A zwart, E wit, I rood: Series Of Dreams

Ik weet niet precies hoe lang het geleden was dat ik de videoclip van "Series Of Dreams" voor het laatst zag, maar het was in ieder geval zo lang geleden dat ik inmiddels veel van de voorgeschotelde beelden was vergeten. Ik wist nog dat de schrijvers Jack Kerouac, Allen Ginsberg en Arthur Rimbaud in deze videoclip voorbij flitsen, maar dat ook Dylan Thomas in deze clip zit was ik vergeten. Het viel me net op toen ik die beelden voor het eerst in lange tijd weer zag.
Bob Dylan zegt al sinds jaar dag tegen wie het maar wil horen dat zijn gekozen achternaam geen verwijzing naar of eerbetoon aan de dichter Dylan Thomas is (en toch blijft die aanname Bob Dylan achtervolgen).
Wat doet Dylan Thomas in de videoclip van "Series Of Dreams"? Is het een poging de mythe in stand te houden? Ik weet het niet.

De aanwezigheid van de Beat-schrijvers Jack Kerouac en Allen Ginsberg in de videoclip voor "Series Of Dreams" is niet vreemd. Het is geen geheim dat de werken van beide mannen indruk maakten op een jonge Bob Dylan (en nog steeds doen). De laatste anderhalf, twee jaar ben ik me meer dan ooit bewust van de impact van boeken als On The Road en Howl op het denken en schrijven van Bob Dylan om de eenvoudige reden dat ik me sinds anderhalf à twee jaar intensief bezighoud met de invloed van de werken van de Beats op Bob Dylan. Over een tijdje zal al dat 'bezig houden met' resulteren in boek over dit onderwerp.
Gek genoeg realiseerde ik me vanavond bij het zien van de videoclip pas dat ook in "Series Of Dreams" - zoals bij meer songs in Bob Dylans oeuvre het geval is -  mogelijk een echo te vinden is van een titel van Jack Kerouac: Book Of Dreams.
Nou denk ik dat er bij de echo Book Of Dreams - "Series Of Dreams" - in tegenstelling tot enkele andere echo's - veel eerder sprake is van een gelukkig toeval dan van een bewuste verwijzing van Bob Dylan naar Jack Kerouac, maar dit terzijde, want ook hier wilde ik het eigenlijk niet over hebben.

Arthur Rimbaud, dáár wilde ik het over hebben. En niet zomaar Arthur Rimbaud, maar het gedicht "Voyelles" uit 1871 van Rimbaud.
Wat ik compleet vergeten was is dat er in de videoclip van "Series Of Dreams" een verwijzing zit naar de eerste regel van het gedicht "Voyelles" van Rimbaud. Toen ik die clip net voor het eerst in lange tijd weer zag wist ik niet alleen gelijk weer dat die verwijzing naar dat gedicht van Rimbaud in die clip is gestopt, maar vond ik het vooral ook ongelooflijk stom van mezelf dat ik helemaal vergeten was dat die verwijzing daar te vinden is.
Heel stom.

Een aantal maanden geleden vroeg een jongeman mijn hulp. Hij moest voor een schoolopdracht een stuk schrijven over de invloed van Arthur Rimbaud op Bob Dylan. Natuurlijk wilde ik hem helpen en stuurde ik hem een lijst met de verwijzingen naar Rimbauds schrijven in Bob Dylans werk op, maar ik vergat "Voyelles" en "Series Of Dreams".
En nu kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Hoe kon ik dat nou vergeten?
Ik hoop dat de docent van die jongen niks weet van die verwijzing naar "Voyelles" in de videoclip van "Series Of Dreams" zodat mijn falen geen negatieve invloed heeft op het cijfer dat de jongeman krijgt.

Arthur Rimbaud schreef "Voyelles" in 1871. De eerste regel van dit gedicht luidt: "A noir, E blanc, I rouge, U vert, O blue: voyelles". Bob Dylan zal dit gedicht eind jaren 50, begin jaren 60 voor het eerst hebben gelezen in de Engelse vertaling van Louise Varèse in de bloemlezing An Anthology Of French Poetry From Nerval To Valery In English Translation. In de vertaling van Varèse draagt dit gedicht de titel "Vowels" en luidt de eerste regel: "A black, E white, I red, U green, O blue". Het is deze regel, dit kleuren geven aan klanken, wat in de videoclip van "Series Of Dreams", helemaal tegen het eind, rond 4:10 getoond wordt.
En ik was het vergeten.


