Lawrence Ferlinghetti

Mother Of Light Mantra

Father of love
                      Mother of rain
Father of night
                     Mother of pain
Father of day
                    Mother of light
Mother of phantoms
                             Mother of phantoms
Dark ages over now
Dark ages over now
Dark old daddy
Father of phantoms
Mother of light
Dark ages over now
Dark old daddy
Rainman dance and sing!

(After Zimmerman)

Wie weet waar hij moet kijken komt Bob Dylan regelmatig tegen in het werk van de dichter Lawrence Ferlinghetti. Het kan ook omgedraaid worden: wie weet waar hij moet kijken komt het werk van Ferlinghetti tegen in het schrijven van Bob Dylan.
Het werk van Lawrence Ferlinghetti is natuurlijk veel meer dan de connectie met Bob Dylan. Ferlinghetti heeft een oeuvre geschreven dat gelezen moet worden, dat behoort tot de beste poëzie van de twintigste en eenentwintigste eeuw. Lees niet alleen A Coney Island Of The Mind (1958) - zijn bekendste bundel - maar ook Americus book I (2004).
Ferlinghetti is niet alleen dichter, maar bijvoorbeeld ook uitgever van Howl and other poems en Kaddish and other poems 1958 - 1960 van Allen Ginsberg - nog twee boeken die van grote invloed zijn geweest op het schrijven van Bob Dylan.
Als ik denk aan Bob Dylan en Lawrence Ferlinghetti, dan denk ik aan 5 december 1965, de dag waarop Bob Dylan schuilde in Ferlinghetti's winkel City Lights Bookstore in San Francisco om even later voor de camera's van Dale Smith en Larry Keenan met Allen Ginsberg, Michael McClure en Robbie Robertson in de steeg naast de winkel te poseren. 5 december 1965 is de dag waarop de connectie tussen de Beats en Bob Dylan definitief werd.
Lawrence Ferlinghetti is vandaag 100 jaar geworden. Ik denk vandaag aan die vijfde december van 1965, aan het moment vlak voor het poseren echt kon beginnen, het moment waarop Dale en Keenan niet alleen Dylan, Ginsberg, McClure en Robertson door de zoeker van hun camera zagen, maar ook de dichter in het lange gewaad, de man die het allemaal mogelijk maakte: Lawrence Ferlinghetti.

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van Lawrence Ferlinghetti heeft uitgeverij Doubleday de roman Little Boy van Ferlinghetti uitgegeven. Het ligt nu naast mij. Op het stofomslag lees ik wat Bob Dylan over de auteur heeft gezegd: "A brave man and a brave poet." Zo is het.

Wie meer over Bob Dylan en Lawrence Ferlinghetti wil weten verwijs ik naar mijn boek Dylan & de Beats. (zie hier)
Het gedicht "Mother of Light Mantra" is te vinden in de bundel Open Eye, Open Heart (1973)



de Bob Dylan aantekeningen: Kennedy's Children

In 2011 publiceerde Alja mijn boekje de Bob Dylan aantekeningen. De presentatie van dat boekje vond plaats in boekhandel Lovink te Lochem, eind april 2011.
In een aantekening van 15 januari 2011 staat in dit boekje:

In een kringloopwinkel kocht ik jaren geleden het toneelstuk Kennedy’s Children van Robert Patrick , een boekje door ‘wijze mannen’ van aantekeningen voorzien zodat middelbare scholieren zonder al te veel struikelwerk zich door de tekst kunnen worstelen. Niks mis met het toneelstuk van Robert Patrick. Ik heb het nooit op de planken gezien, maar vanaf de pagina’s heeft het een verpletterende indruk bij mij achtergelaten. De ‘verhelderende’ aantekeningen van de ‘wijze mannen’ – Theu Boermans en Drs. Jop Spiekerman – zijn echter geheel andere koek. Neem de aantekening over Dylan van deze ‘wijze mannen’, welke begint met Eigenlijke naam Karl Zimmermann, vervolgens in enkele regels niks zegt om tegen het eind de geschiedenis te herschrijven met Een auto-ongeluk deed hem geruime tijd in het ziekenhuis belanden.

