Bob Dylan, AFAS Live 18 april 2017

Setlist: Things Have Changed / Don't Think Twice, It's All Right / Highway 61 Revisited / Beyond Here Lies Nothin'/ Stormy Weather / Pay In Blood / Melancholy Mood / Duquesne Whistle / Tangled Up In Blue / Scarlet Town / All Or Nothing At All / Early Roman Kings / Spirit On The Water / Love Sick /  Desolation Row / Soon After Midnight / That Old Black Magic / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Bob Dylan: intonatiekunstenaar
"I'm just as good a singer as Caruso... Have you heard me sing? Have you ever heard me sing?" (Bob Dylan, 1965)
Gisteravond hoorde ik Bob Dylan zingen. Hij is minstens een even goede zanger als Caruso, misschien zelfs wel beter, niet zozeer omdat hij een noot drie keer langer dan Caruso kan aanhouden, maar wel omdat hij als een van de weinige zangers betekenis aan de gezongen woorden weet te geven door de manier waarop hij de woorden zingt. Dylan-de-zanger is een in zijn vakgebied ongeëvenaarde intonatiekunstenaar.
Gisteravond gaf Bob Dylan zijn laatste van drie concerten in AFAS Amsterdam. Hij speelde dezelfde 21 nummers als een avond eerder, alleen de volgorde van de songs werd aangepast. Hij wist met zijn gevarieerde setlist te ontroeren, te verwonderen, onrust te stoken en tot tevredenheid te stemmen. Het was een uitstekende avond voor een goed concert en dat was precies wat Bob Dylan met zijn vijfkoppige band ons gisteravond gaf: een goed concert.
Anderhalf jaar geleden, in november 2015, gaven Bob Dylan en band drie concerten in Carré, Amsterdam en ook tijdens die concerten, net als gisteravond, stonden toen een aantal songs uit de Great American Songbook op de setlist. In Carré in november 2015 was er nog sprake twee aparte concerten in elkaar geweven: een concert met nummers uit de Great American Songbook en een concert met eigen composities (zie ook hier). Gisteravond in AFAS Live was daar totaal geen sprake meer van. Nummers als "Stormy Weather", "Melancholy Mood" en "All Or Nothing At All" sloten naadloos aan op Bob Dylans eigen composities.
Het gekke is dat de nummers uit de Great American Songbook zoals die op de albums Shadows In The Night, Fallen Angels en Triplicate staan mij weinig weten te boeien terwijl diezelfde composities, wanneer Bob Dylan die tijdens een concert brengt, voor mij tot leven lijken te komen.
Zoals Bob Dylan zijn eigen draai geeft aan de songs uit de Great American Songbook, zo blijft hij avond aan avond zoeken naar interpretaties van zijn eigen composities. Teksten veranderen, zanglijnen worden op de schop genomen en zelf melodieën worden - waar nodig om met frisse oren te kunnen horen - volledig omgegooid.
Bob Dylan schuwt het avontuur niet. Sterker: hij zoekt het avond aan avond op. Dat maakt het bijwonen van een Dylan-concert zo aangenaam. Het avontuur zocht hij gisteravond vooral in zijn eigen composities en dan met name in de manier waarop hij deze zong. "Tangled Up In Blue" heeft in jaren niet meer zo goed geklonken als tijdens de huidige tournee, "Don't Think Twice, It's All Right" is ineens een song waar ruimte in zit, "Highway 61 Revisited" - jarenlang een bluesrockende crowdpleaser - kreeg zijn verhaal terug.
Hetzelfde geldt voor de meer recente composities, Bob Dylan bracht maar liefst zes songs van Tempest (2012). Songs als "Pay In Blood", "Scarlet Town" en "Long And Wasted Years" zijn sinds hun concertdebuut eigenlijk altijd goed, het was met name "Soon After Midnight" dat mij van de Tempest-songs echt wist te verrassen.
Hoogtepunten tijdens dit concert? Veel, heel veel, maar de drie momenten die er voor mij echt met kop en schouders bovenuit staken waren  "Scarlet Town, de scherpte van "Love Sick" en een nieuwe "Desolation Row" en dan met name de manier waarop Bob Dylan de regels over Casanova bracht. Kippenvel.
Drie hoogtepunten die ik niet snel, misschien wel nooit zal vergeten juist door de manier waarop Bob Dylan de woorden zong. Het zijn drie staalkaarten van de intonatiekunstenaar die Bob Dylan anno 2017 nog steeds is.
Beter dan Caruso? Fuck yeah!



aanvullingen 6 uur:
De website van concertpromotor Mojo heeft een aantal foto's, filmpjes en links naar recensies op de website staan, zie hier.
Frank van de Lende: "Koffie met Bob Dylan", luister hier.

