Bob Dylan in (het) Nederland(s)

Dylan kort #791

2012-02-01T15:01:00.004+01:00

Alan Lomax (1915 - 2002), de Amerikaanse folklorist, heeft in zijn leven duizenden muzikanten opgenomen, voornamelijk d.m.v. zogenaamde 'field recordings'. Al die opnamen zijn een ware schat aan muziek. Een aantal jaren geleden zijn er ruim 100 cd's uitgebracht met daarop opnamen van Lomax.
Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Een groot deel van Lomax' opnamen worden nu online gezet. Het loont zeker de moeite om daar eens in rond te neuzen.
Lomax nam in januari 1963 ook Dylan op. Daarvan staan nu twee fragmenten online. Het eerste fragment is niet meer dan een seconde of 2, 3. Het tweede fragment is interessanter: Dylan speelt 'Masters of war'. Helaas staat niet de gehele opname online, maar een fragment van een seconde of 40, 50.
In het kader van beter iets dan niets, luister hier.
En als je toch op de site bent, luister dan gelijk ook naar wat andere opnamen. Zoals de opname van Almeda Riddle die 'House carpenter' zingt. Fantastische website, helaas alleen fragmenten.

Een kort stukje over Chimes of freedom op Alles muziek.
Een stukje over The Traveling wilburys op Bettina schrijft.

Dylan kort #790

2012-01-31T19:43:00.003+01:00

Allereerst dank aan iedereen die in de laatste paar dagen een reactie op deze blog heeft achtergelaten.
In Amerika is de 4 cd box Chimes of freedom inmiddels uitgebracht, Nederland volgt over een paar dagen. In Amerika is ook een 2 cd-versie van Chimes of freedom verschenen. Als ik het goed heb begrepen, is deze 2 cd-versie alleen bij Starbucks te verkrijgen. Dat neemt niet weg dat deze 2 cd-versie ook op ebay opduikt. Ook op de 2 cd-versie is 'One too many mornings', het duet van Johnny Cash & The Avett Brothers (inclusief niet weggepoetste vocalen van Dylan) te vinden. Ik heb de indruk dat de 2-cd versie in Europa niet te verkrijgen zal zijn (maar het is goed mogelijk dat ik me vergis en / of dat de 2 cd-versie alsnog in Europa opduikt).
Gijsbert Kamer schrijft over het nieuwe album van Leonard Cohen & al schrijvende komt Dylan voorbij, zie hier. [Met dank aan Alja voor de tip!] Natuurlijk val ik over de op een na laatste alinea in Kamers stuk. Time out of mind is niet een statement van een oudere man die oog in oog staat met de dood & ook al klopt dit misschien wel voor een deel van Time out of mind, dan heeft dit nog niks te maken met de hoge leeftijd van Leonard Cohen.
Het is dinsdagavond, wanneer ik één stap buiten de deur zet, lijken de oogbollen gelijk te bevriezen. De ideale avond om in een comfortabele stoel te schuiven met leesvoer in de handen & muziek in de oren. Dat leesvoer is een oude aflevering van Isis, de muziek is Dylan. Ik heb wel zin in Another side of Bob Dylan, maar dat kan ook zo weer veranderen.

'erg veel'

2012-01-29T18:22:00.002+01:00

Hoeveel foto's zijn er van Bob Dylan gemaakt?
Ik realiseer me dat er geen zinnig antwoord op die vraag te geven is. Of het moet zijn 'erg veel', maar daar schiet ik ook geen drol mee op.
Op het net kwam ik deze foto tegen. Heb je gekeken? Wel even doen, het is de moeite waard. Ik kan me niet herinneren deze foto ooit eerder gezien te hebben. Gezien het ringbaardje moet het een recente foto zijn. Zwarte hoed, zwart pak, blauw overhemd. Meest opvallend aan deze foto is natuurlijk dat Dylan met zijn ene hand zijn gitaar aan de kant houdt terwijl hij met zijn andere hand de microfoon, waarin hij zingt, vasthoudt.
Er zijn 'erg veel' foto's van Dylan die gitaar speelt. Er zijn 'erg veel' foto's van Dylan die piano speelt, of mondharmonica. Er zijn 'erg veel' foto's van een zingende Dylan.
Maar hoeveel foto's zijn er van Dylan die zingt in de microfoon in zijn hand terwijl hij met zijn andere hand de gitaar aan de kant houdt?
Er is geen antwoord, wederom.
En terwijl ik bovenstaande type, vraag ik me af wat ik er mee opschiet. Eigenlijk niks. Het is gewoon een foto van Dylan, er zijn 'erg veel' foto's van Dylan.
Heel 'erg veel'.

Dylan kort #789

2012-01-28T18:07:00.003+01:00

Een reactie van truck fish - waarvoor dank - op de recensie van Zonder tijd te verliezen, via de e-mail ontvangen:

Leuk Tom, je hebt Daan behoorlijk op zijn taas geraakt, zo erg zelfs dat hij zijn zelfbenoemde hoffelijkheid een paar keer laat varen en probeert jou (en daarmee ons, mij) te kleineren en weg te zetten. Zegt wel wat over hem, vind ik. Aan de andere kant ook wel voorstelbaar, hij is jaren bezig met de roman die eindelijk zijn schrijverschap moet bevestigen, beginnen ze niet over beeldend taalgebruik, de superieure karakterbeschrijvingen en zijn in rake woorden neerzetten van de situatie en dergelijke, nee, hem wordt gevraagd naar wat Dylan-verwijzingen. Beetje dodelijk wel, natuurlijk. Ik voel in elk geval geen aandrang tot lezen. Jammer misschien.

Overigens: een tijdje geleden heb jij op de blog verwezen naar een Gesprek over Dylan op de tv-zender Het Gesprek, was best een beluisterbaar half uurtje. Dit Gesprek was er volgens mij een tussen Lucky Fonz de zanger en deze Daan Heerma van Voss, je had dus kunnen weten dat hij nogal deskundig is.

[Een andere lezer van de blog liet via de e-mail weten Zonder tijd te verliezen aan te zullen schaffen, mede n.a.v. het stuk hieronder. Bij beide reacties op het stuk hieronder kan ik me iets voorstellen. Ik heb even gezocht naar het bericht over Het Gesprek. Ik was dat allang weer vergeten, moet ik bekennen. In de bewuste aflevering waren Lucky Fonz III & Roel Bentz van den Berg te gast. Zie hier.]

Jaap over 'The Times they are a-changin'', hier.
'Bob Dylan, Leopard Skin en Mobutu' door Paul. [In The Telegraph no. 14 van november 1983 staat een foto van Mobutu & Reagan. De tekst bij de foto: 'President Mobutu shows President Reagan his brand-new, leopard-skin pillbox hat']

Daan Heerma van Voss - Zonder tijd te verliezen

2012-01-27T17:49:00.004+01:00

Ik luister zelden naar advies, ik ben te eigenwijs om de smaak van anderen te volgen. Ik bepaal zelf wel wat ik lees.
Peter vG. – lezen van deze blog – mailde mij een paar dagen geleden over het boek Zonder tijd te verliezen van Daan Heerma van Voss. Hij schreef niet alleen over dit boek, maar ook over een etalage ergens in Amsterdam vol albums van Dylan ter aanprijzing van dit boek.
Normaal ben ik te eigenwijs, maar Peters woorden intrigeerden me.
Ik heb Zonder tijd te verliezen gelezen, een boek over de jeugdvrienden Daniël & Xander die samen na de schooltijd naar Italië vertrekken. In Italië vindt Daniël zijn eerste liefde in de Zuid-Afrikaanse Sophie. Xander verdwijnt plotseling waarna Daniël, samen met Sophie & de hond Jan van Riebeeck, op zoek gaan naar Xander.
Aanvankelijk kostte het mij moeite om aan de schrijfstijl van Daan Heerma van Voss te wennen, alsof zijn woorden & mijn ogen elkaar niet konden vinden, hooguit langs elkaar heen konden schuren. Maar na een bladzijde of vijftien verdween dat & werd ik Zonder tijd te verliezen ingezogen.
Ik kan nu een recensie schrijven vol dikke woorden, maar dikke woorden is mijn stijl niet. Bovendien worden de beste recensies op maandagochtend bij de koffieautomaat geschreven:
‘Goed weekend gehad?’
‘Ik wel, jij ook?’
‘Ja hoor, prima. Jij bent nogal een lezer, toch?’
‘Ja, och…’
‘Ken jij dat nieuwe boek van… hoe heet hij ook al weer… Daan Heer… Heersema… Heereh…’
‘Daan Heerma van Voss bedoel je?’
‘Ja die! Ken je dat boek?’
‘Zonder tijd te verliezen bedoel je? Ja, ken ik.’
‘Is ’t een goed boek?’
‘Ja, da’s een goed boek. Erg goed boek.’
Meer hoef je eigenlijk niet te weten: ‘Erg goed boek’, al het andere dat een recensie normaliter bevat is alleen maar ballast.
Ik herhaal het gewoon nog een keer: Zonder tijd te verliezen is een erg goed boek.

Maar – er is altijd een maar – deze weblog is geen vergaarbak voor recensies van literaire werken, deze weblog is gevuld met Dylan.
Muziek in het algemeen & Dylan in het bijzonder speelt een belangrijke rol in Zonder tijd te verliezen, wat reden genoeg is – voor mij – om het boek niet alleen te lezen, maar ook hier te bespreken. Bespreken met een Dylan-bril op mijn neus.
Ik ben Dylan zestien keer in de bladzijden van Zonder tijd te verliezen tegengekomen & één twijfelgeval. Eerst maar de twijfel. Op bladzijde 215 zegt Felix, de vader van Daniël: ‘Ik weet dat ik zelf ook geen makkelijke ben. Ik moet beter mijn best doen. Als je haar toevallig spreekt, zeg haar dat maar. Maar zeg niet dat ik dat heb gezegd. Dat zou het weer onnodig compliceren.’
Zonder te kunnen achterhalen of Daan Heerma van Voss hier Dylan parafraseert, doen deze regels mij erg denken aan Dylans ‘If you see her, say hello’.
Ik denk dat ik niet eens wil weten of Daan Heerma van Voss bewust hier ‘If you see her, say hello’ parafraseert, of dat ik linken leg die er niet zijn. Ik vind de twijfel wel aangenaam.

Zonder tijd te verliezen bestaat uit vijf delen & ieder deel heeft een citaat meegekregen. Bij de delen een, twee & vijf is dat een citaat van Dylan. Deel een heeft het meest rake citaat – een citaat uit ‘Odds and ends’- meegekregen, een citaat dat niet alleen deel een, maar het gehele boek in zes woorden lijkt te grijpen. Tijdens het lezen van Zonder tijd te verliezen, grepen mijn gedachten steeds weer terug naar die eerste zes woorden: ‘Lost time is not found again.’
Het begin van deel twee wordt opgesierd met een citaat uit ‘Shelter from the storm’ en deel vijf met een citaat uit ‘She belongs to me’.
In deze drie citaten schuilt de schrijver, de vormgever van het boek. Daan Heerma van Voss die een verhaal over Daniël & Xander & Sophie & Italië vorm geeft. Het is een van de drie manieren waarop Dylan in dit boek opduikt.
In het boek, in het verhaal vertelt Daniël (of de Bourgondiër, een groot Dylan-verzamelaar) een aantal malen iets over Dylan – de tweede manier waarin Dylan in dit boek opduikt. Aanvankelijk wat flauw, zelfs storend, zoals de vergelijking met ‘een zeeleeuw met longemfyseem’ (blz. 34). Die kennen we nu wel, dat hoeft niet meer.
Maar naarmate ik verder in het boek kom, wordt het beter. Soms zelfs verrassend.

Ik schreef eerder dat er drie manieren zijn waarop Dylan in Zonder tijd te verliezen opduikt, twee heb ik er reeds besproken. De derde manier, & de meest opmerkelijke manier, is het citeren van Dylan in de tekst, vaak om een beschreven situatie samen te vatten of extra ‘kracht’ te geven. Zoals op blz. 284: ‘Met tegenzin mompelde hij iets over de prijs. Papiergeld zou hij in ieder geval begrijpen, dat geritsel overstemde alles. Money doesn’t talk, it swears. Ik legde mijn portemonnee op tafel, zocht naar een biljet. De man zei iets, wederom niet te verstaan.’
Deze derde manier is niet alleen de meest verrassende, maar ook de best werkende van de drie. Het is herkenbaar. Gewoon in de dagelijkse gang, duiken Dylan-citaten in de kop op, in mijn kop op, die perfect lijken aan te sluiten bij de situatie. Van dat mechanisme heeft Daan Heerma van Voss op indrukwekkende wijze gebruik gemaakt.

Tsja, & dan komt onvermijdelijk het lastige eindoordeel. Nog even afgezien van het belang van Zonder tijd te verliezen voor de Dylan-liefhebber, is Zonder tijd te verliezen – zoals ik hierboven ook al schreef – een goed boek. Daan Heerma van Voss heeft mij zijn verhaal in weten te zuigen & mij weten te boeien. Genoeg om iedere liefhebber van literatuur dit boek aan te raden.
De noodzaak voor de Dylan-liefhebber om Zonder tijd te verliezen te lezen, is wat lastiger te beoordelen. De gemiddelde Dylan-liefhebber zal niks van dit boek leren, maar dat is ook niet de opzet van dit boek. Het is een goed boek waarin Dylan een rol speelt. Niet alleen dat, het is eindelijk weer eens een roman waarin Dylan in het verhaal is verweven door een luisteraar, een luisteraar wiens kennis van Dylan verder gaat dan ‘de protestzanger’ & ‘Blowin’ in the wind’.

Na het schrijven van bovenstaande heb ik Daan Heerma van Voss, naast bovenstaande tekst, een aantal vragen gestuurd. Hieronder die vragen + de antwoorden van Daan Heerma van Voss:

TW: Allereerst: ik heb Zonder tijd te verliezen met genoegen gelezen. Mijn complimenten. Het allereerste citaat van Dylan in Zonder tijd te verliezen – uit het nummer ‘Odds and ends’ lijkt onlosmakelijk met de titel van het boek (en het verhaal) verweven. Heb je het citaat bij de titel gevonden, of juist andersom?

DHvV: Dank u wel. Dat vind ik goed om te horen, Tom. Ik hoop dat je dit deel van mijn antwoord ook publiceert. Ik ben namelijk heel hoffelijk, en dat raakt nog weleens ondergesneeuwd.
Je gebruikt het woord ‘gevonden’, wat duidt op een zoektocht, hoe klein ook, en dus op een bewuste handeling. Die is er in mijn geval nooit geweest. Het weemoedige gevoel dat blijkt uit die liedtekst is een gevoel dat me (bij tijd en wijlen, je moet het niet overdrijven) zo eigen is, dat ik niet weet wat door wat is beïnvloed. Ik zou nu kunnen zeggen dat titel en citaat mij hebben gevonden. Jezus, dat zou erg zijn.

TW: Uit Zonder tijd te verliezen lijkt een duidelijke liefde voor de muziek van Bob Dylan te spreken. Kun je iets vertellen over je liefde voor Dylans muziek. Hoe ben je bij Dylans muziek terecht gekomen? Ben je een zogenaamde ‘completist’, heb je alles dat Dylan ooit heeft uitgebracht of een selectie uit zijn werk? Ben je ooit naar een concert van Dylan geweest & zo ja, wat waren je ervaringen?

DHvV: Ik ben bij Dylan terechtgekomen via Eric Clapton. Ja, daar schrik je van. Ik ook. Eric Clapton. Nouja. Rond mijn twaalfde kocht ik mijn eerste bootleg. Toen had ik de reguliere albums al wel compleet. Afgezien van Knocked Out Loaded, waarvan algemeen bekend is dat het de slechtste plaat uit de menselijke geschiedenis is. Anyway, ik kocht Hush Hush Sweet Charlotte. Een concert uit 1978.
Ik ben geen completist. Wel heb ik rond de tweeduizend Dylan-cd’s. Wat natuurlijk tamelijk belachelijk is. Ik ben elf keer naar een concert geweest. Onder andere in Malmö. Dat was een rare actie. Malmö is een zeer willekeurige plaats.

TW: Zoals ik in mijn recensie schrijf, lijken een aantal gebruikte citaten van Dylan in Zonder tijd te verliezen in de gedachten van Daniël haast onbewust naar boven te drijven om de situatie te beschrijven en / of samen te vatten. Is mijn interpretatie correct? En zo ja, is dit iets wat jou zelf ook overkomt?

DHvV: Je interpretatie is correct, zoals ook blijkt uit mijn eerste antwoord. Maar dat had je natuurlijk nog niet tot je beschikking (mag ik ‘je’ zeggen?) toen je deze vraag stelde. Dus dat is helemaal niet erg, Tom.
En ja. Dit overkomt mij regelmatig; er zijn tientallen muzikanten en schrijvers die me voortdurend bijstaan met commentaar op de gang des levens. Niet alleen Dylan. Ook Randy Newman en Gerard Reve, om een paar andere viespeuken te noemen.

TW: Het viel mij op dat wat over je Dylan schrijft aan het begin van Zonder tijd te verliezen gerekend kan worden tot de vrij algemene kennis over Dylan – of misschien zelfs wel vooringenomenheid over Dylan, ik denk hierbij aan de vergelijking met de zieke zeeleeuw op blz. 34 – terwijl naarmate het boek vordert er steeds meer sprake is van veel minder wijdverspreide kennis over Dylan (de Ierse persingen, de foto op de Japanse persing van The Freewheelin’ Bob Dylan). Is dit een bewuste opbouw of toeval?

DHvV: Vooringenomenheid is een woord waar ik me niet in herken. Men kan niet beweren dat de Dylan van nu klinkt als een mens. Het is een observatie van zijn huidige stemgeluid. Dat dit algemeen aanvaard is, is geen vooringenomenheid, maar een bewijs dat men toch niet helemaal gek is. Verder: toeval.

TW: In hoeverre heb je research moeten doen voor de Dylan-fragmenten in Zonder tijd te verliezen, of is er geen sprake van research maar van kennis?

DHvV: Een heerlijk antwoord om te geven: er is sprake van kennis.

TW: Waarom doen mensen er verstandig aan om naar Dylans muziek luisteren?

DHvV: Je dwingt me nu in de rol van propagandist. Dat is niet beleefd, Tom. Maar goed, je beheert een Dylan-site, dus ik snap het wel. Aan de andere kant: des te gekker om mij Dylan te laten aanprijzen, voor een publiek dat eigenlijk eens het tegenovergestelde zou moeten horen. Je vraagt een leek een dienst te houden in een kerk vol gelovigen.
Daarbij komt nog het probleem dat ik het niet verstandig of onverstandig kan vinden van iemand anders om al dan niet muziek te luisteren. Dat is aan hen. Zo eet ik dagelijks pap. Ik houd van pap. Maar ik zal tegen niemand zeggen: eet toch pap. Als men onwetend wil blijven, dan respecteer ik dat.
Dan nu het persoonlijke antwoord. Ik kan me geen leven zonder muziek voorstellen. Ik luister altijd. Als ik slaap, als ik opsta, als ik ’s nachts thuiskom. ‘Geen enkel tijdstip van de dag hier zonder zijn minstreel.’ Hafid Bouazza. Het verschil: waar hij het heeft over Marokkaanse natuurgeluiden, heb ik het over zangers en schrijvers.
Hoe meer ik over deze vraag nadenk, hoe ingewikkelder hij is. Daarom keer ik terug bij mijn instinctieve reactie: omdat Dylan fucking hard is.

Dylan kort #788

2012-01-26T15:41:00.002+01:00

Op de website van American songwriter veel aandacht voor Dylan (en in de komende dagen nog meer). Met dank aan Peerke voor de tip!
Op het internet vond ik nog een aardige cartoon, zie hier.
En op youtube een interview met Dylan uit 1966 (alleen audio).

tournee 2012 [eerste gerucht]

2012-01-25T18:48:00.002+01:00

Op een Spaanstalige website kom ik een bericht tegen dat Dylan door Zuid Amerika zal touren en waarschijnlijk een concert zal geven in Buenos Aires.
Niet dat mijn Spaans zo goed is dat ik het bericht kan lezen, maar een vertaalprogramma op het net doet wonderen.
Natuurlijk is het bericht niks meer dan puur speculatie. Afwachten dus.

Dear landlord & To Ramona

2012-01-25T16:11:00.004+01:00

Te vaak heb ik gelezen dat het beeldschone 'Dear landlord' van het album John Wesley Harding over Albert Grossman zou gaan. Misschien is het waar, misschien ook niet. Uiteindelijk doet het er niet toe. De aanname - want meer is het niet - dat 'Dear landlord' over Albert Grossman gaat, verstopt eerder de oren dan dat het het luisteren naar 'Dear landlord' aangenamer maakt.
[Het voordeel van een blog hebben, is dat je dit soort gedachten op het moment dat ze je bezighouden, de wereld in kan slingeren]

Gisteren ontving ik onderstaande e-mail van Simon, een mooie aanvulling op de eerder hier gepubliceerde e-mail van Ed [met dank aan Simon!]

Hoi Tom,

Grappig hoe verschillende mensen vrijwel exact hetzelfde over iets kunnen denken. Ik was -met mevrouw Simon- 13 januari bij Jansz in de Almeerse Schouwburg. Ik kan het bijna helemaal met Ed eens zijn, vooral over de drie nummers die hij noemt. Met name Every Grain Of Sand was heel goed.
Wat mij opviel, was de interpretatie die Jansz gaf van de inhoud van To Ramona. Volgens Jansz gaat het nummer over een meisje dat van het platteland naar de stad is gekomen en daar eigenlijk niet thuishoort. Voor zover ik de tekst interpreteer, gaat die over de inner circle van mensen waar ze mee omgaat.
Wat me inderdaad van Jansz tegenviel, was de manier waarop hij Jan Cremer blijkbaar bijna bewondert. Wat die allemaal heeft geschreven, neem ik persoonlijk met bijzonder veel korrels zout. Genoeg zou om een hele horrorwinter mee te kunnen strooien.

Simon

Dat Ernst Jansz To Ramona interpreteert als over een meisje dat van het platteland naar de stad is gekomen, kan ik wel volgen. Door regels als 'The flowers of the city', 'your cracked country lips' en vooral 'I can tell you are torn / between stayin' and returnin' / on back to the South.' Dat ik het kan volgen, wil nog niet zeggen dat ik het met zijn interpretatie eens (of oneens) ben. Hetzelfde geldt eigenlijk min of meer voor de interpretatie van Simon. Ik kan mij er deels wel in vinden. Sterker: een combinatie van de twee interpretaties komt naar mijn idee al aardig in de richting.
Ramona is van het platteland naar de stad getrokken waar ze zich in kringen (Simons 'inner circle') probeert te begeven waar ze eerder zich niet dan wel op haar plaats voelt.
Dan is er nog de verteller van het lied, degene die Ramona probeert te troosten. Maar zeker niet alleen probeert te troosten, ook te zoenen & een spiegel voor te houden ('But it grieves my heart, love, / to see you tryin' to be a part of / a world that just don't excist').
Maar diep van binnen weet de verteller dan al zijn pogingen tot troosten zinloos zijn: 'For deep in my heart / I know there is no help I can bring'.
Bovenstaande zijn zo wat losse gedachten over 'To Ramona', geen doorwrochte interpretatie.
En dan: het mooiste is misschien nog om dit gelijk te verwerpen, te luisteren naar 'To Ramona' & er anders over te denken.
Ieder zijn / haar eigen oren.

Dylan kort #787

2012-01-23T18:48:00.004+01:00

In de vorige 'Dylan kort' schreef ik over de aanstaande release van My name is New York. Daarin schreef ik dat het gaat om een cd. Dit blijkt niet helemaal te kloppen. My name is New York is een boek met een cd. Inmiddels is er een website over dit boek in de lucht, waarop o.a. de volgende informatie: 'This book includes over 75 original items from the Archival collection, such as never before published photographs, lyrics, and artwork by Woody Guthrie, documenting the 27 years he spent in New York City, and will be accompanied by a multi-CD audio companion including historic interviews, narration, and newly recorded Guthrie songs about New York City.'
Het meest intrigerende aan deze informatie zijn de woorden 'newly recorded Guthrie songs about New York City'. Zou Dylan ook een Guthrie song over New York hebben opgenomen? [Met dank aan Simon voor het speurwerk & de tip!]

Op de officiële website van Dylan staat inmiddels een stukje over Chimes of freedom met o.a. links naar de facebook-pagina waar alles beluisterd kan worden en de pagina waar de liner notes van Sean Wilentz te lezen zijn. Zie hier en hier.

Een e-mail van Ed - waarvoor dank! - o.a. over Ernst Jansz' Dromen van Johanna:

Hai Tom,

Even een mailtje naar jou.
Afgelopen week Ernst Jansz gezien en gehoord in schouwburg Ogterop in Meppel.
Had het boek een half jaar eerder cadeau gekregen, cd incluis.
Zo dichtbij, dus ik moest er even heen.
De liefde van Jansz voor Dylan is oprecht, zijn vertaalkunst vind ik razend knap, zoals hij keurig dicht bij de tekst is gebleven.
Wat niet wil zeggen dat ik om die reden een groot fan ben geworden van Ernst Jansz en vertaalde teksten van Dylan.
Het was gewoon een genoeglijke avond, die aangenaam voort kabbelde.
De stem van Ernst Jansz is vrij vlak (klopt) en nogal gebarsten. In zoverre wel een beetje dylanesk. Maar hij zingt ingetogen en zijn begeleiders houden het kalm, vakmatig en rustig.
De beste momenten: Every Grain Of Sand, Red River Shore en Boots Of Spanish Leather. Het grappige is: dat vond en vind ik, en nadien ben ik jouw blog gaan teruglezen. Ik denk: hij moet er destijds wel over geschreven hebben. En zo was het ook ;-) Ik vond jouw mening aardig weerspiegeld in wat ik ervan vind en vond. En in de nummers die het best gelukt zijn.
Valt me op dat je aanvankelijk erg kritisch was, maar naderhand een beetje bijdraaide op onderdelen. Lijkt me terecht: ik deel je gevoel en opmerkingen in grote lijnen, maar zoals je later ook schrijft: de intenties van Ernst Jansz zijn zuiver en dat heeft toch geresulteerd in een gedurfd project mijns inziens, waarbij je van te voren weet dat het bij de Bobcats zelden goed kan doen.
Nee, Dylan zal hij nooit vervangen. Met een vertaling en eigen interpretatie haal je sowieso een paar dimensies uit het werk van Dylan, maar toch een bijzonder project en een leuke schouwburgavond.
Inderdaad opvallend: Ik Jan Cremer III (heb het zelf niet gelezen) neemt nogal een belangrijke plek in bij Jansz' expeditie. En had zelf al elders gelezen (bij jou of waar dan ook) dat Jan Cremer zichzelf een veel te grote rol doe dicht in relatie tot de inner circle van Dylan destijds (Chelsea-hotel?). Hij lult erop los, begrijp ik wel.
Hoe dan ook, dit wilde ik je gewoon nog even mailen.

Moi, Ed

Ik heb Ed een mail teruggestuurd met daarin o.a. de opmerking dat hij Ik Jan Cremer III vooral niet moet lezen.
Ik ken - naast Ed - in ieder geval twee 'Bobcats' die erg hebben genoten van Ernst Jansz' programma Dromen van Johanna. Het is niet echt mijn ding, maar er zijn zeker Dylan-liefhebbers die genieten van Dromen van Johanna.

Vandaag gehoord: afgelopen weekend bleek een man eigenwijs genoeg om - ondanks tegenwerpingen - vol te houden dat 'Make you feel my love' door Adele is geschreven. Conclusies: 1. De man heeft het album van Adele niet en / of nooit naar de credits op de hoes gekeken. 2. De man heeft nog nooit een interview met Adele en / of een artikel over Adele gelezen. 3. De man slaat de plank volledig mis (maar dat hoef ik hier niet te melden).

In de Volkskrant van vandaag, onder de titel 'Ik heb wekenlang alleen maar liedjes van Bob Dylan geluisterd. Ik ga nog al grondig te werk bij dit soort projecten', een kort bericht over Chimes of freedom. Met dank aan Peter vG. voor de tip & het sturen van de scan!
Chimes of freedom verschijnt, aldus de Volkskrant, morgen in Amerika.