Kennedy's Children is - zo leerde ik vandaag - in 1975 in Nederland opgevoerd (het afgebeelde artikel is uit de Telegraaf van 21 augustus 1975). Zo kan ik acht jaar na presentatie van de Bob Dylan aantekeningen een kleine aanvulling op een aantekening in dat boek geven.

Ik heb het boekje Kennedy's Children maar weer eens uit de kast gepakt. De aantekening van 'wijze mannen' waaruit ik in mijn eerste aantekeningen-boek citeer is in z'n geheel als volgt:

Bob Dylan:
Eigenlijke naam Karl Zimmermann. Wellicht de meest invloedrijke dichter en zanger uit de jaren zestig. Schreef een groot aantal songs die voor zijn generatie direct verstaanbaar waren. Op het toneel vormde hij een fel contrast met het gladde show-professionalisme. Als componist doorbrak hij de geijkte traditie van de Tin Pan Alley folk songs. Dylan werd vaak als 'protestzanger' gezien. Hij was meer dan dat. Vele popgroepen begonnen hun carrière met de vertolking van een Dylan-song. Een auto-ongeluk deed hem geruime tijd in het ziekenhuis belanden. Hersteld maakte hij een sterk veranderde indruk. Naast zijn dichtwerk schreef Dylan ook een boek: Tarantula. In 1974 maakte hij met zijn begeleidingsgroep The Band een grote tournee door de Verenigde Staten.

Aantekening #7019

Dat ik een hamster ben, is inmiddels geen geheim meer. Ik heb het al vaker gehad over de moeite die ik heb met opruimen, weggeven of verkopen. Het zit niet in mijn aard om afstand te doen.
Dat ik gisteren de cd Pat Garrett & Billy the Kid heb weggegeven vervult me wel enigszins met trots, moet ik bekennen. Goed, ik had drie keer dezelfde cd, eentje zou ik er toch moeten kunnen missen, was de gedachte. Bovendien heb ik de cd aan zoonlief gegeven, de schijf blijft dus in de familie. De komende jaren verlaat die cd niet eens dit huis. Dat zit dus wel snor.
Waarom ik zoonlief die cd heb gegeven? Niet omdat ik mijn muziek aan hem wil opdringen, maar omdat hij de laatste tijd nogal bezig is met "Knockin' On Heaven's Door". Het luistert naar het nummer op zijn telefoon en hij speelt het op zijn gitaar. Nu kan hij ook de cd draaien.
En misschien vindt hij "Billy" dan ook wel oké...

In augustus 2000 ben ik begonnen met het vullen van een dummy over Dylan. Die dummy staat vol krabbels en schema's over Dylans muziek, korte notities van zaken die ik ooit nog eens uit moet zoeken. Maar ook zijn er vele pagina's gevuld met kleine knipsels uit kranten en tijdschriften, delen van binnenhoezen, enzovoort, enzovoort. Snippers die ik - hamster - niet weg kan gooien. Niet alleen is iedere pagina gevuld, ook zitten er tussen de bladzijdes losse papiertjes met krabbels, flyers en knipsels. Inmiddels is er ook een tweede dummy en ook die zit al weer bijna helemaal vol.
Er gaan jaren voorbij dat ik niks met deze boeken doe, dat ik kleine knipsels in een van de andere aantekenboeken plak of krabbels vergeet over te nemen op een van de weinige resterende blanco pagina's.
Bladerend door een dummy kwam ik een dubbelgevouwen stukje papier tegen. Het ligt los tussen de pagina's van de dummy. Er staat een Nederlandse vertaling van "With God On Our Side" op. Ik kan me niet herinneren hoe ik aan dit blaadje kom. Het is oud, dat is zeker.
Het lijkt er op dat de vorige eigenaar het uit een boek heeft geknipt, zo'n gestencild boek vol songteksten. Op de achterkant van het blaadje staat een fragment van een andere songtekst. Niet van Dylan. ook in deze tekst komt God voorbij, maar het is wel van een ander slag dan "With God On Our Side". In deze song bijvoorbeeld regels als "ik geloof in God", "Heer, Heer" en "een God van armen". Er is met potlood een groot kruis door gezet.
De twee kleine gaatjes in de bovenhoeken verraden dat deze vertaling van "With God On Our Side" op een prikbord of iets dergelijks heeft gehangen.
Wat ik me al jaren afvraag is van wie deze vertaling is en uit welk boek komt het. Mocht je meer weten, laat het mij alsjeblieft weten. twillems87[at]gmail.com

Met God aan onze kant

Vraag mij niet naar mijn
naam en mijn leeftijd.
Ik groeide op in 't land
dat heet de Mid-West.
Daar leerde ik ontzag voor
de wetten van 't land,
want ons land, zo zei men, 
heeft God aan zijn kant.

