tijdschrift

"Deze mag het worden?"
"Alstublieft."
"Dat is dan €17,99."
"Even een vraagje, weet u toevallig hoe lang dit tijdschrift al in de schappen staat?"
"Nou, uhm, nee, al een tijdje denk ik."
"Weet u, het is al weer even geleden dat Bob Dylan 75 is geworden en meestal weet ik wel wanneer dit soort tijdschriften verschijnen, door internet en zo, maar dit is nieuw voor me. Voor ik het hier in de schappen zag had ik het nog nooit gezien of er van gehoord."
"O, maar als u thuis komt en u heeft het al, mag u het wel ruilen hoor."
"Nee, daar gaat het niet om. Ik heb het zeker nog niet thuis dus ik zal 'm ook zeker niet komen ruilen, maar ik wil wel graag weten wanneer het is verschenen, want..."
"Ik zal het even aan mijn collega vragen..... ANNELIES! ... Annelies weet jij misschien wanneer dit tijdschrift is verschenen?"
"Dat staat er meestal wel voorin..."
"Daar heb ik al naar gekeken, weet u, ik neem 'm wel gewoon mee."
"Ik zal even kijken.... Nee, hier staat niks voorin... Wat gek. Maar als u 'm al heeft dan mag u best ruilen hoor, als u de kassabon maar heeft."
"Maar ik wil helemaal niet ruilen... Ach weet u, laat maar. Ik zoek thuis verder wel op internet naar de verschijningsdatum."
"Anders nog iets?"
"Nee, hoor, dank u."
"Dat is dat €17,99."
"Alstublieft."
"Dank u wel en hier is uw kassabon voor als u 'm toch al heeft en wilt ruilen."



Zeven dagen

I been good, I been good while I been waitin’
Maybe guilty of hesitatin’, I just been holdin’ on

Seven more days, all that’ll be gone
Bob Dylan - "Seven Days"

Zaterdag de 30ste
Zo ver rijden is het niet naar de zaak vol tweedehands platen en cd's en dus ben ik vanochtend die kant maar op gegaan. Na een uurtje struinen ben ik met een volle tas weer naar huis gegaan, veel meer kan een zaterdag niet zijn voor een muziekliefhebber.
Drie cd's en een elpee van Bob Dylan, een mooie vangst voor zo maar een zaterdag in juli. Naast de verschillende albums van Bob Dylan heb ik ook Live At Sin-é van Jeff Buckley gekocht. Niet de vier tracks tellende e.p. uit 1993 met deze titel, maar de dubbel-cd met bonus dvd uit 2003. Op Live At Sin-é zijn maar liefst drie Dylan-composities te horen:  "Just Like A Woman", "If You See Her, Say Hello" en "I Shall Be Released". 
Wie mij een beetje kent weet dat ik het niet zo op covers van Dylans nummers heb, maar dat een versie van "Just Like A Woman" door Jeff Buckley onlangs indruk maakte (luister hier). Dat maakte nieuwsgierig naar de live-versie op Live At Sin-é. Die live-versie is zeker ook de moeite waard, net als Buckleys versie van "I Shall Be Released". Zijn versie van "If You See Her, Say Hello" doet me echter niks.

Langer geleden
That 70's Show, een Rolling Stone met Dylan op de cover wordt door Kelso aan Eric gegeven. Het is onderdeel van een grap. Dit alles is te vinden in een aflevering uit seizoen 4, als ik me niet vergis.

Vandaag
The Times They Are A-Changin' draait. Op de cd staat - absurd genoeg - het Nice Price-logo gedrukt (zie hier).
Ik kocht mijn eerste Times in de pauze tussen twee colleges. Tijdens de les brandde de ongehoorde cd in de binnenzak van mijn jas. Ik herinner mij niets van de voorgeschotelde stof. Ik herinner me alleen het wachten op het naar huis kunnen gaan. Het verlangen naar de mogelijkheid om te luisteren.

Londen & gisteren
Tijdens mijn bezoek aan Londen, een maand of 3 geleden, viel in een comic-shop mijn oog op aflevering 6 van de comicserie Art Ops. Die comic bleek - net als aflevering 7 van Art Ops - getekend te zijn door Eduardo Risso, een tekenaar wiens werk ik bewonder.
Enfin, na het lezen afleveringen 6 en 7 raakte geïnteresseerd in de comic-serie Art Ops en dus kocht ik het onlangs verschenen boek met daarin de eerste vijf afleveringen van Art Ops. In dit boek kwam ik een zekere Chapman tegen, een jonge vent, strak in het pak gestoken en met weelderige bos haar op zijn hoofd. Chapman deed mij aan de Dylan uit de periode 1965 - 1966 denken, maar niets in de comic wees er op dat de tekenaars van Art Ops Bob Dylan voor ogen hadden toen ze Chapman creëerden. En dus dacht ik dat het mijn verwrongen geest was die Bob Dylan in Chapman herkende omdat ik nou eenmaal Bob Dylan overal zie waar ik maar de kans krijg om 'm te zien.
Niet dus, zo bleek aan het eind van aflevering 3 van Art Ops. Bob Dylan 'zit' wel degelijk in Chapman. Vergelijk de afgebeelde tekening uit Art Ops 3, en dan met name de houding van Chapman op deze tekening, maar eens met de foto op de cover van The Freewheelin' Bob Dylan.
Dit is geen toeval, de tekenaars van Art Ops hebben Bob Dylan als model gebruikt voor Chapman.

Zonen
Zoonlief heeft op zijn x-box in het spel Ark een dinosaurus de naam Rolling Stone gegeven. Hoewel deze naam niet gekozen is vanwege Dylans "Like A Rolling Stone", ziet zoonlief wel de connectie en wijst hij mij hier op.
Het album Bringing Down The Horse van The Wallflowers - de band van Jakob Dylan - is voor het eerst op vinyl uitgebracht, zo zag ik afgelopen week in een platenzaak.

