rowdy Ways, zie hier. [sterke recensie, aanrader]
Piet van Die over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Harrie Strubbe over Rough And Rowdy Ways, zie hier.
Rough And Rowdy Ways staat ook in week 27 op de eerste plek in de Nederlandse albumlijst, zie hier en hier.
Rough and Rowdy Ways in het lijstje met beste albums van 2020 van Focus Knack, zie hier.
Nederlands Dagblad: Gerard ter Horst luisterde in vijf maanden tijd Dylans oeuvre. Dat levert een serie columns op, de eerste staat hier. (abonnementssleutel) [met dank aan Wim]
Milton Glaser (de Volkskrant, 29 juni) [met dank aan Herman en Hans]: 


NRC Handelsblad van 29 juni heeft een artikel over Milton Glaser. Over Glasers Dylan-poster schrijft Toef Jaeger: "Ruim zes miljoen afdrukken kwamen van alleen al zijn psychedelische Bob Dylan (zwart silhouet met regenboogharen) in verschillende kamers te hangen." [met dank aan Hans]
Zouden er echt 6 miljoen exemplaren van die Dylan-poster gedrukt zijn? Op 1 januari 2018 telde Nederland 7,9 miljoen huishoudens. Als die 6 miljoen van Jaeger klopt, zijn er genoeg om grofweg driekwart van de Nederlandse huishoudens van een exemplaar van die poster te voorzien.
Algemeen Dagblad: "Bob Dylan (79) vestigt nieuw hitlijstrecord", zie hier. [met dank aan Hans]
de Telegraaf: "Bob Dylan vestigt nieuw hitlijstrecord", zie hier.
Alja Spaan over Dylans concertdebuut in Nederland (23 juni 1978), zie hier. [met dank aan Alja]
Paradiso stuurt een nieuwsbrief naar een ieder die zijn mailadres inlevert (zie hier). In een recente nieuwsbrief komt Chris Kijne aan het woord over de BOBCast, zie hier. [met dank aan Peter]
BOBCast: In aflevering 4 (5 juli) is Cato van Dijck te gast, luister alvast naar haar versie van "I Shall Be Released", zie hier.
Podcast van de week: BOBCast, zie hier.
VPRO Gids van 30 juni bevat ingezonden brief nummer 4 [met dank aan Herman]:



Het Groningse feuilleton Mussengang, in deel 2 staat het stuk "Katmandu" met een beetje Dylan  [met dank aan Hans]:


(zie ook hier)
Peter van Brummelen over Music From Big Pink, het debuut van The Band, (Parool 30 juni, abonnementsslot): "Het bijna majestueus klinkende 'The Weight' blijft het sterkste nummer van de plaat, maar door merg en been gaand mooi is ook de uitvoering van het door Dylan geschreven 'I Shall be Released'. zie hier. [met dank aan Hans]
Michael de Jong: van deze in 2018 overleden muzikant verschijnt op 17 juli het album Homegrown. Dit album bevat covers van songs van onder andere Bob Dylan en George Harrison. Hoeveel Dylan-covers op dit album staan, weet ik. Het album bevat in ieder geval "Simple Twist Of Fate", zie hier en "Absolutely Sweet Marie", zie hier.
Algemeen Dagblad over dit album, zie hier. [met dank aan Hans]
In 1999 kocht ik The Waiting Game van De Jong, een album waar ik snel aan verslingerd raakte. Ik moet het tientallen, misschien honderden keren gedraaid hebben. Maar naar een tijdje raakte De Jongs muziek op de achtergrond. Ik weet niet eens meer zeker of ik The Waiting Game nog wel heb (ik ga zo zoeken).
Ik ontdekte net dat De Jong in de jaren tachtig in een band zong en met deze band ook nummers van Dylan speelde. Op het album Live van The Michael de Jong Band staan versies van "Just Like A Woman", "Highway 61 Revisited" en "Subterranean Homesick Blues", zie hier.
Het Parool 3 juli: "Phoebe Bridgers is 25 en houdt onder meer van Bob Dylan, Neil Young en Joni Mitchell."  zie hier (abonnementsslot). [met dank aan Hans]
The Times They Are A Changing [sic], morgen - 5 juli - in Theetún de Hollen in Ryptsjerk, zie hier.
Fons Geraerts praat met Gerards Kessels over onder andere Bob Dylan (5 juli op L1), zie hier.
Once Were Brothers 21 augustus in Verkadefabriek, zie hier.