De geschiedenisboekjes
vertellen het fijn:
daar gaan onze ruiters
en daar klinkt het sein,
de roodhuiden vallen
zij bijten in 't zand;
want het land was toen jong
't had God aan zijn kant.

De oorlog 14-18
bracht ons in 't geweer.
De zin van de slachting 
is mij nooit geleerd.
Maar 'k leerde aanvaarden
'k was trots op mijn land.
Wie telt er de doden
met God aan zij kant?

Weer is een wereldoorlog
sinds jaren voorbij.
Wij vergaven de Duitsers
en staan zijn aan zij,
al zijn er miljoenen
in ovens verbrand.
Maar nu hebben de Duitsers
ook God aan hun kant.

Mij is haat voor de Russen
al vroeg bijgebracht.
Tegen hen gaan wij vechten
als ons weer oorlog wacht.
Ik moet hen dus haten,
ook al ben ik doodsbang,
alles moedig aanvaarden
met God aan mijn kant.

Wij hebben nu wapens
van chemische aard.
Als we die ooit gebruiken
blijft niemand bespaard.
Eén druk op de knop
zet de wereld in brand.
Maar niemand stelt vragen
met God aan zijn kant.

Eén gedachte laat mij vaak
des nachts niet met rust:
Eens werd Jezus Christus
verraden met een kus.
Maar vorm zelf je oordeel,
wat denk je ervan:
Had ook Judas Iskariot
soms God aan zijn kant?

Ik neem nu maar afscheid 
ik voel me zo moe
er zij zoveel vragen
naar het wat en het hoe
en woorden verklinken
verdampen als mist.
Maar er komt nooit meer oorlog
als God met ons is.

Schoonmaker luistert naar Blonde On Blonde-tapes

Wanneer ik onder "Kristofferson, Kris" in The Bob Dylan Encyclopedia van Michael Gray kijk, lees ik onder andere: "He was the janitor in the CBS Nashville studios when Dylan was there recording some of Blonde On Blonde in 1966."
Zo heb ik ook het ook in mijn hoofd zitten: terwijl Bob Dylan Blonde On Blonde opnam, veegde Kris Kristofferson de vloer en leegde hij de asbakken.

Naar februari 1975, in de Telegraaf staat een paginagroot interview:

vraag: Je kent Bob Dylan, hè?
antwoord: Nou, kennen is teveel gezegd. We hebben elkaar twee keer ontmoet. De eerste keer in de Columbia Studio's in Nashville. Dylan nam daar Blonde On Blonde op toen ik daar werkte.
vraag: Als studiomuzikant?
antwoord: Nee, als schoonmaker.

Eerste gedachte: dit is een gesprek met Kris Kristofferson, kan niet missen, toch?
Dus niet. Het is een gesprek met Billy Swan.
Het gesprek gaat verder:

vraag: Vreemd is dat. Kris Kristofferson is ook schoonmaker geweest in de Columbia Studio's.
antwoord: Dat klopt, Kris heeft mijn baantje daar overgenomen.

Ik vraag me dan gelijk af waarom Billy Swan een baan op zo'n prachtplek heeft opgegeven. Daarnaast moet die baan wel tijdens de sessies voor Blonde On Blonde van Swan naar Kristofferson gegaan zijn. Hoe is het anders mogelijk dat beide heren tijdens de sessies voor Blonde On Blonde in de studio waren?
En heeft Billy Swan die baan wel zelf opgegeven of is hij ontslagen?
Terug naar het interview uit 1975:

vraag: je had het over Dylan.
antwoord: O ja, Nou ik werkte daar dus in de Columbia studio's. Op een avond moest ik daar overwerken om de troep van een Blonde On Blondesessie op te ruimen. In de controlekamer lagen een paar banden en ik wist natuurlijk genoeg van de apparatuur daar om die een keer af te kunnen luisteren. Het waren opnamen van Dylan, nota bene de definitieve tapes. Plotseling ging de deur open en iemand kwam naast me zitten. Het was Dylan. "Vind je het goed?" vroeg hij me. "Yeah", zei ik en dat was onze gehele conversatie, hoewel we nog wel een uur zo naast elkaar hebben zitten luisteren.