Dylan kort #1205

“I’m writing, blind with tears of rage.”
- Adrienne Rich -

Peter Dejaegher: "Lessen in Dylan (13)", zie hier.
"Van Dylan tot The Eagles": 18 maart in Boxtel, 29 april in Schijndel, zie hier.
Luistercafé Bob Dylan: 3 maart in Veghel, zie hier.
PVV-er kaapt Dylan: 'Concentratie! De Rolling Thunder Revue komt er weer aan!', zie hier. Ik walg van het idee dat zo'n vent voor zijn verachtelijke gedachtegoed Dylan kaapt.
Muziekweb: De mooiste teksten van Dylan, zie hier.
Debutantenbal: 18 maar, "Literatuur is... Bob Dylan", zie hier.

Dylan kort #1204

Vergeet niet naar "My One And Only Love" hieronder te beluisteren.
Rolling Stone bestaat 50 jaar en dat wordt gevierd met een uitvoerig stuk over de vele Dylan-interviews in dit blad, zie hier. [met dank aan Theo]
"With God On Our Side": Drie dagen geleden schreef ik over een door Hugo Raes gemaakte vertaling van "With God On Our Side". Toen ik dat schreef had ik in mijn hoof zitten dat dit de derde bij mij bekende Nederlandse vertaling van dit nummer is. Naast deze vertaling ken ik de vertaling van S. Kapteijn die in februari 1966 in Katholieke Illustratie werd gepubliceerd en de vertaling van Bindervoet en Henkes.
Gisteren, bij het ordenen en opruimen van de vele documenten op mijn computer, vond ik een scan van een blaadje dat ik enkele jaren geleden vond in een grote map met artikelen uit de jaren 1965 en 1966. Op dat blaadje staat een vierde vertaling van "With God On Our Side" (zie onderaan dit bericht).
Dylan tibute op 24 maart in de Mariakerk in Boer, zie hier.
cover: Helge speelt "Only A Hobo", zie hier.
Koop eens een Dylan voor aan de wand, nog 3 dagen kan er geboden worden, zie hier.
HP / De Tijd "De iconische singer-songwriter Bob Dylan moet het doen met 1.389.374 mijl, het equivalent van bijna 56 keer rond de aardkloot." Het hele verhaal staat hier.
Trouw: "Het antwoord is Bob Dylan (BD). Het gaat namelijk om de uitreiking van de Nobelprijzen, en de initialen zijn van de overige winnaars." Het hele verhaal staat hier.


My One And Only Love van Triplicate

The 1966 Live Recordings - een anti-recensie #17 [The Real Royal Albert Hall 1966 Concert!]

Voor ik luister naar cd 28 en 29 van The 1966 Live Recordings heb ik al veelvuldig gehoord dat de opname van Bob Dylans concert in de Royal Albert Hall op 26 mei 1966 een hoogtepunt is van die box. Die Albert Hall-opname staat niet alleen op cd 28 en 29 van The 1966 Live Recordings, maar is ook als zelfstandige release onder de titel The Real Royal Albert Hall 1966 Concert! op cd en elpee uitgegeven.
Van dit concert krijgen we geen Richard Alderson-opname, maar een door Mike Claydon gemaakte opname, in stereo. Deze opname is voor deze box gemixt door Chris Shaw. Dat lijkt positief, maar dat hoeft niet te kloppen. De opname heeft een prima geluidskwaliteit, maar op een wat vreemde, soms storende manier is de ruimte, de hal waar de opname is gemaakt hoorbaar. Verderop meer over de geluidskwaliteit van deze opname.