Onder deze "Dylan kort" staat nog een serie vandaag geplaatste berichten, vooral afleveringen van "Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is".

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #169

In de Kunsthal in Rotterdam is tot 10 januari de tentoonstelling Black Album / White Cube te zien. In deze tentoonstelling komen de "werelden van beeldende kunst en popmuziek (...) samen".
John heeft de tentoonstelling inmiddels bezocht en stuurde mij onderstaande foto's.

Michael Schirner



[met dank aan John]


Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #168



Netflix serie The Politician (seizoen 2, aflevering 1)
[met dank aan Rudy]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #167



De afbeelding is een detail van de hoes van het album Thanks I'll Eat It Here van Lowell George.
[met dank aan Simon]

Zie ook hier.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #166



Susan Neiman - Morele Helderheid (2008)
[met dank aan John]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is#165



Martien E. Brinkman - Grote Woorden (2019)
[met dank aan John]

Dylan (& Milton Glaser) vinden waar hij niet of nauwelijks is #164



[met dank aan Roos]

The Comic Book and Me #85

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread

De afbeelding komt uit hetzelfde boek als de afbeelding in "The Comic Book and Me #84" (zie hier).


Positively 4th Street (1965) - door Jochen Markhorst

Positively 4th Street (1965)


Johnston:        What’s the name of this Bobby?

Dylan:             Ah… the name of this is ah…the name of this is… Black Dally Rue!                Hehehe.

Johnston:        (laughing) “Black Dally Rue!
Dylan:             Dally Rue is D – A – double L – Y, R – O – O.  No no! R – U – E. (pause). Right. Or Crimson Dally Rue, take your pick.

Johnston:        “Pink Dally Rue.” Pink Bird.

 

De beroemdste werktitel is vermoedelijk "Scrambled Eggs", de titel die McCartney gebruikt zolang hij de tekst voor "Yesterday" nog niet heeft geschreven. "Eleanor Rigby" heet eerst "Miss Daisy Hawkins" en "It’s Only Love" is eigenlijk veelbelovender zolang het nog "That’s A Nice Hat" wordt genoemd. Van de Stones zijn ook wel aardig wat werktitels bekend. "Sympathy For The Devil" is aanvankelijk "Fallen Angels", bijvoorbeeld, en "2000 Light Years From Home" heet bij gebrek aan beter "Toffee Apples". "Angie" is eigenlijk ook alleen maar een werktitel, vertelt Keith Richards, niet meer dan een vulwoord dat per ongeluk bleef hangen.n. “It was just a working title, like, who’s gonna call a song ‘Angie’, how boring, another chick’s name, ya know”, en hetzelfde gaat op voor "(I Can’t Get No) Satisfaction".   
 

Een van de vele kostelijkheden van The Bootleg Series Vol. 12: The Cutting Edge, de 18-CD set met studio-outtakes uit de kwikzilverjaren ’65-’66, is de studiopraat, de gesprekjes tussen Dylan en de producer en muzikanten. Meer dan eens horen we de producer van dienst (eerst Tom Wilson, later Bob Johnston) vragen naar de titel van de volgende song. En meer dan eens blijkt Dylan nog geen titel te hebben gekozen, om dan ter plekke maar iets uit zijn mouw te schudden.

