Gonna Change My Way Of Thinking (1979) - door Jochen Markhorst

Gonna Change My Way Of Thinking (1979)

Muziek is wel een dingetje, in religieuze kringen. Christenen zijn al eeuwen aan het soebatten over de stichtelijke kwaliteit, dan wel de duivelse aard van muziek überhaupt, en sinds de negentiende eeuw polderen de vele Christelijke afsplitsingen over welke muziek wél, en welke muziek niet welgevallig is in des Heeren oren. In de Bijbel wordt er doorlopend gemusiceerd, de Psalmen hebben een eigen boek, net als het ‘lied der liederen’, het Hooglied, dat is het punt niet zozeer. Maar de scherpslijpers wijzen op Ezechiël 27 en 28, waarin wordt beweerd dat de koning van Tyrus feitelijk de Satan in mensengedaante is. Veelzeggend in de muziekdiscussie is dan 28:13, het vers dat beschrijft wat een geweldige, prachtige, mooie engel Satan is in den beginne, voordat zijn trots ervoor zorgt dat God zijn lievelingsengel verstoot en voor alle eeuwigheid tot de poel van zwavel en vuur, tot de hel, veroordeelt:

Gij waart in Eden, Gods hof; alle kostelijk gesteente was uw deksel, sardisstenen, topazen en diamanten, turkooizen, sardonixstenen en jaspisstenen, saffieren, robijnen, en smaragden, en goud; het werk uwer trommelen en uwer pijpen was bij u; ten dage als gij geschapen werdt, waren zij bereid.

Daar staat het: reeds bij zijn schepping krijgt Satan ‘trommelen’ (tamboerijnen vermoedelijk) en ‘pijpen’ (fluiten). Dat creëert een prachtig dilemma voor de godgeleerden. Muziek is dus inderdaad des Duivels, maar: het is Godgeschapen en wordt door Satan gespeeld nog vóór diens zondeval, als hij nog een hooggeplaatste, heilige engel in de Hof van Eden is.

De ouders van Josh Tillman, de drummer van Fleet Foxes die sinds 2012 solosuccessen boekt als Father John Misty, lossen het op zoals de meeste striktere Christenen: Josh mag alleen ‘Christelijke muziek’ luisteren. En popmuziek is Niet Christelijk. Maar eind jaren 90, rond zijn zeventiende, verrassen de ouders de muzikale Josh (hij speelt dan al jaren drums en gitaar) met een wetswijziging van jewelste: hij mag seculiere muziek luisteren, mits het ‘spiritueel’ is. Een van de aankopen die Josh meteen doet is Dylans Slow Train Coming, want hij kan aantonen dat Dylan een Christelijke kunstenaar is, en tot zijn opluchting doorstaat het album inderdaad de ouderlijke censuur. Het is een ontdekking. Hij koopt New Morning, Nashville Skyline, Oh Mercy, ‘al die bizarre Dylanalbums,’ tot hij ook bij de monumenten als The Times They Are A-Changin’ landt. “Het veranderde mijn leven totaal en ik weet dat iedereen dat zegt over Dylan, maar bij mij is het echt waar, het inspireerde me om te gaan doen wat ik nu doe,” zegt Tillman terugblikkend (interview met TLOBF, maart 2009). In de maanden daarna brokkelt overigens het zwaarste fundamentalisme verder af en mag hij zelfs U2’s The Joshua Tree en Peter Gabriels So kopen.

Het laat zijn sporen na, zowel de benauwende opvoeding als de entree van Dylan. Op zijn doorbraakalbum I Love You, Honeybear (2015), volgens eigen zeggen een autobiografisch conceptalbum, schildert hij een liederlijk leven vol woeste sex, overspel, drank en drugs, en heeft hij, zoals de meeste afvalligen, buitenproportioneel veel fucks en goddamns nodig om dat te vertellen. Het verleidt de recensenten ertoe om het album als ‘Father Johns eigen Blood On The Tracks’ aan te prijzen. Maar het prijsnummer “Holy Shit” is een Dylaneske woordprocessie à la “No Time To Think” met de consumptiemaatschappijkritiek uit “Slow Train”, zoals Tillman ook in het titellied Dylans stijlmiddel kopieert om kleine, particuliere beslommeringen te contrasteren met wereldproblematiek. En tussendoor duikt telkens Slow Train Coming-idioom op, zoals in het bizarre “Nothing Good Ever Happens In The Goddamn Thirsty Cow”:

I have it all
To pull more women than any two men or a train can haul
But my baby she does something way more impressive than the Georgia crawl


De Georgia Crawl is ook in de eerste versie van Dylans “Gonna Change My Way Of Thinking” een vervreemdende eend in de bijt:

I got a God-fearing woman
One I can easily afford
She can do the Georgia crawl
She can walk in the spirit of the Lord

De uitdrukking verwijst naar een dans en wordt in 1928 gemunt door de hitsingle van Henry Williams en Eddie Anthony. Dan is het nog écht een dans. Een woeste, suggestieve, zinnelijke dans, maar: een dans.

