The Comic Book And Me #36

Het is al weer even geleden (april) dat de laatste aflevering van "The Comic Book And Me" hier verscheen. De hoogste tijd voor een nieuwe aflevering.

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Op de tekening staat een peervormig figuurtje. Op zijn hoofd, net boven zijn zwarte ogen, rust een muts. In zijn handen draagt hij een scherm met het cijfer nul er op (of is het de letter o?). Hij staat op een stapel stenen, zo lijkt het. Naast dit figuurtje zweeft een praatwolkje met de regel "Black is the coloure ...none is the number". Dit doet wel erg denken aan die ene regel uit Bob Dylans "A Hard Rain's A-Gonna Fall": "Where black is the color, where none is the number". O, en het is natuurlijk een nul op dat schermpje, want: "none is the number".
De tekening van het peervormige mannetje is rond 1968 gemaakt door Rick Griffin (1944 - 1991) en te vinden in Zap Comics No. 2. Rick Griffin is de kunstenaar van - naar mijn smaak - misschien wel de mooiste albumcover ooit: Aoxomoxoa van Grateful Dead (zie hier). Ook is hij - en daar zullen Dylan-liefhebbers Griffin van kennen - de kunstenaar verantwoordelijk voor de hoes van Dylan & the Dead.
Griffin heeft vaker aan Bob Dylan gedacht tijdens het tekenen. Een tekening van Rick Griffin met een duidelijke verwijzing naar een bekende foto die Daniel Kramer van Bob Dylan (en Joan Baez) maakte staat hier. Ook maakte Rick Griffin een tekening voor de hoes van het album Down In The Groove, al werd deze tekening (helaas) nooit voor het album gebruikt, zie hier.

In dezelfde aflevering van Zap Comics kwam ik in een verhaal van S. Cuy Wilson nog een tekening tegen van een figuur die mij wel erg aan Bob Dylan anno 1966 deed denken. Of de tekenaar ook Bob Dylan in gedachten had bij het maken van de tekening blijkt niet uit het verhaal. Mogelijk zie ik in dit geval Bob Dylan waar hij helemaal niet is.


The 1966 Live Recordings - een anti-recensie #7

Twee dagen geleden ontving ik van Jimmy een e-mail met de mededeling dat Dylans allerlaatste concert van tour '66 ook het allerbeste concert is. "Tsjongejonge wat is dit goed!" schrijft Jimmy over dit concert en ik ben geneigd hem onmiddellijk te geloven waardoor de drang om een groot aantal cd's ongedraaid in de box te laten zitten en gelijk over te gaan naar het beluisteren van Royal Albert Hall, Londen, 27 mei 1966 nog maar moeilijk te beteugelen is. Het enthousiasme van Jimmy wordt nog eens versterkt door wat Clinton Heylin in Judas! over dit concert schrijft (koop dat boek!).
Maar ik houd me in. Alles op z'n tijd. Ik ben bij Cardiff.
De opname van Cardiff is gemankeerd: alleen van de Hawks-helft van dit concert is er een soundboard-opname.
Dat halve concert zette me aan het denken: het algemene beeld over tournee '66 en de twee concerthelften is dit: in 1966 was het bezoek onder de indruk van het solodeel, maar voor het Hawks-deel haalden ze hun neus op, met scheldpartijen, gesprongen zeepbellen en voortijdig vertrek uit de concertzaal tot gevolg.
In de jaren ná 1966 ontstond steeds meer het beeld dat Dylan zich tijdens het solodeel stierlijk verveelde, er zich vanaf maakte en dat de ware schoonheid van tour '66 in het Hawks-deel te horen is.
In beide verhalen kan ik me niet vinden, geef mij alles maar. Gewoon twee helften.
Dat ontbreekt in Cardiff dus. In Cardiff - voor de oren van nu - is er alleen het Hawks-deel. De Cardiff-cd bevat de mooiste "Leopard-Skin Pill-Box Hat" die ik tot nu toe gehoord heb. Het heeft een aangename swing, meer dan tijdens eerdere concerten. En vooral Richard Manuels pianospel doet het nummer veel goeds.
In Cardiff lijkt niemand te klagen over het volume dat Dylan & the Hawks de zaal in sturen. Klaagt niemand of wil ik het niet horen? Dat laatste.
Wat zegt Dylan nou aan het begin van "Ballad Of A Thin Man"? Het gaat over de piano. Nog een keer luisteren.
En nog steeds geen idee.
Garth Hudsons orgel jaagt jankende spoken tussen Dylans woorden in "Thin Man". Wie niet bang is wordt het alsnog. Mooi, mooi, mooi.
Is er ooit een "Thin Man" tijdens tour '66 niet goed overgekomen?
Na "Thin Man", voor het concert afgesloten kan worden met een rustig begonnen, maar met steeds meer vuur gespeelde "Like A Rolling Stone", komt er toch wat protest, klein protest uit het publiek.
Het protest wordt de mond gesnoerd met muziek, pudding-dikke klanken. Dylan schreeuwt het uit, wie zijn ogen dichtdoet ziet de man op het podium, daar in Cardiff, druk gebaren makend, wijzend en afwisselend triomfantelijke en geërgerde blikken het publiek in werpend.
"Like a complete unknown..."