Kringloopwinkel
"Dylan's switch in direction had caused a few missed heartbeats among his erstwhile followers, but at least the album had another side to it, which included 'Mr. Tambourine Man' and the almost political 'It's All Right, Ma' [sic]. But the concerts he gave during 1965-6, beginning with his performance with the Paul Butterfield Blues Band at the Newport Folk Festival, divided his audience dramatically, and Dylan became a rock idol virtually by default, the succes of 'Like A Rolling Stone' - it reached No. 2 in 1965 - more than compensating for the lost purist folk audience."
The Encyclopedia Of Rock volume 2; From Liverpool To San Francisco

Morgen
Morgen ligt de wereld open.
Morgen lees ik Art Ops uit.
Morgen draai ik Together Through Life, net als vandaag.
Morgen is "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" bijna politiek.
Morgen is het de zevende dag sinds het begin van het tellen.
Morgen begint alles weer bij één.
Waarom niet?



Bob Dylan, Woody Guthrie en Chumlee

Het is niet mogelijk om over Woody Guthrie te praten zonder de naam Bob Dylan te laten vallen. Pawn Stars, afgelopen week op de buis. Een man biedt een door Woody Guthrie gemaakt en gesigneerd songboek te koop aan. Binnen een minuut valt de naam Bob Dylan.
Na de uitzending haal ik twee zaken van zolder: de cd This Land Is Your Land; The Asch Recordings vol. 1 en het boek Bound For Glory, beide van Woody Guthrie.
De hoestekst van de cd: "He has influenced many contemporary artists, among them Bob Dylan, Phil Ochs, Billy Bragg, and Bruce Springsteen."
Het door Pete Seeger geschreven voorwoord in Bound For Glory: "A generation of songwriters have learned from him - Bob Dylan, Tom Paxton, Phil Ochs and I guess many more to come."

Vaak denk ik aan wat Woody Guthrie zei over de jonge Bob Dylan. De precieze woorden weet ik even niet. Het kwam er op neer dat Guthrie zijn twijfels had over Dylans capaciteiten als song-schrijver, maar er van overtuigd was dat Dylan het als zanger zeker zou maken.
Woody Guthrie was een slim man met blinde vlekken. Bob Dylan bleek ook te kunnen schrijven,

Ik luister naar "Gypsy Davy" van de cd This Land Is Your Land en denk dat stukken uit dit nummer Bob Dylan hielpen bij het schrijven van "Boots Of Spanish Leather".

Terug naar Pawn Stars. Terwijl er onderhandeld wordt over de prijs van het Guthrie-songboek verschijnt onder in beeld een blokje tekst met de bewering dat Woody Guthrie tijdens Dylans bezoek aan Guthrie in het ziekenhuis zei: "I ain't dead yet" en dat Bob Dylan deze woorden 'recyclede' in "Early Roman Kings".
Is dat waar?
Of is het niet meer dan een opmerkelijk toeval?
Ik wil Tempest horen en dan tijdens "Early Roman Kings" het volume open draaien.
Ik moet wachten. Het is zondagochtend, de buren slapen nog.
Geduld.


 Bob Dylan was al eens in Pawn Stars te zien. Ook daar moest ik aan denken. Ik zoek het bewuste fragment op YouTube en laat het aan 'mevrouw Tom' en de kinderen zien. Zo ben ik, ik deel mijn afwijkingen.

De stem van Zeus

"En dan de man uit Minnesota - // met de stem van Zeus" 
(Pim Hofstra - "Het aflossen van de wacht")

Na het plaatsen van onderstaand bericht ontving ik tientallen reacties, zowel via e-mail als in de reacties op de blog. Dank daarvoor. Op dit moment ben ik nog niet in staat om al die berichten te beantwoorden. Misschien over een tijdje.
In een van die reacties staat zoiets als "Planet Waves helpt ook". Op dit moment neem ik de proef op de som. Het werkt inderdaad.

Het is vreemd om de stem die de afgelopen 25 jaar dagelijks door mijn leven zong nu weer voor het eerst in ruim een week te horen. Planet Waves is een goed uitgangspunt om het bekende te heroveren. Ik kom er wel, maar het duurt nog even.


En donker is het nog lang niet

Eind mei, een terras in Alkmaar. De man naast mij vraagt of het klopt dat Dylans stem op Nashville Skyline zo anders dan op eerdere Dylan-albums klinkt omdat Dylan vlak voor het opnemen van dit album stopte met roken. Een uur voor hij de vraag stelde zat hij nog achter de piano en zong hij zijn vertaling van "Not Dark Yet". Van zijn vertaling is mij niks anders bijgebleven dan dat ik het goed vond klinken, zijn vraag over Nashville Skyline achtervolgt mij sinds een week of twee.
Zal mijn stem veranderen nu ik gestopt ben met roken?

"Een waarschuwing," noemt men het. Ik hoor het nog steeds iedere dag: "een waarschuwing heb je gekregen." Er is iedere dag wel weer iemand die het zegt. Misschien hebben ze gelijk, al kan ik er niks mee.
Een waarschuwing, dat impliceert dat er kans op herhaling is wanneer er geen maatregelen worden genomen. Ik kan het woord "waarschuwing" niet meer horen.
De maatregelen om herhaling te voorkomen: braaf pillen slikken en stoppen met roken.

Na ontslag uit het ziekenhuis dacht ik de draad weer op te pakken. Het was immers alleen maar een "waarschuwing", een "foei, niet meer doen hoor", maar al snel bleek dat ik daar veel te licht over dacht.
Lezen? Vergeet het maar, lukte niet meer. Muziek luisteren? Ik dacht het niet. Schrijven dan? Er kwam geen woord meer uit mijn pen. De weinige uren dat het me lukte om mijn ogen open te houden staarde ik naar de buis.

In de bijna twee weken dat ik nu weer thuis ben begin ik langzaam maar zeker weer stukjes van mezelf terug te vinden. Af en toe lukt het om te lezen en terwijl ik deze woorden schrijf - al een overwinning op zich - draai ik voor het eerst in lange tijd weer eens muziek: Nashville Skyline.
De stem is veranderd, maar er is nog een stem.

En donker is het nog lang niet.





