De eerste twee lijsten met boektitels zijn binnen (zie hieronder).
Van boeken naar de film: 'The 20 best uses of Bob Dylan songs in film' op Paste.
Simon tipte mij over een uitzending van Memories waarin Dylan voorbij komt. Het gaat om de uitzending van gisteravond. Zie hier (vanaf 42 minuten 20 seconden). [Dank Simon, voor het doorgeven & het speurwerk!] (Jarenlang heeft een scan van die Zweedse single in de rechter kolom op deze blog gestaan. De aanblik van dat rijtje singles waar de platenhandelaar die ene single uithaalt, daar breekt mij het zweet van uit.
"Luister, 'Mevrouw Tom', wat dacht je er van dit jaar in Zweden op vakantie te gaan?")
boeken, boeken, boeken... #2
Twee dagen geleden schreef ik: 'Een lezer van de blog vroeg mij of er - met hulp van lezers van de blog - een lijst samengesteld kan worden van de meest essentiële / beste boeken over Dylan. Ik wil uiteraard wel een poging wagen, maar daarvoor is jouw hulp nodig!
Stuur een lijst met wat volgens jou de 5 (tot 10) beste / meest essentiële boeken over Dylan zijn. Bij ieder boek mag je (niet verplicht) kort aangeven waarom dit volgens jou een essentieel boek is. Alle inzendingen zal ik publiceren op de blog (tenzij je aangeeft dit niet te willen).
Indien er voldoende inzendingen binnenkomen, zal ik een lijst maken van de meest genoemde boeken.
Kortom: je hulp is nodig! klim in de pen! Inzendingen kunnen - binnen een week - naar tom_dylan@hotmail.com'
De eerste bijdrage, van Floater [waarvoor dank], is binnen:
10 boeken over Bob Dylan die me zijn bijgebleven:
PERFORMING ARTIST, BOOK ONE, 1960-1973, Paul Williams
PERFORMING ARTIST, THE MIDDLE YEARS: 1974-1986, Paul Williams
SONG AND DANCE MAN III, THE ART OF BOB DYLAN, Michael Gray
SONGS HE DID NOT WRITE (The), Derek Barker
ALIAS BOB DYLAN REVISITED, Stephen Scobie
LIFE IN STOLEN MOMENTS (A), BOB DYLAN DAY BY DAY: 1941-1995, Clinton Heylin
NO DIRECTION HOME: THE LIFE AND MUSIC OF BOB DYLAN, Robert Shelton
WATCHING THE RIVER FLOW, 1966-1995, Paul Williams
RAZOR'S EDGE: BOB DYLAN & THE NEVER ENDING TOUR, Andrew Muir
LIFE ON THE TRACKS, BOB DYLAN'S SONGS, Guido Bieri
Stuur een lijst met wat volgens jou de 5 (tot 10) beste / meest essentiële boeken over Dylan zijn. Bij ieder boek mag je (niet verplicht) kort aangeven waarom dit volgens jou een essentieel boek is. Alle inzendingen zal ik publiceren op de blog (tenzij je aangeeft dit niet te willen).
Indien er voldoende inzendingen binnenkomen, zal ik een lijst maken van de meest genoemde boeken.
Kortom: je hulp is nodig! klim in de pen! Inzendingen kunnen - binnen een week - naar tom_dylan@hotmail.com'
De eerste bijdrage, van Floater [waarvoor dank], is binnen:
10 boeken over Bob Dylan die me zijn bijgebleven:
PERFORMING ARTIST, BOOK ONE, 1960-1973, Paul Williams
PERFORMING ARTIST, THE MIDDLE YEARS: 1974-1986, Paul Williams
SONG AND DANCE MAN III, THE ART OF BOB DYLAN, Michael Gray
SONGS HE DID NOT WRITE (The), Derek Barker
ALIAS BOB DYLAN REVISITED, Stephen Scobie
LIFE IN STOLEN MOMENTS (A), BOB DYLAN DAY BY DAY: 1941-1995, Clinton Heylin
NO DIRECTION HOME: THE LIFE AND MUSIC OF BOB DYLAN, Robert Shelton
WATCHING THE RIVER FLOW, 1966-1995, Paul Williams
RAZOR'S EDGE: BOB DYLAN & THE NEVER ENDING TOUR, Andrew Muir
LIFE ON THE TRACKS, BOB DYLAN'S SONGS, Guido Bieri
boeken, boeken, boeken... #1
Twee dagen geleden schreef ik: 'Een lezer van de blog vroeg mij of er - met hulp van lezers van de blog - een lijst samengesteld kan worden van de meest essentiële / beste boeken over Dylan. Ik wil uiteraard wel een poging wagen, maar daarvoor is jouw hulp nodig!
Stuur een lijst met wat volgens jou de 5 (tot 10) beste / meest essentiële boeken over Dylan zijn. Bij ieder boek mag je (niet verplicht) kort aangeven waarom dit volgens jou een essentieel boek is. Alle inzendingen zal ik publiceren op de blog (tenzij je aangeeft dit niet te willen).
Indien er voldoende inzendingen binnenkomen, zal ik een lijst maken van de meest genoemde boeken.
Kortom: je hulp is nodig! klim in de pen! Inzendingen kunnen - binnen een week - naar tom_dylan@hotmail.com'
De eerste bijdrage, van Mark [waarvoor dank], is binnen:
Ha Tom,
om het voortouw te nemen voor je lezersvraag, 5 a 10 beste/essentiele boeken ... best een onmogelijke vraag eigenlijk haha, daarom maar een opsoming van (het begin van) mn dylan-plankje, misschien inspireert het deze of gene.
- Dylan, Bob - Tarantula | Wat valt er over tarantula te zeggen? Dylan's eerste boek, geschreven in 1966, circulerend op kopieen (van kopieen van kopieen), en officieel uitgebracht in 1971. Een ruime 100 blz met tjah, wat? Een soort van prozagedichten, briefachtig van vorm, geschreven door en geadresseerd aan de veelheid aan personages die zn surrealistische nummers halverwege de jaren 60 ook bevolken. Een waaier of wirwar aan associaties, alliteraties, assonanties, een plaat met wel de teksten maar niet de muziek. Niet de teksten maar wel de poetische lading. Niet de poetische lading maar wel dylan. Maar dan anders.
- Dylan, Bob - Kronieken I | Het eerste deel van de zoveel-delige biografie van dylan in zijn eigen woorden, niet lineair verteld en nee, echt beter leren we dylan er ook niet van kennen. Een biografie die de de platgetreden paden van andere biografieen grotendeels links laat liggen en vooral focust op onderbelichte gebieden. Ik weet niet goed wat ik met dit boek moet, het geeft een first-person-view en toch ook niet, misschien is het boek meer beschrijving dan kunstwerk en had ik van dylan een kunstwerk verwacht, grillig dan ook a la tarantula, terwijl ik bij andere schrijvers beschrijving prima vind. Misschien is het ook dat zjin toon mist, de vertaling is het net niet: geen dylan-ritme, geen dylan-intonatie.
- Dylan, Bob - Liedteksten 1962-1973 & 1974-2001 | Precies wat het zegt, alle teksten van (bijna) alle lyrics geschreven in de periode 1962-2001, zowel in het originele engels als in vertaling. De vertaling is leuk om soms een eigenzinnige interpretatie te lezen, maar ook niet meer dan dat. Interessanter is om te zien hoe dylans woorden op papier ook op papier interactie met elkaar aangaat, hoe zijn woorden en regels rollen en tollen, letters en lettergrepen over elkaar heen buitelen. In een song verdwijn ik vaak in de muziek, in de beklemtoning van dylan, in hoe hij het nummer brengt, hier speelt dat niet (of althans, minder, dylan blijft door de woorden zingen, het is me onmogelijk om bv it's alright ma te lezen zonder dylans specifieke dictie/frasering). Ook is in tekst goed te zien hoe ingenieus/efficient nummers zijn opgebouwd, hoe bepaalde motieven kruislings door verschillende coupletten zijn geweven. Dylan als tekstueel vakman ja.