Come here papa, look at sis
Out in the backyard just shaking like this
Doin' the Georgia Crawl, oh Georgia Crawl
You don't need to buy a thing, do the Georgia Crawl 

I can shake it east, shake it west
Way down south I can shake it the best
Doin' the Georgia Crawl, oh Georgia Crawl
You don't need to buy a thing, do the Georgia Crawl

setlist 20 augustus

Thing Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Duquesne Whistle / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Desolation Row / Love Sick / Don't Think Twice, It's All Right / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

aantekening #6805

I’ve been walking forty miles of bad road
If the Bible is right, the world will explode
I’ve been trying to get as far away from myself as I can

- Things Have Changed -

~ * ~ * ~ * ~

setlist 19 augustus: Thing Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Duquesne Whistle / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Visions Of Johanna / Love Sick / Don't Think Twice, It's All Right / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Bob Dylan speelde "Visions Of Johanna" in plaats van "Desolation Row" en bij "Gotta Serve Somebody" op de setlist zoals gepubliceerd op Bob Links staat "Boogie Woogie version", wat dat ook mag betekenen.

~ * ~ * ~ * ~

In "Dylan kort #1304" schreef ik over "Dink's Song" in een aflevering van Supernatural. Ik vertelde zoonlief over de film Inside Llewyn Davis en hoezeer de uitvoering van "Dink's Song" in Supernatural lijkt op een versie van ditzelfde nummer in Inside Llewyn Davis. Zoonlief wilde dat wel horen en dus trok ik de soundtrack uit de kast.
Lang niet gedraaid.
Misschien wel te lang.
Eerst draaide ik "Fare Thee Well (Dink's Song)" door Oscar Isaac en Marcus Mumford van dat album. Mooi, maar niet wat hij zocht en dus spoelde ik door naar track 12: "Fare Thee Well (Dink's Song)" door Oscar Isaac in z'n uppie. 
Dat raakte wel een snaar.
Bij mij ook.
Ik liet de cd draaien. Na "Fare Thee Well (Dink's Song)" door Oscar Isaac volgen nog twee songs: "Farewell" door Bob Dylan en "Green, Green Rocky Road" door Dave van Ronk voor de cd is afgelopen.
Waarom draai ik dit niet vaker? Dit deel van die cd, bedoel ik dan.
Dylans "Farewell" bracht de brok in mijn keel. Zo mooi.
En dan Dave van Ronk, pijnlijk hoorbaar aan het eind van zijn adem.
Ik merkte dat ook zoonlief even stil viel.

Ik had nog plannen om Dylans versie van "Dink's Song" voor hem te draaien, maar daar is het niet meer van gekomen. Een volgende keer. 

~ * ~ * ~ * ~

Is het mogelijk om terug te verlangen naar een tijd waarin men nog niet bestond? Ik verlang terug naar oktober 1965, naar de tijd waarin het mogelijk was om, als beginnend drummer zijnde, in Nieuwsblad van het Noorden een advertentie te zetten: "Gevraagd: Beatzanger, Sologitarist en Basgitarist" en dan maar hoopvol wachten op de reacties die binnen gaan stromen. Misschien. 
In zo'n advertentie moet je als aanstormend talent natuurlijk wel duidelijk zijn over wat je met dat op te richten bandje wil gaan spelen: "Stijlmuziek Stones en Bob Dylan".
Ik durf te wedden dat deze adverteerder allang een naam voor 'zijn' band had bedacht toen hij deze advertentie plaatste. Waarschijnlijk iets wazigs, iets sixties voor de sixties de sixties waren zoals wij nu denken dat de sixties geweest moeten zijn. The Flaming Torpedo's of The Marching Umbrella's of zoiets. 
Hoeveel serieus gegadigden zouden er gereageerd hebben op deze advertentie? 
Wat zou er gebeuren als ik alsnog een brief zal sturen onder nummer 84 naar Dagblad van het Noorden, de krant waar Nieuwsblad van het Noorden in 2002 in is opgegaan.

Beste adverteerder,

Graag struin ik met je de podia van het hoge noorden af om onder de te gekke naam The Buzzing Armedillo's onze eigen heftige versies van Bob Dylans songs te spelen (de Stones mag wat minder). Ik ken de tekst van "Like A Rolling Stone" al uit mijn hoofd. Ik speel gitaar en ik heb genoeg persoonlijkheid om een heel podium te vullen (mocht je geen zanger of basgitarist kunnen vinden). Voor je het weet staan we voorop Hitweek of Muziek Expres en veroveren we het hele land!
Waar wacht je op! Stuur me een bericht dat we het gaan doen!

