If Dogs Run Free (1970) - door Jochen

If Dogs Run Free (1970)

Na Star Trek heeft hij beslist een verdienstelijke vervolgcarrière gehad. Prijzen gewonnen (een Golden Globe en een Emmy Award voor zijn rol in Boston Legal, bijvoorbeeld), bestsellers geschreven, met een reiswebsite een vermogen van rond de $ 450 miljoen vergaard en redelijk succesvol geregisseerd en geproduceerd, maar iconisch blijft hij toch vooral dankzij die rol als Captain Kirk. Aanvankelijk is Star Trek maar matig populair en William Shatner speelt er ook niet heel lang in; een kleine vier jaar (1966-69). Maar dat geeft hem genoeg moed, en kennelijk ook krediet, om een plaat op te nemen: het bizarre, veel geparodieerde album The Transformed Man (1968).
Het is een pijnlijk mislukt, überpretentieus project, waarop Shatner klassieke literatuur, vooral Shakespeare, aan popsongs koppelt, zowel de toneelteksten als de songteksten schmierend en overacterend declameert, terwijl op de achtergrond gruwelijk verkitschte showorkestversies van de gekozen song dreutelen. “Lucy In The Sky With Diamonds” is wel een dieptepunt, maar Dylans “Mr. Tambourine Man” krijgt er ook flink van langs. Uit de zelfgeschreven hoestekst, perspublicaties en eerste interviews valt op te maken dat het geen grap is, dat Shatner werkelijk heeft toegegeven aan artistieke inspiratie en ambitie, en in eerste instantie reuze trots is op het resultaat. In latere jaren, na de karrenvrachten hoon en hilariteit, probeert hij zich af en toe halfhartigjes te distantiëren van het gedrocht, insinueert dan dat het eigenlijk een grapje was, maar in zijn autobiografie (Up Till Now, 2008) verklaart hij dan toch weer, met aantrekkelijke zelfspot:

In talkshows had ik al wel eens liedteksten van enkele populaire songs gedeclameerd, zonder verder blijvende schade aan te richten. Maar op mijn eerste album wilde ik meer, ik wilde de unieke relatie tussen klassieke literatuur en populaire songteksten verkennen. Ik wilde de poëtische kracht van taal demonstreren, zoals die, zowel in haar geschreven als in haar muzikale verschijningsvorm, de enorme verscheidenheid aan menselijke emoties vermag uit te drukken. Dat was mijn concept voor de plaat. 
Ik besloot om een selectie uit de mooiste literatuur te gebruiken als intro voor een song die daarop aansloot. Of op zijn minst een logisch gevolg daarvan kon zijn. Ik gebruikte bijvoorbeeld een stuk uit Cyrano de Bergerac, de “Gestegen, minder hoog, maar dan ook fier alleen” monoloog en liet dat overvloeien in Dylans “Mr. Tambourine Man”, waarvan werd gedacht dat het Dylans verwijzing was naar zijn ervaringen met LSD – en ik voerde dat dan op als een lied gezongen door een drugsverslaafde, die zichzelf beklaagt dat hij niet zonder drugs kan. 
Voor mij was het volstrekt helder. Maar blijkbaar vonden sommige mensen het een beetje onbenullig. Okee, veel mensen. Goed dan, de meeste mensen.

Tot de minieme minderheid die het niet helemáál onbenullig vindt, behoort zo te zien een van Shatners prominentere slachtoffers, Bob Dylan zelf. Anderhalf jaar na The Transformed Man neemt Dylan “If Dogs Run Free” op, de enige song in zijn catalogus waarin hij de tekst niet zingt of rapt, maar declameert. Minder geëxalteerd dan Shatner, maar toch.