- Heylin, Clinton - Revolution in the air & Behind the shades | Heylin is een schrijver die je moet liggen. De een vind hem een arrogante aansteller, snerend op collega-dylan-schrijvers die volgens hem ongeinformeerde en ongeinspireerde prutsers zijn, en haakt daarom van heylin af omdat hij te dicht op de tekst zit, maar de ander leest daar doorheen en vind in heylin een schat aan materiaal wat anderen inderdaad niet coveren, en dat alles tussen het tieren door, leesbaar en droog-humoristisch opgeschreven, met schwung en in de formulering aanhakend bij citaten en regels uit nummers van dylan, wat een soort inherente herhkenbaarheid geeft aan heylin's schrijven. In deze twee boeken schrijft heylin bij haast elk van de meer dan 500 dylansongs uit de periode 1961-2001 een stukje, soms enige regels, soms bladzijden lang, over ontstaan, opname-sessie en context van het nummer binnen een album of binnen de tijd waarin het geschreven werd. Een soort mini-biografietjes met de songs als hoofdpersoon, soms ook als kapstok om een bepaalde insteek van dat nuimmer binnen het album of dylans oevre te geven, en steeds gekruid met heylin's eigen, soms stevige, opinie.
- Heylin, Clinton - Behind the shades, take two | De "verouderde" versie van heylin's magnum opus over dylan. Een biografie die zich sterk richt op de mens achter dylan's werk. Wat deed ylan toen en toen, waar kwam hij vandaan, waar gaat hij naartoe, wat is de link tussen dylans dagelijkse handel en wandel en zijn werk als een vand e grootste kunstenaars vand e 21ste eeuw? De biografische gerichtheid is wel de main-focus van het boek, het laat honderden dylan-kenenrs, vrienden en bekenden van de beste man aan het woord, soms kritisch, soms lyrisch, maar altijd vol respect voor de man die al die nummers op zijn eigen onnavolgbare manier (hoewel staande in een jaren/eeuwenlange traditie) toch maar maakte en naar zijn hand wist te zetten. Soms vind ik dit boek teveel focusen op het contingente, eigenzinnige van dylan en te weinig op zijn werk, soms is een stukje human-interest of achtergrond bij dit of dat verademend - zijn bij een kunstwerk de wortels van het kunstwerk in het leven van de kunstenaar van belang, of gaat het om het kunstwerk als resultaat, ongeacht de particuliere aanleiding? Gaat het erom of en hoe dylan er al dan niet slaagt om van iets specifieks iets universeels te maken, en omgekeerd. En hoe staat zijn werk in een bepaalde traditie? Zijdelings komen dit soort vragen soms aan bod, maar vaker ligt de focus frontaal op dylan de man, maar tussen de visie van heylin door en alle gegevens en informatie die hij verstrekt, kan de lezer zelf dit soort vragen en antwoorden bedenken en invullen, zelf een interprwetatie geven aan dit of dat en ebdenken hoe de verhouding ligt tussen dylan de man en dyan's werk.
- Wilentz, Sean - Bob Dylan in America | Nog niet gelezen, want enkel digitaal en vooralsnog geen e-reader, maar wat ik ervan gehoord hebt biedt dit boek juist waar ik Heylin's shades tekort in vind schieten, namelijk een benadering van dylan's afzonderlijke werken binnen dylan's oeuvre en hoe dit dit zich weer verhoudt tot de context waarbinnen dit werk bestaat, zowel qua tijd van ontstaan als in welke culturele roots het werk wortelt. Het is deze context die relief en houvast geeft, die het mogelijk maakt om dit of dat scherp(er) te zien, helder(der) te horen, en, wat is de wisselwerking tussen zijn werk en de (primair) amerikaanse cultuur? Vragen die dylan's werk plaatsen in een brede onderstroomt.
- Roefflaer, Patrick - Bob Dylan in de studio - Zoals heylin in Rita en Bts vooral biografietjes van dylan's nummers schrijft en de achtergronden en aanleidingen daarbij, soms context, daar zoomt roefflaer uit tot studio-niveau, en brengt hij het biografische verhaal van elke plaat van dylan. Wie waren er bij de opnamen van een bepaalde plaat aanwezig, hoeveel takes vroeg dit of dat nummer, waar is het opgenomen en wanneer, hoe gignen de opnamen eraan toe, wat zjin de herinenringen en verhalen van hen die bij het maken van die platen betrokken waren. Roefflaer laat - gebalnceerd - iedereen aan het woord die iets te zeggen heeft over dylan's studiopraktijken, hoe het is om met dylan te werken. In grote lijnen vertelt het boek het verhaal van elke dylan-plaat, en soms de context waarbinnen die plaat ontstond en waarom bepaalde keuzes wel of niet gemaakt zijn, van het bespelen van welke instrumenten wel of niet, welke takes wel of niet, tot in welke mix en vorm een plaat uiteindelijk ademt en hoe dat zo gekomen is. Er zijn meer boeken die dylan's studio-sessies nauwkeurig weten te noemen, maar er zijn weinig boeken van die aard die het zo leesbaar vertellen als deze.
- Irwin, Colin - Bob Dylan, highway 61 revisited - In wezen is dit boek een combinatie tussen de aanpak van heylin en die van roefflaer, een grondige exploratie van de nummers van dylan van met name het album H61R, in welke context die nummers staan, waar ze op gebasseerd zijn, door wie en wat dylan zich heeft laten inspireren, maar ook wie waren er in de studio aanwezig, hoe kwam de plaat tot stand, en de verhouding van dit alles met een dylan op dat moment op de toppen van zijn creatieve kunnen. En, wat was de consequentie van H61R, hoe draaide het muziek om zijn as, welk effect had (en heeft) de plaat op het muzikale klimmaat, wat was de reactie erop, hoe is het ingebed geraakt. Het boek is het verhaal van de plaat H61R, maar zoals met elke goede plaat is dat verhaal meer en groter dan de plaat zelf, het is ook de achtergronden, de voorgronden en zo mogelijk de zijgronden. Het boek vertelt zo goed als alle feiten en toch blijft het gevoel knagen dat het boek iets mist, dat het dieper had kunnen zijn, meer diepgang; het raadsel van de kwaliteit van de plaat blijft kagen, want hoeveel er ook over wordt verteld, het enigma ervan blijft bestaan - maar dan,d at van een boek vragen is het onmogelijke vragen, een groot kunstwerk laat zich niet oplossen, verklaren, tot in de diepste vezels kennen, en als toch, dan is er altijd meer, dieper, breder, enz. Zei dylan zelf niet over deze plaat: i'm never gonna make a record better than that one - it's just too good. there's a lot of stuff on there I would listen to ... Zo is het maar net, de plaat is een levend ding, beweging, en beweging laat zich niet vastleggen, beweging moet men draaien.
Macrus, Greil - Like a rolling stone | Een drumslag, en de rest, as they say, is history. Maar zo makkelijk maakt dit boek zich er niet vanaf. Het vertelt het verhaal van dylan's bekendste?, meest-meeslepende? song tot dusverre, en hoe beter het evrhaal van die song te vertellend an door die song als kapstok te laten fungeren van alle verhalen die er rond die song de ronde doen. Van kooper's onbedoelde, maar ingespireerde organ-parts, tot de omschakeling van een walsje tot iets dat rockt, van interpretaties wie wie is in het nummer tot dat dat er eigenlijk niet toe doet, hoe LARS dylan definitief op de kaart zette en een nieuw era in de muziek inluidde - het verhaal van een nummer, een plaat, een legende.
Boeken, boeken, boeken, tijd om een plaat uit de kast te halen en te draaien, de rest van het boekenverhaal volgt later,
Mark
Stuur een lijst met wat volgens jou de 5 (tot 10) beste / meest essentiële boeken over Dylan zijn. Bij ieder boek mag je (niet verplicht) kort aangeven waarom dit volgens jou een essentieel boek is. Alle inzendingen zal ik publiceren op de blog (tenzij je aangeeft dit niet te willen).
Indien er voldoende inzendingen binnenkomen, zal ik een lijst maken van de meest genoemde boeken.
Kortom: je hulp is nodig! klim in de pen! Inzendingen kunnen - binnen een week - naar tom_dylan@hotmail.com'
De eerste bijdrage, van Mark [waarvoor dank], is binnen:
Ha Tom,
om het voortouw te nemen voor je lezersvraag, 5 a 10 beste/essentiele boeken ... best een onmogelijke vraag eigenlijk haha, daarom maar een opsoming van (het begin van) mn dylan-plankje, misschien inspireert het deze of gene.