Dylanterie #22: Harmonie, 2008 - door Ubel

Harmonie, 2008

Harmony Central is sinds het begin van internet een veelbezocht Amerikaans muzikantenplatform. In het forum gooit iemand een balletje op, de aloude vraag “Wordt Bob Dylan overschat?” De reacties laten zich lezen als Dylans songtekst Ballad of a Thin Man. “Hij is de kerstman niet, zijn teksten raken kant noch wal. Hij zeikte de folkies af, en nee, hij is niet Kurt Cobain. Ik ben een diehard Amerikaan, word woest als iemand de vlag verbrandt. Als ik zijn gitaar hoor, krijg ik de neiging mijn hoofd kaal te scheren, een baard te laten groeien zoals Lenin had en wil ik de Berlijnse Muur herbouwen. Wordt Jezus overschat? Ik heb een vagina.”

Ubel Zuiderveld vervat onder de naam Dylanterieën korte observaties en gedachten omtrent Bob Dylan in 111 computergetelde woorden, zogenaamde honderdelfjes.

After The Empire

“Weet jij wat Bob Dylan deed tussen het uitbrengen van Empire Burlesque en het opnemen van Knocked Out Loaded?”
“Nou?”
“Hij was in de studio om zelfgeschreven nummers als ‘Nothing Here Worth Dying For’ en ’26 Storeys High’ op te nemen.”
“Daar heb ik nog nooit van gehoord, niet van die opnamen, niet van de nummers die je noemt.”
“Precies.”

Zo’n dertig jaar nadat de opnamen werden gemaakt brengt Rattle Snake met de cd After The Empire de nummers die Bob Dylan tussen Empire Burlesque en Knocked Out Loaded schreef en vastlegde uit. After The Empire bevat vijftien tracks, op één na allemaal door Bob Dylan geschreven. Twee nummers staan in meerdere versies op After The Empire.
Wacht even, even terug. Opnamen van Bob Dylan uit halverwege de jaren tachtig, opnamen van door Dylan geschreven nummers. Opnamen die niet alleen niemand ooit eerder hoorde, maar waarvan niemand zelfs maar het bestaan wist.
Wat ik ook schrijf het blijft een understatement om het belang van After The Empire duidelijk te maken.
Goed, groots nieuws dus, After The Empire en ik luister er nu naar. Vijftien tracks, elf nooit eerder gehoorde Dylan-composities en een cover van het door Alan Brandt en Bob Haymes geschreven nummer “That’s All”.

De tracklist:
01. Baby Coming Back From The Dead
02. Nothing Here Worth Dying For
03. Won’t Go Back Till They Call Me Back Again
04. Let Me Come Baby
05. Bring It Home To Me
06. I’m Ready For Love
07. 26 Storeys High
08. You Can Have Her
09. My Sweet Baby (Round & Around)
10. Nothing Here Worth Dying For
11. You Can Have Her
12. Find Me
13. Nothing Here Worth Dying For
14. Right Hand Road Blues
15. That’s All

afgelopen week

Ik wil meer met de blog, maar zit behoorlijk aan (over?) mijn grens als het om tijd gaat. Dat schreef ik eerder vandaag in een e-mail aan Ed.
Het kan gebeuren dat er enkele dagen geen nieuwe berichten op de blog verschijnen waarna ik ineens, wanneer er wel tijd is, meerdere berichten op één dag plaats, zoals vandaag. Mijn tijd is beperkt en ik moet keuzes maken, zeker wanneer ik ook nog af en toe iets van Dylans muziek wil horen. Neem nou afgelopen week.
Afgelopen week was een schitterende week. Zo kocht ik het nieuwste boek van P.F. Thomése alleen omdat er een aan Bob Dylan gerichte brief in opgenomen is. Tijd om dat boek te lezen heb ik nog niet gevonden, eerst moet ik van mezelf verder lezen in een ander boek, een boek dat ik gelezen moet hebben om er over te kunnen schrijven in Dylan & de Beats.
Dan zijn er nog de tekeningen van Robert Crumb waar ik op stuitte. Het is niet Bob Dylan die op deze tekeningen staat, maar de tekeningen doen wel sterk aan Bob Dylan denken. Ook daar moet ik nog wat mee.
Of wat te denken van het tijdschrift The Paul McCartney World Tour dat gisteren in een kringloopwinkel mijn aandacht trok. Bladerend in dat blad zag ik de schitterende foto die Linda McCartney van Bob Dylan maakte. En nog een foto, tournee 1966, van Dylan, niet gemaakt door Linda McCartney, maar door wie dan wel? In ditzelfde tijdschrift zegt Paul McCartney het een en ander over Bob Dylan, waaronder: "But Dylan, when I got in and talked to him I played him some of the Sergeant Pepper album, bit late. He said, Oh, I get it, you don't want to be cute anymore. That summed it up, that was sort of what it was."
Bob Dylan hoort enkele nummers van Sgt. Pepper en slaat de spijker op z'n kop.
En dan is er natuurlijk nog de instrumentale versie van "Free Bird" dat afgelopen donderdag aan het eind van Dylans concert gespeeld werd. De theorieën vliegen al weer over internet: het is een sneer naar de mannen en vrouwen die klagen over het hoge gehalte songs van Shadows In The Night en Fallen Angels. Het is een saluut aan de donderdag naar zijn laatste rustplaats gebrachte bokser Mohammed Ali. Het is... Er zijn meer theorieën.
Bob Dylan en Mohammed Ali.
Zoals waarschijnlijk iedere Dylan-liefhebber moest ik gelijk denken aan "I Shall Be Free No. 10" toen ik hoorde dat Ali was overleden.