Bob Dylan, 1981


Wie ging in 1981 met Veronica en Transalpino naar Londen om Bob Dylan te zien en heeft daar nog levendige herinneringen aan?
Wie schrijft er een stuk over het bezoeken van een of meerdere concerten van Bob Dylan in Londen in 1981 voor deze blog?
Zo'n stuk zou een mooie aanvulling kunnen zijn op het luisteren naar de concertopnamen van Londen in Trouble No More.


Shot of Love, de Planet Waves van de jaren 80 op vinyl - door Hans Altena

Beste Tom,

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, die van Dylan evenzeer, maar Sony kan er ook wat van. Zo brengen ze allerlei elpees van Dylan weer uit, geremastered, maar de meeste daarvan zijn hier via Music on Vinyl reeds op de markt, we hadden het er al eens over, terwijl diegene die niet beschikbaar zijn niet worden gereleased. Street Legal, Infidels, ik noem er maar een paar belangrijke, Shot of Love... Laat die laatste nu dus toch bestelbaar zijn bij Amazon.de, hoewel niet bij de gewone platenboeren in den lande. Ik kon me ondanks mijn voorliefde voor de fysieke winkel niet bedwingen, want tja, het draait hier wel om de enige plaat van Dylan waar ooit een nummer aan is toegevoegd, en wat voor een bovendien, terwijl in Europa deze nieuwe editie nooit op vinyl verscheen.
Hij arriveerde vandaag, en ik heb hem beluisterd, beseffend dat anderen zich nog verdiepen in Trouble no More, jij ook waarschijnlijk. Een van de dingen die over die box zijn gezegd, in het zo langzamerhand gebruikelijk initiële enthousiasme over de Bootleg Series, kwam er op neer dat de live nummers daarvan de studio edities verre overtreffen. Wel, als eerste aantekening kan ik maken dat dit voor de nummers van Shot of Love iets gecompliceerder ligt, zelfs niet altijd op gaat.
Zoals Shot of Love, jij merkte het laatst terecht op, niet echt tot de Christelijke albums behoort, eerder de beginnende twijfel boekstaaft en het begin is van zijn diepere religieuze zoektocht die zich van georganiseerde religies niets meer aantrekt, zo is het geluid van dit kleine, misschien gemankeerde meesterwerk ook uitzonderlijk. En laat ik met de deur in huis vallen, deze schijf smijt dit in je gezicht, nee, hoe Dylan hier musiceert en zingt doet niet onder voor wat op Trouble no More staat, zeker niet qua intensiteit, maar er zijn lichte aanmerkingen te maken op de remaster, die alles brengt met een scherper contrast. De persing is redelijk goed, niet zonder een klein zeldzaam spatje, toch qua kwaliteit echt aardig boven het lage gemiddelde van tegenwoordig, op het oog zelfs perfect. De drums klinken heel duidelijk en gedefinieerd, diep, het prachtig melodieuze en 'percussionistisch' gedetailleerde spel van Keltner komt prachtig uit, maar de stevige bas van Drummond zit daardoor lijkt het helaas iets lager in de mix en in "Trouble" hoor je hierdoor het tachtiger jaren soundje iets teveel zich aankondigen. De zangweergave evenwel is nog warmer dan origineel, en hoeveel beter zingt Dylan hier dan in de paar voorgaande jaren waar de emotie hem soms teveel werd en de schade van de zeventiger jaren zich vertaalde in een geknepen, geforceerde uithalen. De gitaren ook spatten er uit. "Watered Down Love" dat ik altijd wat minder vond blijkt zo funky! "Property of Jesus" is majestueus nu, op een Phil Spector manier. De keyboards lijken zo van Blonde on Blonde geplukt. En de mondharmonica, prachtig, "Summertime" en "Every Grain