Tom "Buzzing Armedillo" Willems
Fantasielaan 15, Hoogezand

~ * ~ * ~ * ~

Vrijdagavond bezocht Bob Dylan - hij is in Australië voor een aantal concerten - de opera Rigoletto van Verdi. Na de opera vroeg Dylan aan een van de zangers naar de techniek van het opera zingen en zei hij voor de cast van Rigoletto tijdens zijn concert te zullen zingen. 

~ * ~* ~ * ~

"Op de muziekcassette zingt Bob Dylan 'You Ain't Going Nowhere' en 'The Answer Is Blowing In The Wind'. Zo is het. We reizen altijd met onszelf als bagage. We dragen onszelf altijd mee, als een baby strak in doeken omgeslagen op onze rug."

Jan Kees van de Werk - Kaurischelpen en kamelen; een reis naar de verten van verbeelding (2003)

Over welk Dylan-album op cassette wordt hier door Van de Werk geschreven? Antwoorden kunnen als reactie bij dit bericht achtergelaten worden. Eeuwige roem voor de eerste met het juiste antwoord. (Of is er geen juist antwoord?)

~ * ~ * ~ * ~


Ook net geplaatst (hieronder), een nieuwe aflevering van "Luister, ik doe je na", mijn mopperrubriek over covers. Niet vergeten even te kijken.

~ * ~* ~ * ~

Luister, ik doe je na - toegift #4

Het aantal besproken tracks in de toegiften van deze serie begint al aardig op te lopen. Gaat er een dag komen dat er duizend covers in deze serie voorbij zijn gekomen?
Ik kom vandaag in ieder geval weer een beetje dichter in de buurt met vier verschillende albums met één of meerdere covers van Dylan-songs.
Het wordt steeds lastiger, met een nieuw verzamelalbum vol Dylan-covers in handen, om te achterhalen welke tracks ik nou al wel besproken heb en welke nog niet. (Mochten er fouten in de nummering sluipen, dan hoor ik dat graag.)

How Many Roads; Black America Sings Bob Dylan
[20 covers, waarvan 4 eerder besproken, totaal: 694]
Een verzamelalbum, de oudste opname is uit 1964, de meest recente uit 1990. Alle muziekstijlen komen voorbij, zo lijkt. Ook funk (werkt niet) en disco (nee!). Een groot deel van de tracks op dit album is mij (veel) te gladjes. De enige twee tracks die er voor mij in positieve zin uitspringen zijn opener "Blowin' In The Wind" door O.V. Wright en "Maggie's Farm" door Solomon Burke, waarbij de track van Burke als beste uit de bus komt. Is het lijstmateriaal? Ik heb getwijfeld, maar bij herbeluistering moet ik toch besluiten ook Solomon Burke niet op een van de lijsten te zetten.

Luka Bloom - Head & Heart
[1 cover, totaal: 695]
Luka Bloom is een Ierse singer-songwriter die wel wat aardige dingen heeft gedaan (het album Dreams in America bijvoorbeeld).
Op zijn album Head & Heart uit 2014 speelt hij Dylans "Every Grain Of Sand". Ik voel wel enige sympathie voor Bloom en daarom wil ik dit verdomd graag mooi vinden, maar het lukt me niet. Blooms versie van "Every Grain Of Sand" is hooguit 'wel aardig', maar ook niet meer dan dat.
Op een ander album speelt hij "Make You Feel My Love". Aan de ene kant ben ik daar wel nieuwsgierig naar, aan de andere kant vrees ik dat beluisteren ook enigszins.

The Bob Dylan Songbook
[24 covers, waarvan 10 eerder besproken, totaal: 705]
Een verzamelaar met songs variërend van het tenenkrommende "Mighty Quinn" door Gary Puckett & The Union Gap tot de zeer aardige versie van "Too Much Of Nothing" door Fotheringay. Wie zich door de drab op dit album weet heen te werken, komt een aantal aardige covers tegen. Naast de eerder genoemde versie van "Too Much Of Nothing" zijn "Ballad Of Hollis Brown" door Nina Simone en "The Wicked Messenger" door Faces de moeite waard.
Ik heb een zwak voor Nina Simone (en starend naar de lijsten verbaas ik me dat ik nog niks van haar op een van die lijsten gezet heb). Nina Simone staat gelijk aan piano, zo dacht ik. Op "Ballad Of Hollis Brown" wordt ze verrassend genoeg alleen begeleid door een gitaar. Aardig, maar net niet goed genoeg. Wederom komt Simone net niet op een van de twee lijsten.
"Too Much Of Nothing" - zoals ik eerder schreef - wist me te verrassen. ik had voor ik The Bob Dylan Songbook kocht nog nooit van de band Fortheringay gehoord en toch klinkt het gelijk enigszins bekend. Na wat speurwerk op het internet kom ik tot de ontdekking dat de helft van de bandleden van Fortheringay op enig moment in Fairport Convention gespeeld hebben (en inderdaad, zo ontdekte ik later, deze "Too Much Of Nothing" staat ook op de net uitgekomen cd vol Dylan-songs van Fairport Convention.) Ook deze mag net niet op een lijst.
Dat ik dit ooit over een door Rod Stewart gezongen nummer zou zeggen had ik niet kunnen voorspellen, maar "The Wicked Messenger" door Faces is de moeite waard. Dat het de moeite waard is komt niet door Stewarts strot, maar door het briljante orgelspel van Ian McLagan, de man die tijdens tournee 1984 deel uit maakte van Dylans band. Lijst materiaal? Nee, dat niet.