- Dylan, Bob - Tarantula | Wat valt er over tarantula te zeggen? Dylan's eerste boek, geschreven in 1966, circulerend op kopieen (van kopieen van kopieen), en officieel uitgebracht in 1971. Een ruime 100 blz met tjah, wat? Een soort van prozagedichten, briefachtig van vorm, geschreven door en geadresseerd aan de veelheid aan personages die zn surrealistische nummers halverwege de jaren 60 ook bevolken. Een waaier of wirwar aan associaties, alliteraties, assonanties, een plaat met wel de teksten maar niet de muziek. Niet de teksten maar wel de poetische lading. Niet de poetische lading maar wel dylan. Maar dan anders.
- Dylan, Bob - Kronieken I | Het eerste deel van de zoveel-delige biografie van dylan in zijn eigen woorden, niet lineair verteld en nee, echt beter leren we dylan er ook niet van kennen. Een biografie die de de platgetreden paden van andere biografieen grotendeels links laat liggen en vooral focust op onderbelichte gebieden. Ik weet niet goed wat ik met dit boek moet, het geeft een first-person-view en toch ook niet, misschien is het boek meer beschrijving dan kunstwerk en had ik van dylan een kunstwerk verwacht, grillig dan ook a la tarantula, terwijl ik bij andere schrijvers beschrijving prima vind. Misschien is het ook dat zjin toon mist, de vertaling is het net niet: geen dylan-ritme, geen dylan-intonatie.
- Dylan, Bob - Liedteksten 1962-1973 & 1974-2001 | Precies wat het zegt, alle teksten van (bijna) alle lyrics geschreven in de periode 1962-2001, zowel in het originele engels als in vertaling. De vertaling is leuk om soms een eigenzinnige interpretatie te lezen, maar ook niet meer dan dat. Interessanter is om te zien hoe dylans woorden op papier ook op papier interactie met elkaar aangaat, hoe zijn woorden en regels rollen en tollen, letters en lettergrepen over elkaar heen buitelen. In een song verdwijn ik vaak in de muziek, in de beklemtoning van dylan, in hoe hij het nummer brengt, hier speelt dat niet (of althans, minder, dylan blijft door de woorden zingen, het is me onmogelijk om bv it's alright ma te lezen zonder dylans specifieke dictie/frasering). Ook is in tekst goed te zien hoe ingenieus/efficient nummers zijn opgebouwd, hoe bepaalde motieven kruislings door verschillende coupletten zijn geweven. Dylan als tekstueel vakman ja.
- Heylin, Clinton - Revolution in the air & Behind the shades | Heylin is een schrijver die je moet liggen. De een vind hem een arrogante aansteller, snerend op collega-dylan-schrijvers die volgens hem ongeinformeerde en ongeinspireerde prutsers zijn, en haakt daarom van heylin af omdat hij te dicht op de tekst zit, maar de ander leest daar doorheen en vind in heylin een schat aan materiaal wat anderen inderdaad niet coveren, en dat alles tussen het tieren door, leesbaar en droog-humoristisch opgeschreven, met schwung en in de formulering aanhakend bij citaten en regels uit nummers van dylan, wat een soort inherente herhkenbaarheid geeft aan heylin's schrijven. In deze twee boeken schrijft heylin bij haast elk van de meer dan 500 dylansongs uit de periode 1961-2001 een stukje, soms enige regels, soms bladzijden lang, over ontstaan, opname-sessie en context van het nummer binnen een album of binnen de tijd waarin het geschreven werd. Een soort mini-biografietjes met de songs als hoofdpersoon, soms ook als kapstok om een bepaalde insteek van dat nuimmer binnen het album of dylans oevre te geven, en steeds gekruid met heylin's eigen, soms stevige, opinie.
- Heylin, Clinton - Behind the shades, take two | De "verouderde" versie van heylin's magnum opus over dylan. Een biografie die zich sterk richt op de mens achter dylan's werk. Wat deed ylan toen en toen, waar kwam hij vandaan, waar gaat hij naartoe, wat is de link tussen dylans dagelijkse handel en wandel en zijn werk als een vand e grootste kunstenaars vand e 21ste eeuw? De biografische gerichtheid is wel de main-focus van het boek, het laat honderden dylan-kenenrs, vrienden en bekenden van de beste man aan het woord, soms kritisch, soms lyrisch, maar altijd vol respect voor de man die al die nummers op zijn eigen onnavolgbare manier (hoewel staande in een jaren/eeuwenlange traditie) toch maar maakte en naar zijn hand wist te zetten. Soms vind ik dit boek teveel focusen op het contingente, eigenzinnige van dylan en te weinig op zijn werk, soms is een stukje human-interest of achtergrond bij dit of dat verademend - zijn bij een kunstwerk de wortels van het kunstwerk in het leven van de kunstenaar van belang, of gaat het om het kunstwerk als resultaat, ongeacht de particuliere aanleiding? Gaat het erom of en hoe dylan er al dan niet slaagt om van iets specifieks iets universeels te maken, en omgekeerd. En hoe staat zijn werk in een bepaalde traditie? Zijdelings komen dit soort vragen soms aan bod, maar vaker ligt de focus frontaal op dylan de man, maar tussen de visie van heylin door en alle gegevens en informatie die hij verstrekt, kan de lezer zelf dit soort vragen en antwoorden bedenken en invullen, zelf een interprwetatie geven aan dit of dat en ebdenken hoe de verhouding ligt tussen dylan de man en dyan's werk.
- Wilentz, Sean - Bob Dylan in America | Nog niet gelezen, want enkel digitaal en vooralsnog geen e-reader, maar wat ik ervan gehoord hebt biedt dit boek juist waar ik Heylin's shades tekort in vind schieten, namelijk een benadering van dylan's afzonderlijke werken binnen dylan's oeuvre en hoe dit dit zich weer verhoudt tot de context waarbinnen dit werk bestaat, zowel qua tijd van ontstaan als in welke culturele roots het werk wortelt. Het is deze context die relief en houvast geeft, die het mogelijk maakt om dit of dat scherp(er) te zien, helder(der) te horen, en, wat is de wisselwerking tussen zijn werk en de (primair) amerikaanse cultuur? Vragen die dylan's werk plaatsen in een brede onderstroomt.
- Roefflaer, Patrick - Bob Dylan in de studio - Zoals heylin in Rita en Bts vooral biografietjes van dylan's nummers schrijft en de achtergronden en aanleidingen daarbij, soms context, daar zoomt roefflaer uit tot studio-niveau, en brengt hij het biografische verhaal van elke plaat van dylan. Wie waren er bij de opnamen van een bepaalde plaat aanwezig, hoeveel takes vroeg dit of dat nummer, waar is het opgenomen en wanneer, hoe gignen de opnamen eraan toe, wat zjin de herinenringen en verhalen van hen die bij het maken van die platen betrokken waren. Roefflaer laat - gebalnceerd - iedereen aan het woord die iets te zeggen heeft over dylan's studiopraktijken, hoe het is om met dylan te werken. In grote lijnen vertelt het boek het verhaal van elke dylan-plaat, en soms de context waarbinnen die plaat ontstond en waarom bepaalde keuzes wel of niet gemaakt zijn, van het bespelen van welke instrumenten wel of niet, welke takes wel of niet, tot in welke mix en vorm een plaat uiteindelijk ademt en hoe dat zo gekomen is. Er zijn meer boeken die dylan's studio-sessies nauwkeurig weten te noemen, maar er zijn weinig boeken van die aard die het zo leesbaar vertellen als deze.