of Sand" nog ontroerender (ik vind dit laatste nummer in deze uitvoering wel degelijk op zijn plaats, een geresigneerd troostrijk slot van een tumultueuze tocht)! Kortom, het totaal is een positieve verbetering volgens mij, hoewel ik er nog niet uit ben of de dimensies van de afzonderlijke partijen genoeg ruimte krijgen, de dynamiek voldoende is bewaard, iets, heel weinig, van de loudness war schijnt hier toch zijn sporen na te laten, maar Shot of Love moet uit je boxen stuiteren en dat gebeurt: "Groom" heb ik nog nooit zo gehoord en deze versie kan concurreren met die op Trouble no More waar Santana zijn kunstjes onDylanachtig vertoont, de slide bijt. Laat ik daarbij direct ingaan op de toevoeging van dit nummer: voor mij maakt het de plaat beter, hoewel gezegd moet dat de overgang naar "Dead Man" je even enigszins uit balans brengt, waardoor je de kracht van dat nummer pas goed weer kunt ervaren na het intro, dat wat mager afsteekt tegen het voorgaande geweld.
Ach ik weet nog goed hoe het was Shot of Love voor het eerst te horen op de radio, ik wist meteen: dit lag dichter bij wat ik altijd zo mooi vond bij Dylan, bijtende, humoristische, emotioneel rijke en vooral beeldende teksten en wat jij Tom de Dylan rammel noemt. Voor jou was dit de introductie, voor mij de terugkeer, hoewel ik achteraf Slow Train en Saved meer ben gaan waarderen, als een gedurfde stap en een onderdeel van zijn ontwikkeling, ondanks het wat krampachtige en een dimensionale aspect. Toen kwamen de kritieken. "Lenny Bruce" dat mij op de knieën had gekregen van ontroering, werd kinderachtig genoemd, alsof de simpelheid ervan niet door je ziel sneed. Er zou haat sluimeren achter alles, waar ik alleen innerlijke strijd hoorde. Het was een rommeltje, terwijl ik het rauw en eerlijk vond.
Erger, er kwamen nummers boven water die niet op de plaat waren verschenen, en dat bracht mij pas in verwarring, want de andere verwijten kon ik terzijde schuiven. Het gemis van de meesterlijke  songs "Angelina", "Carribean Wind" en "Groom's still waiting at the Altar" schokte, deed de meeste andere songs wat verbleken, en wakkerde de twijfel over de geestelijke gesteldheid van Dylan weer aan, was hij toch de weg kwijt? Ik raakte gefrustreerd hierdoor, ondanks dat elke keer dat ik het album luisterde ik toch vooral op de tweede kant meegesleept werd, en dan hoe het allemaal begon! Het titelnummer was een knock out van jewelste. Maar ik had liever kant een zien eindigen met respectievelijk "Angelina" en "Carribean Wind". En "Lenny Bruce" dan?
Nu wij die nummers in een andere constellatie toch kunnen beluisteren, en in een goed verband, geniet ik met volle teugen van deze uitstekende heruitgave. Er zijn weinig platen die me zo raken en verwarren en blij maken en verdrietig. Met "Groom" erbij tel ik  toch echt als prijsnummers: "Shot of Love", "Property of Jesus" (echt gestegen in mijn achting), "Lenny Bruce", "Dead Man Dead Man", "Summertime" en "Every Grain of Sand", en de twee andere zijn gewoon goed... Fijne oogst toch. En een unieke sound!
(p.s.  Het dedain over de hoes begrijp ik evenmin achteraf: de foto mooi, de illustratie pop art en in overeenstemming met het karakter van het album, al had ik liever het oorspronkelijke ontwerp gezien. De binnenhoes is echter nog hetzelfde, zonder vermelding van "Groom": een misser en bovendien niet geplastificeerd, wat de spatjes verklaard...)