Deze 'Dylan kort' is geheel gevuld met bijdragen van lezers. Nogmaals dank aan allen. Bijdragen zijn altijd welkom & kunnen naar tom_dylan@hotmail.com

Dylan kort #786 [o.a. nieuwe release]

2012-01-22T21:46:00.003+01:00

Nieuwe release: op 14 juli 2012 is het honderd jaar geleden dat Woody Guthrie werd geboren. Dat zal uiteraard niet ongemerkt voorbij gaan. Zo komen er een aantal nieuwe boeken & cd's uit. Bovendien is er een documentaire in de maak over Woody Guthries '1913 massacre'.
Meest interessant voor de Dylan-liefhebber is de cd 'My name is New York' welke in mei uitkomt. Hierop staan bijdragen van o.a. Pete Seeger, Sonny Terry, Josh White, Leadbelly, Ramblin' Jack Elliott, Arlo Gutrhie en Bob Dylan. Een tracklist is nog niet beschikbaar. Aangezien een aantal van deze muzikanten reeds overleden is, zal het in ieder geval niet (uitsluitend) om recent opgenomen materiaal gaan. Het is best mogelijk dat bijvoorbeeld Arlo Guthrie en Bob Dylan wel recent iets opgenomen hebben voor 'My name is New York', maar de kans is ook groot dat het om 'oud' materiaal gaat. En dan is het nog de vraag of het om eerder uitgebrachte opnamen gaat, of juist niet. Meer hier. ( Met dank aan Simon voor de tip!)

e-mail vanochtend ontvangen (met dank aan Marcel):

Hoi Tom, Gisteravond was ik bij het concert van Frank Boeijen (in Veenendaal). Voorafgaand aan zijn nummer 'Robert Zimmerman' had hij nog wat positieve woorden over Dylan. Laatst was hij er nog heen geweest (kennelijk het concert in Ahoy). 'Hij was beter dan ooit' , aldus Boeijen. 'En dat geeft de burger weer moed.' (Boeijen is zelf ook alweer 54 jaar). Leuk om weer wat positiefs te horen over een Dylan-concert; voor sommigen leek het haast wel mode om Dylan (en dan vooral zijn zang) af te kraken. Vriendelijke groet, Marcel

De laatste paar dagen komen er weer wat meer reacties op de blog, dank daarvoor! En ook de e-mails met tips en links stromen weer binnen. Dank! Laat maar komen, het is meer dan welkom.

rommelmarkt

2012-01-22T15:39:00.006+01:00

'Mevrouw Tom' & in de kinderen wilden naar een rommelmarkt, niet eens zo ver van hier. Ik moet bekennen dat ik weinig zin zat om te gaan, rommelmarkten zijn verre van de ultieme vindplaatsen voor Dylanesque aanwinsten. Bovendien lijken de rommelmarkten de laatste jaren steeds meer rommel & steeds minder 'vondsten' te bevatten.
Een gezinsleven is geven & nemen. Ik ga mee met de gedachte 'we zien wel'.
Gek genoeg ben ik de eerste die iets koopt: Het Beste uit Reader's digest van augustus 1970. Daar staan een paar pagina's over Dylan in. Ik heb 'm al in de kast staan, maar voor €0,10 kan ik 'm toch niet op de rommelmarkt laten liggen. Wie weet welke onverlaat er dan mee aan de haal gaat.
Het mooiste moet nog komen.
Een ieder die wel eens rommelmarkten bezoekt kent de bananendozen vol elpees van James Last & de Kermisklanten, en de dozen vol singles van Mieke Telkamp & co. Meestal blader ik die dozen vluchtig door zonder ooit iets te vinden, zo ook vandaag. Uit één van die dozen pluk ik tot mijn stomme verbazing de single 'Give me love - (Give me peace on earth)' van George Harrison. Die single is - voor mij - vooral interessant omdat op de b-kant het nummer 'Miss O'Dell' staat. Al jaren gaat het gerucht dat Dylan de mondharmonica speelt op dit nummer. Het gaat om een Amerikaanse persing in goede staat. De vraagprijs van €2,- is zéér redelijk, maar bij het afrekenen blijkt de verkoper niet meer dan €1,- er voor te willen hebben.
Dik tevreden zoek ik 'mevrouw Tom' & de kinderen weer op.
En dan nog moet het mooiste nog komen.
Uit een andere doos vol singles van Mieke Telkamp & co. trek ik een singletje van The Cats. Je weet wel: palingsound - Volendam - nachtmerrie.
Dat singletje laat me volledig koud, maar wat wel interessant is, is dat het singletje in een hoesje zit dat er niet omheen hoort te zitten. Op het eerste oog is het een zogenaamde labelsleeve van CBS, ergens uit halverwege de jaren zestig. Dit hoesje komt me ergens vaag bekend voor, het is zeker geen gewone labelsleeve, op beide zijden staat reclame voor een aantal CBS EP's. Onder die EP's drie stuks van Dylan. En dan zie ik het logo op het hoesje: boven het logo staat 'Discos' en eronder nog een regeltje tekst waardoor het kwartje valt. Dit is een binnenhoes behorende bij de Spaanse EP 'Rainy day women #12 & 35' uit 1966!
Die Spaanse EP heb ik thuis in de kast staan, maar zonder de bijna onvindbare binnenhoes. En die binnenhoes vind ik uitgerekend op een rommelmarkt tussen de singles van Mieke Telkamp & co.
Voor €0,50 neem ik de single mee. Thuis zal ik de single van The Cats met eerbied in de prullenbak gooien, zo neem ik me voor. Of naar de kringloopwinkel brengen. Ik heb eindelijk de binnenhoes voor mijn Spaanse EP 'Rainy day women #12 &35', mijn dag kan niet meer stuk.
Volgende week weer naar een rommelmarkt?

Dylan kort #785

2012-01-21T15:36:00.002+01:00

Allereerst, om verwarring te voorkomen: eerder heb ik hier bijdragen / tips van Peter K. & Peter M. gepubliceerd. De tips van Peter in onderstaande berichten, komen niet van Peter K. of Peter M., maar van Peter vG.

Een tip van Peter K. [waarvoor dank]: Het 5 cd boxje Not dark yet kost nog maar €9,95 (het heeft al een keer in een reactie gestaan, maar het is goed om het nogmaals in een gewoon bericht te vermelden). Zie hier.
Een tijd geleden schreef ik hier over de 4 cd box Chimes of freedom, je weet wel: bakken vol tenenkrommende covers voor het goede doel. Het meest interessante aan deze 4 cd box is, naar mijn smaak, 'One too many morning' van Johnny Cash & the Avett Brothers (wie goed luistert hoort Dylan, vandaar). Echter, wanneer ik hier kijk, is dit nummer van de tracklist verdwenen. De box kost op die site €28,65 (inclusief verzending).
Bij bol.com is Chimes of freedom ook al te reserveren. Daar kun je kiezen hoeveel je wilt betalen: €30,99 (releasedatum 27 januari) of €22,99 (releasedatum 3 februari). Ook bol.com geeft de tracklist van Chimes of freedom, althans bij de goedkoopste versie. En op die tracklist staat wel 'One too many mornings' van Johnny Cash & the Avett brothers.
Snap jij het nog?

Vergeet niet hieronder te kijken voor informatie over The Drawn Blank series 2012.

O ja, deze bewegende beelden wil je nog even bekijken (voor ze weer verdwijnen).

The Drawn Blank series 2012

2012-01-21T08:41:00.002+01:00

Castle galleries heeft sinds kort informatie over The Drawn Blank series 2012 op haar website staan. De nieuwe serie bestaat uit vier versies van 'Train tracks'. 'Train tracks' is te koop in rood, blauw, groen en wit. De werken zijn gedrukt in een gelimiteerde oplage van 295 stuks en met de hand gesigneerd door Dylan. Per stuk kosten de werken £2750,-
Meer informatie hier.

Dylan & twee schrijvers (luisteren)

2012-01-20T20:07:00.004+01:00

Steeds meer (Nederlandse) schrijvers blijken naar Dylan te luisteren. Natuurlijk waren er al Simon Vinkenoog & Martin Bril - om de twee meest voor de hand liggende namen te noemen - gisteren kwam daar Daan Heerma van Voss bij. En vandaag - met dank aan Peter voor de tip - Philip Huff. Onlangs werd het boek Niemand in de stad van Philip Huff gepubliceerd en n.a.v. daarvan was Huff woensdagavond in de uitzending van Kunststof op radio 1.
Die uitzending is hier te beluisteren.
Na ongeveer 45 minuten, wanneer presentator Frenk van der Linden vraagt wat er in de boekenkast van Philip Huff staat, komt Dylan ter sprake: 'Daar staat van alles van mijn studies geschiedenis en filosofie tot en met Nederlandse literatuur. En als je namen wilt, ik heb mijn scriptie geschreven over Arthur Schopenhauer bijvoorbeeld, Duitse filosoof. En bij geschiedenis over Bob Dylan dus daar staat een cd'tje of veertig van Dylan.'
Ik heb lang gedacht dat mijn kast de enige op de aardkloot was waar zowel Dylan als Schopenhauer in staan. Hoe wonderbaarlijk dat Philip Huff ook zo'n kast heeft.
Schopenhauers De Wereld als wil en voorstelling is het enige boek - van de duizenden die ik heb gelezen - waar ik ooit wakker van heb gelegen.
Enfin, het gaat hier over Dylan. Na ongeveer 54 minuten komt Dylan nogmaals terug:
Frenk van der Linden [FL]: 'Ik wil even naar hem [Martin Bril] toe, omdat hij was een grote fan van Dylan, hè? Dat wil zeggen hij had vele helden. Napoleon was de grootste natuurlijk en Dylan was iemand die hem intrigeerde. Ik ga heel even iets aan je laten horen van misschien wel een van de mooiste nummers van Dylan. Jij kent het ook hè?'
Philip Huff [PH]: 'Ik vermoed als het Dylan is wel.'
['Tangled up in blue' draait]
FL: 'Wat leren we van Dylan aan het eind van dit uur?'
PH: 'Van Dylan leren... dat is echt een kristal waar je van duizend kanten naar kan kijken, maar deze plaat - Blood on the tracks - zegt eigenlijk alles van alle fases die ik ken van liefdesverdriet. Ik vond het voor afgelopen jaar eigenlijk ook niet zo'n goede plaat. En nu...'
FL: 'Er is nog meer ziektewinst!'
PH: 'Er is nog meer ziektewinst. En nu... Dylan, daar kun je eindeloos in delven.'
enz. enz.

Eerder noemde ik al Daan Heerma van Voss & ook met hem is onlangs een interview op de radio te horen geweest. In dit interview echter geen Dylan. (In zijn boek Zonder tijd te verliezen wel veel Dylan, maar daarover later meer.) Wederom met dank aan Peter voor de tip!

een nieuwe ratel

2012-01-19T18:03:00.003+01:00

Een nieuwe dag, een nieuwe ratel.
Ik heb inmiddels begrepen dat het feit dat bol.com mijn boek niet aanbiedt (zie hieronder) iets van tijdelijke aard is, iets met een computerprobleempje. Problemen zijn er om opgelost te worden, toch?
En dan is er nog die etalage van de Atheneum boekwinkel in Amsterdam, een etalage vol Dylan-platen. Dat heeft alles te maken - zo heb ik inmiddels begrepen - met het verschijnen van het boek Zonder tijd te verliezen van Daan Heerma van Voss. [met dank aan Peter voor de tip!] In dat boek komt Dylan regelmatig langs. Verder kan ik er nog weinig over zeggen, eerst het boek lezen. Op de website van Daan Heerma van Voss is een foto van de bewuste etalage te bewonderen. En iets groter, hier. Meest opvallend - tenminste dat valt mij dan weer op - is dat er drie elpees zonder hoes tussen staan / liggen. Alle drie hebben ze zogenaamde two-tone labels. CBS Nederland gebruikte deze two-tone labels van 1975 (van The Basement tapes) t/m 1985 (Empire burlesque). Waarom niet ook een plaat van voor 1975 in de etalage? Een plaat met die schitterende oranje labels? Of een plaat van na 1985 met rode labels?
Ergens denk ik dat die labels iets zeggen over de persoon die zijn platencollectie heeft uitgeleend voor het vullen van de etalage. Ergens tussen 1975 & 1985 had hij / zij een 'Dylan-periode'.

koffie zetten, zo terug.

Ik vond mezelf aan het eind van de ochtend liggend op de bank met Unplugged in de cd-speler. Ik moet bekennen dat ik Unplugged niet zo vaak draai, het is niet een van mijn favoriete albums. Dylan heeft betere platen gemaakt. Dylan heeft platen gemaakt die ik dagelijks kan horen zonder dat ze ooit de honger om ze nogmaals te horen stillen, Unplugged hoort daar niet bij.
Het voordeel van een album niet zo vaak draaien, is dat wanneer de plaat weer eens voorbij komt, deze mij kan verrassen. Vanochtend was dat 'Desolation row' op Unplugged. Niet dat ik er onrustig van werd of de behoefte kreeg om wie dan ook te bellen met de mededeling 'moet je nou eens horen...', maar gewoon aangenaam.
Op het internet, zo merkte ik vanmiddag, is het rustig. Weinig Dylan-nieuws. De postbode bracht nog wel de nieuwsbrief van fanzine Isis. Die heb ik nog niet gelezen, dat komt straks bij een kop koffie.

woensdagavondratel

2012-01-18T20:55:00.005+01:00

De dagen zitten vol verrassingen, leuke & minder leuke verrassingen. Tot de leuke verrassingen reken ik de woorden van Ria Warmerdam over mijn boek Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978. Ze schrijft o.a.: 'Het reconstructieplezier van deze enorme Dylanfan en blogger (bobdylaninnederland.blogspot.com) spat van de pagina's. Vaardig geschreven en voorzien van foto's in zwart-wit. Vooral voor Dylanadepten en popprofessoren.' En maar liefst vijf sterren! Het volledige stuk van Ria Warmerdam is te lezen op de website van Bruna.
Minder leuk is het dat bol.com mijn boek niet meer te koop aanbiedt, geen idee waarom. Gelukkig blijft Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978 wel leverbaar bij een groot aantal andere internetboekwinkels (zie rechter kolom), via de gewone boekwinkel & uiteraard rechtstreeks via de uitgever.
Binnenkort meer over de enige recente Music on vinyl-uitgave van Dylan waar ik nog niet over heb geschreven: Before the flood. En kort iets over de reden waarom de etalage van de Atheneum boekwinkel in Amsterdam vol staat met hoezen van albums & singles van Dylan, ook later.
Het is gewoon woensdag, een avond, ik ben vanmiddag in Kingdom of fear van Hunter S. Thompson begonnen & inmiddels enigszins verslingerd aan het boek. Een tijdje geleden meldde ik hier dat ik dit boek kocht mede vanwege de foto van Dylan & Thompson op blz. 274. Ooit las ik Fear and loathing in Las Vegas van Thompson & al is dat lang geleden & kan ik me maar weinig van de inhoud herinneren, wel weet ik dat dit boek staat op het plankje met boeken met enige Dylan-inhoud.
Nu ik toch aan het ratelen ben: ik las ergens op het net dat World gone wrong in Amerika & Canada opnieuw op cd is uitgebracht. Ik ga er van uit dat het om een 'gewone' heruitgave gaat, al is het wel iets om in de gaten te houden of het niet om een geremasterde versie gaat.
Je weet maar nooit.
Later meer, echt waar, nu eerst terug naar Hunter S. Thompson & Kingdom of fear.

groentje

2012-01-17T17:24:00.003+01:00

Op de website van De Groene Amsterdammer, in een stuk over natuurfilms, kom ik het volgende tegen: 'Maar wat als (een deel van) het publiek de natuur slechts ziet als een curiositeit, nog één keer te bewonderen voor haar dood? Zoals ook niet-fans Bob Dylan willen zien optreden voor het te laat is.' (Tim van Remmerden - 'Het zijn net mensen'; gezien online 17 januari 2012)
Tijdens het concert in 2009 zat ik naast zo'n niet-fan. Ze was deel van een hele groep niet-fans. Rampzalig was 't voor haar & niet alleen voor hoor, ook voor de andere leden van haar groep. Ze mopperde een beetje voor zich uit. Over dat ze geen enkel nummer kende. Over dat ze eigenlijk niet kon zien wie nou die Dylan was, er stonden zoveel mannen op het podium. Over dat ze Marco Borsato pas nog had gezien & dat die wèl kon zingen. Over dat zij moest rijden & dus niet, zoals de anderen in haar groep, een snee in haar neus kon zuipen om maar te kunnen vergeten, om er maar niet te zijn.
Ik heb maar heel even medelijden met haar gehad, hooguit enkele seconden. Had ze maar niet moeten gaan, de trut.
Of beter: had ze zich moeten voorbereiden.

gestrekt

2012-01-16T21:08:00.005+01:00

Regelmatige bezoekers zal het niet gek in de oren klinken: ik lig plat omdat zitten krom trek. De mini laptop zorgt ervoor dat ik ook liggend verbonden kan blijven met het net. De klinkt idealer dan het is, maar ik klaag het, het is tenslotte een mogelijkheid om hier te schrijven over Dylan.
Vanmiddag het boek Zapdansen van Roel Bentz van den Berg uitgelezen. Een aantal stukken kende ik uit het NRC Handelslad - waar ze allemaal in hebben gestaan, maar ik ben te lui om altijd alles maar te lezen - zoals het stuk over Dylans Chronicles. Dat is moet vlak voor de kerst van 2004 zijn geschreven & gepubliceerd in de krant. Roel Bentz van den Berg [RBvdB] roept eenieder er te op om Chronicles op het verlanglijstje te zetten.
Dylan komt veel vaker langs in Zapdansen, meestal toevallig, zoals je een oude bekende ineens in de rij ziet staan bij de bakker. Vooral het stuk waarin RBvdB citeert uit Dylans 'Dear landlord' vond ik aardig. RBvdB is sowieso een lezenswaardig schrijver, zo leerde ik van Zapdansen.
Nog even terug naar die bandjes die zich vernoemd hebben naar Dylans woorden. Via de e-mail begreep ik dat het niet helemaal duidelijk was waar The Savage rose linkt met Dylan. The Savage rose is te vinden in Dylans linernotes bij het album Highway 61 revisited.
RBvdB uitgelezen, op naar het volgende boek. Of eerst verder gaan met de half gelezen boeken op het nachtkastje, dat is altijd de twijfel.
Op het nachtkastje ligt o.a. de autobiografie van Joan Baez. Daar lees ik soms in, maar nooit te lang. Baez heeft best een aardig verhaal te vertellen - daar gaat het niet om - mijn probleem met het boek is dat Baez nogal gecharmeerd is van haar eigen ikkie. Daar kan ik slecht tegen.

Dylan kort #784

2012-01-15T09:54:00.005+01:00

Vergeet niet de stukken over Miss O'Dell, Original album classics en I'm in a cowboy band te lezen.
In 'Dylan kort #783' schreef ik over bandjes die zich vernoemd hebben naar een regel tekst, song- of albumtitel van Dylan. Daarin noemde ik Oh mercy, Judas priest en Blonde on blonde. Met dank aan Martijn kan ik daar Johan aan toevoegen, Johan begon ooit onder de naam Visions of Johanna. Met dank aan Simon kan ook Starry eyed and laughing worden toegevoegd aan de lijst. Ik begrijp van Simon dat deze band Dylans 'Chimes of freedom' heeft opgenomen.
Verder schoten mij nog te binnen: The Savage rose en John Wesley Harding. Schiet jou nog iets te binnen? Laat dan even een reactie achter of stuur een mailtje [tom_dylan@hotmail.com].
Harry over de 10 beste albums van 1981, met op 8 Shot of love, hier.
Vergeten aantekening (10 januari 2012): 'De uitzending van NCIS - vanavond op de buis - bevat Dylans "Things have changed". Ik moet de aflevering eerder hebben gezien. Dankzij "Things have changed" herken ik bewuste scène, de rest van de aflevering niet.'
De foto bij dit bericht is wederom een 'still' uit het filmpje van Dylans optreden tijdens de Critics' choice awards, niet van het matige filmpje dat steeds weer op youtube opduikt & weer verwijderd wordt, maar van de haarscherpe versie.
Gistermiddag heb ik weer een aantal malen naar 'Blind Willie McTell' geluisterd, de opname van de Critics' choice awards. Die versie nestelt zich steeds dieper in mijn bloedbaan, heerlijk vind ik 'm. Het verbaast mij dan ook dat er op het net wel over geschreven wordt, maar niet veel & ook niet onverdeeld positief. Blijkbaar is niet iedereen zozeer onder de indruk als ik.

Thomas Waldherr - I'm in a Cowboy Band

2012-01-14T20:38:00.005+01:00

Na eerder vanochtend over het boek Miss O'Dell geschreven te hebben (en net over de multi-packs Original album classics, beide hieronder), kan er nog wel een (korte) recensie van een boek bij. I'm in a Cowboy Band; Bob Dylan, die Country-Musik und das Vermächtnis des Americana van Thomas Waldherr.
Vanochtend vroeg van begin tot eind gelezen, het is een dun boek. Of liever: het is een essay in boekvorm. Iets meer dan zestig (kleine) bladzijden. Het essay is geïllustreerd met tekeningen van Wigbert Goldschmidt, dat had beter achterwege kunnen blijven. Die tekeningen zijn werkelijk spuuglelijk.
Dat is eigenlijk het enige negatieve dat ik over I'm in a Cowboy Band te zeggen heb. Waldherr heeft een lezenswaardig essay geschreven, prettig van toon, goed te volgen (ook met mijn matige kennis van het Duits).
Dylan & country, dat is in essentie het uitgangspunt van Waldherrs essay. De invloed van country op Dylans muziek & de invloed van Dylan op de (moderne) country. De achterflap zegt het beter dan ik kan: 'Bob Dylan wird in der Regel als Protestsänger, Folkrocker oder Songpoet wahrgenommen. Seine Beziehung zur Countrymusik und seine Bedeutung für das, was man heutzutage "Americana" oder auch "Alternative Country" nennt, wurden bisher eher als Marginallen wahrgenommen. Dieses Büch klärt über die stetige und produktive Bindung von Dylan an die Countrymusik auf und arbeitet Dylans musikgesichtlich wichtige Rolle als "Vater des Americana" heraus. Dem Musikgenre, das wie kein anderes die Wurzeln, die Träume und den Zusammenhalt der amerikanischen Gesellschaft beschwört.'
In I'm in a Cowboy Band komen o.a. (in korte fragmenten) de invloeden Woody Guthrie, Hank Williams, Johnny Cash en Jimmie Rodgers langs. Verder is er o.a. aandacht voor The Basement tapes, John Wesley Harding en natuurlijk Nashville skyline. Maar ook 'Lily, Rosemary and the Jack of Hearts', 'Romance in Durango' en 'Brownsville girl'. En natuurlijk Earl Scruggs, Willie Nelson en Merle Haggard.
Er staat niks nieuws in dit essay, maar door alle 'links' tussen Dylan & country op een rijtje te zetten, heeft Waldherr mij met I'm in a Cowboy Band een aangename anderhalf uur bezorgd.
I'm in a Cowboy Band is zeker geen essentieel boek, maar aangenaam is het wel.

Original album classics

2012-01-14T19:56:00.005+01:00

Er verschijnen zeer regelmatig zogenaamde multi-packs met albums van Dylan op de markt. Multi-packs zijn meerdere reeds eerder uitgebrachte albums in één verpakking. Denk maar aan de boxjes van de Volkskrant.
Zo is er bijvoorbeeld de serie onder de titel Two original albums van inmiddels 4 multi-packs. Twee cd's voor (iets meer dan) de prijs van één cd. In die Two original albums serie werden Highway 61 revisited en Blonde on blonde, John Wesley Harding en Nashville skyline, Infidels en Empire burlesque, en Time out of mind en "Love and theft" aan elkaar gekoppeld & samen in een kartonnen hoesje gestopt.
Meestal worden twee of drie 'gewone' cd's samen in een kartonnen hoesje gestopt. Zonder het kartonnen hoesje zijn het precies dezelfde cd's als de cd's die je los in de winkel kunt kopen.
Tot zover wat algemene zaken over multi-packs.
In 2010 verscheen een opmerkelijke multi-pack onder de titel Original album classics. Deze multi-pack bestaat uit een dun kartonnen hoesje met daarin kartonnen replica's van elpeehoezen. In die kartonnen replica's uiteraard cd's.
Het aardige van die kartonnen hoesjes is dat ze niet alleen van karton zijn (en dus afwijken van de hoesjes van de cd's zoals je ze los in de winkel zou kunnen kopen), maar dat het 'nabootsen' van de elpeehoezen zover is doorgevoerd, dat op de kartonnen cd-hoesjes de songtitels in een A- en een B-kant zijn verdeeld, net als op een elpee.
Ook het ontwerp van de cd's wijkt af van de 'reguliere' cd's.
Het meest opmerkelijke aan Original album classics is misschien nog wel de keuze van de albums. De meeste multi-packs bevatten albums waarvan in de meeste boeken valt te lezen dat deze albums tot de beste van Dylan behoren. Zo komen bijvoorbeeld Highway 61 revisited en Blonde on blonde erg vaak voorbij in multi-packs.
Original album classics bevat Empire burlesque, Down in the groove en Under the red sky, nou niet bepaald drie albums die bij de meeste mensen tot Dylans beste albums gerekend worden.
En nou het mooiste: die drie albums in toch wel mooie hoesjes kosten samen iets meer dan een tientje. Een uitgelezen kans voor eenieder die deze albums nog niet heeft om ze alsnog in huis te halen.

Ergens had ik verwacht dat het bij deze ene release in dit formaat zou blijven, maar eind vorig jaar verscheen - onder dezelfde titel - nog een multi-pack. En ook dit keer zitten de cd's in kartonnen replica's van de elpeehoezen, en ook dit keer is de keuze van albums opmerkelijk: Good as I been to you, World gone wrong en Unplugged. Wederom samen voor iets meer dan een tientje.
Dit keer is op de achterkant van het kartonnen hoesje niet alleen de trackslists van de drie cd's te vinden, maar ook (korte) linernotes: 'Showcasing 3 releases featuring acoustic music from Bob Dylan in the 90's. Included here are albums ranging from 1992 - 1995.
MTV Unplugged includes live versions of some of his most renowed songs from the 60's, 70's and beyond; Good As I Been To You and World Gone Wrong feature traditional folk songs re-imagined by Dylan with just guitar, vocal and harmonica.'

Opvallend is dat de zes albums in de eerste twee delen van Original album classics nog nooit (op cd) in geremasterde versie zijn uitgebracht. Om misverstanden te voorkomen: de cd's in Original album classics zijn niet geremastered.
Als ik een voorstel mag doen voor een derde multi-pack in de serie Original album classics, dus drie nog niet geremasterde albums: Shot of love, Real live en Knocked out loaded.
Voor deel vier zou ik zeggen: Self portrait, Hard rain en Saved.

Miss O'Dell

2012-01-14T08:02:00.002+01:00

Gisteravond heb ik het boek Miss O'Dell uitgelezen, een boek waarin Chris O'Dell (met wat schrijfhulp van Katherine Ketcham) herinneringen ophaalt aan werkzaamheden voor & ontmoetingen met vooral The Beatles (& George Harrison in het bijzonder), The Rolling Stones, Eric Clapton en Bob Dylan. Ik focus me hier op het Dylan-deel.
In het bijna vierhonderd pagina's tellende verhaal, komt Dylan grofweg drie keer langs:

1. Vlak voor Dylans optreden op het Isle of Wight wordt Chriss O'Dell door George Harrison gebeld of ze een paar mondharmonica's kan brengen aangezien Dylan is vergeten zijn exemplaren in te pakken. O'Dell koopt een aantal mondharmonica's & brengt ze persoonlijk - per helikopter - naar Dylan op het Isle of Wight.
O'Dell zag, gezeten tussen leden van The Beatles, Dylans optreden op het Isle of Wight, maar zo'n beetje het enige dat ze daarover schrijft, is 'The concert, which lasted less than two hours, passed in a blur'.

2. Chris O'Dell was betrokken bij de voorbereidingen voor The Concert for Bangladesh, was bij de rehearsals & één van de twee concerten. En ook over dit concert zegt ze niet veel. Blz. 201: 'Something about Bob Dylan's voice had changed - the tone was deeper, more soulful, as if he were reaching deeper and singing from his heart rather than his head.'