Ik luister nu naar Dylans eerste avond in de Albert Hall – er volgde een tweede concert op de 27ste – en ik schrik. Opener “She Belongs To Me” verraadt dat Bob Dylan die avond in Londen haast had, grote haast. Hij gaat sneller dan ooit door zijn solo-set, zo lijkt het. Ik wil “rustig nou” tegen de stereo-installatie fluisteren, maar wat heeft het voor zin? En ook “Fourth Time Around” gaat gewoon te vlot voorbij naar mijn smaak. Waar is nou die beloofde schoonheid van dit concert? Begon ik met te hoge verwachtingen aan het luisteren en krijg ik daarom nu niet de schoonheid waarop ik hoopte te horen?
Voor het derde nummer, “Visions Of Johanna”, gaat het tempo niet zozeer omlaag, maar lijkt Bob Dylan wel meer aandacht voor de muziek te hebben dan tijdens de eerste twee nummers. Hij zingt zorgvuldig, dat is altijd goed. Het is een mooie, gedreven “Visions”, niet de mooiste van tournee 1966, maar zeker wel goed.
Het is opvallend hoe vlot, hoe strak de solo-set verloopt. Zeker wanneer je bedenkt dat de solo-set tijdens het vorige concert – het concert in Parijs – mede door het steeds moeten stemmen van de gitaar, de meest chaotische set van de hele tour opleverde. Luisterend naar dit concert ontkom ik niet aan de indruk dat dit een reactie op Parijs is. Alsof Dylan na Parijs dacht “dit nooit meer” en in Londen de daad op de gedachte afstemde.
Dylan stoomt maar door. Na “It’s All Over Now, Baby Blue” volgt “Desolation Row”. Er wordt geen woord tegen het publiek gesproken. Vlak voor Dylan de eerste regel van “Desolation Row” begint te zingen is een wat vreemd riedeltje van zijn gitaar te horen. Ondanks het hoge tempo speelt Bob Dylan goed gitaar vanavond. Beter dan tijdens een aantal voorgaande concerten. Komt dit mogelijk mede door de grote focus ontstaan door de behoefte geen herhaling van Parijs te krijgen? Het is allemaal speculatie van mijn kant, maar dit is wel wat ik hoor in deze opnamen.
Nog een uitwas van de haast: het harmonicaspel blijft beperkt tot een minimum.
Na “Desolation Row” moet Dylan zijn gitaar toch stemmen. Dat geeft hem gelijk de kans voor het eerst iets tegen het publiek te zeggen: “My electric guitar never goes out of tune”. De grap komt niet over, het publiek in de Albert Hall blijft stil.
En dan lijkt Bob Dylan met “Just Like A Woman” voor het eerst de behoefte om haast te maken even kwijt te zijn. Het klinkt nog net niet bedachtzaam zoals tijdens de mooiste versies van “Just Like A Woman” tijdens tournee 1966, maar het schurkt er zeker tegenaan. Luister naar hoe hij “I was hungry and it was your world” zingt, betekenis geeft door de intonatie van de woorden.
Bij “Mr. Tambourine Man” kruipt de haast weer door Dylans aderen, zo lijkt het. Hij neemt nog wel de tijd om wat uitvoeriger op zijn harmonica te spelen. Heerlijk spel.
Het is een goede solo-set, maar niet groots.