Fairport Convention - A Tree With Roots
[17 covers, waarvan 5 al besproken, 2 geen echte covers, totaal: 715]
Het heeft even wat moeite gekost voor ik deze cd te pakken had. (Vier platenzaken gedesillusioneerd moeten verlaten omdat A Tree With Roots niet op ze voorraad hadden. Waar gaat 't heen met de wereld?)
Zeventien tracks, waarvan twee songs ik met de beste wil van de wereld niet als Dylan-cover kan bestempelen: "Jack O'Diamonds" en "Days of 49".
"Jack O'Diamonds" is een op muziek gezette tekst van de hand van Dylan die te vinden is op de hoes van Another Side Of Bob Dylan en "Days Of 49" is weliswaar een van de hoogtepunten van het te vaak onderschatte album Self Portrait, maar het is niet door Dylan geschreven.
Vijf andere tracks zijn al eerder in deze serie besproken. Er blijven dus nog tien tracks voor deze serie over.
Ik heb erg naar deze cd uitgekeken, maar aanvankelijk schrik ik nogal. De eerste twee opnamen die nieuw voor mij zijn, "Lay Down Your Weary Tune" en "Open The Door, Richard" zijn in een matige geluidskwaliteit. Twee oké covers, maar ook niet meer dan dat.
"I'll Keep It With Mine". dat pas begint na een lang intro, is - net als de rest van de cd, gelukkig - wel in goede geluidskwaliteit. Vind ik het mooi? Ik vind het aardig.
De versie van "Percy's Song" is een live-versie en niet de bekende studioversie. Met name de zang op deze versie is beter dan op de studioversie. Net niet op de twijfellijst, wel een opname die ik vaker ga beluisteren.
Sandy Denny doet "It Ain't Me, Babe" in haar eentje. Hier had ik hoge verwachtingen van, maar nee, dit is het niet.
"George Jackson" (extra punten voor originaliteit) begint erg mooi en net wanneer ik de pen pak om dit op de eindlijst te zetten valt de drum in en blijft er weinig van de schoonheid over, helaas.
Dylans originele versie van "Tomorrow Is A Long Time" (live 12 april 1963) is voorbij de perfectie, zo goed. Daar kan nooit iemand meer aan tippen. De versie op A Tree With Roots komt niet eens in de buurt van Dylans versie.
De concertopname van "Down In The Flood" is absoluut de moeite waard. Ik wil 'm bij de eerste keer beluisteren op de twijfellijst zetten, maar begin bij de tweede keer beluisteren toch weer te twijfelen over die beslissing. Uiteindelijk kan ik het toch niet laten: op de twijfellijst.
Voor "All Along The Watchtower" hebben de leden van Fairport Covention naar Jimi Hendrix geluisterd. Het was beter geweest als ze dat niet hadden gedaan.
A Tree With Roots sluit af met "Knockin' On Heaven's Door", het nummer dat al door iedereen en nog een paar gecoverd is. Dit is absoluut een van de betere covers van dit nummer, vooral door de zang van Sandy Denny. Geen lijst-materiaal, maar het scheelt niet heel veel.

eindlijst:
The Band - "When I Paint My Masterpiece"
Wilco & Fleet Foxes - "I Shall Be Released"
Guy Davis - "Sweetheart Like You"
Suzzy & Maggie Roche - "Clothes Line Saga"
Martin Simpson - "Highway 61 / Highway 61 Revisited"
Develish Doubledylans - "Shot Of Love"
Michael Moore Trio - "Sign On The Window"
Merl Saunders and Jerry Garcia - "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" [3 versies: 2x Keystone 1973 en Garcia Plays Dylan]
Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - "Positively 4th Street"
Jim James & Calexico - "Going To Acapulco" [gouden ster]
The Band - "I shall Be Released"
The Band - "Long Distance Operator"
Oh Susanna - Billy 4"
Odetta - "Long Ago, Far Away"
Odetta - "Long Time Gone"
Grateful Dead - "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry"
Jerry Garcia Band - "Simple Twist Of Fate" (1 maart 1980)
Fairport Convention - "Dear Landlord"
Jeff Buckley - "Just Like A Woman" (Live at Sin-é-versie)