Bob Dylan, AFAS Live 17 april 2017

Setlist: Things Have Changed / Don't Think Twice, It's All Right / Highway 61 Revisited / Beyond Here Lies Nothin'/ Stormy Weather / Pay In Blood / Melancholy Mood / Duquesne Whistle / Scarlet Town / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Spirit On The Water / Love Sick / All Or Nothing At All / Desolation Row / Soon After Midnight / That Old Black Magic / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

De grote verrassing op deze setlist is natuurlijk het live-debuut van "Stormy Weather", een nummer van Triplicate.

de Volkskrant geeft kledingadvies aan iedereen die vanavond nog naar het concert van Bob Dylan gaat, zie hier.

aanvulling 19 april
Frank Boeijen en Tangarine over de concerten van Bob Dylan op Radio 1, luister hier.

Bob Dylan, AFAS Live 16 april 2017

Setlist: Things Have Changed / Don't Think Twice, It's All Right / Highway 61 Revisited / Beyond Here Lies Nothin' / Why Try To Change Me Now / Pay In Blood / Melancholy Mood / Duquesne Whistle / Love Sick / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Spirit On The Water / Scarlet Town / All Or Nothing At All / Desolation Row / Soon After Midnight / That Old Black Magic / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

AD-journalist Stefan Raatgever trekt na zijn bezoek aan AFAS Live de bijzondere conclusie dat Bob Dylan goed was met dank aan de geluidstechnici, zie hier. [met dank aan Dirk] Verder wordt uit het stuk van Raatgever duidelijk dat, net als in 2015 in Carré, er tijdens Dylans concerten in AFAS Live streng gecontroleerd wordt op het gebruik van mobiele telefoons.
"Love Sick": Een werkelijk schitterende versie, zie en luister hier. [met dank aan Dirk en de filmer] Meer films van dezelfde filmer staan hierhier en hier. [met dank aan Dirk en de filmer]
Er wordt veel geschreven over Bob Dylans stem en dat 't allemaal meeviel....
Frank van Dijl over het eerste concert in Nederland als Nobelprijswinnaar, zie hier.
Radio 2: "Bob Dylan bromt en gromt in AFAS Live", zie hier.
Foto: De foto bij dit bericht werd gisteravond door Hilda buiten AFAS Live gemaakt. De man kwam uit de Arena waar hij net Ajax had zien spelen. Hij trok zijn Ajax-shirt uit en bezocht Dylans concert in AFAS Live. [met dank aan Hilda]

aanvullingen 10 uur:
NRC: "Bob Dylan lijkt alweer klaar met Sinatra", Jan Vollaard over het eerste concert in Amsterdam, zie hier.
Bob Dylans concert van 17 april is uitverkocht, maar voor het concert van 18 april zijn nog kaarten verkrijgbaar, zie hier. [al maakt de volhouder kans om ook nog kaarten voor 17 april te kopen, zie de reactie van Joost bij dit bericht]
"Blowin' In The Wind", kijk en luister hier.
"Melancholy Mood", kijk en luister hier.

aanvullingen 11 uur:
de Stentor plaatst op de website dezelfde recensie als op de website van AD, maar... voegt er een filmpje aan toe van Nobelprijswinnaar Ben Feringa die zijn eerste Dylan-concert bezoekt, zie hier.
Joris Belgers schrijft op de website van Trouw over Dylans concert in AFAS Live, zie hier.

Ed van Telingen - Een snelle indruk:

Beste Tom,

Even een snelle indruk van het concert van Bob gisteravond in Afas Live. Wel, zoals je al meekreeg van elders, het was een gedenkwaardig concert. Zelden zag ik zo'n bevlogen Dylan aan het werk als gisteren. Alsof de Heilige Geest op eerste paasdag op hem was neergedaald, zo begeesterd was hij aan het werk.