groet hans altena


~ * ~ * ~ * ~ * ~

Hallo Hans,

Ik heb gelijk een bezoek gebracht aan de website van Amazon Duitsland, na het lezen van je stuk over de heruitgave Shot Of Love wil ik die plaat ook hebben. Tot mijn schrik biedt Amazon de plaat echter niet meer aan. 
En dan te bedenken dat ik afgelopen zaterdag op de platenbeurs in Utrecht die persing nog in mijn handen had, maar niet kocht.
Shot Of Love hoorde ik voor het eerst ergens aan het eind van de jaren negentig. De eerste keer luisteren hoorde ik niet hoe mooi dit album is. Ik was zo dom geweest om te luisteren naar de boeken die ik had gelezen en dus verwachtte ik een ondermaats album. En omdat die verwachting er was, hoorde ik ook een ondermaats album. Pas bij de tweede of derde keer luisteren hoorde ik dat Shot Of Love beter is dan ik uit de boeken had geleerd. Shot Of Love leerde mij eigenwijs te zijn, zelf te luisteren.
In de loop der jaren is Shot Of Love alleen maar beter gaan klinken in mijn oren. Het is inderdaad die Dylan-rammel die het 'm doet.
Na nog wat speuren vond ik een andere webwinkel die mij de herpersing van Shot Of Love wel wil verkopen. Gelukkig maar.
Vanavond draai ik Shot Of Love, je enthousiasme dwingt mij te luisteren. Dat is verre van een straf. Ik luister nog niet naar die herpersing, dat zal nog wel een paar dagen duren voor ik die kan beluisteren.
Dank voor je stuk over de herpersing van misschien wel Dylans beste album van de jaren tachtig.

Groet,
Tom


Aanvulling: ik heb met mijn neus gekeken, Amazon biedt de plaat wel aan, zie hier. [met dank aan Gerbrand en Johan]

Dylan kort #1268

"Fortuin voor gitaar Bob Dylan" zie hier [met dank aan Ference]. Meer over de verkoop van de gitaar, zie hier, hier, hier.

No Direction Home is op 20 november (deel 1) en 27 november (deel 2) te zien in Het Eemhuis in Amersfoort, zie hier.

Trouble No More en Tarantula as cadeau bij een abonnement op Oor, zie hier. [met dank aan Wil]

Nederlands Dagblad had afgelopen vrijdag een artikel over Bob Dylans Trouble No More geschreven door Herman Veenhof. Dit artikel draagt de titel "Bob Dylan is jood én christen". Hieronder enkele opmerkelijke fragmenten uit dit artikel [met dank aan Gertjan]:
"De cd/dvd-box Trouble No More laat zien hoe Bob Dylan zich als artiest ontwikkelde in de periode waarin hij zijn geloof in Jezus Christus zeer publiek uitdroeg, alles buiten die enige weg afzwoer, felle tegenstand kreeg en zijn religieuze opvattingen tenslotte incorporeerde in een breder muzikaal spectrum. Dylan maakte in drie jaar drie albums die expliciet aandrongen op bekering: Slow Train Coming (1979), Saved (1980) en Shot Of Love (1981)."

"De liberale media buitelden over elkaar heen in cynische afkeuring; het echode de kreet ‘Judas!’, die Dylan medio jaren zestig ten deel viel, toen hij akoestische folkmuziek inruilde voor elektrische rock, schrijft Clinton Heylin, de beste Dylanbiograaf. Na Dylans bekering begon in evangelische kringen een even bevooroordeeld triomfalisme, dat Dylan annexeerde in een sfeer van ‘we hebben hem gevangen’. Veel christenen waren opeens altijd al vriendje van Bob geweest."

"Het grote verschil tussen nu en toen is de ontvangst van zijn werk. Juist de ongelovige critici benadrukken nu dat bij Dylan geen sprake is van een ‘religieuze periode’ of ‘christelijke trilogie’, maar dat hij altijd al zowel jood als christen was, en ook zeer serieus."

Het valt mij op dat er anno 2017 nogal verkrampt gereageerd wordt op Trouble No More, op de religie op Bob Dylans muziek. Het lijkt wel alsof je eerst moet 'bekennen' al dan niet gelovig te zijn voor je je mening over Trouble No More mag mededelen.