Bob Dylan – De avond van de Nobelprijs

Bob Dylan – De avond van de Nobelprijs
De Melkweg / Max, zaterdag 10 december 20:00 uur 

Bob Dylan heeft ‘verplichtingen elders,’ maar op 10 december, de avond dat hij de Nobelprijs aangeboden krijgt, is er een feestelijke avond in de Melkweg. Een keur aan Nederlandse dichters en artiesten brengt een eerbetoon aan de grootste singer-songwriter van deze tijd. Naast de originele uitvoeringen staan ook de schitterende vertalingen van Bindervoet & Henkes op het programma. Een gepast feest voor de man die volgens de jury van de Nobelprijs nieuwe poëtische uitingen heeft gecreëerd in de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis.

Met optredens van o.a. Henk Hofstede, Roos Rebergen, Hans Vandenburg, Wouter Planteijdt, Rini Dobbelaar, Jan Eilander, Beatrice van der Poel, Jan O., Coen Bardelmeijer, Bob Fosko, Stella Bergsma, Wilma Bakker, Pierre van Duijl, Friedrich Hlawatsch, Maurits Westerik, Lucretia van der Vloot, Mieke Stemerdink, John Schoorl, Kees ‘t Hart, met het orkest onder leiding van Jan Robijns. Presentatie: Vic van de Reijt en Sjoerd de Jong.

Entree € 19,95 – deuren open 19:00 uur.
https://www.melkweg.nl/nl/agenda/dylan-vic-vd-reijt-10-12-2016/ 
Organisatie Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar i.s.m. The School of Life en NRC Handelsblad

Bij Nijgh & Van Ditmar zijn verschenen:



Kronieken 1                           Liedteksten 1962-1973                      Liedteksten 1974-2001
9789038803920, €19,99        9789038803937, €29,99                    9789038803944 €29,99

The 1966 Live recordings - een anti-recensie #6

Bladerend door een dikke stapel onlangs op de kop getikte oude tijdschriften stuitte ik in Mojo van januari 1995 op een aantal regels van Greil Marcus over zijn muziekvoorkeuren in het jaar 1994. Marcus eindigt zijn stuk met: "(...) the best, Bob Dylan, 'Mr. Tambourine Man', from Leicester '66 (BD bootleg), abysmal live sound suddenly clearing for nine minutes of a performance in which vocals are only roads to harmonica solos, which open into worlds not glimpsed since, except maybe on Everything, All At Once, Forever."
Hoewel ik met het beluisteren van de cd's in The 1966 Live Recordings nog niet in Leicester ben aangekomen, herken ik wel iets van wat Marcus bijna 22 jaar geleden schreef. "a performance in which vocals are only roads to harmonica solos". Geldt dat niet voor zoveel opnames van Dylans solo-sets tijdens tournee 1966? Ik heb het al veel gehoord en ik ben nog lang in Leicester.
Ik ben in Bristol.
Dylans solo-set uit Bristol is te vinden op cd 9 van The 1966 Live Recordings, de nummers op deze cd staan niet in de volgorde waarin ze gespeeld werden. Daar is een goede reden voor. De cd begint met de enige twee songs waar een soundboard-opname van is: "Fourth Time Around" en "Mr. Tambourine Man". Daarna volgens opnamen afkomstig van een audience tape van de overige vijf nummers.
De gebruikte audience tape is - zeker voor de tijd waarin de opnamen werden gemaakt - zeer goed van geluid. En overal op deze cd is de harmonica waar Marcus het begin 1995 over had te horen.

