Dylan kort #1250

Setlist 17 april, zie hier.
Mojo 307 (juni) heeft Bob Dylan op de cover en een cd met daarop "The Lonesome Death Of Hattie Carroll", opgenomen tijdens een van de twee concerten in Boston op 21 november 1975 en afkomstig van de 14 cd boxset The Rolling Thunder Revue – The 1975 Live Recordings, zie hier.
"Je voelde hoe het oude, magische liedje van Bob Dylan zich in alle hoofden nestelde" door Sander Donkers, zie hier. [met dank aan Hans, Simon, Herman en Peter]
"Bob Dylan struikelt over zijn woorden", zie hier. [met dank aan Dirk] Meer staat hier, hier.
Nooit meer slapen: In een item over de Russische film Leto in het radioprogramma Nooit Meer Slapen (de vroege ochtend van 18 april) komt Dylan nog even voorbij. Terugluisteren kan hier. [met dank aan Hans] Meer over Leto staat hier.
In een gesprek met Eef van Breen, in Nooit meer slapen (de vroege ochtend van 19 april) komt Bob Dylan twee maal kort ter sprake. Terugluisteren kan hier. (vanaf minuut 20) [met dank aan Hans]
Koningsdag, Dylan-covers (Wijk bij Duurstede), zie hier.
Politiek, zie hier.

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #76


Het programma M (NPO 1) van 18 april 2019.
[met dank aan John]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #75


[met dank aan Hans]

aantekening #7047

Zoals menig muziekliefhebber was ik afgelopen weekend op de grote platenbeurs in Utrecht en ja, ik heb genoeg moois gekocht, maar de meest opmerkelijke vondst was misschien nog wel de plaat die ik niet gekocht heb.
Uit een van de honderden, misschien wel duizenden bakken met elpees op de beurs pakte ik Self Portrait, gewoon de Nederlandse persing, niks bijzonders dus. Waarom weet ik niet, maar ik haalde de plaat toch uit de bak en draaide hem om om de achterzijde van de hoes te bekijken. Op de achterzijde van de hoes stond in een keurig klein handschrift een naam geschreven: Kees van Kalmthout.
Bij het zien van die naam weet ik gelijk wie dat is: de dichter Kees van Kalmthout (1948 - 1991). Van de dichter Van Kalmthout heb ik twee dichtbundels in de kast staan. In beide bundels is Bob Dylan te vinden. De Self Portrait die ik in mijn handen heb is van de dichter geweest. De plaat even vasthouden is genoeg, ik hoef 'm niet te kopen.
Ik vertel de verkoper achter de kraam wie Kees van Kalmthout is, loop weg en laat de plaat achter.

Meer over Kees van Kalmthout en Bob Dylan staat hier.

~ * ~ * ~ * ~

Setlist 16 april: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Cry A While / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Scarlet Town / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Like A Rolling Stone / Early Roman Kings / Don't Think Twice, It's All Right / Love Sick / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody //[encores] // Blowin' In The Wind / It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry / Just Like Tom Thumb's Blues (instrumental)

Bovenstaande setlist van Bob Dylans concert van gisteravond is niet opmerkelijk. Hij is identiek aan Dylans laatste paar concerten. Wat wel uniek is is dat Bob Dylan slechts een couplet van "Blowin' In The Wind" speelde, Bob Dylan met bandleden overlegde waarna "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" werd ingezet. Ook dit nummer wordt door Dylan voor het eind van de song stilgelegd waarna Dylan in de microfoon het publiek aanspreekt, iets in de trant van maak een keuze: of maak foto's, dan poseer ik, of laat ons muziek spelen.
Vervolgens viel Dylan (bijna?) achterover over een versterker waarna hij nogmaals naar de microfoon liep met nogmaals dezelfde mededeling. om zijn woorden kracht bij te zetten poseerde hij even samen met Tony Garnier en Charlie Sexton.
Mensen in het publiek stopten vervolgens hun mobiel weg waarna Dylan & band nogmaals begonnen aan "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry".