aantekening #7016

Wat werd in 1970 gebruikt om muziek in de auto te draaien? 8 track? Cassettebandjes? Ik heb geen flauw idee, ik ben van latere datum. Was het in 1970 überhaupt mogelijk om muziek te draaien in de auto?
Zondag, zoonlief speelt tien kilometer verderop Dungeons & Dragons met een aantal vrienden. Ik breng en haal hem met de auto. In de auto draait New Morning, na dagen niets anders dan regen schijnt de zon door de voorruit van de auto.
"The Man In Me" lijkt gemaakt te zijn voor de autorit. Het past, rijden tussen de landerijen, de zon in de ogen, een puber die blijft ratelen over een spel dat ik niet snap en dan "The Man In Me". Dat samenkomen van toevalligheden maakt een moment tot verrassend aangenaam.

~ * ~ * ~ * ~

Uit een interview dat Christophe Vekeman met Herman Brusselmans had weet ik dat in een van Brusselmans' boeken een citaat zit van een Dylan-song. Als ik mij goed herinner gaat het om een citaat uit een song van Time Out Of Mind en verscheen het bewuste boek van Brusselmans in 1997.
Zo zit het in mijn hoofd, of het helemaal klopt weet ik niet. Boeit me ook niet.
Sinds ik dit in mijn hoofd heb, blader ik ieder boek van Brusselmans dat ik tegenkom vluchtig door om te kijken of het het boek is. Brusselmans heeft veel, heel veel geschreven. Bovendien belanden boeken van de man nogal eens bij de kringloop & dus heb ik al veel, héél veel boeken van Brusselmans doorgebladerd.Tientallen.
Afgelopen week bij het doorbladeren van het zoveelste boek van Herman Brusselmans zag ik Bob Dylans naam staan. Pas na het doorbladeren zag ik dat dit niet het gezochte boek is, dit boek is namelijk uit 1989.
En zo vind je wat je niet zoekt.

~ * ~ * ~ * ~

I paid fifteen million dollars, twelve hundred and seventy-two cents
I paid one thousand two hundred twenty-seven dollars and fifty-five cents
See my hound dog bite a rabbit
And my football’s sittin’ on a barbed-wire fence

~ * ~ * ~ * ~

De schrijver Simon Vinkenoog was niet alleen een groot liefhebbers van Bob Dylans muziek, ook heeft hij, vanaf 1965, veelvuldig over Bob Dylan geschreven. 
In het boek Liefde van Vinkenoog lees ik: "Met Ira Cohen ben ik op weg naar een telefoon om Antwerpen te bellen, waar het eerste (waarschijnlijk ook laatste) nummer van zijn tijdschrift GNAOUA, geredigeerd in Tanger, wordt gedrukt."
De enige aflevering van het tijdschrift Gnaoua dat ooit verscheen staat op de schoorsteenmantel achter Bob Dylan op de hoesfoto van Bringing It All Back Home. Het is het kleine roze boekje. 
Simon Vinkenoog noteerde bovenstaande regels in de nacht van 19 op 20 maart 1964. Hij had nog niet van Bob Dylan gehoord en Bob Dylan moest het album Bringing It All Back Home nog opnemen.
De enige aflevering die ooit verscheen van het door Ira Cohen samengestelde en in Antwerpen gedrukte tijdschrift Gnaoua is belangrijk geweest voor Bob Dylan. Het staat niet voor niks op de hoesfoto van Bringing It All Back Home
Meer over Bob Dylan en Gnaoua is te lezen in mijn boek Dylan & de Beats.