Ook in het artikel van Herman Veenhof proef ik weer die verkrampte houding, vooral in het laatste van de drie hierboven geplaatste citaten.
Ik kan het niet laten om op dat laatste citaat te reageren.
Ik ben een ongelovige criticus, al zie ik de relevante van mijn geloof - of het gebrek daaraan - bij het beoordelen van Bob Dylans muziek niet. Ik ontken niet dat er een religieuze periode in Bob Dylans carrière valt aan te wijzen, ik bestrijd wel het idee van een religieuze trilogie. Er zijn twee, niet drie albums in Bob Dylans carrière die vol staan met uitgesproken religieuze muziek: Slow Train Coming en Saved.
Bob Dylan is een muzikant. Wat hij wanneer gelooft / geloofde is voor mij als luisteraar alleen relevant wanneer dat geloof mijn luisterervaring raakt.

Setlist 10 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 11 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 12 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Vraag: S. Tuik

Een lezer van de blog kocht onlangs op een veiling in Duitsland een geschilderd portret van Bob Dylan (ca. 160 cm x 60 cm; zie afbeelding). Bij navraag bij het veilinghuis bleek dit schilderij in 2000 gemaakt te zijn door de Nederlandse schilder S. Tuik. De koper van het schilderij is nu op zoek naar meer informatie over de schilder S. Tuik.
Wie is bekend met de schilder S. Tuik en / of kan de koper van dit schilderij in contact brengen met S. Tuik?

Reacties graag naar twillems87[at]gmail.com

Bijna kerst...



Bovenstaande video kwam ik tegen op de website van fanzine Isis. Deze commercial is in Australië op de tv te zien.

For the Love of the Music - the Club 47 Folk Revival



Voor meer over deze documentaire, zie hier.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #7

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #7

De jaren 1979, 1980 en 1981 in Bob Dylans carrière kenmerken zich niet alleen als muzikaal rijke jaren, maar ook als jaren waarin menig liefhebber van Bob Dylans muziek zich afkeerde van die muziek vanwege de religieuze boodschap in de songteksten.
Nu is er Trouble No More, het dertiende deel van Bob Dylans Bootleg Series, om de schoonheid van de muziek èn de teksten van Bob Dylan uit de jaren 1979, 1980 en 1981 nogmaals onder de aandacht van iedere muziekliefhebber te brengen die zijn muziekkeuzes niet laat bepalen door de reputatie van de muziek of het oordeel van anderen, maar bepaalt wat goed is door zijn eigen oren te gebruiken. De muziek die Bob Dylan in deze jaren maakte is goed en verdient de aandacht die het met de uitgave van Trouble No More krijgt.
Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981 is de glorieuze rehabilitatie van Bob Dylans zogenaamde religieuze periode.

Trouble No More verscheen op 3 november in drie verschillende edities: een luxe editie, een 2 cd-versie en een vinyl-editie. De 2 cd-versie en de vinyl-editie bevatten de muziek die op de eerste twee cd’s van de luxe editie staat.
De luxe editie bestaat uit 8 cd’s, een dvd met de film Trouble No More; A Musical Film met niet eerder vertoonde concertbeelden uit 1980 en twee boeken vol foto’s en informatie, alles opgeborgen in een luxe cassette.

De omvang en rijkdom van de luxe editie van Trouble No More is dusdanig dat ik mijn recensie in meerdere delen zal schrijven en publiceren. Vandaag deel 7: Live In San Diego; November 28, 1979.

De dubbel-cd Live In San Diego; November 28, 1979 werd weggegeven bij de aanschaf van de luxe editie van Trouble No More via bobdylan.com. Volgens de informatie op Bob Dylans website is deze San Diego-cd slechts beperkt leverbaar, maar wat verstaan wordt onder ‘beperkt’ wordt niet vermeld.
Wie in Nederland woont en de luxe editie van Trouble No More via bobdylan.com heeft besteld krijgt de Europese persing van Trouble No More, inclusief de voor de Engelse markt aan de box toegevoegde leeftijdsindicatie en de Amerikaanse persing van Live In San Diego; November 28, 1979, zolang de voorraad strekt.