Eerder deze tour, toen Dylan in Praag was, zag ik op Facebook een filmpje waarin Bob Dylan omringt door mensen aan de kant duwende bodyguards gefilmd wordt door een keur aan mobieltjes.
Bij het lezen van het verslag van Dylans optreden van gisteravond, bij het zien van het Praag-filmpje eerder deze week, krijg ik last van plaatsvervangende schaamte. Schaamte voor het opdringerige gedrag van sommige Dylan-liefhebbers.
Ik ga naar concerten om de muziek, niet om naar Dylans knappe smoeltje te kijken (Wenen). Waarom geven we die man op de momenten dat hij niet op een podium staat niet een beetje privacy? (Praag)
Wanneer ik aan Wenen en Praag denk, denk ik dat het anders moet.
En terwijl ik dat denk weet ik dat ik een hypocriet ben. Tijdens Dylans laatste concert in Nederland stond ik ruim voor aanvang achter de concerthal in de hoop een glimp op te vangen van de aankomst van Dylan. En ja, als ik de kans had gekregen had ik Dylan gefilmd. 
En toch voelt het niet goed om dat te willen doen. Nu niet, nu ik het filmpje van bijvoorbeeld Praag heb gezien, maar toen ook niet, toen ik daar achter die concerthal stond.
Het is lastig balanceren. Waar ligt de grens? Wat is nog acceptabel? Ik weet het werkelijk niet.

BDinNL 2.0: Feyenoord Stadion, Rotterdam: 23 juni 1978

Voor mijn boek over Bob Dylan in Nederland ben ik op zoek naar nog wat meer informatie over Bob Dylans eerste concert in Nederland. Waar ik op dit moment vooral meer over wil weten is de kaartverkoop. Zoals ik het heb begrepen kreeg de aanstaande concertbezoeker bij het voorverkooppunt geen toegangskaartje, maar een voucher die later bij het kantoor van NRC Handelsblad of op de dag van het concert bij het Feyenoord Stadion omgeruild kon worden voor het daadwerkelijke concertkaartje.
Ik wil graag weten hoe zo'n voucher er uit zag. Is er iemand die toevallig een afbeelding heeft van zo'n voucher?
In de loop der jaren heb ik verschillende versies van de concertkaarten van Bob Dylans eerste optreden in Nederland gezien. Ik ben inmiddels bekend met vier verschillende versies van het toegangskaartje. Kaartjes in 2 kleuren (2 varianten), kaartjes met twee horizontale strepen in een andere kleur en kaartjes met diagonale strepen (zie afbeelding). Ik wil graag weten of er meer varianten van het toegangskaartje zijn. Als je je toegangskaartje van Bob Dylans concert in De Kuip nog hebt, zou je die willen scannen of fotograferen en naar mij willen sturen?
In de verschillende advertenties ter aankondiging van het concert kom ik adressen van verschillende voorverkooppunten tegen. Er zijn ongetwijfeld meer plekken geweest waar het concert in de voorverkoop ging. Waar kocht jij je kaartje?
Mocht je het concert bezocht hebben, dan is de kans aanwezig dat je memorabilia gekocht hebt. Wat werd er verkocht? Wat heb jij gekocht?
Alle informatie over Bob Dylans eerste optreden in Nederland is meer dan welkom, ook informatie waar ik in bovenstaande niet specifiek om gevraagd heb.

Reacties kunnen naar: twillems87[at]gmail.com
Bij voorbaat dank!

Bob Dylan in de Nederlandse literatuur #2

"Ik weet niet goed wat ik van Frank Zappa vind. Ik vind Bob Dylan beter." (Joost Niemöller - Broers)

Bovenstaande komt uit een van de twee boeken waar Bob Dylan in te vinden is die 'mevrouw Tom' afgelopen week las. Het andere boek is Een jaar in scherven van Koos van Zomeren.
Ikzelf las afgelopen week Ooit gelukkig van Nico Dijkshoorn en Sirenen van Jan Cremer heb ik ook bijna uit. Ook in deze twee boeken is Bob Dylan te vinden. (Lees Dijkshoorn, laat Cremer maar zitten.)
Naast mij ligt nog een stapel boeken die ik moet lezen. Daar zitten in ieder geval vier boeken bij waarvan ik weet dat Bob Dylan er in te vinden is:

Klaas Landsman - Requiem voor Newton
Herman Brusselmans - Dagboek van een vermoeide egoïst
Chris Bos - Vergeet het maar broertje
verschillende auteurs - Groeipijn

Elders in huis liggen meer stapels met ongelezen boeken, boeken waarvan ik weet dat ik er Bob Dylan in tegen ga komen. Ik beperk me tot de Nederlandstalige boeken:

Lev Bont - Theo Bee
Arjan Visser - Hemelval
Auke Hulst - Kinderen van het ruige land
Ronald Westerbeek - Kaj
Bindervoet & Henkes - De intocht van Christus in Amsterdam
Hugo Claus - De Geruchten
Simon Vinkenoog - Vinkenoog Verzameld
Erik Bindervoet - De olifant van Oostzaan
Benno Barnard - Het trouwservies

Een flinke stapel. Dan heb ik het nog niet over de niet in het Nederlands geschreven boeken (zoals Speed van William Burroughs Jr. of de bijna complete Kinky Friedman-bibliotheek) of de boeken waarvan ik vermoed dat Bob Dylan er heel misschien wel in te vinden is...
Ik heb helemaal geen tijd om deze blog bij te houden of om muziek te luisteren. Ik moet lezen!