3. Chris O'Dell werkte voor Dylan tijdens The Rolling Thunder Revue van zowel 1975 als 1976. Die ervaring is natuurlijk een uitgelezen kans om ons, simpele lezers, eens uit de doeken te doen hoe het toeging tijdens die tournees. Alle ins & outs zouden voorbij kunnen komen, zo verwacht je dan als lezer. Maar O'Dell vertelt niet veel meer dan dat ze aanvankelijk nogal gecharmeerd was van gitarist Mick Ronson, dat zij de nieuwsbrieven tijdens deze tournee verzorgde, dat ze kortstondig een affaire had met Sam Shepard, dat ze een dansje heeft gemaakt met Dylan & uiteindelijk - na de scheiding van Sara & dus na The Rolling Thunder Revue - het bed met Dylan deelde.
Dat is het wel.

Miss O'Dell is een babbelboek met weinig inhoud. Grote delen gaan meer over de inname van vele kilo's cocaïne & honderden liters sterke drank, dan over de muziek. Grote delen gaan meer over de al dan niet bloeiende liefdes & affaires van Chriss O'Dell, Leon Russell, George & Patti Harrison, Ringo Star, Eric Clapton, enz. enz., dan over de muziek.
Een babbelboek, een grote tegenvaller.

Ik wilde Miss O'Dell vooral lezen omdat ik hoopte het antwoord te vinden op één vraag. George Harrison schreef het nummer 'Miss O'Dell' - inderdaad, over Chris O'Dell - en bracht het in 1973 uit op de b-kant van een single. Op dit nummer is een mondharmonica te horen & al jaren circuleert het gerucht dat Dylan deze mondharmonica speelt.
Chris O'Dell schrijft een aantal malen over Harrisons 'Miss O'Dell', maar niet over de opnamesessie van dit nummer. Blijkbaar was ze hierbij niet aanwezig. Ze geeft in haar boek dus geen antwoord op de vraag of Dylan daadwerkelijk degene is geweest die de mondharmonica speelt op 'Miss O'Dell'.

Ik kan de Dylan-liefhebber eigenlijk alleen maar aanraden om dit boek links te laten liggen, het heeft niet tot nauwelijks iets te bieden.
Ik kan me voorstellen dat Miss O'Dell voor The Beatles-liefhebber meer te bieden heeft, vooral wanneer je graag meer wilt weten over de privé-levens van voornamelijk George & Patti Harrison.

moeder grijp mij vast

2012-01-13T19:17:00.003+01:00

Holy shit! Moeder grijp mij vast voor mijn sokken door mijn schoenzolen zakken. Veel meer dan deze eerste reactie na het zien van de beelden hoef ik misschien niet te zeggen.
Gewoon kijken & luisteren & mee laten slepen.

Gisteravond kreeg Martin Scorsese een prijs & om dat wat luister bij te zetten, mochten Dylan & band een nummer spelen. Na een introductie van Olivia Harrison spelen Dylan & band 'Blind Willie McTell'. Spelen is misschien niet het goede woord, de vlammen knallen eruit. In een arrangement dat niet sterk afwijkt van het arrangement tijdens de live-versies afgelopen jaar, swingen Dylan & band door het nummer. Ergens doet het ook denken aan het oude 'St James infirmary', dat kan geen toeval zijn.
Heerlijk gitaarspel van Charlie Sexton, zeker in combinatie met de banjo. En wat te denken van Dylans harmonicaspel? Je kunt mij opvegen.
Hoezo geen stem meer over? Hoezo kan niet zingen? Dylan zingt de sterren van de hemel, verhalenverteller in optima forma.
Inmiddels moet ik die paar minuten een keer of tien gezien en / of gehoord hebben. Op youtube is wel een of ander gammel filmpje te vinden, het is een indruk. Veel beter is het om verder te zoeken. Er is inmiddels een ander filmpje, haarscherp beeld & schitterend geluid (stereo) [alleen in mpeg, wie helpt mij converteren naar een brandbaar bestandstype? Tips zijn welkom!]. Daarnaast circuleert ook alleen een audiobestand op het net, wederom perfect van geluid.

Onafgebroken luister ik, keer na keer. Luister ook vooral naar de subtiele accenten op de gitaar, de drums & de banjo. Maar luister vooral naar die stem.
Mijn sokken zijn inmiddels door het leer van mijn schoenen gekropen om elders een nieuw leven te beginnen. Ze trokken het niet meer, te veel schoonheid voor simpele sokken.
Te veel schoonheid.

Dylan kort #783

2012-01-11T18:21:00.004+01:00

Ik houd het kort vandaag, ik kan nauwelijks zitten door de pijn. Vandaar.
Dylans eerste optreden van dit jaar zal morgen al plaatsvinden. Morgen wordt regisseur Martin Scorsese tijdens de Critics' choice movie awards in het zonnetje gezet. Dylan zal dan optreden.
Er is een nieuw bandje opgestaan, dat bandje heet Oh mercy & heeft zich vernoemd naar Dylans album. De eerste single doet het ergste vrezen. (met dank aan Martijn voor de tip!)
De eerste twee andere bandjes waar ik aan denk die zich vernoemd hebben naar een stukje Dylan, zijn Judas priest & Blonde on blonde. Er zijn er ongetwijfeld nog véél meer...

Terug naar Dylan

2012-01-10T21:09:00.002+01:00

Er gebeurt zoveel, dat ik niet goed weet waar te beginnen. Misschien maar beginnen bij de oren. De oren worden omsloten door een nieuwe koptelefoon, daar was ik ècht aan toe. De vorige was goedkope troep, een vervormer van de muziek.
In de winkel - inmiddels al weer enkele dagen geleden - kom ik koptelefoons van enkele honderden euro's tegen (en in advertenties aldaar van enkele duizenden euro's), dat verdom ik. Enkele tientjes is meer dan genoeg voor mijn simpele oren & alles is een verbetering t.o.v. het oude apparaat.
Eigenlijk klinkt muziek door een koptelefoon het beste, de muziek - tot in het kleinste detail - rechtstreeks in je kop gespoten. Geen bijgeluiden van buren die een tafel verschuiven of het geluid van de tv hard hebben staan.
Ik blijf deze dagen terugkomen op de heruitgaven van Music on vinyl, ik luister nu naar Good as I been to you & verbaas me nog steeds over de schoonheid van het geluid.
Eerder vandaag zal ik ergens op het net - was het de website van radio 2? - dat deze vinyl-uitgaven van Good as I been to you + 3 andere elpees gewonnen kan worden door het beantwoorden van een vraag. Het antwoord op die vraag is ongetwijfeld in bijvoorbeeld wikipedia te vinden. Dus grijp je kans.
Elders op het net: de meest recente American songwriter is grotendeels gevuld met Dylan. Niet dat ik de illusie heb een exemplaar van dit tijdschrift in de lokale boekhandel te zullen vinden, maar dromen is mooi & het verlangen groot.
En ondertussen werk ik bijna dagelijks aan een nieuw boek vol aantekeningen, soms is het niet meer dan enkele regels. Het hoeft ook niet altijd meer te zijn.
Soms denk ik wel eens dat Dylan een te groot deel van mijn leven opslokt, maar dat opslokken maakt me gelukkig, waarom zou ik het dan laten?
Okee, buitenstaanders kijken soms wat raar naar mijn afwijking, maar ik heb lang geleden besloten beleefd te luisteren naar de mening van buitenstaanders om er vervolgens niks mee te doen. Ik heb daar nog nooit spijt van gehad.

Bovenstaande is enigszins een woorden-rommeltje, dat realiseer ik me, maar ik kan er mee leven.
Genoeg woorden geschreven.
Terug naar de muziek, naar Dylan.
Tot morgen.

Dylan kort #782

2012-01-09T20:28:00.004+01:00

Bibman over 'Talkin' Bear mountain picnic massacre blues', hier.
Dylan op de bank, op hard //hoofd.
Gisteren 40 jaar geleden kwam 'George Jackson' de Nederlandse top 40 binnen, staat hier. [Het afgebeelde hoesje is overigens niet van de Nederlandse persing van deze single]
'With God on our side' op Mijmerschrift.
Vanmiddag hoorde ik op radio 1 dat er door 'de Nederlander' steeds meer gelezen wordt, maar dat er ook steeds minder boeken worden verkocht. I.p.v. boeken worden door steeds meer mensen blogs gelezen, zo begreep ik uit het bericht. En daarom: Welkom lezer! (maar vergeet het boek niet, de schoonheid van het boek, de geur van het boek, de...)
Hetzelfde bericht op radio 1 meldde dat er steeds minder televisie wordt gekeken door 'de Nederlander'. Ik voel me al bijna een gemiddelde Nederlander.
Geen televisie voor mij vanavond, verder lezen in Miss O'Dell van Chris O'Dell. Daarin al o.a. een stuk gelezen over Dylans optreden op het Isle of Wight in 1969, of liever over Dylan die zijn mondharmonica's was vergeten. Een setje vers gekochte mondharmonica's werd door Chris O'Dell - na een telefoontje van George Harrison - per helikopter naar Dylan gebracht.
Er zal ongetwijfeld muziek tijdens het lezen te horen zijn. Iets van Dylan.
Wat anders?

oude berichten

2012-01-08T10:21:00.003+01:00

In het bericht 'schuilen' van een paar dagen geleden, schreef ik over een stuk in een Pep uit december 1965. Bij dat stuk in Pep staat een foto van Dylan. Diezelfde foto werd, ook in december 1965, ook in Muziek parade gepubliceerd, maar dan gespiegeld.
In het archief zit ook het afgebeelde artikel, wederom met die foto, ik heb het járen geleden gekocht uit een knipselarchief. Ik heb werkelijk geen idee waar dit artikel gepubliceerd is, ook weet ik niet wie het heeft geschreven.
Gezien de inhoud van het artikel, denk ik dat dit artikel eerder is verschenen dan de artikelen in Pep en Muziek parade, mogelijk tussen de releases van de singles 'Subterranean homesick blues' en 'Like a rolling stone'. Als deze aanname klopt, moet het artikel tussen mei en augustus 1965 gepubliceerd zijn.
Mocht je meer weten over dit artikel, zoals waar & wanneer het gepubliceerd werd, dan hoor ik het graag! [tom_dylan@hotmail.com]

Music on vinyl: The Basement tapes

2012-01-07T11:44:00.003+01:00

Op 29 juli 1966 klapte Dylan van zijn motorfiets, waarna hij onderdook. In het voorjaar van 1967 begon hij, samen met leden van the Band, te musiceren. In o.a. de garage onder het huis Big Pink werden ruim honderd nummers opgenomen. Het betrof zowel nieuwe composities als covers.
Vanaf 1969 doken deze opnames op verschillende bootlegs op. Al snel kregen de opnames de naam Basement tapes omdat ten onrechte aangenomen werd dat ze werden gemaakt in de kelder van Big Pink.
In juni 1975 bracht Dylans platenmaatschappij Columbia een klein deel van deze opnames officieel uit op de dubbelelpee The Basement tapes.
Op The Basement tapes staan 24 nummers, waarvan acht zonder Dylan. Aan zes nummers op The Basement tapes werden in 1975 overdubs toegevoegd.
Tot zover een zeer indikte ontstaansgeschiedenis van het album The Basement tapes. Wie meer wil weten over de geschiedenis van deze opnamen, kan ik aanraden het boek Million dollar bash van Sid Griffin te lezen.

Een groot aantal opnamen op de oorspronkelijke elpee The Basement tapes klinken onnodig slecht. Er zijn bootlegs van deze opnamen die beter klinken. Hetzelfde geldt voor de eerste cd-uitgaven van dit album.
In maart 2009 verscheen een geremasterde cd-versie van The Basement tapes & nu is er de geremasterde elpee van Music on vinyl.

Om te bepalen of deze nieuwe door Music on vinyl uigebrachte elpee de moeite van het aanschaffen waard is, wil ik ‘m vergelijken met de originele elpee & de geremasterde cd. De vergelijking met de originele elpee is voor de vinyl junkies, de vergelijking met de geremasterde cd is voor de luisteraar die op zoek is naar de best klinkende release.
Ik zal mij bij de vergelijkingen concentreren – naast een algemene indruk – op zeven nummers die er – bij eerste beluistering van de Music on vinyl persing – uitsprongen: ‘Lo and behold’, ‘Goin’ to Acapulco’, ‘Lo and behold’, ‘Please Mrs. Henry’, Too much of nothing’, Tiny Montgomery’ en ‘Don’t ya tell Henry’.

Music on vinyl versus de originele elpee
Algemeen : bij de eerste keer luisteren naar de Music on vinyl persing, schrik ik me rot. Dit klinkt werkelijk fantastisch. Het geluid is breder, opener in vergelijking met de oorspronkelijke persing. Die oorspronkelijke persing klinkt alsof de muziek eerst door een natte zakdoek is gefilterd voor het op de plaat is geperst. Dat is bij de Music on vinyl persing niet het geval.
Het geluid op de originele persing is harder ingestuurd dan op de Music on vinyl persing. In combinatie met het nauwe geluid klinkt de muziek op de originele persing regelmatig vervormd, dit is op de Music on vinyl persing veel minder het geval.
‘Odds end ends’: daar waar de originele plaat een samengeperst geluid laat horen, is het geluid op de Music on vinyl persing veel breder. Zowel de piano als Dylans stem zijn op de Music on vinyl persing veel beter hoorbaar.
‘Goin’ to Acapulco’: Op de Music on vinyl persing komen de drums en met name het orgel veel beter tot hun recht. Een enorm verschil met de originele persing. Op deze Music on vinyl persing klinkt dit nummer zoals het moet klinken. Een ander groot verschil is duidelijk hoorbaar tijdens de paar gitaarnoten in de uitloop van het nummer, wederom veel beter op de Music in vinyl persing.
‘Lo and behold’: Het meest duidelijke verschil tussen beide persingen, is te horen in het refrein wanneer – naast Dylans stem – de stemmen van enkele leden van the Band te horen zijn. Op de Music on vinyl persing zijn de stemmen van elkaar te onderscheiden, terwijl op de originele persing dit stukje als een grote stemmen-soep klinkt.
‘Please Mrs. Henry’: ook hier weer een veel breder geluidsbeeld op de Music on vinyl persing waardoor de afzonderlijke delen, de verschillende instrumenten en stemmen veel makkelijker van elkaar te onderscheiden zijn. En die verschillende delen vormen samen een prettiger geheel voor de oren dan op de originele persing.
‘Too much of nothing’: Dit nummer bracht bij mij de grootste schok te weeg bij eerste beluistering. De drums, met name in de eerste 20 seconden, springen er op de Music on vinyl persing echt uit. Ook Dylans stem ligt veel mooier, duidelijker in de mix op de Music on vinyl persing dan op de originele persing.
‘Tiny Montgomery’: dit nummer is overduidelijk van een veel mindere geluidskwaliteit, zowel op de Music on vinyl persing als op de originele persing. Dit zal liggen aan het materiaal waarmee gewerkt moest worden om deze platen te maken. Kijkend naar het geheel, krijgt de mix op de Music on vinyl persing van mij de voorkeur, met de kanttekening dat de basgitaar van mij wel iets meer naar voren had mogen komen in de mix. De bas is op de originele persing beter te horen.
‘Don’t ya tell Henry’: Het grootste verschil tussen beide persingen zit ‘m in de gitaar. Het meest duidelijk is dit hoorbaar tijdens de gitaarsolo, iets na een minuut. De Music on vinyl persing is hier haarscherp, de originele persing bijna scherp.

Tot zover de vergelijking tussen de Music on vinyl persing en de originele persing van The Basement tapes.
Nu de vergelijking tussen de Music on vinyl persing en de geremasterde cd:
Algemeen: Ik heb de indruk dat voor de Music on vinyl elpee dezelfde mix is gebruikt als voor de geremasterde cd uit 2009. In essentie lijkt het dus dezelfde uitgave, op een ander formaat. Maar er zijn wel degelijk een aantal kleine verschillen te horen. Het belangrijkste verschil tussen de geremasterde cd en de Music on vinyl persing, is dat de muziek op de geremasterde cd een stuk harder is ingestuurd. Door dit harder insturen klinken sommige delen op de cd wat scheller dan op de elpee. Ook lijkt soms Dylans stem op de cd te zijn vervormd, terwijl dit op de elpee minder het geval is.
‘Odds and ends’: op het eerste gehoor weinig verschil. De cd klinkt wat scheller dan de elpee, waardoor ik een lichte voorkeur voor de elpee-versie heb.
‘Goin’ to Acapulco’: wederom weinig verschil tussen de cd en elpee.
‘Lo and behold’: ik heb de indruk dat de piano op de elpee iets ‘dieper’ in de mix ligt, waardoor een minimaal verschil ontstaat. Op de cd – met name tijdens de refreinen – lijkt er iets meer echo aan de stemmen toegevoegd te zijn. Het verschil is te minimaal om van een voorkeur te kunnen spreken.
‘Please mrs. Henry’: op de cd lijkt Dylans stem wat te vervormen, dit is op de elpee veel minder het geval. Na ongeveer 40 seconden bevat dit nummer een stukje met voornamelijk Dylans stem, piano en een aantal hoge noten op het orgel. Met name deze hoge noten op het orgel zijn, wanneer je door een koptelefoon luistert, op de cd storend. Dit is op de elpee veel minder het geval.
‘Too much of nothing’: wederom weinig verschil tussen de cd en elpee.
‘Tiny Montgomery’: zowel op de cd als op de elpee is dit nummer duidelijk van een mindere geluidskwaliteit. De elpee heeft duidelijk minder last van ruis dan de cd. Hierdoor heb ik een voorkeur voor de elpee.
‘Don’t ya tell Henry’: de gitaar op de cd klinkt net een tikje scheller. Hierdoor een zeer lichte voorkeur voor de elpee.

Conclusie: iedere vinyl junkie doet er verstandig aan zo snel mogelijk zijn originele persing van The Basement tapes uit 1975 op zijn knie te breken en naar de winkel te rennen om zichzelf te verwennen met de Music on vinyl persing van dit album.
Het verschil tussen de geremasterde cd uit 2009 en de geremasterde elpee is veel minder duidelijk. Beide zijn hemels vergeleken met de originele elpee. Persoonlijk heb ik een lichte voorkeur voor de Music on vinyl elpee, maar dat is echt persoonlijk.
De eerder besproken Music on vinyl persingen van Hard rain en Good as I been to you zijn een echte must, je doet jezelf te kort wanneer je deze niet aanschaft, simpelweg omdat beide albums – op elpee of cd – nog nooit zo goed hebben geklonken.
Bij The Basement tapes is die noodzaak tot aanschaf van de Music on vinyl elpee minder extreem wanneer je de geremasterde cd in huis hebt. Maar je zult je zeker geen buil vallen aan de aanschaf van deze elpee, sterker nog, je zult jezelf er alleen maar een plezier mee doen. Tenslotte is er niks mooiers dan luisteren naar een goed klinkende elpee terwijl je je ogen laat glijden over de schitterende hoes in je handen.

Meer over de Music on vinyl persing van The Basement tapes, hier.

onderhoud

2012-01-06T09:34:00.003+01:00

Ik bezoek zeer onregelmatig Dylans officiële website. Dat komt omdat er niet zo vaak nieuwe zaken op staan. Gisteren moest ik er even wezen - als ik me goed herinner voor een songtekst - maar helaas was de website, voor onderhoud, tijdelijk uit de lucht.
Een half uurtje later kon ik er weer terecht. Maar waar was het onderhoud voor geweest? Struinend over de website kan ik niks vinden wat er veranderd is. Niks nieuws onder de tabbladen 'news' of 'tour'. In het overzicht met albums is op de plek waar een afbeelding van Dylans debuut elpee hoort te staan, nog steeds een zwart vierkantje te zien.
Vanochtend ben ik wederom naar de site gegaan & weer zie ik hetzelfde bericht. De site is uit de lucht voor onderhoud.
Wat gebeurt er toch achter de schermen?

schuilen

2012-01-05T17:41:00.006+01:00

Ik ben vanmiddag een aantal platenzaken afgelopen, op zoek naar die ene plaat. Helaas zonder succes. Dan heb ik altijd maar even de pest in, langer heeft geen zin.
Vanmiddag waren de straten wit van de hagel. 'Mevrouw Tom', de kinderen & ik zijn maar even een tweedehands boekwinkel ingelopen, mede om te schuilen. Niet dat het vertoeven in een antiquariaat een straf is, verre van zelfs.
Op een tafeltje, midden in de winkel, lag een stapel van een centimeter of veertig oude afleveringen van Pep. Dat zijn héél veel tijdschriften. Ik heb inmiddels drie oude afleveringen van Pep waarin Dylan voorkomt. Een uit 1969 met een stukje over The Hollies die Dylan coveren & een stukje over (de verschrikkelijke) Donovan waarin Dylans naam genoemd wordt. Een uit 1970 met daarin een cartoon van Dylan en een stuk over Dylans optreden op het Isle of Wight & Self portrait. Tot slot heb ik nog een aflevering uit 1972 met daarin een (getekende) poster van Dylan en een algemeen artikel over Dylan.
Ik heb lang gedacht dat dat het wel zo'n beetje moet zijn, veel meer afleveringen van Pep zullen er wel niet zijn waar Dylan in voorkomt.
De hagel buiten, de warmte binnen. Een uitgelezen kans om, tegen beter weten in, toch al die afleveringen van Pep door te bladeren & verdomd als het niet waar, bij een van de eerste exemplaren is het raak. Onder de titel 'Oud geluid in nieuwe stijl; Volksliedjes veroveren de wereld' twee pagina's over o.a. Pete Seeger, Donovan, Joan Baez en Dylan.
Het is niet veel wat er over Dylan in staat, maar aardig is het wel.
In Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978 schrijf ik dat er vanaf mei 1965 langzaam wat aandacht komt voor Dylan in de Nederlandse media. Deze Pep is van niet lang daarna, van eind 1965.
Zo'n vondst maakt mijn dag goed, heerlijk vind ik dat. En ja, het kost veel tijd, steeds maar weer in kringloopwinkels & antiquariaten oude tijdschriften doorbladeren, maar als ik dan wat vind... Heerlijk.

O ja, voor ik het vergeet: Dylan schreef voor de film Lucky you het nummer 'Huck's tune'. Die film (dvd) ligt nu bij de V&D in de uitverkoopbakken, naast Gods and generals waar Dylan ''Cross the green mountain' voor schreef. De film Lucky you is te koop voor €2,50, de prijs van de film Gods and generals weet ik niet meer precies, maar veel kan het niet zijn.
Op de dvd van Gods and generals staat als bonus de videoclip van ''Cross the green mountain'.

P.S.: ik zie net op facebook (dank Anneke!) dat de webwinkel van de Volkskrant uitverkoop houdt. The Bob Dylan 60's collection (10 cd's, inclusief de Gaslight-cd!) kost nog slechts €23,95 en Not dark yet (5 cd) slechts €19,95.
The Bob Dylan 70's collection lijkt inmiddels uitverkocht, ik kan 'm in ieder geval niet terugvinden in de webshop. Zie hier.

Dylan [heel] kort #781

2012-01-05T10:46:00.002+01:00

Vergeet niet het stuk 'Music on vinyl' hieronder te lezen. Hierin nogmaals de bevestiging dat vinyl beter klinkt dan cd & dat er onlangs - in ons eigen kikkerlandje - twee oorstrelende heruitgaven zijn geperst.
Wie het internet afspeurt naar Dylan, komt sinds een dag of twee vooral berichten tegen over het nieuwe album van Bonnie Raitt. Op haar nieuwe album covert ze Dylans 'Million miles' en 'Standing in the doorway', beide nummers van Dylans Time out of mind.
Naast de vele berichten over Raitts nieuwe album, ben ik slechts één ander bericht op het net tegen gekomen, een recensie van Frits Tromps boek Gisteren is een herinnering door Danny van der Linden. Zie hier.

Music on vinyl

2012-01-04T17:59:00.003+01:00

Ik ga weer eens de loftrompet blazen over twee elpees, je weet wel, die grote zwarte schijven.
Music on Vinyl - een bedrijf uit Haarlem - brengt de laatste maanden nogal wat oude albums van Dylan opnieuw uit op vinyl. Twee van die albums, Hard rain en Good as I been to you, zijn volgens een sticker op de voorzijde van de plaat 'exclusively remastered'.
Zo'n bewering maakt mij nieuwsgierig & dus heb ik een tijd geleden beide platen gekocht. Voor ik een noot had gehoord, was ik wat sceptisch. Geheel ten onrechte, blijkt nu. Hard rain klinkt werkelijk fantastisch! In een vergelijking met een Amerikaanse promo persing van dit album, wint de persing van Music of vinyl het.
Op deze nieuwe persing komt de bas veel beter tot zijn recht, net als Dylans vocalen. Of luister naar de viool & piano op 'You're a big girl now', werkelijk schitterend.
Deze persing van Hard rain is al een schitterende aanwinst voor de Dylan-liefhebber, maar wat te denken van Good as I been to you op Music on vinyl? Good as I been to you is misschien nog wel een grotere aanwinst. Je hoeft niet langer in de boxen te kruipen of je fantasie te gebruiken om de snaren van Dylans gitaar te horen trillen.

Ik heb vanochtend de stoute schoenen aangetrokken & contact gezocht met Music on vinyl. Ik wil weten waarom deze platen zo goed klinken.
Het remasteren had niet - zoals bij de recente mono-uitgaven - als doel om het geluid van de oorspronkelijke elpee zo dicht mogelijk te benaderen, maar om het geluid beter te krijgen dan op de oorspronkelijke plaat.
Het remasteren van de platen is niet gedaan door Music on vinyl - wat ik dacht - maar door Steve Berkowitz. Een bekende naam, kijk maar in de boekjes bij veel recente Dylan-cd's.
Music on vinyl ontving van Berkowitz zogenaamde high resolution audio files (96 KHz / 24 bit). Met deze files worden zogenaamde snijdingen gemaakt, deze snijdingen zijn gemaakt op DMM (koper ipv lacquer, wat volgens een medewerker van Music on vinyl mede bepalend is geweest voor het fantastische geluid op Hard rain en Good as I been to you).
Iedere snijding voor een Dylan-plaat moet vervolgens eerst door Steve Berkowitz goedgekeurd worden, voor er - na het maken van de matrijzen - geperst kan worden.
Tot zover het technische deel.

Ik heb van de medewerker van Music on vinyl begrepen dat er meer albums van Dylan op de nominatie staan om uitgebracht te worden. Voor het zover is, zal Music on vinyl eerst toestemming van Steve Berkowitz moeten krijgen. Doordat er nog geen toestemming is van Berkowitz, kunnen er nog geen titels bekend gemaakt worden.

Er zijn nog genoeg titels in Dylans oeuvre die een behandeling als Hard rain en Good as I been to you door Music on vinyl verdienen. En nu maar duimen dat Music on vinyl om de juiste titels vraagt bij Berkowitz & dat Steve Berkowitz toeschietelijk is.

Meer informatie op de website van Music on vinyl:
Hard rain, hier.
Good as I been to you, hier.