Live In San Diego; November 28, 1979 bestaat uit twee cd’s in een kartonnen hoesje. Dat hoesje is echt een ramp. Het is bijna onmogelijk om de cd’s op een enigszins normale manier uit dat hoesje te krijgen zonder het risico te lopen het hoesje te beschadigen. Hiermee is dan ook het enige negatieve wat ik te melden heb over Live In San Diego; November 28, 1979 opgeschreven.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: Live In San Diego; November 28, 1979 had gewoon onderdeel moeten zijn van Trouble No More. Het zou perfect passen: San Diego 1979, Toronto 1980 en Londen 1981. Uit ieder jaar een volledig concert om te beluisteren (of een Best of dat zich laat beluisteren als een volledig concert).
Dat is niet de enige reden waarom San Diego 1979 naar mijn smaak aan Trouble No More toegevoegd had moeten worden. De andere reden is dat het concert opmerkelijk goed is, zelfs zo goed dat het bijna crimineel is dat dit is voorbehouden aan alleen diegene die Troube No More bij bobdylan.com hebben gekocht. Dit moet iedereen horen. San Diego 1979 verdient een brede release.

Live In San Diego; November 28, 1979 bevat bijna het volledige concert van 28 november 1979, althans Bob Dylans deel. De songs gezongen door de achtergrondzangeressen aan het begin van en halverwege het concert staan niet op deze cd’s. Ook zijn Bob Dylans preken niet op deze cd te horen. Het is vreemd dat Bob Dylans preken niet op deze cd’s, net zoals bij Trouble No More, te horen zijn aangezien deze preken onderdeel waren van Bob Dylans concerten in deze jaren.
Van de introductie van de band en “In The Garden” tijdens het concert van 28 november 1979 was bij het samenstellen van deze cd geen of geen volledige opname beschikbaar, vandaar dat de opnamen van de introductie van de band en “In The Garden” op deze cd afkomstig zijn van het concert van 27 november 1979. Aan het eind van cd 2 staat de incomplete versie van “In The Garden” van 28 november 1979.
Het opvullen van de gaten in de opname van 28 november met opnamen van een dag eerder, zoals Sony bij deze release heeft gedaan, vind ik een prima oplossing. Toch dient gezegd te worden dat de “In The Garden” van 27 november op deze cd enigszins uit de toon valt. Dat komt vooral doordat de geluidskwaliteit van de opname van deze “In The Garden” minder goed is dan de opname van het concert van 28 november.
(De opnamen van “Solid Rock” en “What Can I Do For You?” op de eerste cd van Trouble No More zijn ook afkomstig van het concert van 27 november 1979.)

Wat maakt dit concert van 28 november 1979 naar mijn smaak zo weergaloos goed? Allereerst is er Bob Dylans band, een uitstekende band. Tijdens dit concert in San Diego leken ze nog wat onzeker over het eigen kunnen, leken ze nog niet helemaal op elkaar ingespeeld. Hierdoor spelen ze op ‘zeker’. Dat klinkt negatief, maar zo bedoel ik het zeker niet. De band zorgde, vooral ook door op ‘zeker’ te spelen, voor een solide muzikale basis waaroverheen Bob Dylan zijn stemgymnastiek kan leggen. De muzikanten zorgden voor ruimte voor Bob Dylans verhaal.
Dat is goed te horen in delen van “Gotta Serve Somebody” en bovenal in “What Can I Do For You?”. Ik denk niet dat ik een mooiere versie van dit laatste nummer ken dan op deze opname van San Diego 1979.
Dit wil overigens niet zeggen dat de muzikanten het hele concert keurig in het gelid liepen. Dat ze speelden als was het verven-per-nummer. Verre van. Luister bijvoorbeeld maar naar Fred Tacketts knetterende solo in “Solid Rock”.
De muzikanten gaven Bob Dylan de ruimte om zijn ding te doen, maar volgden niet slaafs de voorgeschreven muziek.