twijfellijst:
The Low Anthem - "Dignity"
Ramblin' Jack Elliott - "Don't Think Twice, It's All Right" [The Ballad of Ramblin' Jack]
Articolo 31 - "Come Una Pietra Scalciata (Like A Rolling Stone)"
Patti Smith - "The Wicked Messenger"
Odetta - "Paths Of Victory"
Robert Deeble with Mandy Troxel - "Boots Of Spanish Leather"
Billy Goodman - "Billy 1"
Tim O'Brien - "Subterranean Homesick Blues"
Peter, Paul and Mary - "Blowin' In The Wind"
Jeff Tweedy - "Simple Twist Of Fate"
Willie Nelson & Calexico - "Señor (Tales Of Yankee Power)"
Antony & The Johnsons - "Knockin' On Heaven's Door"
Richie Havens - "Just Like A Woman" [versie van Mixed Bag]
Neville Brothers - "With God On Our Side"
The Band - "Tears Of Rage" (2 versies)
Salomon Burke - "Stepchild"
Pete Seeger - "Masters Of War"
Odetta - "Masters Of War"
Grateful Dead - "Queen Jane Approximately"
Eddie Vedder - "Masters Of War"
Jerry Garcia Band - "When I Paint My Masterpiece"
Jerry Garcia Band - "Simple Twist Of Fate" (28 februari 1980)
Julia Haltigan - "Boots Of Spanish Leather"
Fairport Convention - "Si Tu Dois Partir"
Fairport Convention - "Down In The Flood"

oude stukken:
Luister ik doe je na #1
Luister ik doe je na #2
Luister ik doe je na #3
Luister ik doe je na #4
Luister ik doe je na #5
Luister ik doe je na #6
Luister ik doe je na #7
Luister ik doe je na #8
Luister ik doe je na #9

Luister ik doe je na - toegift #1
Luister ik doe je na - toegift #2
Luister ik doe je na - toegift #3

setlist 18 augustus

Thing Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Simple Twist Of Fate / Duquesne Whistle / When I Paint My Masterpiece / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Make You Feel My Love / Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Desolation Row / Love Sick / Don't Think Twice, It's All Right / Thunder On The Mountain / Soon After Midnight / Gotta Serve Somebody // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

The Comic book and me #52

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Onderstaande foto's zijn van pagina's uit de graphic novel Johnny Cash; I See A Darkness van Reinhard Kleist.


Dylan kort #1304

Claude Aendenboom - "Chillen met Bob Dylan", zie hier.
Jos Kessels - "Leeftijdsloos willen zijn is onzin", column met een beetje Dylan, zie hier.
Supernatural: Zoonlief kijkt de serie Supernatural (seizoen 11, aflevering 20). Als ik het goed heb begrepen, is God bezig met het schrijven van zijn memoires in een café waar menig muzikaal beroemdheid ooit zijn carrière startte. Aan de muur naast het tafeltje waar God zit te schrijven hangt een foto van Bob Dylan (zie foto).
Aan het eind van de aflevering gaat God op het podium zitten, pakt een gitaar en zingt hij "Dink's Song". Even lijkt het op een scène uit de film Inside Llewyn Davis.


aantekening #6803

Ik kom ineens overal de song "My Back Pages" tegen. Vreemd hoe een song waar ik nooit veel over nadenk of aandacht aan geef binnen enkele uren drie keer op mijn pad kan komen.

~ * ~ * ~ * ~

"'My father died in 1962,' he said, as the three of us sat around the kitchen table like the old friends in 'Bob Dylan's Dream.'"

Kinky Friedman - The Love Song of J. Edgar Hoover

~ * ~ * ~ * ~

In het boek Rock-'n-Roll voorbij de midlifecrisis van Jan Donkers lees ik: "Luister naar 'My Back Pages' uit 1967 met die aanvankelijk als zo raadselachtig beschouwde refrein-regel 'I was so much older then / I'm younger that that now.'" 
Mijn jongere zelf had na het lezen van zo'n zin dit boek aan de kant gesmeten om een boze brief aan Jan Donkers te schrijven. Mijn oudere zelf niet, die denkt "ach" en leest gewoon verder. Die snapt de vergissing.
Another Side Of Bob Dylan, het album waar "My Back Pages" op te vinden is, kwam uit in 1964, niet in 1967, maar op alle Nederlandse elpee- en cd-persingen van voor 2003 van dit album staat "(c) 1967" en daar komt de vergissing van Jan Donkers vandaan.