Dylan kort #780

2012-01-03T13:03:00.003+01:00

Het is niet veel vandaag, maar het is iets.
Als aanvulling op 'boekenjacht' hieronder, nog een boek met Dylan, hier.
Dat huis in Schotland is inmiddels geen B&B meer, helaas.
Giel lijst nummers over The Rolling stones in & zet er 'Like a rolling stone' tussen.
Dat er niet tot nauwelijks nieuws is, wil nog niet zeggen dat het geen mooie Dylanesque dag kan zijn. Met het risico te klinken als een new age guru, roep ik je toe: 'Dat heb je zelf in de hand!'
Terwijl de kinderen op de nintendo het vel van hun duimen proberen te spelen, laat ik Hard rain draaien. Op een stapeltje liggen nog Blonde on blonde, Infidels en Empire burlesque. Voor de dag ten einde is, wil ik dat allemaal gehoord hebben & dat is nog maar het eerste stapeltje.
't Is geen moetje hoor, ik doe het graag, al die muziek draaien. Als het een moetje wordt, stop ik ermee. Net zo makkelijk (voor even dan).
De Hard rain is de onlangs door Music on Vinyl uitgebrachte elpee, volgens de sticker op de voorzijde van de hoes, is de muziek geremasterd. Deze plaat klinkt verdomd goed, een echte aanwinst. (Dit geldt overigens ook voor de Music on Vinyl-uitgave van Good as I been to you)
Van mij mag Music on Vinyl nog wel even doorgaan met het heruitgeven van albums van Dylan.

boekenjacht

2012-01-02T16:43:00.003+01:00

Op de laatste dag van 2011, in 'acht propvolle uren' schreef ik: "De top 10 - met Dylan op 3 - van Matthijs van Nieuwkerk heb ik al wel uit de Mikro gids gescheurd, eerder vandaag. Ik heb de Mikro gids niet, maar mijn ouders wel & daar was ik vanochtend om oliebollen te eten & nieuwjaarsrolletjes te proeven. Dat is traditie. Wat Van Nieuwkerk zegt over 'Just like a woman'? Komt 'ie: 'Ach, Dylan is God. Zo is het toch? En hij is "Forever young", bovendien. Tegen Dylan de Grote is niemand in de popwereld bestand. Hij schreef misschien niet het beste nummer aller tijden, maar hij is wel de grootste aller tijden. Als diepe buiging naar zo veel ontroering, zo veel poëzie en zo veel woede kies ik het nummer "Just like a woman". Alleen de titel al. De wereld die daarachter zit. Dylan beschreef het allemaal.' Op de valreep is het niet alleen maar kommer & kwel met Van Nieuwkerk over Dylan in 2011."
Vanmiddag ben ik even de Slegte ingelopen, je weet wel, de boekenboer waar de prijzen van tweedehands boeken altijd tegenvallen, maar van nieuwe boeken juist weer meevallen. Daar vond ik maar liefst 3 boeken over de top 2000, splinternieuw, voor €5,- per stuk. In ieder deel staat wel een beetje Dylan & dus kon ik het gewoonweg niet laten.
In het eerste boek ['Top 2000; 10 jaar liedjes, lijstjes en verhalen'] uit 2008 een top 10 van Matthijs van Nieuwkerk. Dat vind ik nou leuk, kan ik zijn top 10 uit 2008 vergelijken met zijn top 10 uit 2011. Ik ben niet alleen benieuwd of Dylan ook in 2008 in zijn top 10 stond, maar ook of die dan weer op 3 staat. Of misschien wel hoger of lager. Misschien zelfs wel met een ander nummer.
Gauw kijken. Ja hoor, Dylan stond ook in 2008 in Van Nieuwkerks top 10 & ook op 3. En verdomd als het niet waar is, ook in 2008 was 'Just like a woman' het nummer dat hij koos. Ik ben benieuwd wat hij in 2008 over Dylan & dit nummer zei. Jij ook?
Daar gaat 'ie: 'Ach, Dylan is God. Zo is het toch. En "forever young" bovendien. Tegen Dylan de Grote is niemand bestand. Hij schreef niet het beste nummer aller tijden, maar is de grootste aller rijden. Wat een oeuvre. En als diepe buiging naar zoveel ontroering, zoveel poëzie en zoveel woede kies ik "Just Like A Woman". Alleen de titel al. De wereld die daarachter zit. Dylan beschreef het allemaal.'

Goed voornemen voor 2012: minder lezen, dan ontdek ik dit soort zaken niet. Dat scheelt mij ergernis.
Enfin, laten varen.
In hetzelfde boek een stukje over 'Handle with care' van The Traveling Wilburys. In 'Top 2000 volume 2' een stuk over 'Hurricane' van Dylan & in 'Top 2000 volume 3; wonderful world' een grote foto van Dylan. En natuurlijk valt Dylans naam vaker in deze drie boeken. Bij de Slegte, €5,- per stuk.

Ook bij de Slegte: 'Zapdansen' van Roel Bentz van den Berg. Ook hierin, aldus het register, meerdere malen Dylan. Ook meegenomen, een paar euro (precieze prijs weet ik niet meer).

Bij de gewone boekhandel nog even gekeken, o.a. bij de Engelse pockets. Daar On the road van Jack Kerouac met een door Dylan geschreven 'book endorsement' op de achterzijde. Bijna gekocht, maar On the road staat al enkele malen in de kast.
Wel Kingdom of fear van Hunter S. Thompson gekocht. Daarin - op blz. 274 - een foto van Dylan & Thompson, gemaakt in 2002 in Aspen.

Ik kan weer enkele dagen lezen.

Dylan kort #779

2012-01-01T10:56:00.004+01:00

Allereerst voor een ieder de allerbeste wensen voor 2012. Dat het maar een mooi & Dylanesque jaar mag worden. Dank voor de vriendelijke reacties bij 'acht propvolle uren' en de vele reacties via de e-mail, gisteravond & vanochtend. Nog even terugkomend op die acht propvolle uren: ik heb Hard rain of Good as I been to you niet gehoord. Ook die dvd ben ik niet aan toegekomen. Dat haal ik vandaag of morgen allemaal wel weer in.
Arthur brengt ons terug naar 1984, zie hier. (Met dank aan Patrick voor de tip)
'Over de dood 3 en Bob Dylan' door Rinie.
HanKaas over 'The Times they are a-changin'' & meer, hier.
Plastikc sloot het jaar af met Dylan, hier.

acht propvolle uren

2011-12-31T15:55:00.004+01:00

Ik wil dit jaar nog naar Hard rain luisteren, en Good as I been to you. Het tweede deel van de dvd The Bridge school concerts moet nog bekeken worden. O ja, en dan is er nog Infidels en Blonde on blonde en... Ik moet nog aan de aantekeningen werken - iets over Ezra Pound - &, o toeval, in NRC Handelsblad staat een kort artikel met de titel 'Dochter Ezra Pound vecht tegen fascistische groep'. Dat artikel heb ik al uitgeknipt, het artikel over het Chelsea Hotel in de Volkskrant van vandaag heb ik al wel gelezen, maar ik moet het nog uitknippen (met dank aan Peter voor de tip). De top 10 - met Dylan op 3 - van Matthijs van Nieuwkerk heb ik al wel uit de Mikro gids gescheurd, eerder vandaag. Ik heb de Mikro gids niet, maar mijn ouders wel & daar was ik vanochtend om oliebollen te eten & nieuwjaarsrolletjes te proeven. Dat is traditie. Wat Van Nieuwkerk zegt over 'Just like a woman'? Komt 'ie: 'Ach, Dylan is God. Zo is het toch? En hij is "Forever young", bovendien. Tegen Dylan de Grote is niemand in de popwereld bestand. Hij schreef misschien niet het beste nummer aller tijden, maar hij is wel de grootste aller tijden. Als diepe buiging naar zo veel ontroering, zo veel poëzie en zo veel woede kies ik het nummer "Just like a woman". Alleen de titel al. De wereld die daarachter zit. Dylan beschreef het allemaal.' Op de valreep is het niet alleen maar kommer & kwel met Van Nieuwkerk over Dylan in 2011. Wist je overigens dat er maar liefst vier verschillende vertalingen, in het Nederlands, van 'Make you feel my love' zijn? Daar ben ik ook net achtergekomen. Dat zit zo, Corry stuurde mij een e-mail & meldde dat ze gisteren op de buis een show van Claudia de Breij had gezien. In de show zingt zij een vertaling van 'Make you feel my love'. Toen ben ik gaan speuren. Naast de door Claudia de Breij gezongen vertaling, is er een vertaling van Bindervoet & Henkes, er is een vertaling door Paul de Leeuw gezongen (in duet met Adèle) & er is een vertaling door Van dik hout gezongen. Gisteravond - wederom met dank aan Corry - werd die aflevering van Cold case uitgezonden die propvol Dylan zit. Niet gezien, gisteravond, maar wel eerder. En dan is het al weer vier uur. Vier uur! Er resten mij nog maar acht uren in dit jaar. En ik was nog van plan om Hard rain en ....
Enfin, ik wens alle lezers een mooie jaarwisseling. Wees bij het verjagen van de kwade geesten zuinig op je vingers & oren & ogen. Maak er wat moois van.

Dylan kort #778

2011-12-31T10:19:00.003+01:00

Dylan staat op 1 in de linkse top 2000, dat is kort samengevat het bericht dat momenteel - als je naar Dylan zoekt - het internet beheerst. Van Peter & Simon ontving ik een link naar de website van de Volkskrant. Een veel gelezen reactie is dat 'Like a rolling stone' helemaal niet 'links' is. Dat zijn mijns inziens, wel een kern van waarheid in, maar het is een verkeerde gedachtegang. Dat 'Like a rolling stone' op 1 staat in de linkse top 2000, zegt niks over 'Like a rolling stone', maar des te meer over de muzikale voorkeur van zichzelf links noemende mensen die ook nog eens de moeite nemen om te stemmen.
Meest opmerkelijke aan de linkse top 2000, ik schreef het hier al eerder, is dat 'It's alright, ma (I'm only bleeding)' er in staat. Bij mijn weten heeft 'It's alright, ma (I'm only bleeding)' nooit in de gewone top 2000 gestaan, wat voor mij reden genoeg is om die gewone top 2000 alles behalve serieus te nemen.
(Wie denkt, n.a.v. van bovenstaande, dat ik de linkse top 2000 wel serieus neem, moet ik teleurstellen.)
Frits over 'Like a rolling stone' in de linkse top 2000, hier.
Er zijn overigens nog véél meer berichten op het internet over Dylan & de linkse top 2000, maar het verhaal is eigenlijk steeds hetzelfde.

Voor degene die nog wel een paar covers kan verdragen (ik sla een rondje over), hier.

Ridder Roeland ontdekte in 2011 Dylan (en hoe!), da's mooi voor hem. Welkom bij de club. Zie hier.

column

2011-12-30T09:19:00.004+01:00

De dag na kerst, op 27 december, stond er een column van Ronald Giphart in de Volkskrant. Simon was zo vriendelijk om mij een scan van deze column te sturen (waarvoor dank). De column gaat over een reis naar een huisje in Noord-Normandië. Giphart schrijft o.a.: 'Een paar jaar geleden reed ik met een vriend naar ons eenzame familiehuisje. Een ernstige ziekte had hem geveld en het was zijn wens nog eens naar Normandië te gaan (...) Onderweg naar de Seine-Maritime doezelde hij in slaap, maar niet voordat hij "Make You Feel My Love" van Bob Dylan op repeat had gezet.
Dit nummer is beroemd geworden door Adèle, maar de oerversie van Bob Dylan is rauwer, slepender en meer doorleefd. Omdat het rotweer was tijdens onze reis, leek het of mijn vriend en ik in onze eigen videoclip reden. "When the rain is blowing in your face, and the whole world is on your case, I could offer you a warm embrace, to make you feel my love", zong Dylan keer op keer, tot ik aandurfde een ander nummer op te zetten. Zonder een oog te openen, mompelde mijn vriend, van wie ik dacht dat hij lag te slapen, dat hij terug wilde naar het nummer dat hij had opgezet. De rest van de rit zong Dylan, nog minimaal zestig keer: "When evening shadows and the stars appear, and there is no one there to dry your tears, I could hold you for a million years, to make you feel my love."'
Simon, de man die mij de scan opstuurde, suggereert in zijn e-mail dat die zieke vriend in Gipharts column best wel eens Martin Bril zou kunnen zijn. Het zou mij niet verbazen wanneer Simon gelijk blijkt te hebben.
Bladerend door Het evenwicht van Martin Bril, stuit ik op het verhaal 'Normandië' & hoewel niets daarop wijst, kan ik me niet aan de gedachte onttrekken dat dit over dezelfde reis gaat als waar Ronald Giphart over schrijft.
Het verhaal 'Normandië' werd - volg de chronologie van Het evenwicht - in maart 2009 geschreven. 'Normandië' wordt in Het evenwicht gevolgd door een e-mail van Martin Bril, geschreven op 27 maart 2009, aan zijn oncoloog. Die e-mail begint met 'Ik ben terug uit Frankrijk.'
Op 22 april 2009 overleed Martin Bril.
Nog steeds loop ik af & toe langs de boekhandel & valt mijn blik op de molen met kranten. Nog steeds betrap ik mezelf erop dat regelmatig door mijn kop schiet dat ik de Volkskrant moet kopen, in de hoop op een goede column van Martin Bril.
En dan de realisatie.
Ik koop nog maar zelden de Volkskrant.

Dylan kort #777

2011-12-29T20:38:00.002+01:00

Allereerst de Top 2000 a go go, je weet wel de uitzendingen van tweede kerstdag tot oudjaarsdag op Nederland 3. Op tweede kerstdag kwam Dylan voorbij: Leo Blokhuis liet horen dat John Lennon voor 'Happy X-mas (war is over)' de melodie geleend heeft van een ander nummer. Wanneer Matthijs van Nieuwkerk hem vraagt of hij hiermee een dolk in de rug van John Lennon steekt, zegt Blokhuis zoiets als 'maar Dylan deed het ook veelvuldig'.
Natuurlijk heeft Blokhuis gelijk, Dylan heeft veel geleend / gejat. Maar het is niet zo - & dat lijkt Blokhuis wel te willen zeggen - dat het voor Lennon okee is om te lenen, omdat Dylan het ook heeft gedaan.
Het gaat me nu even niet om de discussie lenen / jatten / plagiaat, maar om de drogredenering van Blokhuis.
Gisteravond, nieuwe uitzending van hetzelfde programma: een fragment van de videoclip van 'Handle with care' van The Traveling wilburys.
Vanavond, net uitgezonden. Een fado-zangeres zingt - bijna onherkenbaar - nummers uit de top 2000. Het is de taak aan de kandidaten van de quiz om te raden om welk nummer het gaat. Eén van de nummers die de fad-zangeres zingt, is 'Make you feel my love'. Nadat één van de kandidaten de titel heeft geraden, zegt Matthijs van Nieuwkerk dat het nummer van Adele is. (Ik hoef niet uit te leggen dat hij daar geen vrienden mee maakt) Leo Blokhuis tikt Van Nieuwkerk terecht op de vingers.
O toeval, op het internet vond ik net een mindmap over (de vele coverversies van) 'Make you feel my love', schrik niet.
Tot zover de Top 2000 a go go, er volgen nog enkele afleveringen in de komende dagen.

Eerder vandaag plaatste ik hier '2011 - een Dylanesque jaaroverzicht' (zie hieronder). In het overzicht noem ik wel de 'grijze' cd Studs Terkel's wax museum, maar vergeet ik Life and life only. Begin 2012 komt daar nog Carnegie chapter hall 1961 bij. Met dank aan Floater die mij hier via de e-mail op wees.

Van Mark ontving ik, n.a.v. van de conclusies in'Luister, ik doe je na #9 (slot)' de volgende e-mail, waarvoor dank!

Nou Tom,

het is gehoord, het is niet onopgemerkt gebleven.

Om even vervelend te doen met wiskunde: uiteindelijk is 2,65% een heel normale score; als je statistiek loslaat op een verzameling van 567 covers, zullen er gemiddeld zo'n 13 covers zijn die qua kwaliteit twee positieve standaardafwijkingen afwijken van de "gemiddelde" cover - dat jij er 15 hebt gevonden betekent dat je te mild bent geweest :P Als je de twijfellijst erbij betrekt, dus zeg ook de covers die qua kwaliteit hangen tussen één positieve standaardafwijking beter dan het gemiddelde en twee (waar de eindlijst begint), die twee lijsten samen zou je verwachten op een kleine 90 nummers uit te komen, dus zeg een ruime 76 stuks op de twijfellijst ipv 21 zoals nu. Daar ben je dus veel te streng geweest.

De grootheid van Dylan de performer zit 'm erin dat, als je dylan-uitvoeringen van dylan-composities ook als cover zou beschouwen, hij met zijn versies bijna altijd zelf in "de regio" zit van minstens twee positieve standaardafwijkingen van het gemiddelde ten opzichte van de "gemiddelde" versie van een "gemiddeld" liedje. Wat zoveel wil zeggen als dat Dylan zo ongeveer de best denkbare uitvoerder is van zijn eigen songs. Ofwel: nobody sings dylan like dylan :)

Het zegt dan weer nix over de kwaliteit van de composities an-sich, daartoe zou je z'n composities met de composities van anderen moeten vergelijken, zeg honderd dylan-composities vergelijken met honderd composities van honderd andere "componisten" en dan uitzoeken waar zijn werk een plekje vindt. Maar dat is weer een compleet ander project, laat nu die schorre oren van je eerst maar bijkomen zodat je 2012 Dylan weer met frisse oren zult horen.

Luisterrijke groet, M.

Nog een vraag, op suggestie van een lezer, welke boeken uit de enorme lijst met in 2011 verschenen titels (zie hieronder), zijn een must-read. Lijstjes met titels kunnen naar tom_dylan@hotmail.com. Ontvangen lijstjes zal ik op de blog plaatsen.

Nog even terug naar de top 2000, maar dan een andere, met Dylans 'Like a rolling stone' op 1. De lijst met de nummers 1 t/m 100 staat hier. Beste plaat op deze lijst? #78 'It's alright, ma (I'm only bleeding)'

'(Visions of) Johanna' op It's all round.

Eerder berichtte ik hier dat in Armada 65 een stuk staat met de titel 'Bob Dylan zingt Jacques Prévert via Lawrence Ferlinghetti'. Sinds vanmiddag heb ik die Armada in huis. Het stuk is geschreven door Jaap van der Bent & de titel dekt niet de lading. Het stuk gaat voornamelijk over Lawrence Ferlinghetti & de invloed van (het vertalen van) Jacques Prévert op zijn werk. In het staartje van het stuk komt Dylan nog even langs & Van der Bent legt nou net een connectie tussen een nummer van Dylan & een gedicht van Jacques Prévent (in de vertaling van Lawrence Ferlinghetti) die slechts met héél veel goede wil te leggen valt, terwijl in een eerder geciteerd gedicht van Prévent Dylan je haast tegemoet zingt, maar die connectie legt Van der Bent niet.
Gelukkig houd ik ook van de poëzie van Ferlinghetti, anders was de aanschaf van deze Armada wel de slechts besteedde €15,- van de afgelopen maanden.

2011 - een Dylanesque jaaroverzicht

2011-12-29T09:41:00.005+01:00

Het jaar 2011 is zo'n beetje voorbij, binnen nu & 70 uur knalt het vuurwerk om het nieuwe jaar in te luiden & de boze geesten te verdrijven.
Tijd om terug te kijken.
Het eerste waar ik aan denk bij 2011, is natuurlijk Dylans 70ste verjaardag & alle festiviteiten rond die verjaardag. Opvallend is dat er opmerkelijk veel boeken zijn verschenen, maar - zo zegt de herinnering - nauwelijks nieuwe cd's of elpees. De herinnering liegt, er zijn wel degelijk veel cd's en elpees verschenen, maar het zijn voornamelijk heruitgaven en verzamelaars. Er is weinig nieuwe muziek van Dylan uitgekomen.
Hoewel: 'The Love that faded', 'Don't ever take yourself away' en 'Trouble in mind' zijn mooie muzikale aanwinsten.
En dan zijn er natuurlijk nog de concerten in België en Nederland in oktober.

De herinnering zegt dat 2011 pas echt op gang kwam met de concerten in China & het gezeur in kranten en op het internet over de censuur waar Dylan zich aan heeft moeten onderwerpen. In mei volgde 'To my friends and followers' op Dylans website & nog steeds moet ik glimlachen wanneer ik daaraan denk.
Maar 2011 begon helemaal niet met de concerten in China, maar met Dylans optreden tijdens de uitreiking van de Grammy's waar hij - samen met The Avett Brothers en Mumford & sons - 'Maggie's farm' speelde. O ja, en daarvoor - in januari al - bleek Dylan een nieuw contract met uitgeverij Simon & Schuster getekend te hebben.
In februari overleed Suze Rotolo, veel meer dan alleen het meisje op de hoes van The Freewheelin' Bob Dylan.

Het jaar werd echt absurd in mei. Het leek wel of de gehele wereld Dylan-minded was geworden, voor even. Natuurlijk had dit alles te maken met Dylans 70ste verjaardag. Veel Duitse kranten besteedden aandacht aan Dylans 70ste verjaardag, enkele Nederlandse kranten besteedden aandacht aan Dylans heroïnegebruik in de jaren zestig.
De BBC (radio) zond een aantal zeer goede documentaires uit. In De Wereld draait door werd op tenenkrommende wijze aandacht besteed aan Dylans verjaardag. Dat het in Nederland wèl kan, bewees Martijn Muijs op KX Radio, uitstekende uitzending waar ik - tot mijn grote plezier - een kleine bijdrage aan mocht leveren.

De stroom nieuwe boeken & heruitgaven rond mei was enorm (zie het overzicht hieronder). Niet alleen werden de biografieën van Shelton, Sounes en Heylin opnieuw uitgegeven (alle drie herzien en / of aangevuld), ook verschenen er zeer goede nieuwe boeken (o.a. David Yaffe).
En dan zijn er nog de tijdschriften met Dylan op de cover, al dan niet met cd.

Na mei lijkt het weer wat rustiger te worden, tot in september de tentoonstelling The Asia Series van start gaat & kranten & internet bijna uit hun voegen barsten van de verontwaardiging over Dylans gebruik van foto's voor het maken van de schilderijen uit The Asia series.

In oktober & november trekt Dylan door Europa, met Mark Knopfler in het voorprogramma. Tijdens deze tournee geeft hij concerten in België (19 oktober) en Nederland (20 oktober). Uiteraard schrijft de ene krant dat Dylan niet kan zingen, terwijl de andere krant beweert dat Dylan in tijden niet meer zo'n goed concert heeft gegeven.

Persoonlijke hoogtepunten van 2011 zijn uiteraard de uitgave & presentatie van de Bob Dylan aantekeningen in april en de uitgave van Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978 in augustus. Zonder Alja, Rob en Arie - om de drie bovenaan een lange lijst namen te noemen - zouden deze boeken er nooit gekomen zijn. Ik maak een diepe, diepe buiging. Mijn dank is groot.

En in 2012? Tsja, voorspellen is niet mijn sterkste kant (ik had o.a. voor de start van de Europese tournee voorspeld dat Dylan niet samen met Mark Knopfler 'Blind Willie McTell' zou spelen tijdens een van de concerten...).
Misschien een nieuw boek met aantekeningen, ik werk er momenteel aan. Ik hoop op zowel een nieuw album met nieuwe songs, als een nieuwe aflevering van The Bootleg series. Misschien wel Chronicles vol. 2, wie zal het zeggen.
Ik verwacht in ieder geval nog meer Dylan op vinyl van Music on vinyl.
En er zullen ongetwijfeld nog nieuwe concerten gegeven worden.

Ik heb bijna al zin om aan 2012 te beginnen, maar voor het zover is, hieronder nog een Dylanesque overzicht van 2011. Ik heb niet de illusie dat dit overzicht compleet is, aanvullingen zijn meer dan welkom.

boeken:
Patrick Roefflaer – Bob Dylan in de studio (januari)
Michael J. Gilmour – The Gospel according to Bob Dylan (februari)
Clinton Heylin – Behind the shades (heruitgave april)
Tom Willems – de Bob Dylan aantekeningen (april)
Robert Shelton – No direction home (heruitgave april)
Howard Sounes – Down the highway (heruitgave april)
The Bob Dylan archive / Box of vision (mei)
Sean Egan – The Mammoth book of Bob Dylan (mei)
Bert van de Kamp – ABC Dylan (mei)
Gary Golio & Marc Burckhardt – When Bob met Woody (mei)
Klaus Theweleit - How does it feel – das Bob Dylan-Lesebuch (mei)
June Skinner Sawyer – Bob Dylan New York (mei)
Daniel Mark Epstein – The Ballad of Bob Dylan (mei)
The Captain’s tower (mei)
Christof Graf – America oder der Tag, an dem Bob Dylan durch Saarbrücken fuhr (mei)
Olaf Benzinger – Bob Dylan Die Geschichte seiner Musik (heruitgave juni)
David Yaffe – Bob Dylan like a complete unknown (juni)
Tom Willems – Bob Dylan in Nederland 1965 – 1978 (augustus)
Jon J. Muth & Bo Dylan – Blowin’ in the wind (november)
Frits Tromp – Gisteren is een herinnering (december)
Tino Markworth – Bob Dylan (datum?)
Michael Endepols – Bob Dylan von A bis Z (datum?)
Thomas Waldherr – I’m in a Cowboy Band (datum?)

releases muziek:
Biograph (heruitgave, maart)
Studs Terkel’s wax museum (maart)
Bob Dylan in concert Brandeis university 1963 (april)
the Ting Tings – Subterranean homesick blues (remix april)
All time best (mei)
Before the flood (Music on vinyl, juli)
Not dark yet; het beste van Dylan 1980 – 2010 (Volkskrant, september)
The Lost notebooks of Hank Williams (oktober)
Beyond here lies nothin’ (oktober)
Hard rain (Music on vinyl, oktober)
Hawaii five-O; soundtrack (oktober)
Pure Dylan (oktober)
Can you please crawl out your window? (4 singles Record store day, november)
Blonde on blonde (heruitgave, classic albums)
The Basement tapes (Music on vinyl, december)
Good as I been to you (Music on vinyl, december)

releases dvd:
Dont look back (heruitgave blu-ray april)
Other side of the mirror (heruitgave blu-ray april)
The Bridge school benefit concert (december)

nieuws:
Dylan tekent een contract met Simon & Schuster voor 6 nieuwe boeken (januari)
Suze Rotolo overleden (februari)
Afleveringen van het radioprogramma De Bob Dylan Story (vpro) worden online gezet (mei)
Dylan schrijft ‘To my friends and followers’, n.a.v. de discussies over zijn optredens in China, en laat dit plaatsen op bobdylan.com (mei)
Dylan wordt 70 (mei)
Kranten staan bol met koppen als ‘Dylan geeft heroïnegebruik toe’ (mei)
Doeken van de The Drawn blank series 2011 gaan in de verkoop (juli)
Tentoonstelling The Asia series (september – oktober)
Kranten en websites publiceren uitvoerig over Dylans gebruik van foto’s voor het maken van de schilderijen van The Asia series (september)
Dylan koopt een doedelzak & iedereen lijkt er iets van te vinden (oktober)
Fotograaf Barry Feinstein overleden (oktober)
Producer Don de Vito overleden (november)

tournee:
Dylan treedt op tijdens de uitreiking van de Grammy’s. Hij speelt – samen met leden van The Avett Brothers en Mumford & sons – ‘Maggie’s farm’ (februari)
Tournee Azië en Australië (april)
Tournee Europa (juni, juli)
Tournee Amerika (juli, augustus)
Tournee Europa (oktober, november)

tijdschriften met veel Dylan:
Uncut (mei)
Rolling Stone Duitsland (mei)
Rolling Stone (mei)

radio / tv:
Hoe word ik Dylan-kenner in één nacht? (radio 1, mei)
De Wereld draait door (Nederland 3, mei)
Bob Dylan wordt 70 (KX Radio, mei)
Nashville cats – the making of Blonde on Blonde (1 voorbeeld van een serie documentaires die de BBC uitzond in mei)
De helden van Holman (radio 5, juli)

Luister, ik doe je na #9 (slot)

2011-12-28T12:35:00.006+01:00

Het allerlaatste deel van 'Luister, ik doe je na'. Da's mooi, want ik heb meer dan genoeg van al die covers. Na vandaag hoef ik voorlopig geen covers meer te horen.
Helemaal onderaan dit bericht staan drie conclusies, getrokken naar het beluisteren van 567 covers...
Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, ik heb in het verleden dusdanig vaak de tip gekregen om het album Lo and behold van Coulson, Dean, McGuinness and Flint te beluisteren, dat ik het ongeveer een jaar geleden maar gekocht heb. Al die tipgevers moet ik teleurstellen. Het is niet allemaal een drama wat op dit album te vinden is, maar... Enfin, daar gaat ie:

Coulson, Dean, McGuinness and Flint - Lo and behold
[10 covers, totaal: 443]
Wat dit album jarenlang interessant gemaakt moet hebben, is dat het vooral covers bevat van nummers die niet officieel in de uitvoering van Dylan uitgegeven zijn. Inmiddels zijn een aantal wel in de uitvoering van Dylan in de winkel te koop, zoals 'Let me die in my footsteps', 'Odds and ends' en het titelnummer. Desalniettemin bevat dit album nog steeds een aantal covers waarvan het origineel door Dylan wel circuleert op bootlegs, maar nog niet officieel is uitgebracht, zoals 'Sign on the cross' en 'Get your rocks off'.
Het is jammer dat Coulson, Dean, McGuinness and Flint van een groot aantal covers echt helemaal niks bakt. De versies van 'Eternal circle', 'Open the door Homer', 'Lay down your weary tune', 'The eath of Emmett Till' en vooral 'Don't ya tell Henry' zijn ware nachtmerries. Walgelijk.
'Sign on the cross', 'Lo and behold' en 'Odds and ends' zijn hooguit aardig. er is geen enkele reden (meer) om dit album te willen bezitten.

Peter, Paul and Mary - In the wind
[3 covers, waarvan 2 reeds besproken. Totaal: 444]
De voornaamste reden om In the wind aan te schaffen, is de door Dylan geschreven hoestekst, direct gevolgd door Peter, Paul and Mary's versie van 'Blowin' in the wind'.
Op dit album staat ook een cover van 'Quit your lowdown ways', welke aardig is, maar ook niet meer dan dat.