Dylan kort #1243

BDinNL2.0: De pagina over Bob Dylan in Nederland is bijgewerkt: ik heb weer hulp van lezers nodig, zie hier.
Cover: Falco zingt "It's All Over Now, Baby Blue". Luister hier.
"It Ain't Me Babe": In "Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #73" plaatste ik een foto van de comic It Ain't Me Babe. Hans stuurde mij nog vier afbeeldingen van andere afleveringen van It Ain't Me Babe. Zie onderaan dit bericht. [met dank aan Hans]
Gitaar: De gitaar die Bob Dylan tijdens de sessies voor Blonde On Blonde bespeelde is bij een veiling verkocht voor 187.000 dollar, zie hier, hier en hier.
De jaren zeventig (van ABBA tot zitkuil) van Wilbert Schreurs: "Bovendien was het denken over popmuziek in de jaren zeventig behoorlijk zwart-wit. Je had 'goede' en 'foute' muziek. Tot de eerste categorie hoorden Pink Floyd, Bob Dylan en John Lennon. Fout, dat waren 'bandjes' als Mud, The Sweet en Middle of the Road." [met dank aan Alja] De jaren zeventig waren zo gek nog niet....


Down In The Groove

Ergens in de tweede helft van de jaren tachtig, nadat ik Dylans muziek ontdekte, begon ik langzaam maar zeker al Dylans albums te kopen. Volgorde waarin die albums werden gekocht werd mede bepaald door de waardering die de albums kregen in de enkele boeken die ik over Dylans muziek gelezen had. Down In The Groove is het album dat als laatste een plek in mijn muziekkast vond. Het was een verjaardagscadeau.
Is Down In The Groove echt zo slecht als vaak beweerd wordt? Ik heb de laatste weken een aantal malen naar het album geluisterd nadat ik de plaat maanden genegeerd had. De conclusie is simpel: Down In The Groove is helemaal niet zo slecht als vaak beweerd wordt, maar ik kan ook niet met droge ogen beweren dat het album tot het beste hoort dat Dylan opgenomen heeft.
Down In The Groove werd tussen augustus 1986 en juni 1987 opgenomen in verschillende studio's met verschillende bands. Daar ligt waarschijnlijk het eerste probleem: de songs op Down In The Groove vormen geen geheel. Om het negatieve te benadrukken: het is eerder een verzameling songs dan een album. Het lijkt of de gedachte achter het album tijdens de opnamen met Dylan aan de haal is gegaan.
De gedachte achter Down In The Groove is volgens mij niet anders dan de gedachte achter bijvoorbeeld Good As I Been To You of Shadows In The Night: het vangen van een tijdgeest, of nog korter: nostalgie. In het geval van Down In The Groove gaat het om de jaren vijftig, rock 'n roll. De geest van Buddy Holly en van Elvis Presley hadden in de groeven van Down In The Groove geëtst moeten worden. Denk het dameskoortje in "Ugliest Girl In The World" weg en de geest van de rock 'n rol is er.
Als je kunt accepteren dat Down In The Groove (deels) nostalgie naar de rock 'n roll van de jaren vijftig is, dan hoor je het niet alleen in "Ugliest Girl In The World", maar ook in "Let's Stick Together", "Sally Sue Brown", "Had A Dream About You Baby" en "Silvio". Dat zijn vijf van de tien songs op Down In The Groove, de helft van de plaat.
De overige vijf songs: "When Did You Leave Heaven" had prima kunnen werken als een ballad op een rock 'n roll-plaat, alleen door de muziek zoals gespeeld op Down In The Groove komt dat onvoldoende tot z'n recht, helaas. Dan staat er op kant A ook nog "Death Is Not The End", een overblijfsel van het album Infidels (1983), an sich een oké-nummer, maar op Down In The Groove enigszins misplaatst.
Dan hebben we nog de laatste drie songs op kant B:
"Ninety Miles An Hour" klinkt wel weer jaren vijftig, maar geen rock 'n roll. "Shenandoah" is naar mijn smaak toch wel een (maar zeker niet het enige) van de hoogtepunten op Down In The Groove. Doordat "Ninety Miles An Hour" als een soort buffer tussen de rock 'n roll-songs en dit ergens tussen folk en gospel zwevende "Shenandoah" zit, past dit nummer helemaal op deze plaat, op deze plek. "Shenandoah" is een van de redenen om Down In The Groove te kopen.
De plaat sluit af met "Rank Strangers To Me", een prima nummer in een prima uitvoering. Geen grootse opname, naar mijn smaak, maar zeker wel aangenaam. De echo had iets minder gemogen, het is bijna alsof Dylan een duet met zichzelf zingt.
Tot zover de songs.
Opvallend aan Down In The Groove is de aanwezigheid van Grateful Dead. Starend naar het label van de elpee zie je dat Bob Dylan zowel "Ugliest Girl In The World" als "Silvio" samen met Robert Hunter - de tekstschrijver van Grateful Dead - schreef en op "Silvio" zingen Grateful Dead-leden Jerry Garcia, Bob Weir en Brent Mydland mee.
Dit zijn overigens niet de enige bekende namen op Down In The Groove. Verder spelen onder andere de volgende muzikanten mee: Mark Knopfler, Eric Clapton, Ron Wood en Clydie King. Doet het er eigenlijk toe? Het bewijst ook dat bekende gastmuzikanten geen garantie voor een commercieel succes zijn. Daarin schuilt mogelijk de tweede tekortkoming van Down In The Groove: door de grote verscheidenheid aan muzikanten (en ego's??) is het geen echt album geworden. Ik denk dat het een veel beter album was geworden wanneer Dylan met een kleine, vaste band een studio in was gedoken en in een handvol sessies de songs had opgenomen. Als een garageband.