Vanaf 2003 heb ik alle concerten van Dylan in Nederland bezocht, wel, ik denk dat die van zondag 16 april boven aan de lijst staat. Wat niet wil zeggen dat het verschil met de voorgaande concerten in Nederland zo groot was, zoals azijnige journalisten van Nederland ons willen doen geloven. Dat eeuwige gemekker over zijn stem, dat gemakzuchtige papegaaiencircuit (waarvan Stefan Raatgever van het AD ook deel uitmaakt getuige zijn recente bijdragen) -ach, als kennis van zaken ontbreekt dan vervallen sommige journalisten heel snel in voorspelbare, oppervlakkige schrijfsels en diep uitgesleten cliches.
Lees net de degelijke recensie van Jan Vollaard en dan zie je maar weer hoe persoonlijk de ervaringen zijn. Want ik vond juist Dylan's interpretaties van zijn historische nummers als "Tangled Up In Blue", "Desolation Row" en "Don't Think Twice It's Allright" verfrissend en meeslepend. Ik onderschrijf trouwens zijn opmerkingen over de zwampige interpretaties van de vele Tempest-nummers die op zijn setlist staan. Het bewijst weer eens hoe sterk zijn recente materiaal nog is.
Of Dylan zijn Sinatra-periode alweer achter zich heeft liggen, wat Vollaard schrijft, betwijfel ik. Er staan nog vijf covers op zijn vaste setlist. En dat is net zoveel als bijna twee jaar geleden in Eindhoven en driemaal Carre. Zoals deze nummers al ruim twee jaar op elke setlist staan.
Wel jammer trouwens, zoals Vollaard ook constateert, dat Dylan zijn mondharmonica niet meer pakt. Je zou zeggen dat die zich uitstekend leent voor juist die nummers van Tempest.
Maar voor iedereen die vanavond gaat (en ik prijs me gelukkig ook weer een van hen te zijn), het gloedvolle concert van gisteren belooft veel. En zijn band, die al bijna tien jaar grotendeels in deze samenstelling optreedt, is ongeëvenaard. Zoals "Duquesne Whistle" tot leven kwam, ach, dan hoef je Napels niet meer te zien om te sterven.

Ed van Tellingen

PS: Bijna exact acht jaar geleden, op zondag 12 april 2009, speelde Dylan ook op eerste paasdag in de Heineken Music Hall (veel mooiere naam dan Afas Live, maar dat terzijde). Toen begon hij zijn concert met "Gotta Serve Somebody". Ik hoopte een beetje dat hij dat gisteren, op eerste paasdag wederom in Amsterdam, opnieuw zou doen. Niet dus.
Beste Bob, doe het vanavond alsnog. Dan hoor je mij wel Bobbie schreeuwen.

aanvullingen 1 uur:
Op de website van AD staat een filmpje waarop enkele concertbezoekers naar hun verwachtingen van het concert wordt gevraagd, zie hier.
Joey Huisman voor Oor over het concert: "hij klinkt uitstekend", zie hier.
Jolien Eijsink trapt voor Lust for Life voor de 2863ste keer dezelfde open deur in: "Een man wiens carrière is gebouwd op dichterlijke songteksten, die daarvoor zelfs de Nobelprijs heeft gewonnen, maar die al jaren – vanavond geen uitzondering – bijna onverstaanbaar is omdat hij zingt als een blaffende zeehond met ontstoken keelamandelen. Het is even doorbijten, maar als je heel goed luistert, herken je op sommige momenten nog De Stem van zijn Generatie.", zie hier.
Peter van Brummelen recenseerde het concert voor Parool. Wie de recensie wil lezen moet zich registreren, zie hier.
"Desolation Row", kijk en luister hier.
"Scarlet Town", kijk en luister hier.
"Don't Think Twice, It's All Right", kijk en luister hier.
"Highway 61 Revisited", kijk en luister hier.

aanvullingen 5 uur:
Gijsbert Kamer recenseerde Dylans concert voor de Volkskrant, zie hier.
Lucky Fonz III en Frank Boeijen vertellen over Bob Dylan, zie hier.

aanvullingen 18 april:
NU.nl geeft een overzicht van de belangrijkste recensies, zie hier.
Nieuwsblad van het Noorden [met dank aan Ronald]:



De nabije toekomst

"At 75, Dylan still remains a voice that is as unique and powerful as ever. He’s back on the road and fresh from the success of Triplicate, there is yet more music in the pipeline. There’s more Sinatra coming out later this year and after that, who knows, he [Bob Dylan] said. 'I’m still here and that’s something I don’t take for granted; music is a very fickle business'."

Voor het hele artikel, zie hier.
Is dit waar? Ergens heb ik moeite om dit te geloven, dat zit vooral in de woordkeuze. Ik kan me niet voorstellen dat Bob Dylan de naam Sinatra heeft gebruikt als verwijzing naar de nummers uit de Great American Songbook waar hij momenteel het ene na het andere album mee vult.

Foto

Een foto bij Bob Dylan in Nederland voorjaar '65. de foto werd gemaakt op 29 april 1965 in het Dorchester Hotel te Londen. Op de foto staan John Barry, John J. Vis (CBS Nederland) en Bob Dylan.