Dylan kort #1249

Setlists: 11 april, 12 april, 13 april.
Afbeelding: Dagblad van het Noorden van 11 april. [met dank aan Hans]
In De Volkskrant van 12 april is in een recensie van het album This Wild Willing van Glen Hansard sprake van "aaibare liedjes in de traditie van de jonge Bob Dylan en Van Morrison". Zie ook hier. Aaibaar? Werkelijk? Waar en hoe dan? [met dank aan Hans]
Ook in de aankondiging van een concert van Hansard is Bob Dylan te vinden, zie hier.
Record Store Day: in Met Het Oog Op Morgen van 13 april tussen 23:00 en 0:00 uur praat Gijsbert Kamer over Record Store Day (vanaf 15:30). Hij praat onder andere over de Blood On The Tracks-testpersing en draait "If You See Her, Say Hello". Luisteren kan hier. [met dank aan Hans en Peter]
Mojo tentoonstelling: "er zijn historische live-beelden te zien van bijvoorbeeld Bob Dylan, The Rolling Stones en David Bowie in de Kuip." [zie hier] Dat maakt nieuwsgierig. Gaat het om de bekende beelden van het Polygoon-journaal, of andere beelden?
In de uitzending van Een Vandaag van 13 april zit een reportage over de tentoonstelling. In deze reportage is een flits van Dylans optreden in 1978 te zien: Polygoon-beelden. [met dank aan Peter]
De Klas van 14 april: Matthijs van Nieuwkerk haalt Bob Dylan aan, zie hier. [met dank aan Peter]
Jan van Ditmarsch (Music on Vinyl): "In 2009 mocht ik ze zelf opnieuw uitbrengen op vinyl. Dat is toch kippenvel?", zie hier.
Nashville Syline 50 jaar, zie hier.
"Eigen podium Bob Dylan", zie hier.

de Blood On The Tracks testpersing

Toen in november vorig jaar More Blood, More Tracks uitkwam, ontbrak er naar mijn smaak één ding aan deze geweldige box: een kopie van de testpersing van Blood On The Tracks. Vandaag is dat rechtgezet, in het kader van Record Store Day heeft Sony / Columbia een kopie van die befaamde testpersing op de markt gebracht in een beperkte oplage.
Het voelt nog wat onwerkelijk: een zwarte schijf draait rondjes onder de naald en uit de boxen klinkt de testpersing van Blood On The Tracks. Dit is hoe Blood On The Tracks - naar mijn smaak - moet klinken. Hoe mooi ik de reguliere versie van dit album ook vind, hoe blij ik ook ben met More Blood, More Tracks, de testpersing is het neusje van de Blood On The Tracks-zalm.
En nee, de muziek op deze testpersing is niet samen te stellen door een aantal songs van More Blood, More Tracks te herschikken. Met name "Idiot Wind" op deze testpersing zal voor de More Blood, More Tracks-eigenaar een openbaring zijn. Deze versie van een van Dylans grote songs is niet op het veertiende deel van The Bootleg Series te vinden.
De voor Record Store Day uitgegeven kopie van de testpersing is ook werkelijk een kopie van een testpersing. Wanneer je naar de nieuwe uitgave luistert hoor je hier en daar een spatje, een tikje afkomstig van de bron, van de testpersing die is gebruikt voor het maken van deze nieuwe elpee. Blijkbaar kon platenmaatschappij Sony / Columbia niet beschikken over de tape die ooit gebruikt is voor het maken van de originele testpersing tijdens het maken van deze Record Store Day-uitgave. Laat niemand zich hierdoor tegenhouden om deze elpee te kopen. Voor grofweg drie tientjes krijg je een van de meest intrigerende stukken muziek die er in de 20ste eeuw is opgenomen.
Haast je dus naar de dichtstbijzijnde platenzaak om vandaag nog, op Record Store Day, (de kopie van) de testpersing van Blood On The Tracks aan te schaffen.
Het zal je oren een plezier doen.