De opname van de Hawks-set begint met het stemmen van de instrumenten, hebben we dat al eerder gehoord in The 1966 Live Recordings? Volgens mij niet.
De start is gelijk goed: de stoom slaat van opener “Tell Me, Momma”. Maakte Dylan tijdens zijn solo-set haast om het Hawks-deel te kunnen beginnen? Mogelijk. Hoeveel verschillende setjes songtekst voor “Tell Me, Momma” had Bob Dylan tijdens tournee 1966 bij zich? Het lijkt wel of dit nummer tijdens ieder concert deels een andere tekst heeft gekregen.
Robbie Robertson staat op scherp in de Albert Hall.
Voor “I Don’t Believe You” zegt Dylan: “This is an old song. I like all my old songs… It used to be like that, but now it goes like this. ‘The Times They Are A-Changin’’ influenced this song.” Met die verwijzing naar “The Times They Are A-Changin’” lijkt Bob Dylan de zaak op scherp te willen zetten. Alsof hij de ‘klagende folkies’ precies aanwijst waarover ze vanavond kunnen klagen.
En dan knalt “I Don’t Believe You” als punk avant la lettre door de Albert Hall. Wie nu nog denkt dat de folk-Dylan terug komt en de band zal weg sturen moet wel een enorme plaat voor zijn kop hebben.
Is het publiek geschrokken? Overdonderd? Ze klappen beleefd.
Als een stoomwals op drift denderen Dylan en de Hawks door met “Baby, Let Me Follow You Down”. Ooit was dat een folksong, nu is het ‘t nummer dat je tegen de rugleuning van je stoel blaast.
En toch geniet ik niet volop. Het luistergenot wordt enigszins verstoord door het wat blikkerige geluid, de ‘digitale’ ruis die in de opname terecht is gekomen, waarschijnlijk door het vele gesleutel met allerlei ‘geluid-verbeterende programma’s’. Waarom heeft Sony er niet voor gekozen om de Richard Alderson-opname van dit concert (ook) in The 1966 Live Recordings te stoppen? Afgaande op de andere opnamen in deze box ga ik er van uit dat die Alderson-opname een stuk aangenamer luistert dan de Mike Claydon-opnam / Chris Shaw-mix die we nu hebben gekregen.
Na “Baby Let Me Follow you Down” volgt het eerste gemopper uit het publiek. Bob Dylan reageert met: “These are all protestsongs, now come on. This is not British music, it’s American music.”
Een stevige “Just Like Tom Thumb’s Blues” volgt. Ook tijdens het tweede deel van het concert lijkt Dylan haast te hebben. De muziek tijdens het tweede deel van dit concert is vooral overdonderend (en daarmee nog niet per se goed).
Voor Bob Dylan en The Hawks aan “Leopard-Skin Pill-Box Hat” kunnen beginnen moppert het publiek weer wat. “Are you talking to me?” vraagt Dylan. Of er nog een antwoord komt, maakt de opname niet duidelijk. Ook tijdens “Leopard-Skin Pill-Box Hat” ligt het tempo vrij hoog waardoor die heerlijke swing die dit nummer soms kan hebben verloren gaat. Mooi pianospel van Richard Manuel.
Het eerste moment waarop Bob Dylan en The Hawks tijdens dit concert echt goed spelen komt tijdens het eerste deel van “One Too Many Mornings”. Het is een rauwe, harde versie van dit nummer met een aantal wat rustiger gespeelde momenten.
Tijdens de inleiding van “Ballad Of A Thin Man” legt Robertson een aantal heerlijke tonen over Dylans pianospel (in dit stukje is helaas ook goed de ‘digitale’ ruis waarover ik eerder schreef te horen). Dit keer geen haast. Dylan en The Hawks nemen de tijd om “Ballad Of A Thin Man” te spelen. Waar nodig past Dylan de tekst van “Ballad Of A Thin Man” aan om zo het mopperende publiek toe te spreken.
Bob Dylan draagt afsluiter “Like A Rolling Stone” op aan de Taj Mahal. Tijdens dit nummer is voor het eerst het orgelspel van Garth Hudson goed hoorbaar.

Hoewel ik het Hawks-deel van dit concert beter vind dat Dylans solo-set, vind ik het hele eerste concert in de Royal Albert Hall te Londen verre van groots. Er is geen moment geweest dat ik tijdens het luisteren naar het puntje van mijn stoel werd gedreven, iets wat tijdens het beluisteren van enkele andere concerten van tournee 1966 wel gebeurde. Het lijkt wel of Bob Dylan niet de focus had die hij tijdens eerdere concerten wel had. Daarbij is de opname van Mike Claydon van dit concert deels kapot gemaakt door een “schuifjes-schuiver” in een poging de geluidskwaliteit van de opname te verfraaien.



De hoezen van de cd-versie en de elpee-persing van The Real Royal Albert Hall 1966 Concert! wijken nogal van elkaar af, zoals uit bovenstaande afbeelding blijkt.

Dylan kort #1203

30 oktober 2016: Een mooie versie van "Pay In Blood", luister hier. [met dank aan Hilda]
The Lyrics since 1962: Dit boek kan momenteel bij bol voor een gereduceerde prijs gekocht worden, zie hier. [met dank aan Frans]
Huub Mous: "Winterlude" is de titel van het bericht dat Mous gisteren op zijn blog plaatste, zie hier. Eén zin: "Vorige week zat ik in een plaatselijk café en hoorde ik iemand, die ik goed ken, beweren dat Bob Dylan niet alleen een groot dichter, maar ook een groot zanger is." Een waarheid als een koe.
Peter Dejaegher: "Lessen in Dylan (12)", over Nashville Skyline, zie hier.