- Irwin, Colin - Bob Dylan, highway 61 revisited - In wezen is dit boek een combinatie tussen de aanpak van heylin en die van roefflaer, een grondige exploratie van de nummers van dylan van met name het album H61R, in welke context die nummers staan, waar ze op gebasseerd zijn, door wie en wat dylan zich heeft laten inspireren, maar ook wie waren er in de studio aanwezig, hoe kwam de plaat tot stand, en de verhouding van dit alles met een dylan op dat moment op de toppen van zijn creatieve kunnen. En, wat was de consequentie van H61R, hoe draaide het muziek om zijn as, welk effect had (en heeft) de plaat op het muzikale klimmaat, wat was de reactie erop, hoe is het ingebed geraakt. Het boek is het verhaal van de plaat H61R, maar zoals met elke goede plaat is dat verhaal meer en groter dan de plaat zelf, het is ook de achtergronden, de voorgronden en zo mogelijk de zijgronden. Het boek vertelt zo goed als alle feiten en toch blijft het gevoel knagen dat het boek iets mist, dat het dieper had kunnen zijn, meer diepgang; het raadsel van de kwaliteit van de plaat blijft kagen, want hoeveel er ook over wordt verteld, het enigma ervan blijft bestaan - maar dan,d at van een boek vragen is het onmogelijke vragen, een groot kunstwerk laat zich niet oplossen, verklaren, tot in de diepste vezels kennen, en als toch, dan is er altijd meer, dieper, breder, enz. Zei dylan zelf niet over deze plaat: i'm never gonna make a record better than that one - it's just too good. there's a lot of stuff on there I would listen to ... Zo is het maar net, de plaat is een levend ding, beweging, en beweging laat zich niet vastleggen, beweging moet men draaien.
Macrus, Greil - Like a rolling stone | Een drumslag, en de rest, as they say, is history. Maar zo makkelijk maakt dit boek zich er niet vanaf. Het vertelt het verhaal van dylan's bekendste?, meest-meeslepende? song tot dusverre, en hoe beter het evrhaal van die song te vertellend an door die song als kapstok te laten fungeren van alle verhalen die er rond die song de ronde doen. Van kooper's onbedoelde, maar ingespireerde organ-parts, tot de omschakeling van een walsje tot iets dat rockt, van interpretaties wie wie is in het nummer tot dat dat er eigenlijk niet toe doet, hoe LARS dylan definitief op de kaart zette en een nieuw era in de muziek inluidde - het verhaal van een nummer, een plaat, een legende.
Boeken, boeken, boeken, tijd om een plaat uit de kast te halen en te draaien, de rest van het boekenverhaal volgt later,
Mark
Dylan kort #804
Leonard Cohen en Chuck Berry hebben een PEN-award ontvangen. Dylan kon niet aanwezig zijn en stuurde daarom een e-mail:
"To Chuck, the Shakespeare of rock and roll, congratulations on your PEN award, that's what too much monkey business will get ya . . . Say hello to Mr. Leonard, Kafka of the blues, and Lord Byron Keith (Richards) if he shows up. In all seriousness, Chuck, congratulations on this prestigious honor. You have indeed written the book with a capital B, and congratulations to Leonard, who’s still writing it - Bob Dylan"
Zie ook hier.
Continue reading on Examiner.com Chuck Berry, Leonard Cohen honored at JFK Library - Bob Dylan sends his regards - National Bob Dylan | Examiner.com http://www.examiner.com/bob-dylan-in-national/chuck-berry-leonard-cohen-honored-at-jfk-library-bob-dylan-sends-his-regards?CID=examiner_alerts_article#ixzz1nbWZdvrG
Suze en Bob op Berichten uit het verleden. Inclusief een aantal bekende en minder bekende foto's.
Ani DiFranco op nu.nl: "Ik lees niet op internet wat mensen over mij of mijn werk schrijven. Het is niet dat het me niet kan schelen. Het is meer dat het me te veel kan schelen. Jaren geleden las ik al die dingen wel en het viel me zwaar. Als iets me dwars zit, wil ik erop reageren en dan kom je in een neerwaartse spiraal. Ik realiseerde me dat dat niet gezond is. Dat is een raad die meer artiesten van me zouden moeten aannemen, denk ik. Op het moment dat ik dat besloot, stond ik in het voorprogramma van Bob Dylan. Bob gaf zelf geen interviews, dus interviewde iedereen mij. Blijkbaar heb ik toen iets over hem gezegd waar hij het niet mee eens was. Hij had dat blijkbaar gelezen."
Al bijgekomen van Dylans 70ste verjaardag? Een eerste tribute ten tijde van Dylans 71ste verjaardag staat al gepland. Zie hier.
Ik heb nog geen lijsten met boektitels mogen ontvangen (zie het bericht 'Numb3rs & boeken'), dus kom op: klim in de pen & stuur je lijstje op.
"To Chuck, the Shakespeare of rock and roll, congratulations on your PEN award, that's what too much monkey business will get ya . . . Say hello to Mr. Leonard, Kafka of the blues, and Lord Byron Keith (Richards) if he shows up. In all seriousness, Chuck, congratulations on this prestigious honor. You have indeed written the book with a capital B, and congratulations to Leonard, who’s still writing it - Bob Dylan"
Zie ook hier.
Continue reading on Examiner.com Chuck Berry, Leonard Cohen honored at JFK Library - Bob Dylan sends his regards - National Bob Dylan | Examiner.com http://www.examiner.com/bob-dylan-in-national/chuck-berry-leonard-cohen-honored-at-jfk-library-bob-dylan-sends-his-regards?CID=examiner_alerts_article#ixzz1nbWZdvrG
Suze en Bob op Berichten uit het verleden. Inclusief een aantal bekende en minder bekende foto's.
Ani DiFranco op nu.nl: "Ik lees niet op internet wat mensen over mij of mijn werk schrijven. Het is niet dat het me niet kan schelen. Het is meer dat het me te veel kan schelen. Jaren geleden las ik al die dingen wel en het viel me zwaar. Als iets me dwars zit, wil ik erop reageren en dan kom je in een neerwaartse spiraal. Ik realiseerde me dat dat niet gezond is. Dat is een raad die meer artiesten van me zouden moeten aannemen, denk ik. Op het moment dat ik dat besloot, stond ik in het voorprogramma van Bob Dylan. Bob gaf zelf geen interviews, dus interviewde iedereen mij. Blijkbaar heb ik toen iets over hem gezegd waar hij het niet mee eens was. Hij had dat blijkbaar gelezen."
Al bijgekomen van Dylans 70ste verjaardag? Een eerste tribute ten tijde van Dylans 71ste verjaardag staat al gepland. Zie hier.
Ik heb nog geen lijsten met boektitels mogen ontvangen (zie het bericht 'Numb3rs & boeken'), dus kom op: klim in de pen & stuur je lijstje op.
And a voice to sing with
Regelmatig schrijf ik hier over net verschenen boeken. Maar ik lees niet alleen net verschenen boeken, regelmatig koop ik boeken op boekenmarkten, in kringloopwinkels & bij antiquariaten. Afgelopen zomer heb ik op een boekenmarkt de al eind jaren tachtig verschenen autobiografie - And a voice to sing with - van Joan Baez gekocht.Ik ben geen liefhebber van de muziek van Joan Baez, ik heb And a voice to sing with dan ook gekocht omdat Dylan wel in dit boek moet voorkomen.
Ergens hoopte ik dat dit boek na lezing mijn negatieve beeld van de mens Joan Baez wat zou afzwakken, maar helaas heeft dit boek mijn beeld alleen maar sterker gemaakt. Het heeft me moeite gekost om bijna 500 bladzijden te lezen, heel veel moeite. Regelmatig heb ik het boek - puur uit ergernis - in een hoek gesmeten.
Ik wil niet lezen over de kledingkeuze voor haar optreden op Live aid. Ik wil niet lezen over de jurkjes die in de koffer zaten tijdens haar reis naar Vietnam, Polen, of noem maar op. Het staat allemaal in And a voice to sing with.
Natuurlijk is het niet alleen maar jurkjes in dit boek. Baez heeft ook veel goeds gedaan. Denk aan haar contacten met en werk voor Martin Luther King, Amnesty International en Humanitas. Ook dit staat allemaal uitvoerig beschreven in boek.
En toch is het vooral de ergernis die bij mij blijft hangen, helaas.
Maar goed, ik heb het boek gelezen vanwege Dylan. Mijn pocket telt zo'n 500 bladzijden & Dylan (of één van zijn songs) komen ik tegen op de bladzijden XII, 66, 95 t/m 116, 138, 141, 154, 164, 166, 196, 208, 307 t/m 326, 331, 344, 346, 347, 350, 382, 435, 437, 439, 466, 468, 469, 479 en 480. Dat zijn behoorlijk wat bladzijden voor een boek dat niet over Dylan gaat.