Nettie Moore (2006) - door Jochen Markhorst

Nettie Moore (2006)

In 1986 gaat John Fogerty voor het eerst sinds Creedence Clearwater Revival weer op tournee, ter promotie van zijn zojuist verschenen solo-album Eye Of The Zombie. Hij rekruteert dezelfde musici die hem in de studio hebben bijgestaan, plus nog een paar muzikanten. Het eerste optreden is in Memphis.

“Ik vond het fantastisch om in Memphis te zijn, vanwege alle geweldige muziek daar. De dag voor het concert waren we in Handy Park, bij het standbeeld van W.C. Handy. En een van die gasten van mijn nieuwe band vroeg: ‘Wie was W.C. Handy?’
Als je op dat moment het tekstballonnetje boven mijn hoofd had kunnen zien, dan had je gelezen: Man, we in trouble now!
(John Fogerty, Fortunate Son, 2015)  

De ontsteltenis van Fogerty is navoelbaar. William Christopher Handy, de ‘vader van de blues’, de man die "St. Louis Blues", "Beale Street Blues" en vooral "Memphis Blues", de eerste song met het woord ‘blues’ erin, heeft geschreven, de vader van alle blueslegendes uit de twintigste eeuw en grootvader van Elvis, Buddy Holly en vooruit, Bob Dylan… en dan heeft zijn nieuwe band, de mannen die zijn muziek moeten spelen, die professionele muzikanten zijn, nog nooit van W.C. Handy gehoord.
Het wordt dan ook geen onverdeeld succes, die tour. Fogerty refereert aan die tijd als another dark period in my life.

Handy (1873-1958), een uiterst getalenteerde muzikant en intelligente schrijver, publiceert in 1941 zijn prachtige autobiografie Father Of The Blues. Het werk schildert meesterlijk een Amerika dat inmiddels is verdwenen, maar de liedcomponist  maakt ook inzichtelijk hoe hij tot zijn songs komt. Zoals het verhaal bij "Yellow Dog Blues". Dat begint in 1903, als Handy met zijn band door Mississippi tourt en op station Tutwiler negen uur moet wachten op de volgende trein.

“Een magere, atletische neger naast me begon aan een gitaar te plukken terwijl ik lag te slapen. Zijn kleren waren lompen; zijn voeten staken door zijn schoenen. Zijn gezicht had iets van een eeuwenoude droefheid. Tijdens het spelen drukte hij een mes op de snaren van de gitaar op een manier die populair is bij Hawaïaanse gitaristen, die daarvoor stalen staafjes gebruiken. Het effect was onvergetelijk. Zijn lied trof me als de bliksem.
Goin’ where the Southern cross’ the Dog.
De zanger herhaalde die regel drie keer en begeleidde zichzelf op de gitaar met de vreemdste muziek die ik ooit had gehoord. Het deuntje bleef in mijn gedachten. Toen de zanger pauzeerde, leunde ik voorover en vroeg hem wat de woorden betekenden.”

Geamuseerd legt de ‘Zuidelijke neger’ hem uit dat hij het over het stadje Moorhead heeft, daar waar de noord-zuidspoorlijn de oost-westspoorlijn kruist, bijgenaamd de Southern en de Yellow Dog.

Handy begaat een zakelijke flater als hij de rechten voor "Memphis Blues" verkoopt voor $100, en maakt die fout niet nog een keer als hij, tien jaar na die memorabele ontmoeting in Tutwiler, "Yellow Dog Blues" uitbrengt. In hoofdstuk 14, Pace & Handy – Setting A Pace, vertelt hij smakelijk hoe dat lied alles verandert. Hij heeft vijftig dollar nodig, kan het thuis niet bij elkaar schrapen en moet het ergens lenen. Bij terugkeer ligt er een envelop en ik zag dat er een cheque van zevenduizend dollar in zat. Dat moet een vergissing zijn. Maar dan ziet hij dat het is uitgeschreven aan zijn muziekuitgeverijtje, Pace & Handy Music Co. “En toen zag ik het aantal Yellow Dog platen dat was verkocht – ongelooflijk!” De daaruit voortvloeiende vraag naar de bladmuziek voor "Yellow Dog Blues" slaat alles: meer dan honderdduizend exemplaren. Het geld dat daarna binnenstroomt doet die eerste cheque verbleken. En dat allemaal, weet W.C. Handy, dankzij die ene regel die hij die improviserende gitaarspeler die avond in Tutwiler hoorde zingen: ‘Down where the Southern cross the Dog’.