Het Hawks-deels van het concert in Bristol is helemaal afkomstig van een soundboard-opname. Tijdens eerdere concerten leek soms Hudsons orgel en soms Robertsons gitaar erg voor in de mix te zitten. Op de Bristol-opname is - zonder dat dit ten koste gaat van het orgel of de gitaar van Robertson - Richard Manuels pianospel erg goed te horen. Op nog geen opname in deze box was die piano zo goed te horen. 
Geen idee of het een bewuste keuze is geweest, maar het bevalt me wel die verschillen in de mixen op de cd's in The 1966 Live Recordings.
Luister bijvoorbeeld eens goed naar het huppelen van Manuels piano in "Leopard-Skin Pill-Box Hat" en de subtiele pianoriedeltjes rond Dylans zang in "One Too Many Mornings". Helaas ontbreekt het begin van "One Too Many Mornings" op deze opname.
Tussen "One Too Many Mornings" en "Ballad Of A Thin Man" laat het publiek voor het eerst echt - in negatieve zin - van zich horen.
"Ballad Of A Thin Man" lijkt langzamer dan tijdens eerdere concerten te starten. Met "Ballad Of A Thin Man" is het concert al weer bijna voorbij, alleen "Like A Rolling Stone" volgt dan nog.
En ik heb nog niks geschreven over bijvoorbeeld "Tell Me, Momma" of "Just Like Tom Thumb's Blues", om nog maar te zwijgen over de nummers uit Dylans solo-set. Dat gaat me vandaag ook niet meer lukken, helaas.
En dan helemaal aan het eind, na een vlammende, rammelende alles verslindende "Like A Rolling Stone" komen er geen klachten meer uit het publiek. Er klinkt geklap en zelfs een wanhopige roep om meer.
Het was goed om voor even in Bristol te zijn.

elders: Dylan op de brug bij Bristol, zie hier.

Dylan kort #1188

De Bindervoet & Henkes-vertalingen zijn - zoals ik al eerder meldde - opnieuw uitgegeven. Beide boeken hebben een nieuwe coverfoto gekregen. De foto voor het eerste deel (1962 - 1973) is goed gekozen, zie hier. De foto voor het tweede deel is naar mijn smaak minder goed gekozen aangezien het gaat om een foto uit 1966 terwijl het boek de periode 1974 - 2001 beslaat, zie hier.
Naast deze twee delen zal er in februari een derde deel - de periode 2002 - 2012 - verschijnen, zie hier. [met dank aan Tjeerd]
Nobelprijs: alternatieve dankwoorden in Leiden op 10 december, zie hier.

The 1966 Live Recordings - een anti-recensie #5

In de vorige aflevering van deze serie had ik het over een stukje film. Dat stukje film heb ik inmiddels gevonden. Het gaat om het eind van de film I'm Not There, zie hier. Nu ik dat stukje film weer zie vraag ik me sterk af of dit Dublin is.

Goed, cd 7: het eerste deel van Belfast 6 mei 1966. "It's All Over Now, Baby Blue" ontbreekt. Vreemd. Het publiek klinkt zo beleefd op deze opname. Netjes klappen wanneer een nummer voorbij is. Hoe zag dat er uit? Op 1 oktober 2015 zond ene Leslie een foto van Dylans optreden (met Hawks) in Belfast in 1966 via twitter de wereld in. (zie hier)
Voor het verschijnen van The 1966 Live Recordings circuleerde niks, met uitzondering van "I Don't Believe You", van het concert in Belfast onder verzamelaars. "I Don't Believe You" werd in 1985 op Biograph uitgebracht. En zoals bij iedere versie van "Mr. Tambourine Man" in deze box die ik tot nog toe gehoord heb, vind ik de harmonicasolo briljant.

Het Hawks-deel van het concert in Belfast (cd 8) begint met een vlotte "Tell Me Momma". Bij alle nummers in het tweede van het concert in Belfast lijkt het tempo hoger te liggen dan in bijvoorbeeld Dublin.
Let even op de paar korte solostukjes van Robbie Robertson (hoge tonen) in "Tell Me Momma", dit is nieuw. Hudsons orgel lijkt in de eerste twee nummers niet tot nauwelijks aanwezig. Pas in "Baby Let Me Follow You Down" wordt het orgel echt hoorbaar.
Geen sprookje over de schilder Tom Thumb in Belfast, of is Dylans inleiding tot "Just Like Tom Thumb's Blues" voor deze boxset van de opname geknipt? Lijkt me niet waarschijnlijk aangezien op een aantal andere opnamen het sprookje wel te horen is.
In "One Too Many Mornings" wordt het volume van Hudsons orgel flink opgeschroefd. Wat kan die man toch spelen, heerlijk.
Ik heb het al vaker opgeschreven en ik schrijf het nogmaals op: het gaat er niet alleen om wat Dylan zingt, maar vooral ook hoe Dylan het zingt. Met zijn stem, met zijn accenten vertelt hij wel welke woorden vandaag de aandacht verdienen. In Belfast ging dat ongeveer zo:

You hand in your money 
to go watch the géék
Who suddenly walks up to you 
when he hears you speak
Saying, “How does it feel t
be such a freak?”
And you say, “Impossible” as he hands you a bone

You know something is happening
But you just don’t know what it is
Do you, Mister Jones?