Hugues Aufray - Aufray chante Dylan
[11 covers, totaal 455]
Dit album heb ik gekocht vanwege de foto's van Dylan & Aufray op de hoes (zie ook de Bob Dylan aantekeningen). De covers zijn matig tot aardig, meer niet. Over de vertalingen kan ik niet oordelen, daarvoor is mijn kennis van het Frans te matig. Bovendien gaat het mij in deze serie niet om de kwaliteit (of het gebrek daar aan) van de vertalingen.
de meest aardige covers op dit album zijn 'Girl from the north country' en 'The Lonesome death of Hattie Carroll', maar niks komt ook maar in de buurt van de schoonheid van het origineel. Sommige covers, zoals 'All I really want to do', 'Oxford town' en 'Wtih God on our side' irriteren gewoon.

The 30th anniversary concert celebration
[25 cover, totaal: 480]
Het had een feest moeten worden, maar ik herinner mij dat ik - samen met mijn vader - met plaatsvervangende schaamte naar de tv-uitzending van dit concert heb zitten kijken. Pas bij Dylans solo-optreden zakte de schaamte een beetje weg, om weer net zo hard terug te komen tijdens het gezamenlijk gezongen 'My back pages'.
Het was niet helemaal een ramp, mijn vader & ik waren het er roerend over eens dat de optredens van Willie Nelson & Richie Havens de moeite waard waren. Persoonlijk vond ik Eddie Vedder & Mike McCready ook nog wel de moeite waard, en iets mindere mate The Band, of wat daar nog van over was. Niks voor de eindlijst of twijfellijst.

Peter, Paul and Mary - The Times they are a-changin' (single)
[1 cover, totaal: 481]
Hooguit aardig, iets te 'oprecht' gebracht.

Conny van den Bos en René Frank - Blowin' in the wind (single)
[1 cover, totaal: 482]
Een Nederlandstalige versie van 'Blowin' in the wind'. Van historisch belang - de eerste uitgave in Nederland van een nummer van Dylan - meer ook niet. Gewoon irritant.

Ernst Jansz - Dromen van Johanna
[12 covers, totaal: 494]
Ernst Jansz vertaalde 12 nummers van Dylan, schreef daar een aardig boek over, trekt langs de theaters & bracht een cd uit met zijn 12 covers. Het gros van de covers - nog even afgezien van de vertalingen - vind ik ronduit irritant & onder de maat. Jansz heeft nogal eens de neiging om 'het stemmetje' op te zetten. Bovendien is de muzikale begeleiding vaak maar matig.
Positieve uitschieters: 'Boots of Spanish leather', 'Every grain of sand' en 'Red river shore'. Geen eindlijst of twijfellijst-materiaal.

I shall be unreleased
[18 covers, waarvan 1 met een bijdrage van Dylan & 5 reeds zijn besproken. Totaal: 506]
Een cd uit begin jaren 90, een prima concept: een verzamel-cd met covers van nummers van Dylan, nummers die Dylan zelf niet heeft opgenomen en / of niet officieel heeft uitgebracht. Op deze cd zul je o.a. nummers als 'Walk out in the rain', Love is just a four letter word', Dusty old fairgrounds' en 'Ain't no man righteous, no not one' tegenkomen.
Prima concept, maar het werkt niet. Nachtmerries als Rod Stewart & Manfred Mann komen voorbij. Zelfs de bijdrage van de fantastische The Staple singers valt tegen. De enige wel aardige covers op dit album zijn 'Seven days' door Ron Wood, 'Ain't no man righteous, no not one' door Jah Malla en 'Paths of victory' door Pete Seeger. Maar ook de positieve uitschieters blijven onder de maat, helaas.

Ramblin' Jack Elliott - The Ballad of Ramblin' Jack
[1 cover, totaal: 507]
Een andere versie van 'Don't think twice, it's all right', wederom live. Een betere versie dan op A Nod to Bob. De versie van A Nod to Bob gaat hiermee van de twijfellijst en wordt vervangen door deze versie.

David Bromberg - The Player: a retrospective
[1 cover, totaal: 508]
Deze cd is vooral interessant vanwege 'Sammy's song' waarop Dylan een bijdrage levert. Brombergs versie van 'Wallflower' is aardig, meer niet. Net niet op de twijfellijst.

Gotta serve somebody, the gospel songs of Bob Dylan
[11 tracks, waarvan 1 door Dylan en 1 reeds besproken is. Totaal: 517]
Geen onaardig album, covers van de nummers van Slow train coming en Saved. Maar het werkt zeker niet allemaal. De mooiste covers: 'Are you ready' door de Fairfield four, geheel a capella en 'Saving grace' door Aaron Neville (eerste minuut verbluffend, daarna treedt de verveling in). Beide tracks komen net niet op de eindlijst, over de overige covers heb ik het maar niet.

Odetta sings Dylan (cd-versie inclusief 2 bonustracks)
[12 covers, waarvan 1 reeds besproken. Totaal: 528]
Odetta sings Dylan is gewoon een goed album. Dit kun je rustig aanschaffen, daar zul je geen spijt van krijgen. Natuurlijk zijn niet alle covers even geslaagd & nee, niet alle covers zullen een plekje krijgen in de lijsten. Net niet op de lijst: 'Baby, I'm in the mood for you', 'Don't think twice, it's all right', 'Masters of war' en 'Mr. Tambourine man'. Op de eindlijst: 'Long ago, far away' en 'Long time gone'. Op de twijfellijst: 'Masters of war'.

Journey to love (Mojo november 2010)
[1 cover, totaal: 529]
Een cd bij de Mojo weggegeven die vooral interessant is vanwege Dylan bijdrage, op piano, op 'Downtown blues' van Geoff Muldaur. Maar er staat ook een cover op: 'Masters of war' door Judy Collins. Ik word hier niet warm of koud van, moet ik bekennen.

The Grateful dead - Postcards from the hanging (inclusief bonus-cd)
[13 tracks, 1 inclusief Dylan, 1 reeds eerder besproken. Totaal: 540]
ik heb wel een zwak voor de muziek van The Grateful dead & al is deze cd zeker niet The Finest hour van The Grateful dead, net als bij Odetta sings Dylan zul je je geen buil vallen aan de aanschaf van Postcards from the hanging.
Eindlijst: 'It takes a lot to laugh, it takes a train to cry', twijfellijst: 'Queen Jane approximately'. Net niet op de lijst: 'She belongs to me' en 'When I paint my masterpiece'.

Happy birthday Bob (Uncut juni 2011)
[4 covers, totaal: 544]
Wederom een cd'tje dat werd weggegeven bij de aanschaf van een tijdschrift. Vier covers, 'sTuck inside of Mobile' door North Mississippi allstars & 'Forever young' door Soweto gospel choir zijn ronduit irritant. De andere 2 covers zijn ver onder de maat. Vergeten & verder gaan.

Ramblin' Jack Elliott - Best of the Vanguard years
[1 cover, totaal: 545]
een derde versie van 'Don't think twice, it's all right' door Ramblin' Jack Elliott, dit maal niet live, maar in de studio. Aardig, niet zo mooi als de live versie in de twijfellijst.

The Band - Rock of ages (2001 heruitgave, inclusief bonus-cd)
[2 covers, totaal: 547]
Van beide covers - 'This wheel's on fire' en 'I shall be released' zijn eerder al betere of gelijkwaardige versies van The Band voorbij gekomen.

The Band - The Last waltz (4 cd-versie)
[1 cover, totaal: 548]
Voor deze cover geldt hetzelfde als bij de covers op Rock of ages.

The People speak
[2 covers, totaal: 550]
Eddie Vedder zingt, net als tijdens the 30th anniversary concert celebration 'Masters of war' & wederom doet hij het mooi. Deze versie is nog iets mooier dan de eerder besproken versie: twijfellijst.
De tweede cover op deze cd - 'Only a pawn in their game' door Rich Robinson - is een stuk minder. Eén keer luisteren & vergeten.

Willie Nelson - Across the borderline
[1 cover, totaal: 551]
Willie Nelson speelt op dit album, net als tijdens the 30th anniversary concert celebration, 'What was it you wanted'. Mooi, maar niet goed genoeg voor een notering in een van de lijsten.

U2 - Rattle and hum
[1 cover, totaal: 552]
U2's versie van 'All along the watchtower', inclusief door voorman Bono bedachte nieuwe tekst. Laat maar.

Adele - 19 (expanded edition)
[2 covers, totaal: 554]
Op deze expanded edition staan 2 versies van 'Make you feel my love'. Adele heeft een mooie stem, het is alleen jammer dat ze 'm gebruikt zoals ze 'm gebruikt. Dit is het niet. De tweede versie - live - is nagenoeg identiek aan de overbekende hit-versie. Ik wil best snappen dat mensen dit mooi vinden, maar ik krijg er jeuk van.

Nina Simone - I got life and many others
[2 covers, totaal: 556]
Geen onaardige versie van 'I shall be released', maar zeker geen lijst-materiaal. De versie van 'Just like a woman' is er een om te vergeten.

Nina Simone - To love somebody
[3 covers, waarvan 2 reeds besproken. Totaal: 557]
Simone's versie van 'The Times they are a-changin'' is niet haar finest hour. Laat maar. Gewoon irritant.

Bob Dylan & The Band - The Basement tapes
[2 covers, totaal: 559]
Op The Basement tapes staan 2 door Dylan geschreven nummers in de uitvoering van The Band: 'Don't ya tell Henry' en 'Long distance operator'. De eerste is hooguit aardig, de tweede is in een bijna identieke versie reeds besproken.

Bob Dylan & The Band - Before the flood
[1 cover, totaal: 560]
Op dit album nogmaals 'I shall be released' door The Band. Niet wereldschokkend anders dan eerder beluisterde versies.

George Harrison - All things must pass
[1 cover, totaal: 561]
Aardige versie van 'If not for you', meer niet.

Earl Scruggs - His family and friends
[2 covers, totaal: 563]
Op dit album speelt Earl Scruggs 'Love is just a four letter word' samen met Joan Baez en 'You ain't going nowhere' met The Byrds. Beide versies wijken niet drastisch af van de eerder besproken covers van Joan Baez en The Byrds.

Bette Midler - Best of Bette
[1 cover, totaal: 564]
Midlers versie van 'I shall be released' mag in de kast blijven. Niet de moeite van het beluisteren waard.

The Best of Broadside 1962 - 1988
[3 covers, totaal: 567]
Op deze 5 cd box is veel Dylan te vinden. Dylan zelf onder het pseudoniem Blind Boy Grunt, maar ook een aantal covers:
The New World singers - 'Blowin' in the wind'
The Boradside singers - 'Paths of victory' [er zijn geruchten dat Dylan meezingt, ik hoor het niet]
Pete Seeger - 'A Hard rain's a-gonna fall'
De versie van 'A Hard rain's a-gonna fall' door Pete Seeger is de beste van de drie covers. Geen eindlijst materiaal.

Ik ben er door! Na het beluisteren van 567 covers is dit de eindlijst & de twijfellijst:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'
Martin Simpson - 'Highway 61 / Highway 61 revisited'
Develish Doubledylans - 'Shot of love'
Michael Moore trio - 'Sign on the window'
Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - 'Positively 4th street'
Jim James & Calexico - 'Going to Acapulco' [gouden ster]
The Band - 'I shall be released'
The Band - 'Long distance operator'
Oh Susanna - 'Billy 4'
Odetta - 'Long ago, far away'
Odetta - 'Long time gone'
The Grateful Dead - 'It takes a lot to laugh, it takes a train to cry'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right' [The Ballad of Ramblin' Jack]
Articolo 31 - 'Come una pietra scalciata (Like a rolling stone)'
Patti Smith - 'The Wicked messenger'
Odetta - 'Paths of victory'
Robert Deeble with Mandy Troxel - 'Boots of Spanish leather'
Billy Goodman - 'Billy 1'
Tim O'Brien - 'Subterranean homesick blues'
Peter, Paul and Mary - 'Blowin' in the wind'
Jeff Tweedy - 'Simple twist of fate'
Willie Nelson & Calexico - 'Señor (tales of yankee power)'
Antony & The Johnsons - 'Knockin' on heaven's door'
Richie Havens - 'Just like a woman' (versie van Mixed bag)
Neville Brothers - 'With God on our side'
The Band - 'Tears of rage' (2 versies)
Salomon Burke - 'Stepchild'
Pete Seeger - 'Masters of war'
Odetta - 'Masters of war'
the Grateful dead - 'Queen Jane approximately'
Eddie Vedder - 'Masters of war'

ik begon deze serie met: 'Met de aankomende release van Chimes of freedom laait de discussie over covers van Dylan-nummers weer op. Mijn mening is simpel & duidelijk: covers zijn in verhouding tot het origineel van Dylan altijd onder de maat & 90% is bagger.
Maar is dat wel zo?'
Als 90% bagger is, zoals mijn aanname was aan het begin van deze serie, dan is 10% goed. Goed zijn die nummers die uiteindelijk op de eindlijst terecht zijn gekomen. Dat zijn er 15. Dat is slechts 2,65% van het totaal aantal beluisterde covers! Dat is procentueel gezien een heel stuk minder dan ik van te voren had ingeschat.
Zelfs als ik de nummers op de twijfellijst meetel, kom ik slechts aan 6,35% en dus nog lang niet aan de 10%.

Conclusies:
1. 97,35% van de covers is bagger
2. slechts 15 van de 567 covers kunnen er mee door
3. 'Nobody sings Dylan like Dylan'

Chelsea hotel, Lewis & de zwangere columniste

2011-12-27T09:20:00.003+01:00

(Bijna) dagelijks zoek ik het internet af naar Dylan. Voornamelijk om links te vergaren voor een bericht op deze blog. Soms kom ik daardoor zaken te weten, waar ik eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Zo weet ik nu dat de columniste van Linda met jong geschopt is door een man met Dylan op zijn iPod.
Mijn probleem is dat ik dat soort onzinnige weetjes nauwelijks meer kwijt raak. Het blijft haken in mijn hersenpan.

Het is ochtend, de kinderen slapen nog & om een beetje bij te komen van de festiviteiten, schuift 'mevrouw Tom' een onlangs gekochte dvd in de speler. Een aflevering van Lewis. Binnen twee minuten zegt ze, enigszins met spijt in haar stem, dat ze de aflevering al eens gezien heeft. Wanneer ik opkijk van mijn boek, herken ook ik de aflevering. Meteen weet ik dat verderop in deze aflevering de man met het krullende haar, zittend op een traptrede, tegen de vrouw met het rode haar zegt dat hij alleen woont met wat tropische vissen & alle platen van Bob Dylan.
Het geheugen ratelt gelijk verder: ik heb iets over deze aflevering van Lewis geschreven in de Bob Dylan aantekeningen. Ik pak het boekje er bij & verdomd als het niet waar is, in de allereerste aantekening staat het. Die aantekening is gemaakt op 28 december 2010, dat is morgen precies een jaar geleden.
Voor degenen die alles willen weten: het gaat om de eerste aflevering van seizoen vier, de titel is 'Your sudden death question'.

Gisteren was ik bij mijn schoonmoeder. Met de kerst kruipen de mensen bij elkaar. Op haar bureau lag een boek over het Chelsea hotel in New York. Zo'n boek blader ik dan door, Dylan moet er immers in staan. Al in de inleiding gaat het mis: 'Bob Dylan lived here from 1961 to 1964, and wrote "Sad Eyed Lady of the Lowlands".' De oplettende lezer komt dan tot de conclusie dat Dylan 'Sad eyed lady of the lowlands' ergens tussen 1961 & 1964 schreef. Onzin natuurlijk. Ik heb tegen mijn schoonmoeder gezegd dat ze het boek maar moet weggooien, wat ze uiteraard niet doet.
Elders in het boek - Legends of the Chelsea hotel van Ed Hamilton - staat nog dat The Anthology of American folk music een verzameling liederen bevat waaruit Dylan uitvoerig 'geleend' heeft. Dat is niet ver naast de waarheid & genoeg reden om verder te bladeren door het boek.
Bladzijde 275, een stuk over een bezoek aan het Chelsea hotel in 2005: 'We walked through the lobby - past the Christmas tree where somebody had hung a photograph of Bob Dylan, another old Chelsea resident. Dylan appeared to be sitting in the lobby - though it was hard to tell since it wasn't a very good photo: there was a lot of glare coming from the reflection of the flashbulb in the window behind him.' Even verderop staat dat de foto van Dylan kort daarop uit de lobby werd gestolen. Het zou allemaal best waar kunnen zijn. Ik was niet in het Chelsea hotel rond kerst 2005.
Op bladzijde 289 kom ik Dylan nog één keer tegen: 'Crumbling under the pressure of fame and substance abuse, Edie [Sedgwick] parted ways with Andy [Warhol] in March of 1966. She immediately took up with Bob Dylan, whom she believed would put her in a movie. Although it's a good question whether or not Dylan ever actually had an affair with Edie, he wrote several songs about her: "Leopard Skin Pillbox Hat," "Just Like a Woman," and "Like a Rolling Stone" among them. (In the last Dylan seems to be accusing Andy of exploiting Edie.)
Edie made one more film, Ciao! Manhattan, though Dylan didn't have anything to do with it. He was also long gone from the Chelsea by the time Edie checked in, though she adopted a cat that was apparently the offspring of the cat Dylan had while he was here.'
Wacht even, laat het even tot je doordringen. Volgens onze weledelgeboren schrijver Ed Hamilton ontmoette Edie Sedgwick Bob Dylan in maart 1966, waarna Dylan een aantal nummers over haar schreef, waaronder 'Leopard-skin pill-box hat', 'Just like a woman' en 'Like a rolling stone'.
Wat een visionair is Dylan toch, in februari 1966 nam hij 'Leopard-skin pill-box hat' op, maar hij schreef het pas in of na maart 1966. En voor wie denkt dat dat ene maandje nog niet zó spectaculair is: Dylan nam 'Like a rolling stone' in juni 1965 op, maar liefst tien maanden voor hij - aldus Ed Hamilton - het nummer schreef. Wauw! Grote buiging voor de visionaire Dylan!

Ik heb al zo vaak gehoord dat je de informatie op internet met een flink korreltje zout moet nemen, dat je voor de echte feiten bij de boeken moet zijn.
Ik heb zo langzamerhand geleerd dat je alles in twijfel moet trekken, zolang nog niet bewezen is dat het klopt. Je zou kunnen concluderen dat dat negatief is. Zo zie ik het niet. Twijfel houdt de geest scherp.

Tweede Kerstochtend

2011-12-26T08:28:00.002+01:00

Ook na twee jaar & nogmaals luisteren, blijf ik bij mijn oordeel: Christmas in the heart is een slechte Dylan-plaat, maar een goed kerst-album. Dat betekent dat ik grofweg tussen 20 & 26 december graag naar Christmas in the heart luister, de rest van het jaar kan ik het album niet luchten of zien.
Ik drink een kop koffie & eet een plak kerststol. De elpees Hard rain & Good as I been to you - de Music on Vinyl-uitgaven - zitten nog in het plastic, ik heb nog geen tijd gevonden om ze te beluisteren. Dat komt wel, geen haast.
'Mevrouw Tom' is wat grieperig. Ze is niet ziek, maar ze is ook niet helemaal fit. Een beetje extra aandacht kan ze wel gebruiken. Zie daar: een schone taak voor mij.
Tussen nu & het begin van het nieuwe jaar wil ik de serie 'Luister, ik doe je na' afsluiten. Het is een keer mooi geweest. Al moet ik nog wel veel covers beluisteren voor ik er een punt achter kan zetten. Toen ik aan de serie begon, dacht ik een ergens tussen de 200 en 300 covers in huis te hebben. Het blijken er een stuk meer te zijn. En dan te bedenken dat ik er ooit veel meer heb gehad, dat ik er al vele heb weggedaan. Weggegeven of naar de kringloopwinkel gebracht.
Verder staat er nog iets anders op stapel voor de komende dagen, daar wil ik nog niet te veel over kwijt, eerst zien of ik het rond krijg.
Vandaag gaat Christmas in the heart wederom in de cd-speler, na vandaag mag het album weer voor een jaar de kast in.

Can’t you hear that rooster crowin’?
Rabbit runnin’ down across the road
Underneath the bridge where the water flowed through
So happy just to see you smile
Underneath the sky of blue
On this new morning, new morning
On this new morning with you

Kerstochtend

2011-12-25T08:54:00.006+01:00

Ochtend, voor de kerst-gekte losbarst, draai ik nog een keer 'Billy', al is het maar voor die ene regel: 'Billy, you’re so far away from home'. Op de een of andere verwrongen manier past deze regel prima bij de kerst, altijd onderweg naar thuis.
Begrijp me niet verkeerd, het kerstgevoel is er inmiddels wel (met dank aan de beller, hij weet wie hij is).
Zelfs Christmas in the heart heeft vanochtend in de cd-speler gezeten.
Ik ben nou eenmaal niet zo geschikt voor de feestdagen. Dat ligt niet aan de feestdagen, maar aan mij.
Ik herlees de recensie van Christmas in the heart uit de Volkskrant nog maar eens: 'Het is een leuke plaat, veel rijker gearrangeerd dan zijn laatste werk en het drukke instrumentarium duwt de altijd krakende en vaak valse stem van Dylan op gepaste wijze naar achteren.'
Ik hoop dat de Gijsbert Kamer vanochtend een paar nieuwe oren onder de boom vindt, hij kan ze gebruiken.
Als jochie van een jaar of zeven, acht, vond ik het geweldig om gekke bekken te trekken in de spiegeling van de kerstballen in de boom. Dat gevoel zoek ik. Er is geen reden waarom ik het dit jaar niet zal vinden.

Ik wens alle lezers van deze blog fijne feestdagen.
En mocht je moeite hebben met het vinden van het kerstgevoel, denk dan aan 'Billy' & trek eens een gekke bek in de spiegeling van een kerstbal.
Dan komt het vanzelf wel goed.

Niemand zingt Dylan zoals Dylan

2011-12-24T16:22:00.003+01:00

Bij 'Dylan kort #776' heeft Arno, waarvoor dank, de volgende reactie achtergelaten: 'Hi Tom, Ik volg nu met veel plezier geruime tijd je blog. Hulde , hulde om zo veel tijd te steken in het beluisteren van covers. Meestal is het nada. Ik ben erg benieuwd wat er in huize Tom tijdens de Kerstdagen gedraaid gaat worden. Speciale Dylan songs of ook een verdwaalde Kerst CD uit de USA?'
Tsja, de muziek in huize Tom tijdens de kerstdagen. Sinds 2009 is de keus makkelijk: Christmas in the heart. In 2009 & 2010 begon ik een paar dagen voor kerst met het draaien van dit album, om 'm op tweede kerstdag 's avonds weer voor een jaar op te bergen. De avond voor kerst draaide ik ''Twas the night before christmas', de b-kant van de 'Must be Santa'-single. En uiteraard kwam de kerst-uitzending van Theme Time Radio Hour ook nog wel voorbij.
Maar ik moet bekennen dat ik dit jaar nog niet echt in de kerst-stemming kan komen. Ik heb Christmas in the heart pas één keer gedraaid. Dat ligt niet aan Christmas in the heart, maar aan mij. Ik ben nog niet in de stemming.
Ik draai deze dagen dus vooral wat ik altijd draai: veel Dylan. De laatste tijd zijn daar natuurlijk die covers bijgekomen, maar na het draaien wordt het gros weer opgeborgen om voorlopig niet meer te voorschijn te halen.
Eerder vandaag was ik even bij de Media Markt, er moest een nieuwe telefoon komen. De oude deed wat hij moest doen nog maar op halve kracht. In die Media Markt kwam ik voor een paar euro's het album Fleet foxes van - je raadt het al - Fleet foxes tegen. Ik had al zó vaak horen vertellen dat dit mooie muziek is, dat ik de cd maar gekocht heb. 'Mevrouw Tom' keek me wel een beetje vreemd aan toen ik een non-Dylan cd in het mandje legde. Ik zei nog 'het schijnt wel mooi te zijn,' maar aan haar gezicht zag ik dat ze het wat vreemd bleef vinden.
Die cd staat nu op. Had ik maar naar de blik van 'mevrouw Tom' geluisterd, ik ben niet onder de indruk. Het is wel aardig, maar meer ook niet.
Mooi hoesje, dat wel.
Op de Media Markt kom ik zo nog terug. Maar eerst even een andere reactie. Een reactie van Cas bij 'Luister, ik doe je na #8': 'The Band nu al 3 keer in de eindlijst en 2 keer in de twijfellijst?' Tsja, ik had ook wel mijn twijfels, moet ik bekennen. Ik bedoel, het is The Band, geweldige muziek. Maar ook de muziek van The Band is nog geen Dylan. Verre van zelfs.
Music from Big Pink & The Band staan dan ook op zolder, er is immers geen Dylan op te vinden. A Musical history, The Last waltz en Rock of ages staan wèl beneden, daar is immers Dylan op te vinden. Er is geen cover van The Band die in de schaduw van het origineel mag staan. Ik heb overigens sowieso - ondanks de groeiende lijsten - nog geen cover gehoord die in de schaduw mag staan van het origineel. Die eindlijst moet je dan ook met een korreltje zout nemen, het zijn de covers die niet irriteren, die zelfs wel amuseren, meer niet.
De covers op de twijfellijst zitten ergens tussen irriteren & amuseren in. Ik zal met dit soort opmerkingen wel weer geen vrienden maken onder de lezers van de blog, maar ik kan het ook niet helpen, ik vind nou eenmaal wat ik vind.
'Nobody sings Dylan like Dylan,' om maar weer eens de hout snijdende oude slogan uit de kast te halen. Ik ben niet geschikt voor de Dylan-cover. Ik vraag me dan ook meer & meer af waarom ik in vredesnaam aan 'Luister, ik doe je na' ben begonnen. Eén voordeel: na het beluisteren van al die covers, is de conclusie dat er een heleboel weg kunnen. Na het schrijven van de laatste aflevering van 'Luister, ik doe je na' zal het grote opruimen volgen. De kringloopwinkel zal weer blij met me zijn.
Ik zou nog even terugkomen op het bezoek aan de Media Markt, bij deze. In de schappen vond ik twee van de onlangs door Music on Vinyl uitgebrachte reïssues van Dylan-albums: Hard rain en Good as I been to you. Nou was ik aanvankelijk helemaal niet van plan om die Music on Vinyl-releases te kopen, ik ga liever voor de originele vinyl-uitgaven & aangezien geld maar een keer uitgegeven kan worden...
Maar op beide platen zit een grote, zwarte sticker met daarop o.a. de tekst 'Exclusively remastered' & dat was nou net het zetje dat ik nodig had om de platen te kopen. Die andere twee recente Music on Vinyl-releases - Before the flood & Basement tapes - waren niet aanwezig. Zouden die twee ook 'Exclusively remastered' zijn? Waarschijnlijk wel. Die andere twee wil ik dan toch ook wel hebben. Nou zijn ze ook wel te koop bij bijvoorbeeld bol.com, maar daar kost Hard rain - nog zonder verzendkosten - €21,99, terwijl ik net bij de Media Markt €17,99 heb betaald.
Enfin, zo gaat het verzamelen maar door. Ik heb de platen overigens nog niet gehoord, Fleet foxes draait nog. Het laatste nummer inmiddels. Er is niks van dit album aan mijn oren blijven kleven. Het kabbelt. Misschien dat het vanavond nog lukt om Hard rain of Good as I been to you te draaien, al is het waarschijnlijker dat het ''Twas the night before christmas' of Christmas in the heart gaat worden. Daarvoor moet nog wel eerst die kerststemming komen.

Luister, ik doe je na #8

2011-12-24T09:10:00.007+01:00

Aflevering acht: ik heb een half uurtje op zolder gezocht & ik ben met een stapeltje cd's beneden gekomen. Genoeg covers voor een nieuwe aflevering. Zo langzamerhand kan het toch niet lang meer duren? Ik moet er nu toch wel zo'n beetje bijna door zijn? Toch?

Richie Havens sings Beatles and Dylan
[18 tracks, waarvan 7 Dylan-covers. Totaal: 390 covers]
Richie Havens heeft op mij een verwoestende indruk gemaakt toen ik hem zag optreden in de film Woodstock. Wat een stem! Wat een gitaarspel!
Op deze cd zingt Havens zeven nummers van Dylan: 'If not for you', 'Lay lady lay', 'All along the watchtower', 'It's all over now, baby blue', 'Just like a woman', 'License to kill' en 'The Times they are a-changin''. Havens heeft een geweldige stem maar een of andere onverlaat heeft besloten om voor deze cd Havens stem te vervuilen met de meest gruwelijke muziek denkbaar. Het klinkt mechanisch, al het leven lijkt eruit gezogen.