Maar ondanks dat Dylan veelvuldig in And a voice to sing with voorkomt, kan ik (helaas) niet zeggen dat (echt) ik iets nieuws gelezen heb.
En dan zijn er natuurlijk nog de foto's, allen in zwart-wit: één van Dylan & Baez gemaakt tijdens Newport 63, één van Dylan & Baez waarschijnlijk gemaakt tijdens Newport 64, de door Eric von Schmidt gemaakt poster (zie ook het omslag van het boek Positively 4th street van David Hajdu), twee foto's van Dylan & Baez in 1975 & 1 foto van Baez, verkleed als Dylan uit 1975.
Moet je het lezen? Ja, al is het alleen maar om mijn ongelijk te bewijzen.
Numb3rs & boeken
Numb3rs
Gisteren ontving ik van Corry - waarvoor dank - onderstaande e-mail:
Dag Tom,
Ben ik weer. Ben Dylan niet tegengekomen in een boek o.i.d. Wel gisteravond in een tv serie. Net 5, de serie numb3rs. Heb de uitzending niet helemaal gezien, alleen het eind en daarin was "Shelter from the storm" te horen, gezongen door Dylan. Geen idee of er nog meer nummers te horen waren, maar alla.
hartelijke groet,
Corry
Is er iemand die vrijdagavond de gehele aflevering van Numb3rs heeft gezien & kan laten weten of er meer Dylan in deze aflevering zat?
Bladerend door oude aantekeningboeken kwam ik het volgende tegen: 'Numb3rs (Veronica 4/2/2008) over Weather Underground. Dylan-dropping.'
Het lijkt mij niet waarschijnlijk dat de aflevering van Numb3rs welke ik in 2008 zag dezelfde is als de aflevering die Corry vrijdagavond heeft gezien. Dat is twee keer Numb3rs met Dylan.
Een paar dagen geleden schreef ik hier (of elders??) over Dylan in Goede tijden, slechte tijden. Uit hetzelfde aantekenboek: 'Goede tijden, slechte tijden 27/09/2006 -> actrice in Dylan t-shirt.'
ik moet vaker door oude aantekenboeken jakkeren, ik kom van alles tegen dat ik allang weer was vergeten.
Iets anders: boeken
Een lezer van de blog vroeg mij of er - met hulp van lezers van de blog - een lijst samengesteld kan worden van de meest essentiële / beste boeken over Dylan. Ik wil uiteraard wel een poging wagen, maar daarvoor is jouw hulp nodig!
Stuur een lijst met wat volgens jou de 5 (tot 10) beste / meest essentiële boeken over Dylan zijn. Bij ieder boek mag je (niet verplicht) kort aangeven waarom dit volgens jou een essentieel boek is. Alle inzendingen zal ik publiceren op de blog (tenzij je aangeeft dit niet te willen).
Indien er voldoende inzendingen binnenkomen, zal ik een lijst maken van de meest genoemde boeken.
Kortom: je hulp is nodig! klim in de pen! Inzendingen kunnen - binnen een week - naar tom_dylan@hotmail.com
Gisteren ontving ik van Corry - waarvoor dank - onderstaande e-mail:
Dag Tom,
Ben ik weer. Ben Dylan niet tegengekomen in een boek o.i.d. Wel gisteravond in een tv serie. Net 5, de serie numb3rs. Heb de uitzending niet helemaal gezien, alleen het eind en daarin was "Shelter from the storm" te horen, gezongen door Dylan. Geen idee of er nog meer nummers te horen waren, maar alla.
hartelijke groet,
Corry
Is er iemand die vrijdagavond de gehele aflevering van Numb3rs heeft gezien & kan laten weten of er meer Dylan in deze aflevering zat?
Bladerend door oude aantekeningboeken kwam ik het volgende tegen: 'Numb3rs (Veronica 4/2/2008) over Weather Underground. Dylan-dropping.'
Het lijkt mij niet waarschijnlijk dat de aflevering van Numb3rs welke ik in 2008 zag dezelfde is als de aflevering die Corry vrijdagavond heeft gezien. Dat is twee keer Numb3rs met Dylan.
Een paar dagen geleden schreef ik hier (of elders??) over Dylan in Goede tijden, slechte tijden. Uit hetzelfde aantekenboek: 'Goede tijden, slechte tijden 27/09/2006 -> actrice in Dylan t-shirt.'
ik moet vaker door oude aantekenboeken jakkeren, ik kom van alles tegen dat ik allang weer was vergeten.
Iets anders: boeken
Een lezer van de blog vroeg mij of er - met hulp van lezers van de blog - een lijst samengesteld kan worden van de meest essentiële / beste boeken over Dylan. Ik wil uiteraard wel een poging wagen, maar daarvoor is jouw hulp nodig!
Stuur een lijst met wat volgens jou de 5 (tot 10) beste / meest essentiële boeken over Dylan zijn. Bij ieder boek mag je (niet verplicht) kort aangeven waarom dit volgens jou een essentieel boek is. Alle inzendingen zal ik publiceren op de blog (tenzij je aangeeft dit niet te willen).
Indien er voldoende inzendingen binnenkomen, zal ik een lijst maken van de meest genoemde boeken.
Kortom: je hulp is nodig! klim in de pen! Inzendingen kunnen - binnen een week - naar tom_dylan@hotmail.com
AO
Wie mij een beetje kent, weet dat ik enorm veel lol beleef aan het vinden van Dylan in boeken & tijdschriften die niks, noppes, nada met Dylan te maken hebben. Vanmiddag was het weer raak, bij de kringloopwinkel: AO-boekje 1405, 17-3-1972 met de titel Onrustig Amerika (geschreven door prof. dr. A.N.J. den Hollander) bevat eigenlijk helemaal geen Dylan. Wel bevat dit boekje een afbeelding van een cover van het blad Rolling stone met het bijschrift: 'De veranderde mentaliteit is door talloze blaadjes uit de zg. undergroundpers geactiveerd. Sommige van deze uitgaven hebben zich kunnen ontwikkelen tot een soort linkse opiniebladen. Een voorbeeld is het in San Francisco uitgegeven "Rolling Stone"'En ook in dit bijschrift geen Dylan. Maar, o toeval, laat de man of vrouw verantwoordelijk voor de illustraties, nou net de Rolling stone van 16 maart 1972 hebben uitgekozen. En op de cover van die Rolling stone staat Dylan :-)
Dit is het derde AO-boekje waarin ik Dylan ben tegengekomen.
De andere twee - voor de liefhebber - zijn:
- AO-reeks boekje 1105: Tienermuziek
- AO-reeks boekje 1304: Underground
Mocht je Dylan in een roman, een dichtbundel, een essaybundel, een AO-deeltje, tijdschrift, noem maar op tegenkomen, dan hoor ik het graag! (tom_dylan@hotmail.com)
Hoe klinkt het? #4
In 'Dylan kort #801' vroeg ik over het album Infidels 'hoe klinkt het?'
Het vierde antwoord komt van Corry:
Beste Tom,
Allereerst hartelijk dank voor de tip m.b.t. marktplaats. Heb er wat aan overgehouden al was 'song and dance man"tot mijn spijt al net weg.
En ja Infidels is wat mij betreft een goede plaat/cd. En die titel: ach het zou natuurlijk ook nog op ons luisteraars kunnen slaan. Alle" infidels"die Dylan zijn geloof op de drie voorafgaande platen en in concerten toen zo kwalijk namen. Maar dat is mogelijk te cynisch? Overigens vind ik met name Slow Train en Shot of Love zeker heel goed aan te horen.
Ik ben zelf theoloog. Als ik een preek moet maken (voor mij altijd een moeilijk proces) komen Shot of Love en Infidels nog al eens voorbij. Niet perse omdat ik de theologie/exegese achter de teksten deel, wel vanwege de emotie die er uit spreekt. En omdat je in de teksten de twijfel terug (begint) te horen, misschien het besef, dat je het inderdaad moet doen zonder volstrekte zekerheid. En ondanks dat toch wilt blijven vasthouden aan zo iets onmogelijks als een God, die het heeft over recht voor ieder, vrede en liefde sterker dan de dood.
Every grain of sand, jokerman, man of peace en I and I (no one can see my face and live) kunnen me bij tijd en wijle tot tranen roeren.
Nou ja, het is laat.