Meligheid is de sterkste motivator, zoals bij "Alcatraz to the 5th Power", "Just A Little Glass Of Water", "What You Can Do For Your Wigwam" en vooral bij "A Long-Haired Mule and a Porcupine" (respectievelijk "Farewell Angelina", "She’s Your Lover Now", "Pledging My Time" en "Rainy Day Women #12 & 35").

Enkele keren lijkt de werktitel een serieuze optie die later om wat voor reden dan ook is verworpen. "I’ll Keep It With Mine" heet eerst "Bank Account Blues", "Obviously 5 Believers" heeft de minder opmerkelijke, maar wel meer passende titel "Black Dog Blues", en "It Takes A Lot To Laugh, It Take A Train To Cry" klinkt net zo poëtisch en zo mogelijk nog mysterieuzer onder de naam "Phantom Engineer".

Echte, maar helaas afgekeurde schoonheid hebben slechts een klein handjevol werktitels. "Temporary Like Achilles" heeft aanvankelijk de schitterende, dromerige en suggestieve titel "Medicine Sunday", maar de mooiste van allemaal is de oorspronkelijke naam van "Visions Of Johanna": "(Seems Like A) Freeze Out". Die titel combineert Dylans kunstbelijdenis uit de liner notes van Bringing It All Back Home (“I am about t sketch You a picture of what goes on around here sometimes. tho I don't understand too well myself what's really happening”) met de volmaakte verwoording van de indruk die een Renoir, of een willekeurig ander impressionistisch meesterwerk, maakt op de toeschouwer: het lijkt een gestold moment uit een jachtig leven. Het zou een perfecte titel voor de kwikzilveren pracht van "Visions Of Johanna" zijn, inderdaad. Maar misschien te uitleggerig, bedenkt Dylan – en daarom verworpen ten gunste van de behoudende, weinig avontuurlijke definitieve titel, die alleen maar naar de stokregel verwijst. 

Daartussenin bevindt zich het raadselachtige "Black Dally Rue", de titel die Dylan, duidelijk à l’improviste eventjes vlug uit zijn mouw schudt. De song heeft geen refrein of stokregel, dus een “vanzelfsprekende” titel dringt zich niet op – de lieddichter moet, net als bij songs als "Spanish Harlem Incident" of "Motorpsycho Nitemare" even op zoek naar een schilderij-achtige titel.

Ondanks het afsluitend lachje en Bob Johnstons hilariteit lijkt meligheid dit keer toch niet echt de primaire inspiratie. Op The Cutting Edge kunnen we horen hoe Dylan elf seconden nadenkt over de titel. Elf seconden waarin hij kennelijk bliksemsnel de tekst overdenkt, en dan een titel roept die, anders dan dat Alcatraz of die Langharige Muilezel, wél een connectie met de song heeft. In eerste instantie Black Dallyroo, in tweede instantie Black Dally Rue – en daarvan mag Johnston dan ook wel Crimson Dally Rue maken.

De kleuren zijn nog wel te volgen. De lieddichter Dylan weet dat hij dadelijk, als de opname begint, in de huid van een vileine, zwarte, donkerrode protagonist zal kruipen. Ook voor wie niet, zoals Dylan, met een naar synesthesie neigende perceptie is gezegend, is het voorstelbaar om de komende songtekst als “zwart” of “karmozijn” te kwalificeren – gifgroen of schel geel zou ook kunnen.  

“Dallyroo” is een lastiger te traceren associatie. Het echoot Virginia Woolfs Mrs. Dalloway, wat ook een associatieve sprong van way naar rue traceerbaar zou maken – maar het is onwaarschijnlijk dat Woolfs magnum opus überhaupt in Dylans rugzak, in zijn culturele bagage zit. Sowieso is “dally” een woord dat niet in zijn vocabulaire lijkt te zitten. Hij gebruikt het – inderdaad wat truttige – woord nooit, in geen enkele songtekst, in geen gedicht, niet in Tarantula noch in Chronicles. Het betekent zoiets als “lanterfanten, aanklooien”, overigens.