Richie Havens - Mixed bag
[1 cover, totaal: 391]
Op Mixed bag is een andere, eerdere versie van 'Just like a woman' door Richie Havens te horen. Deze versie zet alle zeven covers op voorgaande cd in de schaduw. Dit is véél beter. Net geen eindlijst-materiaal, wel twijfellijst.

Leo Koster band - After the break
[1 cover, totaal: 392]
De Leo Koster band speelt op deze cd 'A Hard rain's a-gonna fall' alsof ze een mix willen hebben maken tussen Brian Ferry's versie & the Byrds-jengel. Laat maar.

Nick Cave - Murder ballads
[1 cover, totaal: 393]
'Death is not the end' door Nick Cave, P.J. Harvey, Shane MacGowan en Kylie Minogue. Het klinkt als vier achterblijvers in een reeds uren gesloten kroeg. Laat maar.

Melanie - Greatest hits
[1 cover, totaal: 394]
Melanie is al en paar keer voorbij gekomen. Op deze, wat dubieuze cd, een versie van 'Mr. Tambourine man'. Dit is veruit de beste cover van een nummer van Dylan door Melanie. Ingetogen, niet onaardig. Eindlijst-materiaal? Wel nee joh, ben je gek!

The Neville brothers - Yellow moon
[2 covers, totaal: 396]
Yellow moon is een goed album, zeker wanneer je van het Daniel Lanois-sausje houdt. Op dit album twee covers. Ten eerste 'With God on our side' met een nieuw couplet. Een zéér ingetogen versie. De eerste luisterbeurt erg mooi, maar na een paar keer luisteren slaat de verveling toe.
Datzelfde geldt voor 'The Ballad of Hollis Brown'. Op voorwaarde dat je er niet te vaak achter elkaar naar luistert, kan 'With God on our side' op de twijfellijst.

Eric Clapton - Timepieces
[1 cover, totaal: 397]
Ik heb geen hekel aan Eric Claptons versie van 'Knockin' on heaven's door'. Het kabbelt, trekt voorbij zonder dat de aandacht echt getrokken wordt.

Eric Clapton - Timepieces vol. II 'Live' in the seventies
[2 covers, waarvan 1 reeds eerder besproken. Totaal: 398]
Het grote verschil tussen de live-versie van 'Knockin' on heaven's door' en de hierboven genoemde studioversie, is dat de live-versie langer duurt. Meer van hetzelfde.

The Jimi Hendrix experience - BBC sessions
[1 cover, totaal: 399]
Hendrix heeft zich niet beperkt tot 'All along the watchtower' als het om Dylan-covers gaat. Op deze cd met sessies voor de BBC, spelen Hendrix & co een heerlijke versie van 'Can you please crawl out your window'. Vergeet Hendrix' versie van 'All along the watchtower' & luister hier naar. Mooie versie, net niet in de eindlijst of twijfellijst.

Neil Young - Weld
[1 cover, totaal: 400]
'Blowin' in the wind' met een grunge-sausje. Grappig om een keer te horen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Geen irritatie, maar ook geen bewondering.

The Band - Music from Big Pink (versie uit 2000 met bonustracks)
[5 covers, totaal: 405]
Welke Dylan-liefhebber heeft dit album niet in huis? Een must, schitterend album. Het album begint met 'Tears of rage', mooie versie. Dit is zeker de moeite waard om regelmatig te beluisteren - wat ook geldt voor de alternatieve take van dit nummer op deze cd - net niet goed genoeg voor de eindlijst, wel de twijfellijst.
'This wheel's on fire' op Music from Big Pink is naar mijn smaak net iets te 'opgewekt'. Net niet op de twijfellijst.
'I shall be released': Dit is beangstigend mooi. Dit nummer is zó vaak door anderen opgenomen, maar er zijn slechts twee covers van dit nummer de moeite van het beluisteren waard. De versie van Wilco & Fleet foxes, en deze versie. Absoluut eindlijst.
'Long distance operator': Van Dylan circuleert alleen een live-versie van dit nummer. The Band doet dit nummer op een heerlijke, onvergetelijke manier. Absoluut eindlijstmateriaal.

Simon & Garfunkel - Wednesday morning, 3 A.M.
[1 cover, totaal: 406]
Simon & Garfunkel zingen 'The Times they are a-changin''. Dat hadden ze beter niet kunnen doen.

Sheryl Crow - The Globe sessions
[1 cover, totaal: 407]
Voor de release van "Love and theft" was dit album de enige manier om Dylans 'Mississippi' te horen. Dat is de reden dat ik deze cd ooit heb gekocht. Ik was niet onder de indruk. 'Mississippi' begon pas voor mij te leven toen ik Dylans versie hoorde.

Sinéad O'Connor - Fire on Babylon (single)
[1 cover, totaal: 408]
Op deze cd-single zingt O'Connor Dylans 'I believe in you' als een engeltje. Het is zo'n nummer waarbij je bij de eerste keer luisteren denkt 'wauw', maar dat bij herhaalt luisteren gaat vervelen.

Outlaw blues
[10 covers, waarvan 1 reeds eerder besproken. Totaal: 417]
Een cd met bandjes waar ik nooit eerder & sindsdien nooit meer van gehoord heb. Zoals Anastasia screamed, The Poster children en The original sins. Tien garagebandjes, niks steekt boven het maaiveld uit. Mag vergeten worden, van begin tot eind.

Q Magazine Ultimate songwriters
[1 cover, totaal: 418]
PJ Harvey doet op deze cd dingen met 'Highway 61 revisited' die je niet wilt horen. Een ramp.

Johnny Cash - The Man in black
[2 covers, waarvan 1 eerder besproken. Totaal: 419]
De studio-versie van 'Wanted man', een door Dylan geschreven nummer, maar nooit door hem opgenomen (naar het schijnt). Alleen daarom al moet je dit hebben. Het is op & top Johnny Cash, niet uit zijn beste tijd. Essentieel om te hebben, maar zeker geen eindlijst of twijfellijst-materiaal.

Johnny Cash - Orange blossom special (versie uit 2002 met bonustracks)
[4 covers, waarvan 1 eerder besproken. Totaal: 422]
'Don't think twice, it's all right' is niet onaardig. Er is een echte Cash-song van gemaakt, met de boom-chacka-boom. Hetzelfde geldt voor 'Mama, you been on my mind'. Beide aardig, maar ook niet meer. De alternatieve versie van 'Mama, you been on my mind' is gladder, met blazers & geen mondharmonica. Duidelijk minder dan de andere versie.

Johnny Cash at San Quentin
[1 cover, totaal: 423]
Een live-versie van 'Wanted man', inclusief gesproken introductie. Mijn voorkeur gaat uit naar hier boven besproken de studio-versie.

Nico - Chelsea girl
[1 cover, totaal: 424]
Nico heeft werkelijk een prachtige stem. Haar versie van 'I'll keep it with mine' mag er zeker wezen. Ik heb het altijd jammer gevonden dat die strijkers aan deze opname zijn toegevoegd. Zonder strijkers zou dit zeker een kandidaat voor de twijfellijst zijn.

Gavin Friday and the man Seezer - Each man kills the thing he loves
[1 cover, totaal: 425]
Vlak nadat dit album uitkwam, in 1989, heb ik 'm gekocht en werkelijk helemaal grijs gedraaid. Het is ook wel de muziek voor een puber. Nu klinkt het album alleen nog aardig door de nostalgie. Gavin Friday zingt op dit albums Dylans 'Death is not the end'. Geen onaardige cover. Een product van een bepaalde tijd: jaren tachtig met een nostalgie naar het interbellum.

Fairport convention - Unhalfbricking
[3 covers, waarvan 1 eerder besproken. Totaal: 427]
Naast de Franstalige versie van 'If you gotta go, go now' bevat dit album een ingetogen versie van 'Percy's song' & een feestversie van 'Million dollar bash'. Beide klinken aardig, maar zijn te zwak om een blijvende indruk op mij te maken.

Janis Joplin - I got dem ol' kozmic blues again mama! (versie uit 1999 met bonustracks)
[1 cover, totaal: 428]
Eén van de bonustracks op deze cd is 'Dear landlord'. Janis Joplin had het zeker in zich om een briljante cover van een nummer van Dylan op te nemen. Dit is het absoluut niet. Een misser, helaas. Het had zo mooi kunnen zijn.

Solomon Burke - Don't give up on me
[1 cover, totaal: 429]
Dit album was een hit in 2002 & terecht. Een heerlijk album. Op dit album Burke's versie van Dylans 'Stepchild'. Mooie cover, absoluut twijfellijst. ik kan een ieder aanraden dit album te kopen, niet alleen vanwege 'Stepchild'.

Tot slot nog een viertal door lezers van de blog opgestuurde tips.

Pete Seeger - Masters of war
Opgenomen tijdens Seegers wereldtournee van 1964. Een vreemde versie, Seeger zingt een regel, waarna een stem een gesproken vertaling geeft van bewuste regel. Die gesproken regels in vertaling moeten maar even vergeten worden, het gaat om Pete Seegers versie.
Mijn verwachtingen waren niet héél hoog gespannen, ik vind Seegers muziek over het algemeen aardig, maar niet hemelbestormend. Maar dit is verrassend goed. Absoluut op de twijfellijst, naar mijn smaak nog net iets te 'ingehouden' voor de eindlijst. [met dank aan Peter]

Oh Susanna - Billy 4
Shìììììììt, waarom kende ik dit nog niet? Dit is werkelijk schitterend! Binnen een minuut weet ik het eigenlijk al: eindlijst. Geen twijfel mogelijk. Zelf luisteren? Dat kan hier. [met dank aan Henk]

Oh Susanna - I'll keep it with mine
Nogmaals Oh Susanna, dit keer met 'I'll keep it with mine'. Deze versie vind ik dan weer minder, moet ik bekennen. Het doet me vooral verlangen naar Dylans versie. Zelf luisteren? dat kan hier. [wederom met dank aan Henk]

Elvis Costello - I threw it all away
Een live-versie. Er moet - als ik me niet vergis - ook een studioversie van dit nummer door Elvis Costello zijn. Mooi, maar net iets te ingetogen voor mij. Zelf luisteren? dat kan hier. [met dank aan Marcel]

Na het beluisteren van 433 covers, zien de lijsten er nu als volgt uit:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'
Martin Simpson - 'Highway 61 / Highway 61 revisited'
Develish Doubledylans - 'Shot of love'
Michael Moore trio - 'Sign on the window'
Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - 'Positively 4th street'
Jim James & Calexico - 'Going to Acapulco' [gouden ster]
The Band - 'I shall be released'
The Band - 'Long distance operator'
Oh Susanna - 'Billy 4'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right'
Articolo 31 - 'Come una pietra scalciata (Like a rolling stone)'
Patti Smith - 'The Wicked messenger'
Odetta - 'Paths of victory'
Robert Deeble with Mandy Troxel - 'Boots of Spanish leather'
Billy Goodman - 'Billy 1'
Tim O'Brien - 'Subterranean homesick blues'
Peter, Paul and Mary - 'Blowin' in the wind'
Jeff Tweedy - 'Simple twist of fate'
Willie Nelson & Calexico - 'Señor (tales of yankee power)'
Antony & The Johnsons - 'Knockin' on heaven's door'
Richie Havens - 'Just like a woman' (versie van Mixed bag)
Neville Brothers - 'With God on our side'
The Band - 'Tears of rage' (2 versies)
Salomon Burke - 'Stepchild'
Pete Seeger - 'Masters of war'

Het schiet inmiddels aardig op, maar ik ben er nog niet. Er volgt zeker nog een deel 9.

Dylan kort #776

2011-12-23T18:11:00.004+01:00

'All the merry little elves can go hang themselves'. (Huck's tune)

Allereerst een waarschuwing: wanneer ik met google zoek naar Dylan, kom ik een heleboel sites tegen. Momenteel zitten daar veel sites bij die ogenschijnlijk een bericht over Dylan bevatten. Bij het doorklikken naar de site kom ik op een site met niet zozeer een bericht over Dylan, maar een onsamenhangende serie woorden. Na het bezoek aan zo'n site, bleek er spyware op mijn computer te staan.
Wanneer je via google zoekt, zie je onder de titel een aantal regels tekst uit het bericht waarnaar verwezen wordt. Bestaan deze paar regels tekst uit een aantal onsamenhangende zinnen, dan kun je het beste niet doorklikken naar bewuste website.

BDA Records brengt in februari de cd Bob Dylan: Carnegie Chapter Hall op de markt. Deze cd bevat opnamen van Dylans concert op 4 november 1961. Door een of meerdere mazen in de wet, is het blijkbaar mogelijk om dit uit te brengen.

NRC Handelsblad van vandaag bevat een column van Margriet Oostveen. De titel boven de column - 'Protestlied' - doet mij het ergste vermoeden. En terecht, zo blijkt. De column gaat over een of ander protestlied van het bandje van René Zwaap.
'Een mondharmonica scheurt het nummer à la Bob Dylan open.' Staat er. Dat is nog vrij onschuldig. Maar dan, sta me bij: 'Wil hij de protestsong werkelijk nieuw leven inblazen? Dat wil hij. "Muziek van interventie", noemt Zwaap het plechtig, met een kuchje. Dylan. Armand. Boudewijn de Groot, weetjewel.'

Van Marcel ontving ik onderstaande e-mail, waarvoor dank!

Hoi Tom, In de nieuwe Mikrogids staat op pag 38 en 39 de persoonlijke top 10 van Matthijs van Nieuwkerk. Op 3 staat bij hem 'Just like a Woman'. Van Nieuwkerk zegt er ook wat over, onder meer: 'Als diepe buiging naar zo veel ontroering, zo veel poëzie en zo veel woede kies ik het nummer 'Just like a Woman'. Alleen de titel al. De wereld die daarachter zit. Dylan beschreef het allemaal.' Aardig gezegd van Matthijs, al heb ik hem (Matthijs) niet zo hoog zitten. Daarvoor bood hij dit voorjaar veel te weinig tegengas toen Dylan in DWDD werd bekritiseerd door twee zogenaamde kenners. Vriendelijke groet, Marcel

Slechts op nummer 3, Matthijs? Foei!

Eerder vandaag kwam de instrumental 'It's all dangerous to me' voorbij, nu is het 'I'm not there'. Heerlijke muziek. Genoeg om een top 10 volledig mee te vullen.

Een raam om uit te kruipen

2011-12-23T10:30:00.005+01:00

Voor de kinderen begint de vakantie over een uur, ze zijn er aan toe. Mijn vakantie is reeds begonnen. Niet nu, gisteren al. Ik klaag niet, de dagen zijn te mooi om te klagen.
'Huck's tune' knalt door de kamer, ooit voor een soundtrack geschreven, inmiddels ook te vinden op Tell tale signs. Ik kan niet naar 'Huck's tune' luisteren zonder even te glimlachen om die ene regel: 'All the merry little elves can go hang themselves'. Nu het bijna kerst is, glimlach ik harder.
Het is misschien wel vooral het contrast tussen deze regel & het beeld dat er van Dylan nou eenmaal in de collectieve geest bestaat, dat me doet glimlachen.
Ik weet het, ik zeur.
Door de brievenbus is een kartonnen doosje vol poststempels & zegels gevallen. In dat doosje, een ander doosje met Dylan op de voorkant. In dat doosje vier recente herpersingen van singles van Dylan uit de jaren zestig, in picturesleeves. Die picturesleeves zijn van absurd dun papier gemaakt & hoewel ze niet op de originele hoezen lijken, zijn ze wel ontworpen naar het voorbeeld van oude hoezen.
Het gaat om het boxje Can you please crawl out your window? dat is uitgegeven - in Amerika - in het kader van Record Store Day (25 november 2011). Binnen een maand na uitgave, draaien de singles een voor een de 45 toeren per minuut onder mijn naald. Ik zei toch al dat de dagen te mooi zijn om te klagen?
Ik prop nog een kerstkransje tussen mijn kaken, sla nog een kop koffie achterover & denk aan die ene regel: 'All the merry little elves can go hang themselves'. Deze dag kan niet meer stuk, zelfs de noodzaak om de supermarkt in te gaan zal daar niks aan veranderen.
En anders zoek ik wel een raam om uit te kruipen.

Luister, ik doe je na #7

2011-12-22T10:00:00.005+01:00

Ergens verlang ik naar het eind van deze serie. De covers komen zo langzamerhand wel mijn oren uit. Maar aangezien ik zelf zo stom ben geweest om met deze serie te beginnen, zal ik 'm ook af moeten maken. Nog even volhouden.
Ik ben wel toe aan iets aangenaams & dus heb ik voor deze aflevering de soundtrack van I'm not there uit de kast gepakt. Het is geen straf om naar deze cd te luisteren, althans een aanzienlijk deel van deze cd. En om mezelf te 'trakteren', draai ik ook het laatste nummer van de cd. Dat is zonder enige twijfel het allerbeste dat deze soundtrack te bieden heeft: 'I'm not there' door Bob Dylan.

I'm not there original soundtrack
[34 tracks waarvan 1 door Dylan zelf. Dit brengt het totaal op 373 covers.]
Meest opvallend aan de tracklist, is dat er een groot aantal titels op deze cd staan die nog niet eerder voorbij zijn gekomen. Originele songkeuzes dus. Ik pik de nummers eruit die er voor mij in positieve zin uitspringen.

Jim James & Calexico - 'Going to Acapulco': Wat kan ik zeggen? Hier word ik stil van. Dit is de enige cover tot nog toe waarbij woorden mij te kort schieten. Pure schoonheid. Een klasse apart. Voor dit nummer zou eigenlijk een aparte categorie gemaakt moeten worden: 'de gouden eindlijst'. Maar met het maken van een nieuwe categorie, kom ik er niet. Dit nummer zal de enige zijn die in deze categorie plaats mag nemen. En dus 'gewoon' in de eindlijst (met gouden ster).

Richie Havens - 'Tombstone blues': Vooral het begin van dit nummer vind ik erg mooi, in de refreinen wordt het wat minder. Net niet in de lijst met twijfelgevallen.

Jeff Tweedy - 'Simple twist of fate': Mooie stem, mooie viool. Het geheel brengt me wat aan het twijfelen. Voor nu op de twijfellijst.

Mark Lanegan - 'Man in the long black coat': Mooie versie, maar kan mij niet het verlangen naar Dylans versie doen vergeten. Net niet op de twijfellijst.

Willie Nelson & Calexico - 'Señor (tales of yankee power)': Werkelijk schitterend, ook dit zou een gouden ster verdienen, ware het niet dat één of andere knuppel heeft besloten dat Salvador Duran er in het Spaans doorheen mag zingen. Door de bijdrage van Duran zakt deze versie voor mij van briljant tot twijfelgeval. Helaas.

Glen Hasard & Markéta Irglova - 'You ain't goin' nowhere': Zeer aardige versie. Net niet op de twijfellijst.

Ramblin' Jack Elliott - 'Just like Tom Thumb's blues': Verrassende versie, maar weet mijn aandacht niet lang genoeg vast te houden om op de twijfellijst te komen.

Tom Verlaine & The Million dollar bashers - 'Cold irons bound': Het eerste, instrumentale gedeelte is sterk. Zodra de zang begint, zakt het in elkaar als een plumpudding.

Antony & The Johnsons - 'Knockin' on heaven's door': Als er één nummer is, dat zo langzamerhand dood-gecoverd is, dan is het 'Knockin' on heaven's door'. Des te verrassender is deze versie van Antony & The Johnsons. Breekbaar is misschien de beste benaming voor deze cover. Twijfellijst.

Masked and anonymous (soundtrack)
[14 tracks, waarvan 4 door Dylan en 1 cover eerder besproken is. Totaal: 382 covers]
Tsja, de soundtrack van Dylans film. Over het algemeen: de film is beter dan de covers op deze soundtrack. De voornaamste reden om deze cd te kopen, zijn de vier door Dylan gespeelde nummers.
Eigenlijk staan er op deze soundtrack maar drie covers die het noemen waard zijn: De versie van 'Like a rolling stone' door Articolo 31, maar deze cover is al eerder voorbij gekomen, en de twee door Jerry Garcia gezongen nummers: 'It's all over now, baby blue' & 'Señor (tales of yankee power)'. Vooral 'Señor' is aardig, maar zeker geen eindlijst- of twijfellijst-materiaal.

North country (soundtrack)
Deze aflevering van 'Luister, ik doe je na' sluit af met nog een soundtrack. De soundtrack van North country zou iedereen natuurlijk in huis moeten hebben vanwege Dylans 'Tell ol' Bill' (een andere versie dan op Tell tale signs). Daarnaast bevat deze soundtrack o.a. nòg drie nummers van Dylan & twee covers. Eén van die covers, 'Paths of victory' van Cat Power, is al eerder voorbij gekomen. Dan blijft over 'Girl from the North country' door Leo Kottke. Dan kan ik kort over zijn: laat maar.

Na het beluisteren van 383 covers, zien de eindlijst & en de lijst met twijfelgevallen er als volgt uit:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'
Martin Simpson - 'Highway 61 / Highway 61 revisited'
Develish Doubledylans - 'Shot of love'
Michael Moore trio - 'Sign on the window'
Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - 'Positively 4th street'
Jim James & Calexico - 'Going to Acapulco' [gouden ster]

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right'
Articolo 31 - 'Come una pietra scalciata (Like a rolling stone)'
Patti Smith - 'The Wicked messenger'
Odetta - 'Paths of victory'
Robert Deeble with Mandy Troxel - 'Boots of Spanish leather'
Billy Goodman - 'Billy 1'
Tim O'Brien - 'Subterranean homesick blues'
Peter, Paul and Mary - 'Blowin' in the wind'
Jeff Tweedy - 'Simple twist of fate'
Willie Nelson & Calexico - 'Señor (tales of yankee power)'
Antony & The Johnsons - 'Knockin' on heaven's door'

Luister, ik doe je na #6

2011-12-21T09:17:00.007+01:00

Aflevering zes begint met een door Polystar in 1980 uitgebrachte verzamelaar. De titel? It ain't me babe; great artists sing the songs of Bob Dylan. Dit album bevat 14 nummers, waarvan er zeven ook staan op eerder besproken albums. Voor de volledigheid de complete tracklist (titels tussen [ ] zijn eerder voorbij gekomen):

Brian Ferry - 'A Hard rain's a-gonna fall': Aardig, maar mij te poppy om onder de indruk te geraken.
[Julie Driscoll - 'This wheel's on fire']
Spirit - 'The Times they are a-changin'' : Ergens tussen The Byrds & The Hollies. Laat maar.
Melanie - 'Lay lady lay' : Melanie kan zeker zingen, maar het gaat mij te vaak - ook hier - over de top.
Statler brothers - 'I'll be your baby tonight': Puur country, glad als een aal. Doet het origineel zeker niet vergeten.
[Fairport convention - 'Si tu dois partir']
[Johnny Cash - 'It ain't me babe']
[The Byrds - 'Mr. Tambourine man']
Rod Stewart - 'Girl of the North country': Tsja, Rod 'do ya think i'm sexy' Stewart. Ik kan kort zijn: doe maar niet.
[The Tremeloes - 'I shall be released']
[Joan Baez - 'It's all over now, baby blue']
[The Hollies - 'I want you']
Jimi Hendrix - 'All along the watchtower': Toen ik aan deze serie begon, wist ik dat er een moment zou komen dat ik over Hendrix' versie van 'All along the watchtower' zou moeten schrijven. Ook wist ik dat ik dat geen vrienden zou maken met wat ik over Hendrix' versie van 'All along the watchtower' zou schrijven. Of ik dat nou leuk vind of niet, dit is in grote kringen één van de meest gewaardeerde cover van een nummer van Dylan.
Terug naar de jaren tachtig. Omdat ik als vijftienjarige gitaar wilde spelen, kreeg ik van een klasgenoot een tape in mijn handen gedrukt. Die moest ik maar eens beluisteren. Een tape vol Hendrix. Op die tape ook 'All along the watchtower', wat ik best aardig vond, maar zeker niet het beste nummer op de tape.
Niet lang na het horen van Hendrix' versie, hoorde ik het origineel van Dylan. Dat origineel is - in mijn oren - vanaf de eerste keer luisteren in vergelijking met Hendrix' versie, een gigant. Hendrix' versie komt niet eens in de beurt bij het origineel.
Dylan zelf lijkt daar anders over te denken: vanaf tournee 1974 lijkt Dylan iedere versie van 'All along the watchtower' die hij speelt, te modelleren naar de versie van Hendrix.
Tsja, zo gaan die dingen.
Spirit - 'Like a rolling stone': Wederom Spirit. Nog erger dan de eerder gehoorde versie van 'The Times they are a-changin''.

Met het beluisteren van It ain't me babe, komt het totaal op 309 covers.
Er moeten nog een aantal albums (bijna) helemaal vol covers gedraaid worden, maar voor ik daar mee verder ga, eerst een stapel elpees. Elpees gekocht bij kringloopwinkels & op rommelmarkten met vaak niet meer dan 1 cover. Gekocht uit nieuwsgierigheid. Er zijn er veel meer geweest, ik moet er tientallen hebben weggegeven. De platen waar ik geen nieuw thuis voor heb kunnen vinden, volgen nu.

Rod Stewart - Golden collection
Twee elpees, inclusief poster enz. Ooit gekocht - waarom nou toch? - vanwege één nummer: 'Just like a woman'. Had ik het maar nooit gekocht. Het leven is beter wanneer je dit nooit gehoord hebt.

Rod Stewart - Never a dull moment
Nogmaals, zelfde gruwel. Dit keer is 'Mama, you been on my mind' het slachtoffer.

Roger McGuinn & Band - idem
Voormalig voorman van The Byrds neemt met een aantal andere muzikanten 'Knockin' on heaven's door' op. In vergelijking met de covers door The Byrds, is dit een toppertje. Puur bekeken als cover an sich, komt het niet verder dan aardig.

Easy rider [soundtrack]
Nogmaals McGuinn, dit keer zingt / speelt hij 'It's alright, ma (I'm only bleeding)'. Beter dan alles van the Byrds, beter dan zijn versie van 'Knockin' on heaven's door'. Niet goed genoeg voor de lijsten, maar zeker de moeite van het luisteren waard.

The Secret policeman's concert
Een 'superband' met o.a. Sting, Eric Clapton en Donovan brengen 'I'll shall be released'. Laat maar.

Mike Bloomfield, Al Kooper & Stephen Stills - Super session
Een aardige plaat & ook de cover van 'It takes a lot to laugh, it takes a train to cry' komt niet veel verder dan aardig. Dit album bevat betere nummers van deze cover.

Manfred Mann's earth band - Watch
Een live-versie van 'The Mighty Quinn'. De eerste paar seconden orgel zijn aardig, daarna alles waar ik jeuk van krijg.

Manfred Mann's earth band - Angel station
'You angel you', iets beter dan de live-versie van 'Mighty Quinn', maar niet veel.

Joe Cocker - Mad dogs & Englishmen
Een dubbel-elpee met daarop 1 cover. De gesproken introductie, door Leon Russell, moet zeker (ook) gehoord worden. Russell: 'Okee, there's a guy in the house tonight and I know that you've all watched fo a long time. Me and Joe watched him for a long time. We love him. We're gonna do one of his songs, 'cause we love him, that's why.'
Hierna zetten Leon Russell & Joe Cocker 'Girl from the north country' in. Een aardige cover, middenklasse.
Afgaande op de gesproken introductie, was Dylan dus bij dit concert aanwezig. De concerten waar uiteindelijk het album Mad dogs & Englishmen van is gemaakt, werden opgenomen op 27 en 28 maart 1970 in The Fillmore East, New York.
Ik heb nog even Heylins boek met data erop nageslagen: niks bij 27 & 28 maart 1970.
De naam van de productie company, achter op de hoes: Tarantula Productions. Maar dit zou natuurlijk gewoon allemaal toeval kunnen zijn.

Melanie - As I see it now
Melanie heeft meerdere covers van nummers van Dylan opgenomen, op dit album staat 'Don't think twice, it's all right', één van haar betere covers. Aardig, geen eindlijst materiaal.