Theme Time Radio Hour #2

Een paar dagen geleden schreef ik over het opnieuw luisteren naar Theme Time Radio Hour en het horen van zaken die eerder niet opvielen (zei hier).
Toen ging het over aflevering 1, nu luister ik naar aflevering 12 en het thema van deze uitzending is 'cars'. Ik hoor Frank Sinatra "Old McDonald Had A Farm" zingen. Sinatra komt sowieso veelvuldig voorbij in de afleveringen van Theme Time Radio Hour.
Maar ik wilde het dit keer helemaal niet over Sinatra hebben, maar over de e-mail van ene Chuck waar Bob Dylan in deze aflevering van Theme Time Radio Hour aandacht aan schenkt en hoe deze e-mail met het recente interview van Bill Flanagan met Bob Dylan ineens anders klinkt.

Theme Time Radio Hour #12: "Chuck wants to know if I like the movie Bonnie and Clyde. Well yes, as a matter of fact I do", waarna Bob Dylan nog wat weetjes over deze film oplepelt.

Bill Flanagan-interview:
Flanagan: "Warren Beatty says he wanted you to play Clyde Barrow in Bonnie and Clyde. Did that offer get to you?"
Dylan: "No, the offer was sent to my manager’s office and we weren’t speaking; we had had a falling out. I didn’t get any mail or offers that were sent there."

De dag van Dylans eerste concert... and it's Eastertime too

Zondag 16 april 2017. Vanochtend vroeg zaten Jochen Markhorst en Marnix de Boer in de studio van Radio 1 om te praten over hun liefde voor de muziek van Bob Dylan. Die uitzending beluisteren kan hier. Het is de moeite meer dan waard.

Bob Dylan speelt vanavond het eerste van drie concerten in Amsterdam. Het is niet de eerste keer dat Bob Dylan tijdens de Paasdagen in Nederland is voor enkele concerten. Ooit speelde hij tijdens een van die Paasconcerten in Nederland "Just Like Tom Thumb's Blues" (8 april 2007) maar of hij dit nummer ook tijdens de Paasconcerten dit jaar zal spelen betwijfel ik.

When you’re lost in the rain in Juarez
And it’s Eastertime too

Wat Bob Dylan vanavond wel gaat spelen laat zich redelijk makkelijk voorspellen (al weet je het bij Dylan natuurlijk nooit zeker) door te kijken naar de setlists van recente concerten. Het zal beginnen met "Things Have Changed", eindigen met "Ballad Of A Thin Man" en daar tussen zullen een aantal schitterende versies van bekende en minder bekende nummers voorbij komen.

Zondagochtend, ik eet een eitje en zet een aflevering van Theme Time Radio Hour op.
It's nighttime in the big city... en dat in de ochtend. Het luisteren naar Theme Time Radio Hour is een prima manier om een dag te veraangenamen.
Maar hoe aangenaam het luisteren naar uitzendingen van Bob Dylans radioshow ook is, ergens vandaag moet dat luisteren stoppen om "Just Like Tom Thumb's Blues" te draaien.
En dat zal wel niet bij één versie blijven. In mijn hoofd zweeft het verlangen naar meerdere versies, ik denk onder andere aan de overbekende versie van Highway 61 Revisited, de in 1966 in Liverpool opgenomen concertversie op de flipside van de single "I Want You" en een van de alternatieve takes zoals die te vinden zijn op The Cutting Edge.
Als het over mosterd halen en "Just Like Tom Thumb's Blues" gaat wordt er vaak terecht gewezen naar (een Engelse vertaling van) het gedicht "Ma Bohème" van Arthur Rimbaud. Minstens zo belangrijk - en misschien nog wel belangrijker dan "Ma Bohème" - voor het schrijven van "Just Like Tom Thumb's Blues" is het boek Desolation Angels van Jack Kerouac.

Wacht even, ik begon met de radio-uitzending van vanochtend rond Bob Dylan en Dylans aanstaande concert, en kom nu uit bij Jack Kerouac en Desolation Angels. Ik begrijp mezelf soms ook niet.
Ik wens alle concertbezoekers vanavond, morgenavond en dinsdagavond veel plezier.