~ * ~ * ~ * ~


Drink whiskey en koop een hek, het houdt de buren op afstand (het hek, niet de whiskey).

~ * ~ * ~ * ~

In de eerste uitzending geheel gevuld met Bob Dylan op de Nederlandse radio heeft presentator Leo Nelissen het over "The Back Pages" in plaats van "My Back Pages". Leo Nelissen is duidelijk geen echte liefhebber van Dylans muziek. De uitzending eindigt met "Don't Think Twice, It's All Right", niet in de uitvoering van Bob Dylan, maar - omdat Nelissen dat wil - in de versie van Harry Simeone Corale.

~ * ~ * ~ * ~

 Zoals een mens ineens zin kan hebben, of beter een onweerstaanbare behoefte kan hebben aan chocolade, gevulde koeken of drop, zo voelde ik ineens de noodzaak om naar iets uit 1996 te luisteren. Na wat twijfelen en speuren koos ik uiteindelijk voor het concert van 17 mei 1996 omdat Bob Dylan tijdens dit concert "Señor" speelde en "Señor" kan hij zo mooi spelen. (Later, toen de keuze al gemaakt was, realiseerde ik me pas dat dit concert precies dertig jaar na de dag waarop Bob Dylan "Judas!" naar zijn hoofd kreeg geslingerd werd opgenomen, maar dit terzijde.)
De opname is niet geweldig, maar de taper heeft z'n best gedaan. Mag ik meer verwachten? Niet van de taper, wel van het aanwezige publiek. Dat publiek blijft maar lullen, dwars door de muziek heen. En "Señor" is mooi, althans dat vermoed ik, het is moeilijk om de song door het geklets goed te horen.
Bob Dylan doet stik z'n best, misschien wel omdat er zoveel geluld wordt. Hij blijft maar woorden buigen en rekken en uitspugen dat het een lieve lust is, maar het publiek hoort het niet.
Na de verplichte "All Along The Watchtower" op plek drie komt "I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)". Dat is geen favoriet van mij, maar wat hij er vanavond mee doet...
Vanavond krijgt "I Don't Believe You" nieuw leven. Bob Dylan trekt de song - zo lijkt het - volledig uit elkaar om 'm vanaf de grond opnieuw op te kunnen bouwen. Vergeet voor even de versies van Another Side Of Bob Dylan en de concerten in 1966, vanavond krijgt de song een nieuw leven, alsof het er nooit eerder was. Alsof ik het nooit eerder hoorde.
En het publiek blijft maar lullen.

~ * ~ * ~ * ~


~ * ~ * ~ * ~

Ergens tegen het eind van het concert haalt Bob Dylan Roger McGuinn het podium op om mee te zingen op "My Back Pages". Dat zal mogelijk best een belevenis zijn geweest voor het aanwezige publiek op die avond in mei in '96, maar luisterend in mijn huiskamer, in augustus 2018 werkt het niet. Helemaal niet zelfs, het wekt alleen maar ergernis op. 
Om niet te eindigen met een zure nasmaak schakel ik een paar songs terug, eerst naar het rustige, langgerekte (12 minuten) "Tangled Up In Blue", daarna naar het nog langer durende (14 minuten), maar geen seconde vervelende "She Belongs To Me".
Bijna net zo mooi als "I Don't Believe You".

~ * ~ * ~ * ~

De pagina BDinNL 2.0 is weer bijgewerkt (zie hier). Reacties zijn meer dan welkom en kunnen naar: twillems87[at]gmail.com.

De hoezen #5 - door Patrick Roefflaer

8 – Bob Dylan’s Greatest Hits

Een verzamelelpee hoort eigenlijk niet thuis in dit rijtje van studio en live elpees, maar de geschiedenis van Bob Dylans eerste verzamelplaat is te mooi om onvermeld te blijven. Vooral ook omdat er in 1966-67 maar liefst drie verschillende platen verschenen onder dezelfde noemer.


Nederlandse uitgave: Bob Dylan’s Greatest Hits - No One Sings Dylan Like Dylan
Uitgebracht: 27 maart 1966
Fotograaf: Jerry Schatzberg
Art-director: ?

Het is de verdienste van mijn gastheer hier op deze blog, om de precieze verschijningsdatum te ontdekken van de allereerste compilatie van Bob Dylan (Bob Dylan in Nederland 1965-1978 – Tom Willems, 2011). Op 27 maart 1966 - dag op dag één jaar voor de Amerikaanse uitgave - bracht de Nederlandse afdeling van CBS immers al een plaat uit met de titel: Bob Dylan’s Greatest Hits.

Als ondertitel voor deze compilatie staat in de linkerbovenhoek de kreet: ‘No One Sings Dylan Like Dylan’. Die slogan werd door Columbia gelanceerd in Engeland op 21 juni 1965, ter promotie van Bringing It All Back Home.