Down In The Groove verscheen in mei 1988 en is nooit veel verkocht. Ergens eind jaren negentig kocht ik Down In The Groove op vinyl, een eerste Nederlandse persing, uit 1988 dus, nog steeds in het plastic. Bij mijn weten is Down In The Groove na die eerste persing nooit meer opnieuw geperst.

In Argentinië kwam Down In The Groove aanvankelijk in een iets andere versie op de markt. Ik ben de gelukkige eigenaar van een Argentijnse Down In The Groove. Naar mijn gevoel ligt die Argentijnse Down In The Groove dichter bij het album dat Bob Dylan aanvankelijk voor ogen had, dan de plaat die het uiteindelijk is geworden. Dat komt vooral door de aanwezigheid van "Got Love If You Want It", een nummer dat perfect past in mijn Down In The Groove-als-rock-'n-roll-plaat-theorie, en de afwezigheid van "Death Is Not The End". Wat voor "Got Love If You Want It" geldt, geldt overigens ook voor "The Usual".
In die Argentijnse persing zit meer een flow dan in de Down In The Groove die we sinds 1988 kennen. Die Argentijnse tracklist zorgt wel voor een geheel, een album. Ook "When Did You Leave Heaven" (op de Argentijnse plaat met minder echo??) past ineens in het geheel, in Dylans poging om zijn jonge rock 'n roll-jaren opnieuw te beleven.
Zoals er dit jaar bij Record Store Day een herpersing van de oorspronkelijke editie van de testpersing van Blood On The Tracks op de markt komt, zo mag er op een toekomstige Record Store Day wel een herpersing van de Argentijnse Down In The Groove uitgebracht worden. Dit is de Down In The Groove die Dylan-liefhebbers ook moeten kunnen horen.

Kant A:
1. "Let's Stick Together"
2. "When Did You Leave Heaven"
3. "Got Love If You Want It"
4. "Ninety Miles An Hour"
5. "Sally Sue Brown"

Kant B:
1. "Ugliest Girl In The World"
2. "Silvio"
3. "The Usual"
4. "Shenandoah"
5. "Rank Strangers To Me"


aantekening #7011

Eind 1973 bracht CBS, tegen de zin van Bob Dylan, het album Dylan op de markt. Aangenomen wordt dat CBS dit deed om Dylan een hak te zetten nadat hij de platenmaatschappij had ingeruild voor Asylum waar hij vervolgens Planet Waves en Before The Flood uitbracht. Dylan is een album vol outtakes van de opnamesessies voor de albums Self Portrait en New Morning. Er staan nummers op als "Lily Of The West" en "A Fool Such As I".
Het album werd in Amerika nooit op cd uitgebracht, in Europa wel, in 1990. Het album krijgt dan een nieuwe titel. Op de cd staat de titel: Bob Dylan ( A Fool Such As I).
Ik heb me vaak afgevraagd waarom er voor deze nieuwe titel gekozen is. Ik denk dat het is gedaan om verwarring met Dylans debuut - Bob Dylan geheten - te voorkomen en omdat "A Fool Such As I" het nummer van dit album is dat op single is verschenen.