Hartelijke groet,
Corry
Het vierde antwoord komt van Corry:
Beste Tom,
Allereerst hartelijk dank voor de tip m.b.t. marktplaats. Heb er wat aan overgehouden al was 'song and dance man"tot mijn spijt al net weg.
En ja Infidels is wat mij betreft een goede plaat/cd. En die titel: ach het zou natuurlijk ook nog op ons luisteraars kunnen slaan. Alle" infidels"die Dylan zijn geloof op de drie voorafgaande platen en in concerten toen zo kwalijk namen. Maar dat is mogelijk te cynisch? Overigens vind ik met name Slow Train en Shot of Love zeker heel goed aan te horen.
Ik ben zelf theoloog. Als ik een preek moet maken (voor mij altijd een moeilijk proces) komen Shot of Love en Infidels nog al eens voorbij. Niet perse omdat ik de theologie/exegese achter de teksten deel, wel vanwege de emotie die er uit spreekt. En omdat je in de teksten de twijfel terug (begint) te horen, misschien het besef, dat je het inderdaad moet doen zonder volstrekte zekerheid. En ondanks dat toch wilt blijven vasthouden aan zo iets onmogelijks als een God, die het heeft over recht voor ieder, vrede en liefde sterker dan de dood.
Every grain of sand, jokerman, man of peace en I and I (no one can see my face and live) kunnen me bij tijd en wijle tot tranen roeren.
Nou ja, het is laat.
Hartelijke groet,
Corry
Dylan kort #803
Tip van Simon: 'Subterranean homesick blues'-parodie hier.
Frits over het boek Zonder tijd te verliezen, hier.
Volgens de website van Isis lijkt het erop - maar nog niks is zeker - dat Dylan in de zomer weer naar Europa komt voor een aantal concerten (festivals e.d.). Zo is er een eerste gerucht over een optreden in Italië.
Ik verwacht niet dat Dylan - mocht die tournee door Europa doorgaan - ook voor één of meerdere concerten naar Nederland zal komen. De tijd zal het leren.
Vergeet niet de 2 recente bijdragen van Peter en Frits over Infidels hieronder te lezen.
Frits over het boek Zonder tijd te verliezen, hier.
Volgens de website van Isis lijkt het erop - maar nog niks is zeker - dat Dylan in de zomer weer naar Europa komt voor een aantal concerten (festivals e.d.). Zo is er een eerste gerucht over een optreden in Italië.
Ik verwacht niet dat Dylan - mocht die tournee door Europa doorgaan - ook voor één of meerdere concerten naar Nederland zal komen. De tijd zal het leren.
Vergeet niet de 2 recente bijdragen van Peter en Frits over Infidels hieronder te lezen.
Hoe klinkt het? #3
In 'Dylan kort #801' vroeg ik over het album Infidels 'hoe klinkt het?'
Het derde antwoord komt van Peter:
Ik ben één keer in mijn leven stoned geweest. Tot aan ziek worden toe. Dat was na het eten van veel te veel hasjcake (wist ik veel...) die iemand voor ons had gebakken. Maar tijdens die trip hebben we een aantal keren heel hard Infidels gedraaid – de LP was toen net uit – en dat kwam wel binnen!
Infidels is een tijd lang mijn favoriete plaat geweest. Zelfs het drumwerk, dat mij inmiddels behoorlijk irriteert, vond ik bijzonder. Jokerman, I and I, Man of Peace en License to kill behoren nog altijd tot mijn favorieten. De plaat, inmiddels op CD, komt niet zo heel vaak meer uit de kast. Ik merk dat ik op één of andere manier met Dylan mee groei en (dus) zijn laatste CD’s verreweg het vaakst draai. Maar ook Blood on the tracks, Street Legal (een van mijn favorieten qua sound!) en Unplugged komen nog regelmatig voorbij. Dylan hoort bij de vaste muzikale ingrediënten hier in huis, maar ik luister ook heel veel naar andere muziek. Een aantal vaste radioprogramma’s, veel Americana CD’s en Nederlandstalig. En hoe langer hoe meer klassieke muziek. En eigenlijk is Bob Dylan ook klassieke muziek, toch?
Peter
Het derde antwoord komt van Peter:
Ik ben één keer in mijn leven stoned geweest. Tot aan ziek worden toe. Dat was na het eten van veel te veel hasjcake (wist ik veel...) die iemand voor ons had gebakken. Maar tijdens die trip hebben we een aantal keren heel hard Infidels gedraaid – de LP was toen net uit – en dat kwam wel binnen!
Infidels is een tijd lang mijn favoriete plaat geweest. Zelfs het drumwerk, dat mij inmiddels behoorlijk irriteert, vond ik bijzonder. Jokerman, I and I, Man of Peace en License to kill behoren nog altijd tot mijn favorieten. De plaat, inmiddels op CD, komt niet zo heel vaak meer uit de kast. Ik merk dat ik op één of andere manier met Dylan mee groei en (dus) zijn laatste CD’s verreweg het vaakst draai. Maar ook Blood on the tracks, Street Legal (een van mijn favorieten qua sound!) en Unplugged komen nog regelmatig voorbij. Dylan hoort bij de vaste muzikale ingrediënten hier in huis, maar ik luister ook heel veel naar andere muziek. Een aantal vaste radioprogramma’s, veel Americana CD’s en Nederlandstalig. En hoe langer hoe meer klassieke muziek. En eigenlijk is Bob Dylan ook klassieke muziek, toch?
Peter
Hoe klinkt het? #2
In 'Dylan kort #801' vroeg ik over het album Infidels 'hoe klinkt het?'
Het tweede antwoord komt van Frits:
Met Infidels heb ik iets. Infidels is een typisch Dylan-album, vol met tegenstellingen. Alleen al die naam, ‘Ongelovigen’, terwijl de plaat juist een religieus persoon laat zien. Someone else is speakin’ with my mouth, but I’m listening only to my heart – wie is hier aan het woord?
Het heeft maanden geduurd voordat ik de tekst kon verstaan van Jokerman. Het refrein kende veel ‘Ai’-klanken. Naarmate ik de stem van Dylan kon ontcijferen, begon ik ook het album meer en meer te waarderen. En ook af te vragen waarom Dylan met dit album afstand nam van ‘het geloof’. De titel zet mij op het verkeerde been. Waarom ook niet bij Dylan?
Ik luister graag naar Infidels. Basic rock met een vleugje ska. Een prettige plaat voor de donderdagavond. Ook tekstueel een stevige plaat. Hoezo afstand van religie? Luister naar Jokerman (You go to Sodom and Gomorrah, but wat do you care, ain’t nobody there, who want to mary your sister?). Of Man of Peace. En dan I and I.
Zeker twee keer eerder schreef ik over Infidels, en dan vooral over I and I. Don’t Fall Apart On Me Tonight leverde me de titel op van mijn tweede boek. Ik heb wat met Infidels.
Het tweede antwoord komt van Frits:
Met Infidels heb ik iets. Infidels is een typisch Dylan-album, vol met tegenstellingen. Alleen al die naam, ‘Ongelovigen’, terwijl de plaat juist een religieus persoon laat zien. Someone else is speakin’ with my mouth, but I’m listening only to my heart – wie is hier aan het woord?
Het heeft maanden geduurd voordat ik de tekst kon verstaan van Jokerman. Het refrein kende veel ‘Ai’-klanken. Naarmate ik de stem van Dylan kon ontcijferen, begon ik ook het album meer en meer te waarderen. En ook af te vragen waarom Dylan met dit album afstand nam van ‘het geloof’. De titel zet mij op het verkeerde been. Waarom ook niet bij Dylan?
Ik luister graag naar Infidels. Basic rock met een vleugje ska. Een prettige plaat voor de donderdagavond. Ook tekstueel een stevige plaat. Hoezo afstand van religie? Luister naar Jokerman (You go to Sodom and Gomorrah, but wat do you care, ain’t nobody there, who want to mary your sister?). Of Man of Peace. En dan I and I.
Zeker twee keer eerder schreef ik over Infidels, en dan vooral over I and I. Don’t Fall Apart On Me Tonight leverde me de titel op van mijn tweede boek. Ik heb wat met Infidels.
Hoe klinkt het?
In 'Dylan kort #801' vroeg ik over het album Infidels 'hoe klinkt het?'