Dylan kort #1225 - aanvullingen

Radio 2: "Ga jij naar Bob Dylan in Amsterdam op 16, 17 of 18 april? Kom alvast in de stemming met een prachtige documentaire en een concertfilm van de songwriter!", zie hier.
NRC Handelsblad van vandaag heeft een groot stuk over Bob Dylan, ik heb de krant niet gezien, maar ik vermoed dat het om dit stuk gaat. [met dank aan Frans]
Stefan Raatgever schreef een uitvoerig stuk over Bob Dylan voor (de website van) AD, zie hier. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet enthousiast ben over dit stuk.
de Telgraaf van vandaag heeft een stuk over de uitzending van No Direction Home en 30th Anniversary Concert op NPO Cultura, zie hier.
Rob Cassuto vertaalde "Girl From The North Country", "Love Minus Zero / No Limit", "She Belongs To Me" en "Outlaw Blues", zie hier.
Interview met Annelies Jorna, de vertaalster van Bob Dylans Tarantula, zie hier. Zoals een ieder waarschijnlijk inmiddels weet verschijnt later dit jaar een nieuwe Nederlandse vertaling van Tarantula. Ik hoop dat deze uitgave, net als de onlangs verschenen schitterend uitgegeven Duitse vertaling, een tweetalige editie zal zijn.

Dylan kort #1225

NRC Handelsblad: "Moet Bob Dylan zich wel wagen aan Sinatra?", zie hier.
"Bob Dylan-weekend op NPO Cultura", zie hier.
Radio: Morgenochtend rond half 6 praten Marnix de Boer en Jochen Markhorst over Bob Dylan op Radio 1, informatie over die uitzending zal nog komen, zie hier.
Radio 2 duikt aan de vooravond van Bob Dylans concerten in Amsterdam (kort) in Dylans verleden, zie hier.
Muzikant en "Mr. Tambourine Man" Bruce Langhorne is op 78-jarige leeftijd overleden, zie hier.
Digitale kunstkrant over Face Value, zie hier.

'Triplicate' - door Marnix

‘Triplicate’, 
Bob Dylan croont voor de derde maal

Ik luister pas op dit moment, ruim twee weken na het verschijnen, voor het eerst naar 'Triplicate',
Dylans nieuwste album. Ik schaam me eigenlijk dat ik dit moet opbiechten, als zelfbenoemd dylanoloog. Maar het is juist vanuit mijn liefde voor zijn muziek dat ik hiervoor gekozen heb. De afgelopen periode voelde het alsof ik geen moment rust had. Mijn studie, de actualiteit, en persoonlijke zaken, vroegen mijn aandacht. En het luisteren naar Dylan verdient niet om vluchtig beluisterd te worden, tussen twee gebeurtenissen in. Nee, het verdient om gedraaid te worden als ik alleen maar voor de muziek aandacht heb en dan ook echt voor de muziek alleen. De luistersessie begint en jammer genoeg begint die met het proberen mezelf heen te zetten over een teleurstelling. De geruchten dat Daniel Lanois met Bob Dylan een album aan het produceren zijn, deed me een gat in de lucht springen. Want Bob Dylan was mijns inziens op het hoogtepunt van zijn kunnen toen hij zowel 'Oh Mercy', als 'Time out of Mind' met Lanois maakte. Maar ik moet me erover heen zetten, want een nieuw album van Bob Dylan is alleen al om de reden dat het van Bob Dylan is, voor mij de moeite waard. Ik moet het toegeven; de muziek van Bob Dylan is geen hobby meer; het is een obsessie, in de goeie zin van het woord. Dylans muziek is een van de meeste waardevolle zaken in mijn leven.

Onderstaand zijn losse aantekeningen die ik gemaakt heb tijdens het luisteren naar 'Triplicate'.

Disc 1 - 'Til the Sun Goes Down:

Het album begint zeer verrassend met 'I Guess I'll Have to Change My Plans'; de melodie is zeer vrolijk. Voorgaande albums 'Shadows in the Night' en 'Fallen Angels', beginnen een stuk donkerder en zijn eigenlijk in zijn totaliteit 'donker'. Dit nummer geeft me echter een vrolijk gevoel. Een gevoel als het gevoel van een zomerse dag op een terrasje in het centrum van Amsterdam, zoiets. Toch is de tekst niet al te vrolijk; de ik is zijn meisje kwijt. Maar uit de melodie lijkt op te maken dat het hem niet zoveel kan schelen.

Dylan bewijst zich voor de derde keer als een rasechte crooner. Het is ontroerend om te luisteren naar de loepzuiver stem waarmee hij zingt, die toch nog steeds hier en daar een kraakje vertoond. Het doet me, net als 'Shadows in the Night, en 'Fallen Angels', denken aan een oude man die terugkijkt op zijn leven door de liedjes uit zijn jeugd te zingen. Misschien is dit hetgeen Dylan letterlijk doet. Want we weten dat dit de nummers zijn die Dylan hoorde in zijn jonge jaren. Misschien zijn dit wel de nummers die Dylan geïnspireerd hebben om te gaan zingen. Maar wat maakt het uit? Het is alleen maar gissen.