Laat maar zingen

Vaste lezers weten dat ik een frequent bezoeker van de verschillende kringloopwinkels in mijn regio ben. Het is nog net niet zo dat ik bij binnenkomst met een "goedemiddag meneer Willems, alles goed meneer Willems" wordt binnengehaald, maar een blik van herkenning wordt mij meestal bij het binnentreden van achter de balie wel toegeworpen.
In kringloopwinkels kun je alles vinden, maar meestal vind je er niks.
Vorige week: kringloopwinkel niet ver hier vandaan. Op het moment dat ik binnenkom loopt een jongen van 17, 18 jaar stralend van de houten bak vol afgedankte elpees naar de kassa. Onder zijn arm Blood On The Tracks, Desire en Hard Rain. Eerst onderdruk ik een vloek. Daarna knoop ik een praatje met hem aan. Aardige jongen, koopt zijn eerste Dylans. Ik hoop dat het beluisteren van deze albums hem voldoende plezier brengt om dieper in Dylans oeuvre te duiken.

Vandaag geen afgedankte elpees van Bob Dylan in de kringloopwinkel, wel de cd-single "Rise" van Gabrielle. Wie niet weet wat die single met Bob Dylan te maken heeft moet de achterkant van de hoes lezen. Daar staat: "written by bob dylan / gabrielle / f. unger-hamilton / ollie dagois".
Dylans bijdrage aan de compositie "Rise" blijft beperkt tot een door Gabrielle gebruikte sample uit "Knockin' On Heaven's Door".
Naast de cd-single van Garielle kocht ik vanmiddag het door Hugo Raes en Paul de Wispelaere samengestelde boek Wereld in teksten 4; Bloemlezing voor het tweede oriënteringsjaar v.s.o. of het vierde jaar middelbaar onderwijs (1975). In dit boek staat niet alleen een stuk van Simon Vinkenoog over Bob Dylan (afkomstig uit het boek VogelVRIJ), maar ook een door Hugo Raes gemaakte vertaling van "With God On Our Side". Die vertaling begint zo:

O mijn naam doet er niet toe, mijn leeftijd nog minder,
het land waar ik vandaan kom heet de Mid-West.
Daar hebben ze me opgevoed en geleerd de wetten te gehoorzamen,
en dat het land waarin ik leef God aan zijn kant heeft.

Bij het vinden van dit boek dacht ik: waarom werd dit boek niet gebruikt op de school waar ik op zat? Maar gelijk daarna realiseerde ik me dat ik het zeker ook niet slecht getroffen had met de school waar ik op zat.
Ik herinner mij een bezoek aan de schoolbibliotheek met de docent Engels. De reden van dit bezoek: voorbereiding op de lijst voor het examen te lezen boeken. Tijdens dit bezoek plukte ik Bob Dylans Tarantula uit de kast. Op mijn vraag of ik dat boek voor mijn examen mocht lezen heb ik tot op de dag van vandaag nog geen antwoord gekregen.
Na mijn examen heb ik het exemplaar van Tarantula uit de schoolbibliotheek gekregen. Ik was de eerste in vele jaren geweest die enige belangstelling voor het boek had getoond.

Onderweg van de kringloopwinkel naar huis begon het in mijn hoofd te zingen, zomaar out of the blue: "The Times They Are A-Changin'", de versie uit het Witte Huis. Zo mooi, dit wil ik iedere dag wel in mijn hoofd hebben zingen.



Dylan kort #1202

De muze in 2 voor 12, zie hier (27:20), zie hier. [met dank aan Hilda]
Praten over Bob Dylan in Annie Hall, zie hier. [met dank aan Hilda]
Peter Dejaegher: "Lessen in Dylan (11)", zie hier.
Irwan Droog over Conor Oberst en Tarantula, zie hier.
Irwan Droog over Suze Rotolo, Bob Dylan en Steve Earl, zie hier.
"Do you, Mr. Jones", een cover, zie hier.
Lost Songs: The Basement Tapes Continued is op 16 februari te zien op Film 1, zie hier.
Jukebox Kalender: The Times They Are A-Changin', zie hier.