Het eerste antwoord komt van Floater:
Tom,
Ik kocht Infidels direct na release en die plaat lag vervolgens wekenlang op mijn draaitafel. Dylans stem paste ook prima bij het Dire Straits-geluid van Knopfler/Clark dat destijds zeer in zwang was. Het reggae-tandem Dunbar/Shakespeare (bekend van o.m. het Stones album Undercover) gaf het album een trendy sound. Althans in 1983.
Wanneer ik nu naar Infidels luister valt me op dat het album toch behoorlijk gedateerd klinkt. Veel meer bijvoorbeeld dan het gros van Dylans platen uit de jaren 60 en 70. De productie is net iets te glad en te kil. Volgens Mark Knopfler was dit zeker anders geweest als niet Dyan maar hijzelf de plaat had gemixt. Hoe dan ook, ik mis een bepaalde warmte die ik bijvoorbeeld wèl hoor op enkele outtakes van Infidels. Er circuleert een geweldige versie van Jokerman, waarbij ook Dylans stem veel beter klinkt dan op Infidels.
De teksten op dit album zijn over het algemeen van zeer hoog niveau. Met name Jokerman, Neighborhood Bully, Man of Peace en I And I bevatten briljante passages. Stel je eens voor hoe dit album zou hebben geklonken als het ergens tussen “Love And Theft” en Modern Times zou zijn opgenomen met pakweg Garnier/Receli in plaats van Dunbar/Shakespeare. Tijdlozer, daar ben ik in ieder geval van overtuigd, want als ik nu naar Infidels luister dan is het vooral het geluid van de drums en de bass dat mij het meest tegenstaat.
Groet,
Floater
Met dank aan Floater!
Het eerste antwoord komt van Floater:
Tom,
Ik kocht Infidels direct na release en die plaat lag vervolgens wekenlang op mijn draaitafel. Dylans stem paste ook prima bij het Dire Straits-geluid van Knopfler/Clark dat destijds zeer in zwang was. Het reggae-tandem Dunbar/Shakespeare (bekend van o.m. het Stones album Undercover) gaf het album een trendy sound. Althans in 1983.
Wanneer ik nu naar Infidels luister valt me op dat het album toch behoorlijk gedateerd klinkt. Veel meer bijvoorbeeld dan het gros van Dylans platen uit de jaren 60 en 70. De productie is net iets te glad en te kil. Volgens Mark Knopfler was dit zeker anders geweest als niet Dyan maar hijzelf de plaat had gemixt. Hoe dan ook, ik mis een bepaalde warmte die ik bijvoorbeeld wèl hoor op enkele outtakes van Infidels. Er circuleert een geweldige versie van Jokerman, waarbij ook Dylans stem veel beter klinkt dan op Infidels.
De teksten op dit album zijn over het algemeen van zeer hoog niveau. Met name Jokerman, Neighborhood Bully, Man of Peace en I And I bevatten briljante passages. Stel je eens voor hoe dit album zou hebben geklonken als het ergens tussen “Love And Theft” en Modern Times zou zijn opgenomen met pakweg Garnier/Receli in plaats van Dunbar/Shakespeare. Tijdlozer, daar ben ik in ieder geval van overtuigd, want als ik nu naar Infidels luister dan is het vooral het geluid van de drums en de bass dat mij het meest tegenstaat.
Groet,
Floater
Met dank aan Floater!
Dylan kort #802
Een kort stuk over The Freewheelin' Bob Dylan op Culture in motion.Chimes of freedom winnen? Zie hier.
Een aantal dagen geleden meldde ik dat ik een aantal boeken via marktplaats had gekocht. Voor de liefhebber: de verkoper heeft nu een aantal afleveringen van fanzines The Telegraph en On the tracks op marktplaats gezet. Zie hier.
De afbeelding bij dit bericht heeft niks met de inhoud van dit bericht te maken, ik wilde het gewoon hier plaatsen :-)
Staren naar deze afbeelding verplaatst mijn gedachten naar de videobeelden - in The Other side of the mirror - & de geluidsopnamen op verschillende Vanguard-releases.
Dylan ging als een bijna onbekende naar het festival toe & vertrok als een grote naam (of is dat nou weer overdreven?)
Hoe dan ook, staar nog even naar de afbeelding, duik de beelden & geluiden nog eens op, deze zomer zijn ze 49 jaar oud.
Favoriete moment (persoonlijk natuurlijk) van Newport 1963: 'North country blues'.
Dylan kort #801
Allereerst dank aan Ton & Alja voor de reacties op het het stuk over 'Like a rolling stone'. Dank ook aan Cas voor de realisatie dat onze gedachten vaak - zoals in het geval van 'Like a rolling stone' - langs dezelfde lijnen lopen.
Floater stuurde mij vandaag een link naar een stuk over Dylans optreden in Brussel in 2003. Het stuk heet 'Dansen in donker tegenlicht'. Je moet er even voor gaan zitten, het is een lang stuk. Maar de tijdsinvestering zal je zeker ook wat opleveren, het is een van de beste stukken over Dylan die ik in lange tijd online heb gelezen.
Zo lees ik met groot plezier zinnen als: 'Feestvreugde voor al wie zich bij deze gelegenheid wou laten raken door een stem waarmee de ziel van een leven vol liefde en lijden wordt afgetast. De kracht van Bob Dylan schuilt in de combinatie van tijdloze poëzie met een eigenzinnige frasering, een gelaagdheid aan ideeën, emoties en fantasieën, en een eigengereid muzikaal idioom waarmee hij uitdrukking geeft aan zowel maatschappelijke verhoudingen als persoonlijke gevoelens. Klinkt misschien complex maar de man was dan ook nooit een tieneridool.' en: 'Magistraal zingen? Dylan? De man die zijn neus wel eens zou mogen snuiten? Dáár zijn we het mee eens: Bob Dylan kan niet zingen. Gelukkig maar. Want zingen wordt hier zoveel méér dan melodie reproduceren, het gaat om communiceren, evoceren, leven. Bob Dylan, dat is de man die al meer dan veertig jaar toont dat song & dance meer kan zijn dan mooi zingen, dat ook zogezegde populaire muziek een hogere inzet kan hebben.'
Floater wijst in zijn mail ( terecht) nog op de volgende zinnen: '… in meer dan de helft van de nummers raspte die schorre stem splinters los van zijn liedjes, die zich in je hart en ziel boorden.'
Kortom, ga er even voor zitten & lees 'Dansen in donker tegenlicht'. [met dank aan Floater voor het sturen van de link.]
Sinead O'Connor dankt - volgens eigen zeggen - haar leven aan Dylan. Frits (en velen anderen) hebben hierover geschreven. Ik neem hier alleen de link naar de tekst van Frits op. De andere websites vertellen (min of meer) hetzelfde verhaal.
Dylan & Sinead O'Connor, er komen gelijk vijf zaken in mijn achterhoofd bovendrijven:
1. Sinead O'Connors cover van 'I believe in you';
2. Sinead O'Connor die tijdens the 30th anniversary concert celebration wordt uitgejouwd & uiteindelijk Bob Marleys 'War' i.p.v. Dylans 'I believe in you' zingt;
3. Sinead O'Connor die tijdens een interview verklaart dat Slow train coming haar favoriete album is;
4. Sinead O'Connor die enkele jaren later tegen een interviewer zegt dat Saved nòg beter is dan Slow train coming;
5. Sinead O'Connor die op haar website in een open brief Dylan de liefde verklaart & uitnodigt voor sex.
Nu ik naar deze vijf zaken kijk, denk ik: éénrichtingsverkeer. Dat is niet erg, dat is niet vreemd, dat is. Meer niet.
Paul over de productie van Infidels (& het Zappa-verhaal kan hij rustig geloven). Hoe het geklonken zou hebben als ..., is niet zo interessant. Veel interessanter is hoe het klinkt.
Hoe klinkt het? Antwoorden naar tom_dylan@hotmail.com.
Floater stuurde mij vandaag een link naar een stuk over Dylans optreden in Brussel in 2003. Het stuk heet 'Dansen in donker tegenlicht'. Je moet er even voor gaan zitten, het is een lang stuk. Maar de tijdsinvestering zal je zeker ook wat opleveren, het is een van de beste stukken over Dylan die ik in lange tijd online heb gelezen.