Stevie Wonder - Light my fire
Twee covers op dit album, ten eerste een versie van 'Mr. Tambourine man' die meer weg heeft van de versie van The Byrds dan me lief is. De tweede cover is Wonders overbekende versie van 'Blowin' in the wind' & ik moet bekennen dat ik wel een zwak heb voor deze versie. Wonder heeft het nummer een geheel eigen draai gegeven, het swingt. Na lang wikken & wegen of het goed genoeg is voor de twijfellijst, besluit ik uiteindelijk om 'm daar toch niet op te zetten. Mag best op de radio voorbij komen als ik luister.

Flying Burrito bros - Hot burrito 2
Een opgefokte van 'If you gotta go, go now' (sppeltijd 1 minuut 47 seconden) is te vinden op kant A van dit album. Grappig om een keer te horen, maar dan is het ook wel klaar.

Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - Live at Keystone Volume I
Yeah! Een bijna acht minuten durende, slepende versie van 'Positively 4th street', gezongen met die heerlijke, dunne stem van Jerry Garcia. Magisch! Eindlijst, zonder twijfel.
Op hetzelfde album ook nog een slepende, wederom door Garcia gezongen, versie van 'It takes a lot to laugh, it takes a train to cry' ('slechts' 7 minuten & 3 seconden). Iets minder dan 'Positively 4th street', vooral het gitaarspel van Garcia is het net niet. Net niet op de twijfellijst.
Jerry Garcia & zijn band The Grateful dead komen uiteraard later nog uitvoeriger aan bod.

Boudewijn de Groot - Vijf jaar hits
Boudewijn de Groot heeft een aantal aardige nummers opgenomen, zoals 'Strand' en 'Elégie prénatale', maar zijn versie van Dylans 'The Times they are a-changin' onder de titel 'Er komen andere tijden' hoort daar niet bij.

Eric Clapton - Backless
Op dit album twee nummers die door Dylan & Helene Springs zijn geschreven, beide nummers zijn nooit door Dylan officieel uitgebracht. Vergelijken met het origineel is dus in beide gevallen wat lastig. Natuurlijk moet je dit hebben, al is het alleen om beide nummers te kunnen horen. 'Walk out in the rain' is aardig, maar Clapton-gladjes. persoonlijk vind ik de versie van Clapton beter dan die van Ann Christy.
Het tweede nummer 'If I don't be there in the morning'. 'Walk out in the rain' is nog wel een oorwurm, dat geldt niet voor dit nummer.

Eric Clapton - Just one night
Een live-album met wederom 'If I don't be there by morning', een betere versie dan op Backless. Puur Clapton.

Peter, Paul and Mary - The Best of
Natuurlijk is hier 'Blowin' in the wind' op te vinden. Historisch een belangrijke opname, maar niet alleen dat, Peter, Paul and Mary hebben er wat aardigs van gemaakt. Niet mooi genoeg voor de eindlijst, maar toch... twijfel, twijfel. Voorlopig op de twijfellijst.
Op ditzelfde album ook 'Don't think twice, it's all right', wat ik een stuk minder vind.

Tot zover, voor dit moment, de elpees met 1 of enkele covers. Op een later moment zal nog een zelfde soort lijstje komen met cd's & singles. Totaal aantal beluisterde covers op tot nog toe: 330.
Na al die losse nummers van verschillende artiesten, van tenenkrommend tot fantastisch, ben ik wel weer even toe aan een album.

The Brothers and Sisters - Dylan's gospel
Een gospelkoor zingt tien nummers van Dylan. Achtereenvolgens komen voorbij: 'The Times they are a-changin'', 'I shall be released', 'Lay lady lay', 'Mr. Tambourine man', 'All along the watchtower', 'The Mighty Quinn', 'Chimes of freedom', 'I'll be your baby tonight', 'My back pages' en 'Just like a woman'.
Niets op deze plaat is echt de moeite waard, niets op deze plaat gaat terecht komen in de eindlijst of de twijfellijst. En toch heb ik een zwak voor dit album. Het is niet goed, het is niet vervelend. Het komt & het gaat & daar tussen zijn stemmen. Veel meer is het niet.

Na het beluisteren van 340 covers, zien de eindlijst & de lijst met twijfelgevallen er zo uit:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'
Martin Simpson - 'Highway 61 / Highway 61 revisited'
Develish Doubledylans - 'Shot of love'
Michael Moore trio - 'Sign on the window'
Merl Saunders, Jerry Garcia, John Kahn, Bill Vitt - 'Positively 4th street'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right'
Articolo 31 - 'Come una pietra scalciata (Like a rolling stone)'
Patti Smith - 'The Wicked messenger'
Odetta - 'Paths of victory'
Robert Deeble with Mandy Troxel - 'Boots of Spanish leather'
Billy Goodman - 'Billy 1'
Tim O'Brien - 'Subterranean homesick blues'
Peter, Paul and Mary - 'Blowin' in the wind'

Dylan kort #775

2011-12-20T14:22:00.002+01:00

Een recensie van Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978 op Demofarm. [Met dank aan Guther voor zijn meer dan vriendelijke woorden]
Een stukje over Blonde on blonde op A Musical Odyssey.
Vergeet niet deel 5 van 'Luister, ik doe je na' (hieronder) te lezen.

Luister, ik doe je na #5

2011-12-20T11:26:00.003+01:00

Deel vijf al weer van 'Luister, ik doe je na'. Ik begin deze aflevering met een - hoe zal ik het noemen - bijzondere plaat.
Je zult 'm ongetwijfeld ooit wel ergens tegengekomen zijn The Bob Dylan songbook van The Golden gate strings. Op de voorzijde van de hoes staat een schitterende foto van Dylan, gemaakt door Daniel Kramer.
Enkele maanden geleden liep ik er ook weer eens tegenaan, op een beurs. Ik heb 'm maar gekocht, nieuwsgierig als ik ben. Een dag na aankoop, ik was alleen thuis, heb ik de plaat opgezet.
Bij het horen van de eerste paar seconden van het eerste nummer kreeg ik de slappe lach. Alleen in huis, de tranen biggelden over mijn wangen van het lachen & dat door een stuk muziek. Ik kan me niet herinneren dat dat ooit eerder is gebeurd.
Ik heb de hele plaat gedraaid & de grijns is niet meer van mijn gezicht verdwenen.
Na het draaien van de plaat, kwam 'mevrouw Tom' thuis & met de woorden 'dit moet je horen...' heb ik de plaat opnieuw opgezet. Samen hebben we onbedaarlijk zitten lachen.

The Bob Dylan songbook van The Golden gate strings bevat instrumentale versies van twaalf nummers van Dylan. Uiteraard met veel strijkers. Veel van de muziek doet mij denken aan liftmuziek, of muziek van een of andere b-film uit de jaren zeventig.
The Bob Dylan songbook van The Golden gate strings moet je gewoon een keer gehoord hebben. Uiteraard komt er geen nummer in de eindlijst aangezien de lach-factor niet meetelt voor een notering in de eindlijst.

The Golden gate strings - The Bob Dylan song book
[12 tracks waardoor het totaal uitkomt op 262 covers]
A Hard rain's a-gonna fall
Blowin' in the wind
Subterranean homesick blues
Farewell
With God on our side
Tomorrow is a long time
Mr. Tambourine man
It's all over now, baby blue
Don't think twice, it's all right
It ain't me babe
When the ship comes in
The Times they are a-changin'

Het lijkt misschien sowieso wat vreemd, instrumentale covers van nummers van Dylan. Dat kan toch nooit werken? Dat dacht ik ook altijd, tot ik in 2001 het Michael Moore trio op de radio hoorde. Na het horen van die uitzending, ben ik naar de platenzaak gegaan om Jewels and binoculars te kopen.

Michael Moore trio - Jewels and binoculars
[11 tracks, waarvan 1 - 'Two soldiers' - geen compositie van Dylans hand is. Hierdoor komt het totaal op 272 covers]
Michael Moore (alt saxofoon, klarinet, basklarinet, melodica en 'bells'), Lindsey Horner (bas) en Michael Vatcher (percussie) hebben nummers als 'I pity the poor immigrant', 'Visions of Johanna', Dark eyes', 'Dear landlord' en 'Boots of Spanish leather' in een jazz-jasje gegoten. Dat klinkt misschien wat oneerbiedig, maar zo bedoel ik het zeker niet. Vaak nemen de heren een deel van de melodie als thema waarna ze hierop verder improviseren. En het werkt.
Niet alle uitvoeringen zijn even goed, maar Jewels and binoculars is zeker de moeite van het beluisteren waard.
De uitschieter - in positieve zin - is 'Sign on the window'. Eentje voor de eindlijst. Met dank aan het Michael Moore trio, is het eindelijk tot me doorgedrongen hoe mooi de melodie van dit nummer is.

Dylan & reggae. Dylan heeft - zeker ten tijde van Infidels, maar er zijn meer voorbeelden - invloeden uit de reggae in zijn muziek verwerkt. Maar werkt het ook andersom? Covers van nummers van Dylan, omgewerkt tot reggae.
Dat zal natuurlijk mede afhankelijk zijn van het antwoord op de vraag of je al dan niet 'iets' met reggae hebt.
Ik heb wel 'iets' met reggae & dus zag ik in 2004 de release van Is it rolling Bob? A Reggae tribute to Bob Dylan met het volste vertrouwen tegemoet.

Is it rolling Bob? A Reggae tribute to Bob Dylan
[14 tracks, waarvan 1 een remix van Dylans 'I and I'. De eerste persing van deze cd bevatte een bonus-cd met zogenaamde dub-versies van 8 van de nummers op deze cd. 1 van deze 8 dub-versies is wederom Dylans 'I and I'. Voor het totaal komen er dus 20 tracks bij, wat het totaal brengt op 292 covers.]
Het lijkt zo mooi, op papier, covers van nummers door Dylan door reggae-muzikanten. Ik heb verre van een hekel aan deze covers, als album werkt Is it rolling Bob? best goed, maar er is niet één cover bij die er echt uitspringt, die boven het maaiveld uitsteekt. Het is toch ook een beetje een gemiste kans. Het had zoveel beter kunnen zijn.
De bonus-cd met dub-versies echter, is werkelijk verschrikkelijk. Niet de moeite waard.
Niks voor de eindlijst of twijfellijst, helaas.

Tot slot, voor vandaag (ik ben er nog niet, er volgen nog meer covers...) Dylan & country.

Dylan country
[16 tracks, waarvan 3 met Dylan en 3 reeds eerder voorbijgekomen op andere cd's. Hiermee komt het totaal op 302 covers.]
Grote namen komen voorbij op deze cd: Waylon Jennings, Hank Williams jr., Buck Owens, Emmylou Harris, Jerry Jeff Walker en natuurlijk Johnny Cash met zijn versie van 'It ain't me babe'. Het gros van deze grote namen maakt er een zooitje van, of komt hooguit niet verder dan 'aardig' (Emmylou Harris).
Voor de verrassingen, moet je bij de minder grote namen zijn. Zo hebben de Country Gentlemen een aardige bluegrass versie van 'Girl from the North country' opgenomen en Glen Campbell een aardige versie van 'If not for you'.
De echte uitschieter is 'Subterranean homesick blues' door Tim O'Brien, eentje voor de twijfellijst.

Na het beluisteren van 302 covers, zien de eindlijst en de lijst met twijfelgevallen er als volg uit. Het enige dat toegevoegd is, is een instrumentale versie van 'Sign on the window' aan de eindlijst en een bijna a capella versie van 'Subterranean homesick blues' bij de twijfelgevallen.

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'
Martin Simpson - 'Highway 61 / Highway 61 revisited'
Develish Doubledylans - 'Shot of love'
Michael Moore trio - 'Sign on the window'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right'
Articolo 31 - 'Come una pietra scalciata (Like a rolling stone)'
Patti Smith - 'The Wicked messenger'
Odetta - 'Paths of victory'
Robert Deeble with Mandy Troxel - 'Boots of Spanish leather'
Billy Goodman - 'Billy 1'
Tim O'Brien - 'Subterranean homesick blues'

George Jackson

2011-12-19T19:14:00.003+01:00

Een dag of twee geleden kreeg ik een e-mail over 'George Jackson' van een lezer van de blog. Uiteraard heb ik hem een antwoord gestuurd, maar daar gaat het nu niet om. Hij schreef - en daar gaat het wel om - dat hij 'George Jackson' op de radio had gehoord.
Ik luister zelden nog naar de radio, maar als ik luister ben ik altijd alert. Stel je voor dat Dylan langskomt & ik mis het.
Als Dylan op de Nederlandse radio gedraaid wordt, is het bijna altijd 'Hurricane' of 'I want you'. Een enkele keer ook wel 'Like a rolling stone', 'Blowin' in the wind' of 'The Times they are a-changin'', maar dan heb je het ook wel gehad.
'George Jackson' is op de radio gedraaid & ik heb het niet gehoord. Om het nog mooier te maken: het was de zogenaamde 'acoustic version'.

Ja, natuurlijk heb ik het nu opstaan, wat dacht je dan? Maar het is niet hetzelfde.
Ik verlang naar het voorjaar, een van de eerste warme dagen. Niet meer dan een spijkerbroek & een T-shirt om het lijf, autoraampje open. Scheuren hoeft net, rustig aan. Een boerenweggetje of zo. Een paar koeien in de ooghoeken. En dan 'George Jackson' op de autoradio.
Ik schat zo in dat de kans groter is dat ik door de bliksem getroffen word.

Pakweg een jaar geleden sloeg de bliksem een straat verderop in. Dat was de tweede keer dit leven dat de bliksem insloeg op een steenworp afstand van waar ik me bevond. Het ligt niet in mijn aard om daar iets achter te zoeken, ik registreer.
Feit blijft dat al twee keer de bliksem, om een steenworp & nog nooit hoorde ik 'George Jackson' op de radio voorbij komen.

Dylan kort #774 [ 2 dingen ]

2011-12-19T16:52:00.002+01:00

1. 'He wrote crap lyrics anyway' door Ton: een herinnering, niet dramatisch, wel mooi.
2. In Armada 65 (december 2011) staat een stuk met de titel 'Bob Dylan zingt Jacques Prévert via Lawrence Ferlinghetti'. Ik begrijp van het bericht hier dat Martijn bewuste aflevering van Armada vandaag heeft gekocht. Ik heb net de boekwinkel om de hoek gebeld & te horen gekregen dat Armada 65 op 21 december verschijnt.

altijd onderweg naar thuis

2011-12-18T17:49:00.003+01:00

Het is zondag, voor ik met mijn ogen kan knipperen, is het kerstmis. De boom vol lampen & ballen staat in de kamer, voor het raam. 'Mevrouw Tom' is, samen met dochterlief, al de gehele dag bezig met voorbereidingen treffen voor de kerstdagen. Denk: broodjes bakken, gesmolten chocolade in vormpjes gieten & versieren.
In de middag zet ik de derde cd van The Bootleg series op & laat me verrassen door 'Angelina', 'Lord protect my child' & 'Tell me'. Dat laatste nummer heb ik gisteravond ook gehoord, in een gezelschap van pratende mensen leek ik de enige te zijn die het hoorde, die het herkende. Ik draai het deze middag nogmaals omdat er gisteren in de brij van woorden om mij heen zoveel verloren is gegaan.
Nadat de derde cd aan het eind is gekomen, schuif ik de eerste cd in de speler. Vandaag is uitermate geschikt om schijt te hebben aan de volgorde. Ik bepaal, niet de samensteller van de boxset.
Ik begin niet bij de eerste track, maar bij 'House carpenter'. Daar is maar één geldige reden voor: ik wil 'House carpenter' horen, niet de eerste track.

In mijn wilde dagen toen ik nog dacht iets te kunnen, heb ik dat nummer nog op gitaar gespeeld. De akkoorden zijn uit mijn kop gegleden, de vingers zijn te stijf geworden om nog de snaren te kunnen beroeren.
Ik moet een jaar of veertien geweest zijn toen ik mijn vader & moeder mededeelde dat ik gitaar wilde spelen. Mijn vader had in zijn jonge jaren ook gitaar gespeeld. Hij had zijn gitaar - een model uit de jaren vijftig - aan een nicht van hem gegeven. Zij speelde er niet meer op & dus reden we de tientallen kilometers om de gitaar op te halen.
Niet dat deze gitaar nog bespeelbaar was, de hals was zo krom als een hoepel doordat de gitaar te veel jaren op een zolder had gestaan met gespannen snaren.
Pas twee gitaren later leerde ik 'House carpenter' spelen.
De enige keer dat ik mijn vader gitaar heb horen spelen, speelde hij 'Tom Dooley'. Zijn kromme vingers konden nauwelijks de akkoorden vinden.

Ergens tussendoor heb ik een dialoog geschreven, uit het niets. Na het opschrijven van een eerste zin, volgden er als vanzelf meer. De vingers ratelden maar door over het toetsenbord. Te vaak ben ik tussendoor de draad kwijtgeraakt om 'm een zin verder weer te vinden. Ik heb het allemaal laten staan, weggooien doe ik al te vaak.
Er is veel gelogen in die dialoog. In liegen is ook een verhaal te vinden.

Na de mosterdsoep kijken de kinderen naar de televisie, nog even voor het naar bed gaan. De muziek is uit huis verdwenen om de dialogen op de buis te kunnen verstaan.
In mijn achterhoofd zingt Dylan 'Billy', ik hoef de film er niet bij te zien. Misschien is 'Billy' wel een betere kerstplaat dan welk nummer dan ook op Christmas in the heart.
Vandaag heb ik daar geen twijfels over.

Billy, you’re so far away from home

onzin

2011-12-18T14:32:00.004+01:00

'Wat heb jij dan opstaan?'
'"Billy", een outtake van de Pat Garrett & Billy the Kid-sessies.'
'Is dit Dylan zelf? Ik dacht dat jij je momenteel alleen maar met covers bezig hield.'
'Goddank niet. Nee, dat doe ik ik gewoon even tussen door. Maar luister nou... Dit is móói...'
'... Ja... Maar, leuk hoor. Maar die vent kan toch niet zingen?'
'Realiseer jij je wel dat je met zo'n opmerking het risico loopt dat ik je zo het huis uit schop. Ben je nou helemaal besodemieterd. Luister dan!'
'Ja, ja, ik luister wel, maar kom op zeg. Het is gewoon vals... of hoewel, dat ook weer niet, maar... hij kan gewoon niet zingen. 't Is uhm... hoe zal ik het noemen? Als het gejank val een hond die vast zit met zijn poot in het prikkeldraad?'
'Há, origineel hoor! Zeker zelf verzonnen? Knuppel.'
'Nou toevallig wel ja, het schiet me net zo te binnen.'
'Je lult uit je nek! Dat is ooit door een of ander loser bedacht & vervolgens door Jan-en-alleman gekopieerd. Daar is niks van jou bij.'
'En toch...'
'Houd nou eens je kop & luister!'
....
'Dit is toch weer een ander nummer?'
'Nee man, ik heb gewoon hetzelfde nummer weer opgezet.'
'O, en ik wou nog wel zeggen dat dit veel beter klinkt...'
'Wat alleen maar weer bewijst dat je uit je nek kletst. Luister nou maar...'
....
'Zeg, waar gaat dit nummer eigenlijk over? Waar protesteert hij tegen?'
'#@!^%, m'n huis uit!'
'Wat? Is dat zo'n gekke vraag dan?'
'Ja!... En je luistert niet!'
'Sorry hoor, wat heb jíj een lange tenen zeg...'
'Ik lange tenen? Nou wordt die helemaal mooi! Dat komt in mijn huis, krijgt een fantastisch nummer te horen & stelt vervolgens alleen maar bezopen vragen. En dan óók nog beweren dat ìk lange tenen heb! Jij hebt wel lef, zeg!'
'Sorry hoor, ik mag toch wel zeggen wat ik er van vind, of niet soms?'
'Dat is nou net het probleem met jou, jij vindt helemaal niks. Het enige dat jij kan is al die vooringenomen "meningen" uit al die klote blaadjes die je altijd maar leest nablaten. Jij vindt niks, jij luistert niet, jij kauwt alleen maar na.'
'Dàt is niet waar! Dat neem je terug! Ik vind echt wel wat! Ik vind jou een enorme zak als je zo doet, om maar eens wat te noemen. Ik vond Modern times al een tegenvaller nog vóór de bladen schreven dat het een tegenvaller is! Ik vind heel veel, maar ik krijg van jou nooit de kans om wat te vinden. ik moet van jou altijd maar hetzelfde vinden als wat jij vindt, doe ik dat niet, ga je weer schelden & dreig je me het huis uit te schoppen. ik vind verdomme héél erg veel, maar ik krijg van jou nooit de ruimte om ook maar iets van wat ik vind aan je duidelijk te maken!'
'... Okee meneer de hotshot, jij bent dus oud en wijs genoeg om zelf iets te vinden, hè? Nou, dan zal ik iets voor je opzetten. Dan ben ik benieuwd wat jij daar wel van vindt.'
....
'Is dit niet die Shot of love-outtake die begin jaren negentig opdook in LA & via die vent in Dortmund deze kant op is gekomen? Je weet wel die tape, die vanaf de vierde generatie gemeden moet worden omdat waarschijnlijk door een fout in het synchroniseren van de tapedecks die tape vanaf de vierde generatie zo'n 2% te snel loopt? Die tape waar ook die versie van "In the summertime" op staat die - door het later instarten van de fade out - drie seconden langer duurt waardoor nog net een extra noot van Dylans harmonica is op te vangen, als je de volumeknop maar op het juiste moment helemaal opendraait. Dat is 'm toch? Die tape toch?'
'Wat doet het er toe welke tape is, wat doet het er toe van welk album het een outtake is, je moet luisteren!'
'Ik heb dus gelijk. Het is die tape & dat wil je gewoon niet toegeven... Ha!'
'Nee, je hebt géén gelijk, het is die tape helemaal niet & daar gáát het ook helemaal niet om. Je moet luisteren.'
'Okee, okee, ik luister... en toch is het die tape'
'Wat zeg je?'
'Niks. Stil nou, ik moest toch luisteren?'
....
'En?'
'Wat en?'
'Nou, wat vond je er van?'
'Ja... mooi.'
'Mooi... dat is het. Meer heb je niet te melden.'
'Nee, eigenlijk niet. Ik vind 'm gewoon mooi.'
'Er is je niks opgevallen aan de Dylans harmonica. Of in de tekst.'
'Nou nee, eigenlijk niet nee.'
'Je hebt niet gehoord dat de harmonica op dat deze tape precies in het midden zit terwijl die op die tape waar jij het net over had meer op het linkerkanaal dan op het rechterkanaal zit.'
'Nee...'
'En je heb ook niet gehoord dat Dylan in de derde regel van het tweede couplet "a woman" zingt waar hij op de versie van jouw befaamde tape "the woman" zingt.'
'Nee... Maar kom op zeg, dat is toch gewoon mierenneuken? In essentie is het toch gewoon dezelfde opname?'
'In essentie, in essentie. In essentie is niet genoeg.'
'Maar in essentie heb ik wel gelijk...'
'Donder op, man. In essentie sla je, zoals gebruikelijk, de plank volledig mis.'
'Nou, voor mij is het allemaal hetzelfde. Of hij nou "a woman" of "the woman" zingt, het nummer blijft hetzelfde. Mooi, meer niet.'
'Kijk, en da's nou het verschil tussen jou & mij...'
'Zeker niet het enige verschil!'
'Hoe bedoel je?'
'Je weet donders goed wat ik bedoel.'
'... Begin je daar nou weer over? Ik dacht dat we dat achter ons hadden gelaten.'
'Jij misschien...'
'Kom op zeg, hier hebben we het al zo vaak over gehad.'
'Niet vaak genoeg, blijkbaar.'
'@#&%, goed je hebt gelijk, "Leopard-skin pill-box hat" gaat over Edie Sedgwick. Tevreden?'
'Dat zeg je alleen maar om er van af te zijn. Je meent er niks van.'
'Nee natuurlijk meen ik er niks van! Die onzin dat "Leopard-skin" over Sedgwick gaat heb je gewoon uit die bladen die je leest. Het is onzin! Klinkklare onzin! Er is geen enkel bewijs voor die onzin! Een of andere knuppel heeft dat ooit verzonnen & vervolgens heeft iedere knuppel na hem dat verhaaltje gewoon gekopieerd! Er is geen en-kel bewijs voor! Onzin, is het. En zelfs al is het geen onzin - wat het wel is - dan nog vernauwd die aanname - want dat is het, een aanname - alleen maar het luisteren naar "Leopard-skin pill-box hat". Het draagt geen ene donder bij aan de analyse van het nummer. Geen drol!'
'En toch is het zo...'
'Ja, 'túúúúúrlijk. En "Lenny Bruce" gaat over de Paus, Winston Churchill is de "Jokerman" en Raquel Welsh was de inspiratie voor "Floater (to much to ask)".'
'Ach, zak d'r toch in. Je neemt me nooit serieus...'
'Vind je dat gek! Nou?'
'Ik ga!'
'... Nu al? Moet je nog ergens heen? We kwamen net zo lekker op stoom.'
'Ja, sorry. Ik moet nog even wat boodschapjes doen voor de winkels sluiten.'
'Ach, is het al zo laat?'
'Ja, tijd vliegt hè, zoals altijd. Volgende week weer?'
'Helemaal goed, gezellig. Neem jij dan een tape of zo mee waar we het heerlijk over oneens kunnen zijn?'
'Da's goed, ik heb nog wel wat liggen.'
'Geen covers toch?'
'Nee joh, 'tuurlijk niet. Nee, di's echt een leuke tape om eens goed over te bakkeleien.'
'Mooi, tot volgende week dan, hè?'
'Ja, ik zie dan weer.'

Luister, ik doe je na #4

2011-12-17T10:35:00.007+01:00

Voor deze vierde aflevering heb ik weer een behoorlijk stapel covers beluisterd, van tenenkrommend tot (bijna) eindlijst-materiaal, maar voor ik me op die covers stort, kan ik niet ongemerkt voorbij gaan aan het stuk van YapYap, hieronder.
Mijn eerste reactie op YapYaps stuk is drieledig, zo schreef ik YapYap gisteren:
1. eindelijk iemand die valt over de provocerende titel!
2. (Bijna) alle negatieve stukken over covers komen van mij [tot nog toe wordt mijn aanname dat 90% van de covers bagger is alleen maar bevestigd tijdens de lange luistersessies]
3. De door YapYap genoemde cd's staan allemaal in de kast & komen nog aan de orde (de drie genoemde nummers maken goede kans om ook op mijn eindlijst te komen, maar eerst herbeluisteren, alles op z'n tijd)

Okee, allereerst die provocerende titel: Aanvankelijk wilde ik er 'mini playback show' bovenzetten, maar ik realiseerde me al snel dat dit wel héél flauw zou zijn. Alleen er iets als 'covers' boven zetten, dekte voor mij de lading niet. Immers, ik heb nogal sterke (negatieve) gedachten over coverversies van nummers van Dylan. Het doel van het herbeluisteren van al die covers (en de teksten hierover op de blog), is het toetsen van mijn vooringenomenheid. Klopt het wel dat ik altijd roep dat covers altijd moeten onderdoen voor het origineel? Dat er hooguit 5 à 10 goede covers zijn gemaakt? Dat 90% van de gemaakte covers bagger is?
Ik ben nog niet aan het eind van mijn zoektocht & een antwoord heb ik dus nog niet. Vanwege mijn negatieve gedachten over covers - en het toetsen hiervan is het uitgangspunt voor de stukken - moest er mijns inziens ook een negatieve titel boven.
De grap is natuurlijk dat een goede cover ontstaat doordat de maker ervan juist niet Dylan nadoet, maar het nummer oppakt & zich eigen maakt. [Het gros van de slechte covers ontstaat doordat het de maker niet is gelukt om zich het nummer eigen te maken, vaak doordat een stukje Dylan-imitatie - al dan niet bewust - is doorgesijpeld in de opname.]

Het tweede punt: bijna alle negatieve stukken over covers op de blog, komen van mij. Er komen behoorlijk wat reacties op 'Luister, ik doe je na', vooral via de e-mail. Dat is goed, ieder mag het zijne vinden van covers. Ik zal ook alles dat ik ontvang - indien ik toestemming van de auteur heb - hier plaatsen. Veel van de reacties die ik mag ontvangen, bevatten tegengas voor mijn negatieve luisterervaringen. Vaak zijn het 'tips', adviezen waar ik ook eens naar moet luisteren omdat het echt wel de moeite waard is. Veel reacties proberen dus juist te benadrukken dat er wel degelijk goede covers zijn.