Op de hoes prijkt een foto gemaakt door Jerry Schatzberg, op 28 januari 1966, tijdens de sessie voor de hoes van Blonde on Blonde. Daarbij poseerde Dylan met allerhande voorwerpen die in de fotostudio aanwezig waren. De keuze voor de hoes valt op een foto van Dylan met in zijn ene hand een sigaret, terwijl hij met de andere een extra large versie van een Zippo aansteker omhoog houdt.

Op de achterzijde van de hoes staan opnieuw de songtitels, plus de foto’s van Dylans van de tot dan toe verschenen albums.

Doordat deze uitgave op de markt is gebracht, nog voor Blonde on Blonde is verschenen, ontbreken songs van die dubbelelpee tussen de 12 vermelde nummers.


Britse uitgave: Bob Dylan – Greatest Hits
Uitgebracht: december 1966
Fotograaf: Jerry Schatzberg
Art-director: ?

Negen maanden later, verschijnt in Groot-Brittannië en Ierland een gelijkaardige plaat onder de titel Greatest Hits. Er staan evenveel nummers op als op de Nederlandse uitgave, maar omdat Blonde on Blonde inmiddels is verschenen, is er deels een andere selectie gekozen.

Veelal staat 1967 aangegeven als verschijningsdatum, waarbij er gemakshalve van wordt uitgegaan dat de plaat zowat gelijk met de Amerikaanse tegenhanger is uitgebracht. De plaat duikt echter op 14 januari 1967 voor het eerst op in de Britse hitlijsten, waardoor een uitgave in de laatste week van december 1966 waarschijnlijker is.

Belangrijker echter voor dit verhaal is dat deze Britse compilatie een andere hoesontwerp heeft. Op de foto staat een voor zich uit starende Bob Dylan, tegen een witte achtergrond en onder zijn arm een portet van een Bijbels uitziende man.

Net als voor de Nederlandse compilatie is ook deze foto afkomstig uit dezelfde fotosessie van Jerry Schatzberg (28 januari 1966). We zien Bob Dylan die peinzend voor zich uit staart, met in zijn armen een boek met een afbeelding van een Bijbels uitziende oude man.

Het portret is een fragment van De aanbidding der wijzen, een schilderij van Peter Paul Rubens uit 1624. Het is de omslagfoto voor een boek van Jacques Lassaigne, uitgegeven in New York in 1958, met als titel Flemish Painting from Bosch to Rubens.
Uit andere foto’s waarop Dylan met het boek is te zien, blijkt de foto voor de hoes te zijn gespiegeld, zodat er links plaats is voor het logo van de platenmaatschappij en rechts voor de titels van zowel het album als de songs.

De achterzijde van de hoes is erg vergelijkbaar met de Nederlandse versie: de songtitels plus de foto’s van de tot dan toe verschenen albums – echter, omdat er slechts plaats is voor zes foto’s, ontbreekt er eentje: Another Side of Bob Dylan.


Amerikaanse Bob Dylan’s Greatest Hits
Uitgebracht: 27 maart 1967
Fotograaf: Rowland Scherman
Fotograaf achterzijde: David Gartner en Fred Hammerstein
Poster: Milton Glaser
Art-director: John Berg

In juli 1966, tijdens een pauze in Dylans wereldtournee, komt het nieuws dat de zanger zou zijn gevallen met zijn motorfiets. Vanuit het Dylankamp is er geen verdere communicatie en de man lijkt van de aardbol verdwenen. Dit leidt vanzelfsprekend tot veel speculatie: Dylan zou dood zijn, of minstens zijn nek gebroken hebben. Kwatongen opperen dan hij is opgenomen in een ontwenningskliniek.

In elk geval: Dylan heeft het perfecte excuus om de immense druk van zijn frêle schouders te halen. Zijn manager, Albert Grossman zegt al zijn verplichtingen af: de tournee geschrapt, de plannen voor de uitgave van een boek, toneelstuk en een film opgeborgen. Het platencontract wordt opgezegd en er is dus geen verplichting meer om de studio in te duiken.

Columbia Records meent dat hiermee het hoofdstuk Dylan is afgesloten en komt met het voorstel om een verzamelelpee uit te brengen. De tijd is er rijp voor, want recent hebben grote namen als The Rolling Stones (Big Hits (High Tide and Green Grass) – maart 1966), The Beach Boys (Best of the Beach Boys  - juli 1966) en The Beatles (A Collection of Beatles Oldies – december 1966) hun werk voor het eerst gebundeld.

Dylan ziet zoiets echter niet zitten en weigert elke medewerking. Hij wil zelfs niet poseren voor de hoesfoto.