 I was shadow-boxing earlier in the day
 I figured I was ready for Cassius Clay
 I said “Fee, fie, fo, fum, Cassius Clay, here I come
 26, 27, 28, 29, I’m gonna make your face look just like mine
 Five, four, three, two, one, Cassius Clay you’d better run
 99, 100, 101, 102, your ma won’t even recognize you
 14, 15, 16, 17, 18, 19, gonna knock him clean right out of his spleen”

En natuurlijk de schitterende foto van Dylan en Ali, gemaakt door Ken Regan, te vinden in Rolling Thunder Logbook van Sam Shepard.
Als het over Ali gaat, is er altijd wel iemand die vertelt in de nacht te zijn opgestaan om die ene wedstrijd te bekijken, maar dat is weer een heel ander verhaal. Een verhaal dat hier niet thuis hoort.
De nieuwe Mojo hoort natuurlijk wel hier thuis. De Mojo met Bob Dylan op de cover. Ik heb dat tijdschrift nu een week in huis, maar ik heb er nog geen letter in gelezen. Wel heb ik begrepen dat er een foutje is gemaakt, dat het artikel over Dylan abrupt eindigt. Er lijkt een deel van het artikel verloren te zijn gegaan.
Bij die Mojo zit een cd. Op die cd spelen veertien verschillende artiesten / bands nummers van Blonde On Blonde. Ik ben niet verder gekomen dan track 4: "One Of Us Must Know" door Chip Taylor (zeker aardig), terwijl 'mevrouw Tom' en dochterlief bij de eerste track - "Rainy Day Women #12 & 35" door Malcolm Middleton - de kamer al gillend verlaten hadden.
Die cd heeft geen prioriteit.
Wat wel prioriteit heeft is de nieuwe oude Dylan.
Stel je voor dat je enkele uren aan nooit eerder gehoorde oude opnamen van Bob Dylan in de schoot geworpen krijgt. Dat zet toch wel even de dagelijkse gang op de kop.
Daar maak je in de agenda ruimte voor vrij.
Dat ga ik nu doen.
Ik ben er even niet.

Fallen Angels door Ed van Tellingen; Dagblad van het Noorden, 4 juni 2016

Joost & zo: Fallen Angels door Ed van Tellingen

Zoon Joost (26) heeft klassiek autisme en is verstandelijk gehandicapt. Hij woont in Nieuw Woelwijck in Sappemeer, maar brengt regelmatig bij ons een weekendje door in Meppel. Ik schrijf over hem, elke eerste zaterdag van de maand.

Bob Dylan werd op 24 mei 75 jaar en rond die datum verscheen ook zijn nieuwe album Fallen Angels. Hij stond al lang op mijn lijstje voor een verhaal rond Joost en dus is er geen beter moment om dat nu te doen. En juist vandaag begint Dylan aan de zoveelste concertreeks in zijn Never Ending Tour. Het wordt vanavond – dat verzin ik niet – zijn 4726ste concert. Ik misbruik hem graag in mijn Ever Ending Tour rond Joost.
Dylan en Joost, ze liggen min of meer voor mij in elkaars verlengde, ik kan het ook niet helpen.
Als Joost in 2004 niet zou zijn verhuisd naar dorpsgemeenschap Nieuw Woelwijck, zou ik dan zo verslingerd zijn geraakt aan de muziek van Bob Dylan?
Ik denk het niet.
En als Joost ons huis niet had verlaten – had moeten verlaten ook, omdat wijzelf eronderdoor gingen – zou ik dan zijn gaan graven in al die lagen die in de songs van Dylan liggen? Ik denk het niet.
Zoals Dylan zelf eens registreerde in een interview (even in het Engels, sorry): ,,What makes the songs different is that there’s a foundation to them … They’re standing on a strong foundation, and subliminally that’s what people are hearing.’’ Songs die staan als een aardbevingsbestendig huis op een oersterk fundament, zoiets zegt hij. Een fundament dat diep wortelt in traditionals, blues, folkmuziek, gospel, country en rock. Dylan zuigt ze op als de enig echte SpongeBob.
Het begon twaalf jaar geleden bijna vanzelf, het draaien van Dylanmuziek in de auto, nadat ik Joost – na een weekendje Meppel – had teruggebracht naar Sappemeer. Bijna onbewust schoof ik een Dylan-cd in de speler. Het werd snel een autistisch ritueel op de terugweg, in de beste Joosttraditie. Dat is het nog steeds.
Het eerste stukje van de terugrit neemt een zwaar gevoel bezit van me. Dan wil ik nog geen muziek horen. Zelfs Dylan niet. Dan praat ik even na met Joost. ‘Ach Joost’, zoiets hoor ik mezelf vaak hardop zeggen.
Gek genoeg went het nooit, daarover blijf ik me verbazen. Ik kijk achterom, naar zijn vaste plek in de auto, maar die is leeg. Ik zie zijn lintje liggen, dat hij razendsnel laat fladderen tussen zijn vingers. Het dempt zijn onrustgevoelens. Dat lintje ligt er altijd. Puur sentiment, maar dat is dan maar zo.
Ter hoogte van Kiel-Windeweer gaat mijn hand naar een Dylan-cd. Er ligt altijd wel een handjevol in de auto. Thuis liggen de stapels metershoog en daartussen zitten honderden bootlegs. Illegale opnames dus, van concerten waarvan Dylan in de loop van zijn carrière duizenden heeft gegeven. Van oneindig veel concerten is er zo’n bootleg. Het valt dus nog wel een beetje mee met mijn verslaving, houd ik mezelf voor de gek.
Ik houd van de jonge Dylan, de middle-aged Dylan, de oude Dylan – en zeker ook van de gospel-Dylan uit de beginjaren tachtig. Verfoeid door velen, maar niet door mij. Juist die songs troosten en helen, ik krijg er geen genoeg van. In geen andere periode in zijn leven zong hij zo meeslepend en hartverscheurend als in die jaren. I Believe In You is een verschrikkelijk intiem nummer. Die You kan God zijn, maar evengoed een geliefde of een kind. In mijn geval is dat Joost, een fallen angel om in het spoor te blijven van het nieuwe Dylanalbum.
Joost heeft iets engelachtigs, zo sereen en azuurblauw als hij kan stralen. Maar ‘vallen’ doet hij, heel diep. Onbeheersbare buien jakkeren door zijn lijf. The ghost of electricity howls in the bones of his face, die zin jat ik uit Visions Of Johanna, een van Dylans klassiekers uit de sixties. Er zijn geen frases die scherper het klassieke autisme van Joost verwoorden dan dit soort oneliners waarmee Dylans oeuvre vol staat.
Excuus nogmaals voor het Engels, maar elke poging tot een zinnige vertaling haalt de ziel uit het origineel. No Direction Home zingt Dylan in Like A Rolling Stone, uitgeroepen tot de beste popsong aller tijden. No Direction Home, zo moet Joost zich vaak van binnen voelen. Altijd in een voorwaartse drive naar niemandsland. Godzijdank heeft hij een thuis, in Nieuw Woelwijck. En soms wipt hij even langs in Meppel, dat zijn thuis was.