Op 12 april 1974 opende Oscar Harris een nieuwe platenzaak aan de Ceintuurbaan in Amsterdam: Unico. Om de opening van de nieuwe zaak extra feestelijk te laten zijn, worden een aantal albums extreem goedkoop te koop aangeboden. Zo is bijvoorbeeld Quadrophenia van The Who te koop voor slechts fl. 15,90 in plaats van voor de gebruikelijke prijs van 30 gulden en is Bob Dylans album Dylan in prijs verlaagd van fl. 17,90 voor slechts fl. 9,90.
Het vreemde is dat het album Dylan in de advertentie van Unico in Parool van 11 april 1974 de titel A Fool Such As I heeft gekregen, dat is 16 jaar voor CBS deze titel op de cd-versie van dit album plakte!

~ * ~ * ~ * ~

Ian McLagan was de toetsenist tijdens Bob Dylans Europese tournee van 1984. In Ian McLagans boek All The Rage staat een aardig stukje over een shirt. 
McLagan: 
"'Hey, I like your shirt.' He [Dylan] was pointing at me. This was my chance to show solidarity with my hero. 
'Would you like it? It's yours,' I said, unbuttoning it and handing it to him."

Goed, Ian McLagan geeft dus zijn shirt aan Bob Dylan. Iets verderop in hetzelfde boek:

"Bob never wore my shirt again after that night in Verona, but for some reason he kept it with him, and carried it over his shoulder every day as he walked to the bus and to the plane."

McLagan heeft het hier over het eerste concert van de tournee, dus het eerste van twee concerten in Verona. Het concert van 28 mei. Starend naar foto's van dat concert, bijvoorbeeld de twee in het fotoboek It Ain't Me, Babe; Impressions of the European tour '84, zie ik dat Bob Dylan een wit t-shirt en een leren jas draagt. Zou het kunnen zijn dat McLagan zich vergist?

Nog iets verder in All The Rage:

"It was odd, but the following year I saw a photograph of him wearing it on the back cover of his next album, Empire Burlesque."

Oké, wie dus wil weten welk shirt McLagan aan Bob Dylan gaf, moet even Empire Burlesque uit de kast pakken. (Ik ben er niet trots op, maar ik moet bekennen dat ik dat gedaan heb...)

Ben ik over bovenstaande iets over de muziek te weten gekomen? Nee, natuurlijk niet, maar ik heb nu wel zin om naar opnamen van tournee 1984 te luisteren.
Ook een verhaal over een shirt is ergens goed voor.

~ * ~ * ~ * ~

De vier uur durende documentaire Long Strange Trip is een uitstekende film over Grateful Dead die ik met veel plezier heb bekeken. Ik had verwacht dat in de vier uur die de film duurt er wel een paar minuten aandacht zou zijn voor de tour van Grateful Dead met Bob Dylan. Niet dus. Bob Dylan komt in deze film niet voorbij. 
Het enige Dylan-tintje in deze film is een paar seconden film van The Jerry Garcia Band die "Tangled Up In Blue" speelt.

~ * ~ * ~ * ~

Nogmaals naar de krant, nogmaals 1974. 
In Parool van 9 september 1974 staat in een kader het volgende: "Bij een bepaalde groep van luisteraars zal de laatste langspeelplaat van Bob Dylan leiden tot het verlangen een stichting 'Jeugdsentiment de Jaren Zestig' op te richten."
Dit is, aldus de krant de "stelling bij het proefschrift van dr F.C. Schüller".
Sinds ik hier vanmiddag op stuitte vraag ik me af of dit echt is, of een grap. Nu zoveel uur later weet ik het nog niet.
Laat ik er voor de grap van uit gaan dat dit echt is, dan zit ik gelijk met een vraag: wat is het onderwerp van het proefschrift van dr F.C. Schüller?
Toen dit in de krant verscheen was Dylans laatste langspeelplaat Before The Flood. Dat is niet een album dat ik gelijk associeer met jeugdsentiment en de jaren zestig. Toch denk ik te weten waar de associatie tussen Before The Flood en het sentiment naar de jaren zestig zoals gevangen in de stelling van dr F.C. Schüller, vandaan komt. Before The Flood werd door de platenmaatschappij en / of de distributeur (Asylum en Negram) aan de man gebracht als "een soort Greatest Hits live". Veel recensenten van het album verwijzen dan ook naar het hoge aantal bekende nummers, met name uit de jaren zestig, in een nieuw jasje op dit album. De stelling zoals dr F.C. Schüller die moest verdedigen lijkt hier naar te verwijzen.