Dus moeten de ontwerpers van de hoes creatief omspringen met materiaal uit het archief.

‘Dylan had hier niets in te zeggen,’ legt fotograaf Rowland Scherman in 2013 uit aan Ben Yakas . ‘In zijn contract stond dat hij zijn veto kon stellen wanneer hij een foto maar niets vond, maar hij was niet langer onder contract. Hij kreeg een maand later of zo een nieuw contract [eigenlijk pas op 21 augustus 1967], maar tussen beide contracten in had hij geen inspraak.’


Voorzijde

Rowland Scherman is een freelance fotograaf. Zijn werk verschijnt voornamelijk in het tijdschrift Life.

Hij maakt de opmerkelijke foto op de voorzijde van de hoes op 28 november 1965. Die dag treedt Bob Dylan op in Coliseum in Washington DC. Scherman woont vlak bij de concertzaal en bezoekt het  concert, samen met zijn vrouw. Een goede fotograaf heeft altijd zijn toestel bij en Rowland gebruikt zijn perskaart om backstage te raken.

In het boek Encounters with Bob Dylan (Tracy Johnson - Humble Press, 2000) vertelt Scherman zijn verhaal: ‘Dylan stond in die blauwe spot, een nummer te zingen waarvan ik me de titel niet meer herinner. Ik zette een 300 mm (lens) op en zag meteen het hele plaatje: het haar, de halo, de harmonica – de drie h’s. Ik deed: klik, klik, klik  - zes of zeven foto’s.
Ik riep: “Hartelijk dank. Ik ben ervandoor.” Ik bleef niet wachten. Beter dan dit wordt het niet, dacht ik. Snel weer de zaal in,  voor de rest van het concert.’

Een hele tijd later toont Rowland de foto’s aan de verloofde van zijn zus: John Berg – die toevallig werkt bij de ontwerpafdeling van Columbia Records. ‘Hij bekeek het stapeltje  - het was een paar centimeter dik en bij de derde foto zei hij ‘Dit wordt de volgende hoes’. Het ging sneller dan ik nodig heb om je dit te vertellen.’
Berg biedt hem 300 dollar voor een foto en Sherman hapt toe. ‘Dat was mooi verdiend in die tijd. Dat was toch wel een paar maanden huur.’

‘John Berg had een prima inzicht,’ gaat Scherman verder. ‘Hij vergrootte het beeld, sneed het uiterst nauw aansluitend bij en spiegelde het dan zodat [Dylan] de andere kant uitkijkt. En dan zette hij die titels bovenaan in het hoofd.
Het was mijn idee om hem in tegenlicht te fotograferen – dat was misschien zelfs nooit eerder vertoond op de hoes van een plaat - maar het was zijn design dat er zo ’n sterk beeld van maakte.’

‘Waar ik achteraf enorm van staat te kijken, is dat hij nu een van de iconen van de jaren zestig is. Daar ben ik ben enorm trots op. Plus het feit dat het nu is opgenomen in de Library of Congress.’   


Achterzijde

Voor de achterzijde van de hoes vindt Berg een gelijkaardige foto van Dylan in tegenlicht.

Over deze foto niet veel is geweten. Enkel twee namen: David Gartner en Fred Hammerstein.

In mijn speurtocht naar informatie  vind ik niets over Hammerstein, maar Gartner blijkt een Facebook account te hebben. Hij was de officiële fotograaf van Playboy en dus vooral gespecialiseerd in het vereeuwigen van bunny’s en allerhande beroemdheden op party’s.  Wanneer ik hem contacteer, is hij bereid op mijn vragen te antwoorden. Hij herinnert zich vaag: ‘Die foto werd gemaakt in Queens New York op tennisvelden, nu heet dat daar Arthur Ashe Stadium. Ik was fotograaf en Fred Hammerstein. 1968’

Ik vraag hem of dit misschien het Forest Hills Tennis Stadium in New York kon zijn. Op 28 augustus 1965 gaf Dylan er het openingsconcert van zijn eerste tournee mét band, voor 15 000 toeschouwers.

Gartner bevestigt de datum en locatie. Hij voegt er aan toe: ‘Ik herinner me dat de foto genomen werd van achter het podium. Hij draaide zich om naar het gordijn en de spot achter hem deed zijn haar oplichten.’

Over het waarom van die twee namen, legt hij uit: ‘Het was mijn opdracht om Bob Dylan te fotograferen [in opdracht van de promotor van het concert, Jerry Weintraub] en omdat Fred Hammerstein mijn medewerker was, vond ik het niet meer dan fair om beide namen er onder te zetten.’

In ieder geval: deze foto is dus zelfs drie maanden eerder gemaakt dan die van Scherman aan de voorzijde. Mogelijk zag John Berg de gelijkenis en nam dit als vertrekpunt.

Mondo scripto