Een intrigerend raadsel blijft trouwens de identiteit van die ‘lean, loose-jointed Negro´, die dan de feitelijke father of the blues zou zijn. Charley Patton is een kandidaat, evenals de legendarische Henry Sloan.

Zo’n honderd jaar later brengt de beroemdste kleinzoon van the father of the blues, Bob Dylan, een saluut in een van zijn meest fascinerende liedjes van de eenentwintigste eeuw, in "Nettie Moore";

I'm going where the Southern crosses the Yellow Dog
Get away from these demagogues
And these bad luck women stick like glue
It's either one or the other or neither of the two

… zoals dat hele monumentale lied, en eigenlijk het hele album Modern Times, een diepe reverence naar de bronnen van Dylans eigen muziek is. Dat begint al met de keus voor de bezongene. Het refrein en de eerste twee regels daarvan leent Dylan uit "The Little White Cottage, or Gentle Nettie Moore" uit 1857, geschreven door Marshall S. Pike en vooral James S. Pierpont (de componist ook van "Jingle Bells"). Dylan kent het ongetwijfeld van Roy Rogers, die het lied in 1934 opneemt ("Gentle Nettie Moore").

In dit Yellow Dog-couplet echoën bluesklassiekers als "Born Under A Bad Sign" en "It Hurts Me Too" (‘But you love him and stick to him like glue’) door, bijvoorbeeld. Het volgende couplet:

She says, "look out daddy, don't want you to tear your pants.
You can get wrecked in this dance."
They say whiskey will kill ya, but I don't think it will
I'm riding with you to the top of the hill.

…parafraseert de oude (vermoedelijk negentiende eeuw) folksong "The Moonshiner" (‘If whiskey don't kill me, I don't know what will’), alsmede een novelty kersthitje uit 1955, "Nuttin’ For Christmas" (‘I did a dance on Mommy's plants, climbed a tree and tore my pants’) en een ballade uit de Amerikaanse Burgeroorlog, "Two Soldiers",  het lied dat Dylan ook heeft opgenomen voor World Gone Wrong (‘Straight was the track to the top of the hill’). Of misschien wel "Top Of The Hill" uit 2004 van Tom Waits (‘Get me on the ride up / I’m on the top of the hill’). Gezien de opening van de song, ‘Lost John sitting on a railroad track’, ligt overigens meer de negentiende-eeuwse bluesballad "Railroad Bill" voor de hand als inspiratie (‘Railroad Bill live way up on the Railroad Hill, ride, ride, ride’).

Die openingsregel zelf is meteen ook de eerste W.C. Handy-connectie van de song;

Lost John sittin’ on a railroad track
Something’s out of whack
Blues this morning falling down like hail
Gonna leave a greasy trail