~ * ~ * ~ * ~

Vandaag 97 jaar geleden werd Jack Kerouac geboren. Kerouac is de schrijver van onder andere On The Road, Mexico City Blues en Desolation Angels
De boeken van Jack Kerouac hebben een grote invloed gehad op het schrijven van Bob Dylan. Met name in Desolation Angels zijn een aantal zinnen te vinden die een echo in een song van Bob Dylan hebben gekregen. Sinds enkele jaren staat op de achterzijde van nieuwe edities van On The Road een aanprijzing van Bob Dylan: "It changed my life like it changed everyone else's".


Twee boeken

Wanneer ik speur naar informatie over Bob Dylan op het internet stuit ik regelmatig op artikelen waar ik niet naar zocht, maar waar ik wel door gefascineerd raak.
In Nieuwsblad van het Noorden van 9 augustus 1974 staat een door Everhard Huizing geschreven recensie van twee boeken: Ringolevio van Emmett Grogan en De Zachte Machine van William Burroughs.
In die recensie schrijft Huizing: "Voor wie geïnteresseerd is in de 'andere' geschiedenis, met namen als Timothy Leary, Bob Dylan, de Black Panthers, Janis Joplin en anderen is Ringolevio (...) de moeite van het kopen waard." Ik vraag me af of in deze zin de titel Ringolevio vervangen kan worden door die andere titel, De Zachte Machine. Ik denk het wel, hoewel het boek van William Burroughs een heel ander boek is dan die van Emmett Grogan.
Met dank aan Emmett Grogan kunnen wij sinds jaar en dag luisteren naar een aantal schitterende studio-outtakes van Bob Dylan, daar denk ik aan bij het lezen van de recensie van Everhard Huizing.
Ik denk aan Bob Dylan die zijn album Street Legal opdroeg aan Emmett Grogan. Als je mij niet gelooft, pak de plaat maar uit de kast. Het staat op de achterzijde van de hoes.
Maar bovenal denk ik aan het citaat uit Ringolevio dat Bob Dylan gebruikte voor zijn song "Joey" van het album Desire. Ik schreef daar eerder hier over.
De Zachte Machine is natuurlijk de Nederlandse vertaling van Burroughs' The Soft Machine. Ik ben er van overtuigd dat The Soft Machine van invloed is geweest op Bob Dylan tijdens het schrijven van songs in vooral 1965 en 1966, en tijdens het schrijven van zijn boek Tarantula. Ik heb hier over geschreven in mijn boek Dylan & de Beats.
De Nederlandse vertaling van The Soft Machine die wordt besproken in de recensie in Nieuwsblad van het Noorden van 9 augustus 1974 is gemaakt door Annelies Jorna, de vrouw die ook Bob Dylans Tarantula vertaalde. Dat kan toch geen toeval zijn?
Van zowel Ringolevio als van The Soft Machine zijn er lijntjes te trekken naar Dylans werk. Zonder het te beseffen besprak Everhard Huizing in augustus 1974 twee boeken waarvan ik vind dat iedere Dylanliefhebber er verstandig aan doet om ze te lezen. Dat is wijsheid achteraf, in augustus 1974 was ik één jaar en had ik nog nooit van Emmett Grogan, William Burroughs of Bob Dylan gehoord.


Uit de context #7

"Bob Dylans tournee duurt nog voort en steeds weer dreigen de shows te ontaarden wanneer in extase geraakte fans wild beginnen te doen."
Vrije Stem, 22 april 1974