Aanvullingen van Ed van Tellingen via e-mail ontvangen: 
"Er staat een storende fout in over het aantal concerten van Dylan. Geen lezer van het dagblad die het opvalt, maar lezers van je blog zullen me er ongetwijfeld op aanspreken. En anders jij wel ;-) Het aantal van ruim 4700 concerten is wel zo'n 1300 keer te hoog. Hoe ik dat getal erin heb gezet, is voor mij een raadsel. Ik had het natuurlijk gewoon geplukt van 'expectingrain', maar in mijn hoofd is erna iets misgegaan. Nou ja, het blijven heel erg veel concerten.

En het bekende citaat uit Visions of Johanna heb ik -met opzet- licht veranderd: her heb ik omgezet in his, zonder dat toe te lichten. Het zou te veel armslag vragen in de column. En het ging mij uiteraard om de essentie."

Scarlet Town (2012) - door Jochen

Scarlet Town (2012)

Met de dagboeken van Samuel Pepys (1633-1703) hebben de Engelsen een benijdenswaardige cultuurhistorische schat geërfd. Tien jaar lang, van 1660 tot 1669, houdt de hooggeplaatste ambtenaar (hij was secretaris van de admiraliteit en reorganiseert de Royal Navy) een dagboek bij, waarin hij geestig, nauwgezet en vooral zeer vrijmoedig optekent wat hem in zijn privéleven zoal bezighoudt, maar ook gedetailleerd verslag doet van het leven buiten zijn vier muren. Van de Londense Pestepidemie, de Grote Brand van 1666, de Tweede Engels-Nederlandse Oorlog, om maar een paar grote historische gebeurtenissen te noemen, hebben we zodoende unieke ooggetuigenverslagen. De Nederlanders komen er goed in weg, trouwens. Michiel de Ruyter en de zijnen geven de Engelsen goed klop (de Tocht naar Chatham wordt ook beschreven), maar daarmee gaat de verslagen Pepys gentlemanlike om: “In all things, in wisdom, courage, force and succes, the Dutch have the best of us.
Zijn vele seksuele escapes beschrijft hij eveneens kleurrijk en gedetailleerd, maar wel in een zelfverzonnen code in een stenografieachtig handschrift. Dat wordt uiteindelijk pas in de negentiende eeuw ontcijferd, en het duurt nog tot diep in de twintigste eeuw voordat we een complete, ongekuiste versie aan het publiek durven toe te vertrouwen.
En voor muziekhistorici is het dagboek eveneens een bron: dankzij Pepys weten we dat de onverslijtbare evergreen “Barbara Allen” al in zijn tijd een populair lied was: op 2 januari 1666 vertelt hij over een Nieuwjaarspartijtje waarbij een van zijn minnaressen, de actrice Elizabeth Knepp, hem verblijdt met een uitvoering van her little Scotch song of Barbara Allen.

Het lied blijft, in vele varianten, eeuwenlang populair. De setting is soms London, ook wel Dublin en dan weer Reading – de verplaatsing naar het niet-bestaande Scarlet Town is vermoedelijk een woordspelige variant op Reading (dat je uitspreekt als Redding). Dat is niet de variant die Dylan zo breekbaar zingt in The Gaslight, oktober ’62; daar opent hij met In Charlotte Town, not far from here, maar in de veel dramatischere versie in 1988 is het dan In Scarlet Town, where I was born. De kwijnende jongeman heet overigens wel William in beide versies, maar is pas in de latere versie weer sweet William geworden; aanvankelijk was het poor William.

De tekstfragmenten Sweet William on his deathbed lay en de openingsregel met de plaatsnaam verhuizen beide mee naar een van de hoogtepunten van Dylans prachtige album Tempest (2012): “Scarlet Town”. Op die plaat, die terecht nogal juichend wordt ontvangen, culmineert de Dylantouch die we grofweg vanaf “Highlands” tot ontwikkeling hebben zien komen: dat sprankelende amalgaam van poëtische, epische en lyrische invloeden, citaten en parafrasen uit eeuwen wereldliteratuur, van het oude Griekenland tot het moderne Japan, van de Bijbel tot film noir, van zeventiende-eeuwse Schotse folksongs en liedjes uit de Amerikaanse Burgeroorlog tot verstofte swingplaatjes uit het begin van de twintigste eeuw en rock ‘n’ roll-klassiekers uit de jaren ’50, ’60 en ‘70.
“Scarlet Town” is daarvan, van dat sprankelende amalgaam, een hoogtepunt dat het tijdoverstijgende van Dylans latere werk misschien wel het beste weet te vatten. Behalve “Barbara Allen” waaien er meer liedverwijzingen langs: “Little Boy Blue” is een kinderliedje dat al in Tommy Thumb’s Little Song Book (1744) te vinden is, “Set ‘Em Up, Joe” is een countrysong van Vern Gosdin uit 1988, dat op zijn beurt weer het eveneens geciteerde “Walking The Floor” van Ernest Tubb uit 1941 eert.

Dylan kort #1179 [poëzie en een straatmuzikant]

Setlists: 7 juni, 9 juni (met een extra track), 10 juni en 11 juni.
"Litanie van Bob Dylan" door P.H.H. Hawinkels, zie hier.
"Ik keek naar de lucht / en zag Bob Dylan in de wolken" door Huub Mous, zie hier.
Straatmuzikant Mr. Tambourine Man, zie hier. [met dank aan Frits]

Dylan kort #1178

Setlists: 4 juni, 5 juni. (Waar komt "I Could Have Told You" vandaan?)
Bol.com heeft tegenwoordig een ware Bob Dylan-winkel, zie hier.
MoMa: In de collectie heeft wel het een en ander aan Bob Dylan in bezit, waaronder een originele litho van de cover van Self Portrait, zie hier voor de Dylan-collectie van MoMa. [met dank aan Wim]
De documentaire De vier winters van Theo van den Boogaard is zeer de moeite van het bekijken waard (en bevat wat Dylan, waaronder een vroege door Van den Boogaard gemaakte tekening), zie hier. [met dank aan Wim]
Bob Dylan Compleet is een Nederlandse vertaling van het boek All The Songs van Margotin en Guesdon. De vertaling verschijnt op 1 augustus. [met dank aan Johan]
Elle: over "Most Of The Time", zie afbeelding (Elle van juni). [met dank aan Alja]
Mojo: De nieuwe Mojo met Dylan op de cover en een Dylan-cd ligt in de winkels, zie hier. [met dank aan Pieter en Jasper]
Paul McCartney is te verlegen, zie hier. [met dank aan Frits]
Jacques Mees gaat naar Amerika, zie hier.
DaMusic over Fallen Angels, zie hier.
Humo over Blonde On Blonde, deel van het artikel, zie hier.