Remix Street Legal: kwestie van opoffering - door Hans Altena

Beste Tom, het wonder is geschied, ik heb een rondedansje gemaakt gisternacht na het beluisteren van Street Legal versie 2019 op vinyl. Maar tijdens het afdraaien waren er toch momenten geweest dat ik iets miste, alsof deze remix, want dat is het volgens mij, ook een kleine aderlating betekende ondanks de vele verbeteringen, waarover straks meer.
Dat het een remix betreft en niet alleen een remaster hoor je aan details als bijvoorbeeld: de mandoline in "Señor" is naar de achtergrond 'verdwenen', zou ik haast zeggen, wat het gemis oplevert van een prachtig, hoewel wat voorspelbaar romantisch Desire-motiefje, maar je krijgt er heel veel voor terug: de mooiste editie, waarin de dreiging beter uitkomt.
Geschiedvervalsing? Ja, alleen staat daar tegenover dat destijds tijdens de opnames en vervaardiging van de elpee van productie weinig sprake was door tijdgebrek en problemen van de studio, wat leidde tot een bedompt geluid waar de overvolle instrumentatie streed om de voorgang met onevenwichtige steeds wisselende verhoudingen, waarbij de stem van Dylan de grote verliezer was, vaak zelfs bijna wegviel vooral in het eerste nummer.
Moeten we dan concluderen dat hierin de hand van producer Don DeVito te herkennen is? Baseert deze editie zich op die van 1999? De overgang tussen "Señor" en "True Love" lijkt daarop te wijzen, ze gaan niet helemaal in elkaar over, en "Changing of the Guards" klinkt enigszins hetzelfde en is haast even lang. Toch herinner ik me vaag zijn remix als schel, de instrumenten te zeer van elkaar geïsoleerd, steriel, "New Pony" rammelde toen nog, en Dylans stem was evenwichtiger dan in 78 weergegeven, maar toch te weinig up front, zoals hier bij de nieuwe persing gelukkig wel het geval is, hoewel in het geval van "Is Your Love in Vain" met iets minder echte winst (dit nummer is een vreemde eend in de bijt wat remix betreft, je hebt gelijk Tom, al waardeer ik de aanpak ervan, ik heb het er nog over). Mogelijk heeft het remasteren (ik vermoed van Steve Berkowitz als ik de dead wax aanduidingen zie) een grote rol gespeeld in ieder geval.
De plaat klinkt subliem, helder en warm als nooit tevoren, met als grote winnaars, "Changing of the Guards" (scherp als een dolk eindelijk), "New Pony" (sompige blues ten top), "Señor" (hoe is het mogelijk, want die leed het minst onder de slechte mix en mastering), "We Better Talk This Over" (is dit 1966?) en "Where Are You Tonight" (nog gloedvoller). Maar over de hele linie wordt gescoord. Vooral de stemmen, ook die van de achtergrondzangeressen, komen beter naar voren, levensecht, met een optimale nuance, waarbij opvalt hoe nu de samenzang niet meer schuurt en botst, wat vooral fijn werkt in "No Time To Think"! In "Is Your Love in Vain" blijkt ineens sprake van een soort synchroon duet, de vrouwenzang een duidelijke fluister vlak achter Dylan, heel mooi en sensueel. De koren zijn nu vol soul. Dylans zang vertoont meer gelijkenis met zijn messcherpe voordracht tijdens Hard Rain, en nu de mist van de slechte opnamen bijna geheel is opgetrokken heeft zijn intonatie niet meer dat zeurderige van zelfmedelijden wat her en der optrad, zoals bij het eindelijk goed te verteren "Baby Stop Crying". In "Is Your Love in Vain" waar de stem net iets teveel naar achteren gemixt blijft, hoor je toch veel meer de ironie en de karakteristieke timing, dit ook omdat de wat lompe ritmegitaar bijna niet meer te horen is, wat het nummer meer grandeur geeft, ook omdat het orgel samen met de sax tot iets majestueus zijn geworden.
Met dit laatste beantwoord ik tegelijk jouw in zekere zin toch terechte kritiek op de behandeling van dit nummer, maar nee ik noem het geen soep, eerder een min of meer geslaagde poging een reminiscentie op te wekken aan het kwikzilveren geluid van Blonde on Blonde, al is het even wennen al dat gerommel van de muzikanten te moeten missen (jouw befaamde Dylanrammel) en wordt het klankbeeld inderdaad wat vager.
Mixen en remixen betekent altijd opoffering van het ene voor het andere, ik heb er zelf mee te maken gehad, boost je het ene, komt het andere in verdrukking, bovendien moet je zorgen voor een geleidelijke overgang van het ene accent naar het andere, waar je dan weer tegen mag zondigen als dat een verrassingselement oplevert. Bij Street Legal 2019 worden meestal de goede keuzes gemaakt. Ik noemde al het verkiezen van de sax (overal een glansrol nu), gitaar (perfect in "Where Are You Tonight", iets te zacht misschien in "Changing") en piano boven de mandoline in het nu echt zich als een van de grootste duistere meesterwerkjes van Dylan bewijzende lied. Toegegeven, de piano klinkt niet meer zo natuurlijk uit als in de analoge mix, maar het ritmische karakter, zoals in het nu werkelijk zich als wervelend bewijzende "No Time To Think", komt stukke beter uit.
Eind conclusie, want iedereen moet zelf maar gaan genieten van alle veranderde details (luister naar de percussie, de stuwende bas), men is er in geslaagd een echt totaal geluid te creëren dat inzichtelijk, dynamisch en tegelijk onvermoed strak is (ondanks de heerlijke fouten die bij Dylan horen) en bovendien gevoelvol: hier niet een vermoeide plaat van een om zijn echtscheiding treurende ster op retour, nee, een duizelingwekkende inkijk in de ziel van een wereld op drift, een ontroerende boodschap van een in zijn hart geraakte dichter die een visioen heeft van een brandende wereld en daaraan voorbij probeert te kijken...
Ja, het heeft me tot tranen geroerd maar ook blij gemaakt deze rerelease! En ik luister met meer plezier naar mijn oude plaat, want de fouten daarvan zijn goedgemaakt, en de mooie aspecten daarvan laten zich makkelijker koesteren...

groet hans altena