Zo lees ik met groot plezier zinnen als: 'Feestvreugde voor al wie zich bij deze gelegenheid wou laten raken door een stem waarmee de ziel van een leven vol liefde en lijden wordt afgetast. De kracht van Bob Dylan schuilt in de combinatie van tijdloze poëzie met een eigenzinnige frasering, een gelaagdheid aan ideeën, emoties en fantasieën, en een eigengereid muzikaal idioom waarmee hij uitdrukking geeft aan zowel maatschappelijke verhoudingen als persoonlijke gevoelens. Klinkt misschien complex maar de man was dan ook nooit een tieneridool.' en: 'Magistraal zingen? Dylan? De man die zijn neus wel eens zou mogen snuiten? Dáár zijn we het mee eens: Bob Dylan kan niet zingen. Gelukkig maar. Want zingen wordt hier zoveel méér dan melodie reproduceren, het gaat om communiceren, evoceren, leven. Bob Dylan, dat is de man die al meer dan veertig jaar toont dat song & dance meer kan zijn dan mooi zingen, dat ook zogezegde populaire muziek een hogere inzet kan hebben.'
Floater wijst in zijn mail ( terecht) nog op de volgende zinnen: '… in meer dan de helft van de nummers raspte die schorre stem splinters los van zijn liedjes, die zich in je hart en ziel boorden.'
Kortom, ga er even voor zitten & lees 'Dansen in donker tegenlicht'. [met dank aan Floater voor het sturen van de link.]
Sinead O'Connor dankt - volgens eigen zeggen - haar leven aan Dylan. Frits (en velen anderen) hebben hierover geschreven. Ik neem hier alleen de link naar de tekst van Frits op. De andere websites vertellen (min of meer) hetzelfde verhaal.
Dylan & Sinead O'Connor, er komen gelijk vijf zaken in mijn achterhoofd bovendrijven:
1. Sinead O'Connors cover van 'I believe in you';
2. Sinead O'Connor die tijdens the 30th anniversary concert celebration wordt uitgejouwd & uiteindelijk Bob Marleys 'War' i.p.v. Dylans 'I believe in you' zingt;
3. Sinead O'Connor die tijdens een interview verklaart dat Slow train coming haar favoriete album is;
4. Sinead O'Connor die enkele jaren later tegen een interviewer zegt dat Saved nòg beter is dan Slow train coming;
5. Sinead O'Connor die op haar website in een open brief Dylan de liefde verklaart & uitnodigt voor sex.
Nu ik naar deze vijf zaken kijk, denk ik: éénrichtingsverkeer. Dat is niet erg, dat is niet vreemd, dat is. Meer niet.
Paul over de productie van Infidels (& het Zappa-verhaal kan hij rustig geloven). Hoe het geklonken zou hebben als ..., is niet zo interessant. Veel interessanter is hoe het klinkt.
Hoe klinkt het? Antwoorden naar tom_dylan@hotmail.com.
Like a rolling stone
Afgelopen mei vroeg Martijn Muijs mij op de radio of 'Like a rolling stone' Dylans grootste / beste nummer is. Ik flapte er gelijk 'nee' uit. Ik vind dat Dylan grotere / betere nummers heeft geschreven, maar dat neemt niet weg dat 'Like a rolling stone' misschien wel Dylans meest belangrijke / revolutionaire single is.'Like a rolling stone' schopte de deur in Springsteens hoofd open, zoals hij zei tijdens Dylans opname in de Rock 'n roll hall of fame. Toen Frank Zappa 'Like a rolling stone' voor het eerst hoorde, besloot hij - wanneer de single zou doen wat het in potentie zou kunnen doen - te stoppen met muziek maken.
'Like a rolling stone' is een revolutionaire single. Er is de single-wereld voor & na 'Like a rolling stone'. Er is het doorbreken van de drie-minuten-grens voor singles, maar bovenal is er die klap op de drums waarna het nummer over de luisteraar heen spoelt.
'Like a rolling stone' is, samen met 'Blowin' in the wind' & 'The Times they are a-changin'', één van Dylans bekendste nummers.
Consequentie is dat er over bijna geen enkel nummer van Dylan zoveel geschreven is als over 'Like a rolling stone', zowel binnen de Dylan-literatuur als daar buiten. Wie een boek over de geschiedenis van de popmuziek kan vinden waarin niet geschreven wordt over 'Like a rolling stone', is een knappe jongen. Dat boek is er niet.
In het schrijven over 'Like a rolling stone' komen steeds weer dezelfde drie bronnen voor het componeren van 'Like a rolling stone' bovendrijven. Die drie bronnen zet Oliver Trager in Keys to the rain mooi op een rijtje: 'Bobcats point to a couple of other songs, in addition to the aforementioned "La Bamba" (the big 1959 Ritchie Valens hit), as possible roots of "Like a Rolling Stone": Muddy Waters's "Rolling Stone," and Leon Payne's "Lost Highway," which begins with "I'm a rolling stone." Dylan can be seen singing "Lost Highway" in the 1967 documentary Don't Look Back only a month before writing "Like a Rolling Stone." Listen to these three cuts back to back to back, and you may be able to hear where and how the seeds to a masterwork were sown.'
Iedereen die wel eens een boek over Dylan leest, weet dit. Dit staat al jaren vast.
Je kunt je dan ook afvragen waarom ik het hier nogmaals opschrijf, het is immers al zo vaak opgeschreven, iedereen weet het toch al?
Het antwoord is simpel: ik ga er een bommetje onder leggen.
Dat bommetje vond ik in Broadside. Broadside was een gestencild blaadje waarin 'verse' composities van 'folkies' werden gepubliceerd. Zo werden in Broadside voor het eerst de tekst en muziek van Dylan-composities als 'Blowin' in the wind', 'Paths of victory' en 'Oxford town' gepubliceerd. In de eerste 25 afleveringen van Broadside werden composities van 'folk-grootheden' als Phil Ochs, Pete Seeger, Woody Guthrie, Peter La Farge en Gil Turner gepubliceerd.
Die laatste was één van de mannen achter Broadside & Turner was de 'grote regelaar' tijdens de Monday night hootenanies in Gerde's Folk City. In april 1962 overhandigde Dylan het toen net geschreven 'Blowin' in the wind' aan Gil Turner die het nummer vervolgens speelde in Gerde's Folk City. Niet Dylan maar Turner is dus degene geweest die voor het eerst 'Blowin' in the wind' live speelde. Gil Turner & Dylan kenden elkaar, en goed ook.
Broadside #18 werd in december 1962 gepubliceerd. In deze aflevering staan composities van o.a. Phil Ochs & Gil Turner. Het gaat me hier de compositie van die laatste.
Op bladzijde drie van Broadside #18 staat een compositie van Gil Turner met de titel 'Rolling stone'. De compositie bestaat uit een regel tekst, een herhaling van die regel tekst en het refrein dat luidt: 'Oh rollin' stone, oh rollin' stone'. Dit wordt vijf keer herhaalt, waarbij die regel tekst steeds veranderd.
Behalve de titel van dit nummer, is er nog niet eens zoveel in de compositie dat mij doet denken aan Dylans 'Like a rolling stone'.
Het is veel meer de begeleidende tekst - naast de titel - in Broadside bij deze compositie, waardoor ik ervan overtuigd ben dat Gil Turners 'Rolling stone' - net als 'Lost highway' - een bron is geweest voor Dylans 'Like a rolling stone'.
Die begeleidende tekst: 'This song is for all the men anywhere who've had to leave their wives and children in hard times to go some other place to find a job. Sometimes it's so hard to find one you just keep moving on from place to place like a rolling stone, getting bruised on the bumps and not knowing where you'll stop.'
Gil Turners 'Rolling stone' is een nummer over - net als Dylans 'Like a rolling stone' - van huis zijn. Vervreemd zijn.
Natuurlijk is het perspectief anders, maar de essentie - de kern - is hetzelfde: niet zijn waar je behoord te zijn:
'How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?'
Leg bovenstaande eens naast 'you just keep moving on from place to place like a rolling stone' uit de tekst bij 'Rolling stone' in Broadside.
Er is geen weg naar huis.
Een pdf van Broadside #18 kan hier bekeken worden.
Abonneren op:
Berichten (Atom)