Dylanterie #21: Bloedspuwer, 2012 - door Ubel

Bloedspuwer, 2012

Gaat het over de relatie slaaf-meester? Staat de tekst bol van religieuze symboliek? Over Pay in Blood van Dylans album Tempest doen verhalen de ronde. Als over veel Dylansongs. Mij raakt vooral zijn zang als een mokerslag; die klinkt anders dan op elk ander Dylanlied. Dylan gruist het eruit als een losgeslagen mijnwerker met stoflongen. De zinnen stoot hij van zich af met dierlijke kracht in elke ademtocht. Het is bijna grunten wat hij doet; laat ik het “gorzelen” noemen. Je bent bang dat elk moment alle opgespaarde nicotine in zijn longen in een onbedaarlijke rochelsessie kan los schieten. Angstig houd ik mijn speakers in de gaten; spuugt Dylan dadelijk bloed?

Ubel Zuiderveld vervat onder de naam Dylanterieën korte observaties en gedachten omtrent Bob Dylan in 111 computergetelde woorden, zogenaamde honderdelfjes.

World Gone Wrong - de MoV-persing

World Gone Wrong was het eerste Dylan-album dat ik op de dag van release kocht. Dat was in oktober 1993. Ik kocht het album op cd. In die dagen was cd de geluidsdrager, het vinyl was op sterven na dood. Die allereerste cd-persing bevat een foutje in de tracklist die op de cd staat afgedrukt. In het boekwerkje bij de cd wordt dat foutje toegegeven (zie hier). De elpee-persing van World Gone Wrong (uitgekomen in december 1993) zag je in die dagen eigenlijk niet in de winkels. Met de wederopstanding van het vinyl nam de vraag naar elpee-persingen van World Gone Wrong enorm toe, het probleem was echter dat de originele persing in een dusdanig kleine oplage was geperst, dat slechts een zeer klein deel van de elpee-zoekende World Gone Wrong-liefhebbers voorzien kon worden van een tweedehands exemplaar en dan vaak ook nog tegen woekerprijzen. De vraag oversteeg vele malen het aanbod. Een paar jaar geleden dacht een handelaar daar handig op in te springen door het uitbrengen van een counterfeit-persing van World Gone Wrong, zowel op zwart als op gekleurd vinyl. Maar een counterfeit is voor de verzamelaar natuurlijk niet de heilige graal die een originele persing van World Gone Wrong wel is.
De ironie wil dat de originele persing van World Gone Wrong met te weinig aandacht lijkt te zijn gemaakt. Die originele elpee-persing van World Gone Wrong is geluidstechnisch gezien simpelweg onder de maat. Een aantal jaren geleden moest ik dan ook concluderen dat die vermaledijde counterfeit-persing een stuk beter klinkt dan de originele persing van World Gone Wrong.
De aankondiging van het in Haarlem gevestigde Music On Vinyl om World Gone Wrong opnieuw op vinyl uit te brengen stuurde dan ook een golf van hooggespannen gelukzaligheid door de Dylan-wereld. De verwachting was dat er eindelijk, eindelijk een officieel-uitgebrachte vinyl-persing van World Gone Wrong op de markt zou komen die goed zou klinken. De ervaringen met eerdere door Music On Vinyl uitgebrachte Dylan-persingen leren immers dat de medewerkers van het Haarlemse bedrijf hun vak verstaan.

Wie de Dylan-boeken er op na slaat zal regelmatig lezen dat World Gone Wrong 'slechts' de opvolger is van Good As I Been To You (1992) of dat World Gone Wrong het album is dat Bob Dylan moest maken om tot Time Out Of Mind (1997) te komen. Beide zienswijzen doen World Gone Wrong te kort.
Wie World Gone Wrong opzet krijgt niet meer dan een man en zijn gitaar te horen (en een beetje mondharmonica op "Stack A Lee"). Die man brengt tien oude songs op dit album. Dat doet hij met overtuiging, met vakmanschap, maar bovenal met passie. World Gone Wrong is vrij van studiotechniek, van foefjes om de muziek op te leuken. Op World Gone Wrong is er een directe lijn van muzikant naar luisteraar.
Wanneer ik naar World Gone Wrong luister denk ik vaak aan Alan Lomax, de man die met een bandrecorder door Amerika trok om bekende en onbekende muzikanten in hun eigen omgeving op te nemen. De geluidskwaliteit op die Lomax-opnamen is nooit perfect door de omstandigheden, maar wel altijd puur, rechtstreeks. Als luisteraar krijg je het gevoel bij de opname aanwezig te zijn. Dat geldt ook voor World Gone Wrong: de opname is niet perfect. Je hoort Bob Dylan zijn gitaar van en naar de microfoon bewegen. Je hoort een lichte vervorming van het geluid wanneer Bob Dylan de snaren van zijn gitaar net iets te hard aanslaat. Maar tegelijkertijd is er geen studio-album van Bob Dylan waarbij ik tijdens het luisteren zo sterk het gevoel heb naast Bob Dylan te zitten.
Op World Gone Wrong krijgt de luisteraar schitterende versies van bekende en minder bekende oude songs als "Love Henry", "Delia",  "Two Soldiers" en "Lone Pelgrim" te horen. World Gone Wrong is het Dylan-album waarop de muziek de luisteraar naar binnenzuigt, de songs in. World Gone Wrong is het album van een troubadour, een straatmuzikant die zijn hele ziel en zaligheid in de muziek, in de gezongen teksten legt. World Gone Wrong is kippenvel.