Bob Dylan had tijdens tournee 1979 de neiging om ieder concert weer voluit te gaan. Dat is vooral te horen in de stevige songs zoals “Gotta Serve Somebody”, “Solid Rock” en “Saved”. Ik heb dit altijd geïnterpreteerd als het gevolg van Bob Dylans behoefte om zijn religieuze boodschap over te brengen, om te overtuigen. De wat meer ingetogen nummers die Bob Dylan tijdens deze concerten speelde leden soms wat onder die neiging om voluit te gaan. Het kostte Bob Dylan soms moeite, zo lijkt het, om te schakelen tussen volle kracht vooruit en ingetogen.
Maar niet tijdens het concert van 28 november 1979 in San Diego. De wat rustige, meer subtiele nummers krijgen tijdens dit concert Bob Dylans volledige aandacht. Luister maar hoe hij “Saving Grace” zingt, of “Covenant Woman”.
Meest opvallend in dit opzicht is toch wel “When He Returns”. Tijdens een groot deel van deze concerten bracht Bob Dylan dit nummer vol vuur en passie. Vol geldingsdrang. Schitterend versies zijn dat.
In San Diego zong hij “When He Returns” bijna teder waardoor het ineens een heel ander nummer is geworden en minstens net zo mooi als al die versies van dit nummer vol geldingsdrang.

Nogmaals: Live In San Diego; November 28, 1979 moet gehoord worden. Dit is Bob Dylan op de toppen van zijn kunnen. Deze cd’s laten de luisteraar van het ene in het andere kippenvelmoment vallen met als hoogtepunt een werkelijk hemeltergend mooie “What Can I Do For You?”. En als het om schoonheid gaat mag afsluiter “Pressing On” niet ontbreken.
Zolang Dylan zingt schaar ik mij bij de gelovigen.

Sony, breek de regels. Vergeet de belofte over de exclusiviteit van Live In San Diego; November 28, 1979 aan al die fans die hun portemonnee hebben getrokken om Trouble No More via bobdylan.com te kopen en breng dit album gewoon uit op cd, op vinyl en als het dan echt moet download. Dit moet gehoord worden in al z’n glorie.

Dylan kort #1267

Setlist 6 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 8 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Mojo: De Mojo met Bob Dylan op de cover (december 2017) is nu ook in Nederland te koop. In dit tijdschrift wordt uitvoerig aandacht geschonken aan Trouble No More. Bij dit tijdschrift zit de cd True Faith. De eerste track op deze cd is "Slow Train (Rehearsal)" van Trouble No More.
Martin Scorsese: Een bericht uit september: Martin Scorsese maakt een documentaire over The Rolling Thunder Revue. (Deze film is inmiddels al een jaar of 10 in de maak, zegt de herinnering...)
"Bob Dylan is jood én christen", slechts een fragment van het artikel is leesbaar, zie hier.
Trouble No More winnen, zie hier.

Twee aanvullingen op Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #6

Gerbrand stuurde mij twee aanvullingen op het stuk "Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #6".

De teksten op bladzijde 80 van Pressing On; Photographs & More 1979 – 1981 bevatten fragmenten van "Convenant Woman" en "Pressing On". Het boek bevat dus - in tegenstelling tot wat ik schreef - we degelijk songteksten van het album Saved.

De songtekst op bladzijde 11 is van "Ain't Gonna Go To Hell For Anybody" (disc 4, track 8).

[met dank aan Gerbrand]

De foto van Bob Dylan in een portiek werd gemaakt op 16 januari 1980 in Portland, zie hier.