En dan volgt alleen nog "Like A Rolling Stone", dat Bob Dylan aan de Taj Mahal opdraagt. 
Na het eerdere gemor vanuit het publiek wordt "Like A Rolling Stone" verrassend genoeg met gejuich ontvangen.


Dylan kort #1187

Op 2 december verschijnt niet alleen The Real Royal Albert Hall 1966 Concert - een 'los' album uit de boxset The 1966 Live Recordings, maar ook de dubbelelpee Live in Sydney 1966, zie hier.
Judas! het nieuwe boek van Clinton Heylin lijkt maar niet in Nederland leverbaar te zijn (behalve dan vorig weekend op de platenbeurs in Utrecht en voor een belachelijk hoge prijs via een derde partij op bol.com). Wie dit boek - en het is een aanrader - wil kopen is dus aangewezen op bijvoorbeeld Amazon. Zie ook hier.

Dylan kort #1186 [2 zaken]

Dylans Nobel-lezing wordt mogelijk een concert in het voorjaar, zie hier. Ik voorzie een (korte) Europese tournee, met een beetje mazzel inclusief 1 of meerdere concerten in Nederland.
De releasedatum van The Real Royal Albert Hall 1966 Concert is verschoven van 25 november naar 2 december in verband met productieproblemen.



The 1966 Live Recordings - een anti-recensie #4

Op cd's 5 en 6 staan de opnamen van Dylans concert in Dublin. 5 mei 1966 was dat. In mijn achterhoofd spookt het 'feitje' dat er ergens in een film een paar seconden beeld zitten van een mondharmonica spelende Bob Dylan, die beelden zouden in Dublin in 1966 gemaakt zijn. Hoezeer ik ook peins, ik kan niet bedenken om welke film het gaat (en of het überhaupt wel klopt).

Twee cd's voor 1 concert: het solodeel van voor de pauze op een cd, het tweede deel van het concert, het deel met the Hawks en de weerstand uit het publiek op een tweede cd. Ik las afgelopen week ergens het commentaar dat alle muziek in The 1966 Live Recordings makkelijk op minder dan 36 cd's had gepast. Dat klopt, gezien de speelduur van de cd's, maar dan hadden er delen van verschillende concerten op één cd gestaan. Dan zou een cd bijvoorbeeld beginnen met opnamen uit Melbourne en eindigen met een deel van de opnamen uit Kopenhagen. Ik heb het liever zoals het nu is: ieder concert een eigen cd of set van 2 cd's.

Met ieder nieuw concert lijken Dylan en the Hawks beter op elkaar ingespeeld. "Tell Me Momma" schokschouderde in Dublin in het juiste ritme. Heerlijke versie. In de mix is Hudsons orgel dieper weggestopt dan op de voorgaande cd's van The 1966 Live Recordings, met als grote uitzondering "Ballad Of A Thin Man". Dat was George D. Hodnett (Irish Times, 6 mei 1966) ook al opgevallen: "in 'Ballad of the Lampshade' [sic] Dylan took over the piano. Here the backing-group (piano, drums, electric organ, two guitars) were quite good, the organ 'remarks' being notable, though most of the group-numbers were rather a blur. Also, there was some over-amplification." Doordat Hudsons orgel wat dieper in de mix ligt komt Robertsons gitaar beter tot z'n recht. (Luister maar naar bijvoorbeeld "Baby Let Me Follow You Down" en de spetterende solo in "Just Like Tom Thumb's Blues".)

Natuurlijk moet ik nog even wijzen op de harmonica-solo tijdens en vooral aan het eind van "Mr. Tambourine Man". Het gaat maar door en door en biedt mogelijkheden om je als luisteraar volledig in te verliezen.
En er zijn in ieder geval nog twee opmerkelijke zaken aan deze opnamen / dit concert die ik wil vermelden: de opname van "Visions Of Johanna" mist het laatste stukje - en daarmee de reactie van het publiek - en tegen het eind van "I Don't Believe You" stopt Dylan ineens voortijdig met zingen. Reden onbekend.