Het is juni 2016, bijna 23 jaar na het verschijnen van World Gone Wrong. De Music On Vinyl-persing van dit album is net verschenen. Deze nieuwe persing van het in Haarlem gevestigde bedrijf laat alle voorgaande persingen van World Gone Wrong mijlenver achter zich. Met het draaien van deze nieuwe persing heb ik eindelijk, eindelijk het gevoel World Gone Wrong echt te horen.
De cd-persing klinkt iel en heeft te weinig bas. De originele vinyl-persing is gewoon ver onder de maat en de counterfeit is aardig, maar niets kan tippen aan de warmte, aan de balans van deze nieuwe persing.
Dylans gitaar klinkt spathelder op de Music On Vinyl-editie (luister naar het begin van "Love Henry"), Dylans stem zingt rechtstreeks de woorden je donder in op deze persing. Tijdens "Lone Pelgrim" liepen de tranen over mijn wangen. Nog nooit had deze opname zo mooi geklonken als op de Music On Vinyl-plaat.
Ik was al verslingerd aan World Gone Wrong. De recent verschenen Music On Vinyl-persing heeft de liefde voor dit album alleen maar sterker gemaakt.
Luister naar World Gone Wrong - het is een schitterend album - en luister dan naar de Music On Vinyl-persing. Dit is zoals het album behoort te klinken.
Ren vandaag nog naar de winkel om de Music On Vinyl-persing van World Gone Wrong aan te schaffen. Laat na thuiskomst de naald in de groef zakken, leun achterover en drijf weg. Deze persing neemt je mee naar plaatsen waar je niet eerder bent geweest.

Bob Dylan - World Gone Wrong (Music On Vinyl MOVLP 1616, 180 grams vinyl)

Typex

In het programmaboekje van Stripdagen Haarlem (3 - 12 juni 2016) kwam ik een opmerkelijke tekening van Typex tegen. Naast de huilende bruid op de tekening staat een kastje met daarop een platenspeler. Op die platenspeler draait Blonde On Blonde. De hoes van dat album leunt tegen het kastje waar de platenspeler op staat. Het programmaboekje waar deze tekening in te vinden is geeft geen verdere informatie over het boek waarin deze tekening te vinden is.
Na wat speurwerk kwam ik er achter dat Typex werkt aan een getekende biografie van Andy Warhol. Ik ga er van uit dat de in het programmaboekje afgebeelde tekening gemaakt is voor dat boek.
De door Typex getekende biografie van Andy Warhol zal waarschijnlijk pas in de zomer van 2018 verschijnen.


I Dreamed I Saw St. Augustine (1967) - door Jochen

I Dreamed I Saw St. Augustine (1967)

De Amerikaanse schrijver Joe Hill is al een tijdje succesvol, niet alleen als auteur van populaire comics (de Locke & Key-serie, bijvoorbeeld) maar ook al sinds 1997 als schrijver van horror, thriller en fantasy. Daarmee wint hij prijzen, scoort fikse verkoopcijfers en verfilmd wordt zijn werk inmiddels ook al. Zijn pseudoniem wordt in 2005 onthuld en blijkt niet eens zo heel erg verzonnen te zijn; hij is in 1972 geboren als Joseph Hillstrom King en heeft een schuilnaam gekozen omdat zijn vader de wereldberoemde bestsellerauteur Stephen King is – de jonge King wil graag op zijn eigen merites beoordeeld worden, vandaar. En van die voornaam Joseph Hillstrom is het maar een kleine, historisch correcte stap naar Joe Hill. Vader Stephen en moeder Tabitha (ook al een getalenteerd schrijfster) zijn bewonderaars van de legendarische Zweeds-Amerikaanse vakbondsactivist en eren hem door hun eerste zoon naar hem te vernoemen.

Die Zweed wordt geboren als Joel Emmanuel Hägglund (1879-1915) en emigreert in 1902 vanuit Stockholm naar de Verenigde Staten. Hij verandert zijn naam in Joseph Hillström, verdient als arbeider kriskras rondtrekkend de kost, schrijft en tekent ondertussen sociaalbewogen cartoons, politieke songs en satirische gedichten en is een lastige, mondige en intelligente socialist. Dat laatste speelt vermoedelijk mee bij zijn zeer dubieuze terdoodveroordeling en aansluitende executie, 19 november 1915, voor de moord op een kruidenier en zijn zoon in Salt Lake City, Utah. Op de avond van de moord meldt Joseph Hillström, of ook wel Joe Hill, zich bij een plaatselijke dokter met een schotwond in zijn hand die hij weigert te verklaren – dat is zo’n beetje het enige belastende feit waarop hij dan wordt veroordeeld.
Jaren later blijkt dat Hill de schotwond had opgelopen bij een ruzie om een vrouw, Hilda Erickson, die in een teruggevonden brief ook vertelt dat Joe door haar ex-verloofde is beschoten.

Hills handgeschreven laatste wil is een gedicht waaruit eens te meer zijn talent voor puntige schetsen in een kordate, geestige stijl blijkt. Het opent met:

My will is easy to decide
For there is nothing to divide
My kin don't need to fuss and moan
"Moss does not cling to rolling stone"

Het hele gedicht wordt decennia later op muziek gezet door Ethel Raim, die met haar Pennywhistlers het podium wel eens deelt met Dylan. Onsterfelijk wordt de tragische, begaafde Joe Hill echter vooral door “I Dreamed I Saw Joe Hill Last Night”, het lied dat Earl Robinson in 1936 van Alfred Hayes’ gedicht maakt. Pete Seeger zingt het, Bruce Springsteen speelt het lied live, heel dylanesque met akoestische gitaar en harmonica (2014), maar de bekendste versie is van Joan Baez, Woodstock ’69.