Ook op deze zelfde opnamedag, laat op de avond, na de definitieve opname van "Positively 4th Street", zal Dylan nog een eerste opname van "Desolation Row" realiseren. In dat monument is moeiteloos aan te wijzen dat Dylan in zijn kwikzilveren dagen Kerouac onder de huid heeft. Fragmenten als her sin is her lifelessness en a perfect image of a priest komen letterlijk uit Desolation Angels, en uit Kerouacs “blues”-gedichten (later in Book Of Blues gebundeld) leent Dylan beelden, archetypes en decors.

Een van die “blues”-gedichten lijkt aan de oppervlakte te komen bij Dylans spontane Black Dally Rue oprisping:

Rhetorical Third Street
Grasping at racket
Groans 8c stinky
I've no time
To dally hassel
In your heart's house,
It's too gray

  

… uit de 17th Chorus van "San Francisco Blues". De stap van “Rhetorical Third Street” naar “Positively Fourth Street” is ook al niet erg groot. Opmerkelijk idioom uit naburige gedichten als "Mexico City Blues", "Orizaba 210 Blues", "MacDougal Street Blues" en uit Kerouacs proza überhaupt, is behalve in "Desolation Row" in wel meer Dylansongs uit deze dagen te vinden (met name in "Just Like Tom Thumb’s Blues" en in "From A Buick 6"), dus dat ook hier een Kerouac-echo klinkt, is wel waarschijnlijk. Waarschijnlijker in elk geval dan Virginia Woolf.

De uiteindelijke keus voor "Positively 4th Street" is des te opmerkelijker, omdat de dichter Dylan daarmee, zeer tegen zijn gewoonte in, de poort naar biografische interpretatie wagenwijd openzet – iets waartegen hij zich juist altijd zo verzet. “Je est un autre,” immers. Maar ja, “4thStreet”… de mens Dylan, en niet un autre die dit lied zingt of een titel op dit lied plakt, hééft nu eenmaal jaren op West 4th Street gewoond, samen met de jonge meid op de voorkant van Freewheelin’, met Suze Rotolo.

Twintig jaar later, in een interview met Scott Cohen, bevestigt Dylan de uitzonderingspositie van juist dit lied:

“Behalve met een song als Positively 4th Street, die extreem eendimensionaal is, wat ik leuk vind, blaas ik nooit stoom af door iets te schrijven over wat voor soort relaties dan ook. Het soort relaties die zijn gebouwd op valse voorwendselen heb ik niet, wat niet wil zeggen dat ik ze nooit heb gehad. Net zoveel als ieder ander, maar ik heb ze al lang niet meer gehad. Normaal gesproken is het tussen mij en elk ander open en eerlijk. Mijn leven is nogal een open boek. En ik kies ervoor om betrokken te zijn bij de mensen waarbij ik betrokken ben. Ze kiezen mij niet.”

 

… waarmee de lieddichter ook bevestigt dat hij zich - alleen deze ene keer –in dit lied afreageert, “purge myself,” zoals hij het noemt. Zich afreageert op schijnheilige, vriendschap veinzende kennissen, op “relaties die zijn gebouwd op valse voorwendselen”. Dat spoort ook met hetgeen Suze Rotolo over het lied opmerkt, in haar autobiografie A Freewheelin’ Time (2008):

“Hij kon wreed zijn. Hoewel ik nooit aan de ontvangende kant van een van zijn tirades zat, was ik wel een paar keer getuige ervan. De macht die hem was gegeven en de veranderingen die dat met zich meebracht maakten hem onredelijk, maar ik geloof dat hij probeerde een evenwicht in zichzelf te vinden in een periode dat alles uit de hand liep. Sommige van de liedjes uit die periode, zoals "Positively 4th Street", geven een idee van de lasterlijke achterklap die in zo’n hermetische omgeving kon bloeien.”