Dylanterie #20: Protestzanger, 1979 - door Ubel

Protestzanger, 1979

“Protestpop reageert op actualiteit”. Het is de kop boven een artikel dat ik in 1979 schrijf voor het weekblad van de Nederlandse Christelijke Radio Vereniging, de NCRV Gids. Natuurlijk is mijn drie jaar eerder ontloken liefde voor Bob Dylan de aanleiding. Dylan was, en is voor velen nog, synoniem met protestzanger. Iedereen die houdt van zijn muziek, weet dat je Dylan met dit predicaat ernstig tekort doet. Zeker, Zimmy kan en kon van leer trekken tegen onrecht – tegen racisme, uitbuiting, ongelijkheid. Toch, beter is het hem te omschrijven als bard, een lyrische zanger. Meer nog dan een bard is Dylan een rondtrekkende liedjesbrenger. Ja, Bob Dylan is de troubadour aller troubadours.

Ubel Zuiderveld vervat onder de naam Dylanterieën korte observaties en gedachten omtrent Bob Dylan in 111 computergetelde woorden, zogenaamde honderdelfjes.

27 mei 1966


27 mei 1966, vandaag precies 50 jaar geleden, gaven Bob Dylan en zijn band een concert in de Royal Albert Hall in Londen. Het was het laatste concert van de tournee van 1966. Iedereen kent het verhaal. Niet lang na dit concert viel Bob Dylan van zijn motor en verdween hij voor langere tijd uit het zicht.
Na 27 mei 1966 zou Bob Dylans muziek nooit meer zo klinken als in de hectische dagen in het voorjaar van 1966. Er was in die dagen een strijd gaande tussen verwachtingspatronen en vernieuwingsdrang en die strijd werd uitgevochten in de concertzalen.
Nu lijkt er in de Dylanwereld wel overeenstemming te zijn over de grootsheid van de muziek die Bob Dylan in 1966 maakte, maar toen lag dat anders. Men riep verwensingen en scheldwoorden richting podium. Men liep ontevreden voortijdig de concertzaal uit. Nu, vijftig jaar later, luisterend naar de paar officieel uitgebrachte en de onder liefhebbers circulerende opnamen van deze tournee is het ondenkbaar geworden dat het publiek ontevreden is. Je zou denken dat dat door gewenning komt, dat onze oren inmiddels weten wat ze van de Dylan van 1966 mogen verwachten, maar dat kan het niet alleen zijn. De muziek die 50 jaar geleden door de concertzalen van Europa schalde klinkt vandaag nog steeds fris, anders en hard.
Het is goddank nog steeds een uitdaging om te luisteren naar de Dylan van 1966.
En net als iedere Dylan-liefhebber waarschijnlijk wel eens doet vraag ik me zo nu en dan af wat ik gedaan zou hebben als ik op die 27ste mei 1966 in de Royal Albert Hall had gezeten. Zou ik gebleven zijn? Zou ik het begrepen hebben?
Of zou ik gaan?
Ik weet het niet.

Uit het patroon

Soms moet je even anders doen, uit je gebruikelijke patroon stappen en niet een regulier album van Bob Dylan opzetten, maar wat anders. Zo zette ik net de sampler Chronicles Volume One 6 Song Sampler op.
Deze cd werd in oktober 2004 in Amerika als cadeautje aan de kopers van Bob Dylans boek Chronicles Volume One gegeven en dat is - gezien de titel van de sampler - ook wel logisch. De zes nummers op deze cd zijn dan ook makkelijk te linken met de verschillende hoofdstukken in het eerste deel van Dylans autobiografie (hoe lang moeten we nog wachten op deel 2?).
Deze cd is verbonden met Chronicles, toch kreeg ik deze sampler niet bij aanschaf van dit boek. Ik kreeg mijn exemplaar bijna een jaar later, in september 2005 bij aanschaf van de cd The Bootleg Series vol. 7 - No Direction Home. Vreemd, maar waar.
Enfin, zes nummers staan er op deze cd:
1. The Cuckoo
2. New Morning
3. Father Of Night
4. Political World
5. Man In The Long Black Coat
6. Dignity
De tracks 2 en 3 komen van het album New Morning en de tracks 4 en 5 van Oh Mercy. "The Cuckoo" is een vroege concertopname en "Dignity" een piano-demo. Toen deze sampler uitkwam waren de versies van "The Cuckoo" en "Dignity" nog niet eerder officieel uitgebracht. Dat maakte deze cd zo aangenaam, zo begerenswaardig.
"The Cuckoo" is inmiddels ook verschenen op Bob Dylan Live At The Gaslight 1962 en "Dignity" staat op Tell Tale Signs. 
Maar het is niet alleen het feit dat er rarities op deze cd staan dat Chronicles Volume One 6 Song Sampler tot een interessante cd maakt. Ook de vreemde tracklist, de ogenschijnlijk rare combinatie van nummers uit de jaren 60, 70 en 80 maakt deze cd - voor mij - meer dan de moeite waard. Gek genoeg werkt het namelijk als mini-album, deze vreemde combinatie van tracks. Het scherpt de oren, overbekende nummers als "New Morning" en "Political World" krijgen door de combinatie met andere nummers dan op het reguliere album ineens een andere geluid. Ze laten een andere indruk achter.
En dat is de waarde van samplers als Chronicles Volume One 6 Song Sampler.

Dylan kort #1177

Marc Didden over Bob Dylan, 4 uur lang, luister hier. [met dank aan Dirk]
75 blazers spelen "Blowin' In The Wind", luister hier. [met dank aan Dirk]
"Het evangelie volgens Dylan", Trouw 25 mei, zie hier. [met dank aan Marcel]
De foto bij dit bericht is gemaakt door Coen van Uhm. Hij maakte de foto in een buitenwijk van Rome in april 2009. [met dank aan Coen]
Over 300 jaar denkt met niet meer aan de Beatles, Elvis of Bob Dylan, maar aan Chuck Berry, zie hier.
Tour Under The Dylan Sky sluit dit weekend af met 2 concerten, zie hier.
De Standaard: De 5 beste cd's van de week (#2: Fallen Angels), zie hier.
Blues Magazine: Recensie Fallen Angels, zie hier.
"De 6 beste covers van Bob Dylan", zie hier.
Fok! over Blonde On Blonde, zie hier.
De Morgen over de 75ste verjaardag van Dylan, zie hier.