En dan het derde punt: genoemde cd's komen nog langs. Vooral 'Going to Acapulco' op de cd I'm not there vind ik een ijzersterke cover. Ik kan je na al wel verklappen dat die in de eindlijst gaat komen. Maar alles op z'n tijd.
Wanneer ik de reeds ontvangen 'tips' op een rijtje zet & deze leg naast mijn eindlijst zoals die er tot nog toe uitziet (& de nummers in mijn achterhoofd die waarschijnlijk nog op de eindlijst komen), dan zie ik overeenkomsten tussen wat lezers aandragen & wat ik hoor. Het zal me dan ook niet verbazen wanneer de uiteindelijke eindlijst niet alleen heftige discussies zou kunnen opleveren, maar ook tevredenheid-op-punten.
Zover is het nog lang niet, het duurt nog even voor mijn eindlijst klaar is. Ik moet nog zo veel beluisteren...

YapYaps veronderstelling dat het opnemen van covers door Dylan - die zijn toch zeker ook mooi? - ook maar iets te maken heeft met coverversies van nummers van Dylan, is naar mijn idee volledig verkeerd.
In een poging om uit te leggen waarom ik dat vind, moet ik terug naar de essentie: waarom luister ik naar Dylan? Waarom raakt Dylan mij?
Neem 'It's alright, ma (I'm only bleeding)' - één van mijn persoonlijke favorieten. Een nummer, een stuk muziek valt uit elkaar in twee elementen: Er is het nummer, de compositie, en er is de zanger / muzikant.
De compositie is uiteraard essentieel voor mijn 'geraakt worden' door 'It's alright, ma (I'm only bleeding)'. Het ritme, de alliteratie, de tekst waar ik in een leven lang in kan rondwandelen. De compositie is essentieel voor mijn bewondering voor dit nummer. Als mijn bewondering, mijn 'geraakt worden' bepaald wordt door de compositie, dan zou het niet uitmaken wie dit nummer zingt / speelt, zolang de compositie maar accuraat gespeeld wordt.
En toch, wanneer ik 'It's alright, ma (I'm only bleeding)' hoor in de versie van Roger McGuinn of Hamell on trial, dan raakt het me niet zoals Dylans versie me raakt. Hoe kan dat nou?
Het antwoord is simpel: het tweede element, de zanger / muzikant: dictie, accenten leggen met de stem, enz. Dit tweede element is essentieel: Dylan-de-zanger. Dylan is een verhalen-verteller. Een nummer, een compositie is niet een serie noten, maar een verhaal & een verhaal behoeft een verteller.
Dáár schort het bij veel covers aan: de makers lijken zich vooral te focussen op de compositie, niet op het verhaal, waardoor een essentieel element onderbelicht blijft of zelfs helemaal niet aanwezig is. Ik heb er al eens eerder over geschreven, over 'de Dylan-rammel'.
En nou de omkering: Dylan neemt covers op. Wanneer Dylan een cover opneemt, dan brengt hij (uiteraard) niet het element van de compositie in, maar wel het element van de zanger, de verhalenverteller. Dat is nou precies de reden waarom - voor mij - het wel werkt wanneer Dylan een cover opneemt.

Door het uit elkaar trekken van de essentiële delen van de goed nummer - de compositie & de zanger / muzikant - ontstaat een andere interessante vraag: welke zanger(-es) zou een goede cover van een nummer van Dylan op kunnen nemen? De compositie is er dan al, de vraag is dus welke zanger(-es) verhalenverteller genoeg is om mij te raken.
De eerste naam die gelijk bij mij boven komt, is Jacques Brel. Stel je voor hoe het geklonken zou hebben wanneer Brel een nummers als 'Love minus zero / no limit' had opgenomen, ik denk dat het zou werken. En ergens betreur ik het dan ook dat Brel nooit iets van Dylan heeft opgenomen.
Nog zo'n naam: Janis Joplin. Luister naar hoe zij 'Ball and chain' zingt, of 'Summertime', en stel je voor hoe het zou klinken wanneer zij lang genoeg zou hebben geleefd om een nummer als 'Dirge' op te nemen. [Joplin heeft overigens een cover van Dylan opgenomen, pas decennia na haar dood officieel uitgebracht. Helaas is het opgenomen op een dag dat ze blijkbaar niet helemaal lekker in haar vel zat.]
Er zijn wel meer zangers en zangeressen die een Dylan-compositie recht zouden kunnen doen - ik noem een Tim Buckley - maar helaas, ook hij heeft het niet gedaan.

Tot zover een reactie op het stuk van YapYap [waarvoor dank!], het is goed wanneer er een beetje tegengas komt, ik ben ook maar één man met eigenwijze oren. Ik heb niet de wijsheid in pacht, alleen mijn eigen verwrongen mening.

* * *

En dan is het nu tijd voor de covers, van tenenkrommend tot eindlijst-materiaal.
Ik ga vandaag (wederom) geen vrienden maken, vrees ik. Bovenaan mijn lijst voor vandaag staat namelijk wederom een cover-kanon: The Byrds.
En als ik ergens wel een enorme, onbeheersbare, alles verzengende jeuk van krijg, dan is het wel het gejengel op zijn Rickenbacker door Byrds-frontman Roger McGuinn.
Eén van de redenen waarom ik zelden tot nooit meer naar de radio luister, is omdat ik dan het risico loop onverwachts geconfronteerd te worden met 'Mr. Tambourine man' door The Byrds.
Tot zover de vooringenomenheid.

The Byrds
Ik heb allereerste geluisterd naar de cd The Byrds play Dylan en daarna nog naar een aantal losse nummers van de boxset The Byrds. Alles bij elkaar leverde dat 17 verschillende covers op, waarvan één ('My back pages') al eerder voorbij is gekomen. Het totaal komt hiermee op 187 covers.
De titels:

All I really want to do
Chimes of freedom
It's all over now, baby blue (2 versies)
Just like a woman
Lay down your weary tune
Lay lady lay (2 versies)
Mr. Tambourine man
Nothing was delivered
Paths of victory
Positively 4th street
Spanish Harlem incident
The Times they are a-changin'
This wheel's on fire
You ain't goin' nowhere

Ik kan kort zijn, ik vind het eigenlijk allemaal niks. Maar ik moet wel toegeven dat een aantal nummers, bij herbeluistering, mij meevielen. Die pik ik eruit:

'You ain't goin' nowhere' mist (goddank) de Rickenbacker-jengel en springt er daarom al - voor mij - in positieve zin uit. Een aardig country-deuntje.
'It's all over now, baby blue' op the Byrds play Dylan is naar mijn smaak véél te langzaam. Des te aangenamer bleek de versie op de boxset the Byrds waarbij het tempo een stuk hoger ligt. Een aardige versie.
'Lay lady lay' op The Byrds play Dylan bevat een koortje waar ik niet tegen kan. Op de boxset The Byrds staat dezelfde opname, maar zonder koortje, wat de opname een héél stuk aangenamer maakt, bijna acceptabel zelfs.
De beste cover door The Byrds is, naar mijn smaak 'Just like a woman'. Zeker geen eindlijst-materiaal, maar voor Byrds-begrippen goed.

Dan wil ik nog even de aandacht vestigen op 'The Ballad of Easy rider': Dylan werd gevraagd een nummer te schrijven voor de soundtrack van Easy rider. Dylan schreef twee, drie regels op een servet, gaf het aan de vrager & zei 'geef dit maar aan Roger McGuinn, die weet wel wat hij er mee moet doen'. McGuinn schreef de rest van 'The Ballad of Easy rider', naar mijn smaak één van de beste nummers van The Byrds.

Tot zover The Byrds. Dan nu de serie May your song always be sung, een serie bestaande uit drie delen, stampvol covers van Dylan. Grofweg: deel 1 is matig, deel 2 is goed & deel 3 is een absolute must voor liefhebbers van covers van Dylan.

May your song alway be sung
[19 tracks, waarvan 1 met achtergrond zang door Dylan (deze tel ik dus niet mee). Hierdoor komt het totaal op 205 covers.]
Grofweg over de helft van de hier gepresenteerde nummers kan ik alleen maar ronduit negatief zijn, de andere helft schurkt soms tegen het aardige aan. Niks noemenswaardig.

May your song always be sung again
[20 tracks, waarvan 1 geen cover is & 1 cover reeds eerder beluisterd is. Totaal: 223 covers]
De nummers die e in positieve zin uitspringen:

Etta James - 'Gotta serve somebody': Wat een stem, mooi. Muzikaal net niet sterk genoeg voor de eindlijst / twijfellijst.

Articolo 31 - 'Come una pietra scalciata (Like a rolling stone)': Een rap-versie van 'Like a rolling stone' doorspekt met samples uit Dylans origineel. Ik houd niet van rap of samples, maar dit werkt wonderwel bijzonder goed. Na lang wikken en wegen komt deze op de twijfellijst.

Patti Smith - 'The Wicked messenger': Nog een zangeres die absoluut een goede cover van een nummer van Dylan zou kunnen opnemen. Dijk van een stem, een verhalenvertelster in optima forma. Dat gezegd hebbende, vind ik haar versie van 'The Wicked messenger' aardig, maar niet helemaal briljant. ik denk dat Patti Smith een nog veel betere cover zou kunnen opnemen. Twijfelgeval.

Nina Simone - 'Just like Tom Thumb's blues': En nòg een zangeres die het in zich heeft... enz. Nina Simone komen we later nog een paar keer tegen. Mooi, maar te langzaam. De eerste helft van het nummer ben ik zéér onder de indruk, de tweede helft wordt de neiging om het origineel te horen te sterk. Hierdoor net niet op de eindlijst / twijfellijst.

Odetta - 'Paths of victory': Zangeres nummer drie op rij die het in zich heeft om... In tegenstelling tot de voorgaande twee zangeressen heeft Odetta covers opgenomen die een plek verdienen op de eindlijst. Haar versie van 'Paths of victory' hoort daar net niet bij, twijfellijst. Odetta komt nog terug, ze heeft een heel album opgenomen met covers van Dylan & daar zitten zeker nummers (meervoud, inderdaad) bij voor de eindlijst.

Tot zover dit tweede deel. Van de 18 covers zijn er drie op de twijfellijst terecht gekomen. Deel 3 van May your song always be sung bevat nog veel meer moois.

May your song alway be sung vol. 3
[ 30 songs waarvan 1 geen cover is & 1 cover reeds eerder beluisterd is. Daarnaast werd 'This wheel's on fire' door Dylan & Rick Danko samen geschreven. Danko's versie van 'This wheel's on fire' zou ik dan ook geen cover willen noemen. Totaal: 250 covers]

Rick Danko - 'This wheel's on fire': Geen cover, in mijn optiek, maar zeker de moeite van het horen waard.

Robert Deeble with Mandy Troxel - 'Boots of Spanish leather': Het nummer 'Boots of Spanish leather' bestaat uit een dialoog tussen een man en een vrouw. Deeble & Troxel zingen het ook als een dialoog wat bijzonder goed werkt. Twijfellijst materiaal, geen eindlijst, daarvoor is het naar mijn smaak net iets te 'gladjes'.

Billy Goodman - 'Billy 1': Twijfellijst (zie ook het stuk 'Dylanrammel' waarnaar ik eerder in dit bericht linkte.)

Martin Simpson - 'Highway 61 / Highway 61 revisited': Ga achterover zitten & zuig dit in. Simpson speelt eerst het bluesnummer 'Highway 61', waarna hij doorgaat met Dylans 'Highway 61 revisited'. Alleen een stem en een slidegitaar. Hier krijg ik kippenvel van. Briljant! Eindlijst? Absoluut!

Develish Doubledylans - 'Shot of love': Een zéér onderkoelde, relaxte versie. Dit kruipt onder de huid. Wederom: eindlijst.

Ronald Born - 'Black diamond bay': Weer zo'n nummer waar ik langer over getwijfeld heb. Alleen gitaar, harmonica en zang, wat ik een briljante vondst vind voor dit nummer. Maar Born weet mij (helaas) niet niet voldoende te overtuigen als zanger. Valt dus buiten de eindlijst / twijfellijst.

Na het beluisteren van 250 covers zien de eindlijst en de lijst met twijfelgevallen er als volgt uit:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'
Martin Simpson - 'Highway 61 / Highway 61 revisited'
Develish Doubledylans - 'Shot of love'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right'
Articolo 31 - 'Come una pietra scalciata (Like a rolling stone)'
Patti Smith - 'The Wicked messenger'
Odetta - 'Paths of victory'
Robert Deeble with Mandy Troxel - 'Boots of Spanish leather'
Billy Goodman - 'Billy 1'

Er volgt nog meer, nog véél meer...

Covers door YapYap

2011-12-16T22:23:00.001+01:00

Ha Tom en volgers van dit blog.
Of kan ik het beter hebben over blinde volgelingen? Want van een afstandje beschouwd is de hele discussie over covers natuurlijk wat absurdistisch. Want dat alleen de originelen van Dylan het beluisteren waard zijn (waar veel van de reacties toch op neer komen) is naar mijn idee wel wat kort door de bocht.
Is (her)interpretatie van muziek nu net niet wat muziek zo mooi maakt? Verrast worden op het ene moment om net zo hard op het andere moment een coverversie af te serveren? En is Dylan zelf niet een meester in het herinterpreteren van bestaande nummers (zie het lezenswaardige boek Bob Dylan: The Songs He Didn't Write: Bob Dylan Under the Influence), overigens ook met wisselend succes?
Maar om de schoonheid van een cover te kunnen horen moet je er wel voor open staan. En dat is wat ik toch erg mis in de stukken van de afgelopen week. Alleen al de kop waaronder de stukken staan Luister, ik doe je na geeft al een duidelijke richting aan. Volgens mij is een cover meer dan iemand nadoen. Als je iemand wil nadoen dan moet je oefenen om het origineel noot voor noot na te kunnen spelen en de zang met iedere verandering in intonatie kunnen reproduceren.
Een cover is iets totaal anders, een cover is een interpretatie van een bestaand nummer. Waar je iets eigens aan toevoegt. En als je dat in ogenschouw neemt: kan je dan een cover nog wel vergelijken met een origineel? Is er niet een ander nummer ontstaan?

Ik ken echt wel ruim voldoende Dylan (regulier en (live)bootlegs) om te weten wat ik mooi vind en wat mij raakt. En ik hoor ook wel dat er veel covers zijn die niets meer zijn dan een slappe poging om een origineel nummer na te spelen (als in een middelmatige coverband). En dat er ook veel covers zijn die weliswaar wat eigens brengen maar die mij niets doen. Maar ik word gelukkig ook vaak verrast in positieve zin wanneer ik van een onverwachte (of onbekende) artiest een Dylan nummer hoor waar iets mee is gedaan en waardoor weer iets nieuws ontstaat. Vaak anders, een ander muziekgenre, een vrouwenstem, of voor mij part een heavy metalband, maar er gebeurt wat! Een nummer leeft, het ontwikkelt. En zoals net al gezegd, misschien niet altijd een voor mij juiste kant op maar toch, er wordt ontwikkeld.
Luister met een open mind naar covers, beluister ze niet in vergelijking met het origineel maar luister ernaar als een nummer dat andere richtingen op gaat. Laat je verrassen!

En met eventuele Kerstcadeaus die nog moeten worden aangeschaft: begin eens met de soundtrack van I’m Not There (Willie Nelson en Galexico met Senõr; Jim James met Goin’ To Acapulco; John Doe met Pressing On om maar eens drie interessante covers te noemen). Of anders met Gotta Serve Somebody - The Gospel Songs Of Bob Dylan: tien gospel artiesten/groepen die Dylan’s gospelnummers interpreteren met als bonus een nieuwe versie van Dylan samen met Mavis Staples van Gonna Change My Way Of Thinking. Niet alleen een herbewerking van zijn eigen nummer maar inclusief een voor een groot deel gecoverde (en erg grappige) dialoog die oorspronkelijk door Jimmie Rodgers samen met de The Carter Family uit 1931!

YapYap

Dylan kort #773 - aanvullingen

2011-12-16T17:07:00.003+01:00

Dat ik geen liefhebber van covers van nummers van Dylan ben, mag duidelijk zijn door onderstaande stukken onder de titel 'Luister, ik doe je na'. Voor Ap Daalmeijer maak ik graag een uitzondering. (Tijdens de presentatie van 'de Bob Dylan aantekeningen' heeft hij voor mij meer dan bewezen dat hij wel weet hoe een nummer van Dylan gespeeld & gezongen moet worden) Morgenavond speelt hij Dylan in café In Den Olden Keijzer in Lochem, zie hier.

Dylan kort #773

2011-12-16T08:24:00.003+01:00

A Musical Odyssey: Bringing it all back home en Highway 61 revisited.
Frits over de lowbudget-musical. Welke? Lees maar.
Mocht je een liefhebber zijn van covers van nummers van Dylan, werp deze dagen dan eens een blik op But the tears on her cheeks are from laughter. (Zie rechter kolom onder 'bloglijst')
Tot slot: te moe om zelf te zoeken? Klik hier, ga achterover zitten & wacht af...

Luister, ik doe je na - correctie & reactie

2011-12-15T21:08:00.002+01:00

Een klein correctie: ik heb naar één cover 2 keer geluisterd, zonder dit in de gaten te hebben gehad (kun je nagaan wat voor indruk deze cover heeft gemaakt...). Het totaal aantal beluisterde covers is dus op dit moment 171 en niet 172...

Verder wil ik de reactie van Fishtruck niemand onthouden (met dank!):

Hartelijk dank, Tom, voor het op de kop slaan van de spijker.

Jouw commentaartjes maken overduidelijk wat vrijwel elke cover irritant maakt:

- niet 'gewoon' zingen, de song centraal stellen maar met vreemde intonaties en stemverdraaiingen jezelf centraal stellen. Zogenaamd met 'gevoel' zingen, de tv talentenjachten maken duidelijk dat dit altijd een wanproductie oplevert.

- Begeleiding/arrangement/productie, er is vooraf teveel over nagedacht en misschien wel 100 keer gerepeteerd, opgenomen, beluisterd, bijgeschaafd e.d., dit proces is desastreus voor elke popsong. Wat ook desastreus is (qua kwaliteit dan, voor commercieel succes kan het natuurlijk nooit g.g.d. genoeg klinken), is een producer die de zang en basisinstrumentatie 'mooi' gaat zitten maken met violen, tamboerijntjes, achtergrondkoortjes, noem maar op. Less is more is bij de meeste producers een totaal onbekend concept.

Behalve misschien de eerste LP klinken Dylan-albums altijd spontaan, iedereen weet intussen wel hoe dat komt, hij repeteert niet, weigert post-productie, begint een liedje op een omgestemde gitaar zonder herkenbare akkoorden, geeft nooit informatie aan de musici en als ze hem na 3 of 4 takes niet kunnen volgen, geeft hij er gewoon de brui aan (hoe goed de song ook is!). Dit maakt Dylan uniek en is denk ik de reden dat elke coverversie per definitie minder is.

Niet dat het verkeerd is om eens een Dylan liedje te coveren, de songs zijn vaak ijzersterk dus als je ze zelf niet hebt, waarom niet een bestaand liedje zingen, geen probleem. Maar wat voor mij onbestaanbaar is, dat er dan soms in een recensie staat dat het beter is dan het origineel. Is gewoonweg onmogelijk.

Hartelijke groet
fishtruck

Luister, ik doe je na #3

2011-12-15T13:19:00.005+01:00

Deze serie lijkt wat los te maken bij lezers, da's mooi. Hieronder drie reacties die ik via de e-mail heb ontvangen (met dank aan Floater, Peter en Marcel).

Beste Tom,

Enkele weken geleden heb ik nog een dubbel-cd samengesteld met Dylan-covers voor in de auto. Uit het vele materiaal dat ik heb kwam ik tot onderstaande selectie:

Tweeter And The Monkey Man – The Headstones
Ballad Of Hollis Brown – Dobro Dan
Simple Twist Of Fate – Jeff Tweedy
Come Una Pietra Scalciata – Articolo 31
Just Like Tom Thumb's Blues – Nina Simone
You Ain't Goin' Nowhere –Glen Hansard and Markéta
Every Grain Of Sand – Emmylou, Harris
Girl From The North Country – Eels
Forever Young – The Pretenders
Billy – Los Lobos
You're Gonna Make Me Lonesome When You Go – Peyroux Madeleine
All Along The Watchtower – The Jimi Hendrix Experience
Jokerman – Eliza Gilkyson
Sweetheart Like You – Guy Davis
As I Went Out One Morning – Mira Billotte
Knockin' On Heaven's Door – Warren Zevon
Sad-Eyed Lady Of The Lowland – Joan Baez
Caribbean Wind – The Revelators
It's All Over Now, Baby Blue – Them
TV Talkin' Song – Heartland
Heart Of Mine – Norah Jones
When I Paint My Masterpiece – The Band
Non Dirle Che Non è Cosi – Francesco De Gregori
Dark Eyes – Iron & Wine and Calexico
Paths Of Victory – Odetta
To Ramona – The Flying Burrito Brothers
I Dreamed I Saw St. Augustine – Thea Gilmore
Workingman's Blues #2 – Bob Dylan Tribute Band
Chimes Of Freedom – Bruce Springsteen
Clothes Line Saga – Roche, Maggie & Suzzy
Saving Grace – Aaron Neville
Blues De Memphis – Kiko Veneno con Juan Perro
Man In The Long Black Coat – Joan Osborne
This Wheel's On Fire – Siouxsie & The Banshees
What Good Am I? – The Dylan Project
The Wicked Messenger – Patti Smith

Net als jij ben ik van mening dat geen enkele cover de Dylan-uitvoering overtreft. De enige die echt in de buurt komt is voor mij Joan Baez met Sad-Eyed Lady Of The Lowlands. Opgenomen met dezelfde muzikanten als Dylan gebruikte tijdens John Wesley Harding. Ontroerend mooi.

Groet,

Floater

Uitgerekend voor deze derde aflevering van 'Luister, ik doe je na', heb ik de covers gemaakt door Joan Baez op de agenda staan. En ik ben geen liefhebber van Joan Baez... Ik moet bekennen dat ik niet alle nummers uit de lijst van Floater ken, maar een aantal zijn er al voorbij gekomen & nog meer komen nog langs in toekomstige afleveringen.

Hallo Tom,

Maar even via de mail, omdat het via de website misschien wat te lang is. Wat een "klus" om al die covers te beluisteren. Ik moet zeggen dat ik (van) de meeste nog nooit gehoord heb. Met je uitgangspunt ben ik het overigens niet geheel eens. Een cover hoeft voor mij absoluut het origineel niet doen vergeten. Een cover moet gewoon óók - heel - goed zijn. Daar komt nog bij dat Dylan van zijn eigen nummers vaak heel veel verschillende versies heeft uitgevoerd, die lang niet allemaal even geslaagd zijn naar mijn smaak. Met welke versie vergelijk je dan?
Ik heb de Amnesty-verzameling intussen ook beluisterd en ik kom in eerste instantie uit op 14 behoorlijk geslaagde uitvoeringen. Dat zijn er helaas toch niet zo heel veel op dit totaal. Bij nadere beluistering zouden er nog wel één of twee bij kunnen komen. Of af kunnen vallen natuurlijk. Opvallend is dat mijn meest favoriete nummer, waarvan ik echt kippenvel krijg, niet in jouw lijstje voorkomt. Dat betreft I'll remember you door Thea Gilmore. En jouw "top 3" komt op mijn lijstje niet voor. Wel de drie twijfelgevallen.
Als long time fan wil ik hier toch ook wel een lans breken voor de 92 jarige Pete Seeger. Dat hij juist Forever Young uitkoos is typerend en treffend. De laatste jaren werkt hij veel met kinderen, omdat zij uiteindelijk de toekomst vertegenwoordigen. Je mag van de Rivertown Kids (of van het arrangement) vinden wat je wilt, maar het idee er achter is helder en sympathiek. De uitvoering van Seeger zelf, die nauwelijks meer kan zingen, lijkt wel wat op de huidige Dylan. Of meer nog op Johnny Cash tijdens de American Recordings. Ik vind het bewonderenswaardig.
Hier komt mijn lijstje:
Patti Smith: Drifter's escape
Diana Krall: Simple twist of fate
The Airborne Toxic Event: Boots of Spanish leather
Steve Errle with Lucia Micarelli: One more cup of coffee
Miley Cyrus: You're gonna make me lonesome when you go
Joan Baez: Seven Curses (NB: Als er iemand een verhaal kan vertellen, is zij het wel)
Ximena Sarinana: I want you
Flogging Molly: The times they are a-changin'
Paul Rodgers and Nils Lofgren: Abandoned love
Carolina Chocolate Drops: Political world
Thea Gilmore: I'll remember you (yes!!)
Lucinda Williams: Tryin'to get to heaven
Eric Burdon: Gotta serve somebody
Pete Seeger with the Rivertown Kids: Forever Young.
Tenslotte wat andere, mij bekende covers betreft: When I paint my masterpiece van The Band staat hoog op mijn favorietenlijst. En welke uitvoering van Ramblin' Jack Elliott jij onlangs gehoord hebt, weet ik niet, maar de versie van Don't think twice op de CD "The Ballad of Ramblin' Jack" is de allerbeste die ik ken.

Groeten,

Peter

Ik heb, na deze e-mail van Peter, de opnamen van Thea Gilmore en Pete Seeger nogmaals beluisterd. En hoewel ik, net als Peter, veel sympathie voel voor Pete Seeger & niet anders kan dan een diepe buiging maken voor diens opname van 'Forever young' - inderdaad een mooie, passende keuze - vind ik het muzikaal niet sterk genoeg om in de lijst op te nemen.
Dat Peter iets hoort in 'I'll remember you' door Thea Gilmore snap ik, maar mij raakt het niet.
O ja, Ramblin' Jack Elliott: de versie van 'Don't think twice, it's all right' op A Nod to Bob - de versie die ik beluisterd heb - is inderdaad niet dezelfde als de versie van dit nummer op The Ballad of Ramblin' Jack. Daarnaast is er nog een studio-versie. Deze studio-versie & de versie van The Ballad of Ramblin' Jack komen later nog in deze serie voorbij.

Beste Tom,

Ik heb een tijdje niet van me laten horen, maar ondertussen bleef ik je blog gewoon volgen.
In elk geval hoog tijd om je weer te mailen, want ik wil je één Dylan-cover niet onthouden: 'Nobody 'Cepy You' van Sixteen Horsepower. Een van de weinige Dylan-covers die ik echt goed vind. Misschien kende je 'm al. Voor de zekerheid de link.
Van de Uncut-cd's is 'Don't Think Twice, It's Alright' van Johnny Marr mijn favoriet. Voegt een droevig accent toe aan het origineel.
Ook het vermelden waard: 'Love Minus Zero' door Steve Harley. Wat zoet, maar toch mooi. Deze klonk in het gemeentehuis toen mijn vrouw en ik trouwden. Ik had liever het origineel gehoord, maar dat wilde mijn vrouw niet. Uiteindelijk op deze versie uitgekomen. Aardig compromis :-)

Vriendelijke groet,

Marcel

P.S. Heb je 'Christmas in the Heart' al uit de platenkast gehaald? Ik nog niet, maar dat gaat dit weekend gebeuren. Ben benieuwd hoe mijn zoontje (nu 3) ditmaal reageert op 'Must Be Santa'.

Marcel

Om met het laatste te beginnen: ik heb Christmas in the heart nog niet uit de kast gehaald. Dat komt nog, nog even eerst iets dichter bij de kerst komen.
De cover van 'Nobody 'cept you' door 16 Horsepower ken ik & is reeds besproken. De cover van Johnny Marr - was die niet van The Smiths? - heb ik al wel gehoord, maar ik 'm - als ik me goed herinner - niet eens genoemd omdat het totaal geen indruk op mij maakte (sorry).

Tot zover de reacties. Reacties zijn altijd welkom (alleen reacties waarvoor ik toestemming krijg om ze plaatsen op de blog, zal ik hier plaatsen).
Dan nu naar de covers, in vergelijking met de twee voorgaande afleveringen, een beperkt aantal, om precies te zijn 33.
Toen ik aan deze serie begon, wist ik dat ik me vroeg of laat een keer moest worstelen door het oeuvre van cover-kanon Joan Baez. Ik heb het nu maar allemaal beluisterd, anders blijf ik er tegenaan hikken. Ik houd niet van de stem van Joan Baez (& dan druk ik mij voorzichtig uit), helemaal niet wanneer ze 'het stemmetje' opzet. Dat stemmetje klinkt als een misthoorn met trilfunctie.
Vanuit puur technisch oogpunt, is Baez natuurlijk een zeer vaardig zangeres, maar met die stem weet ze mij niet te raken. Wanneer ze 'het stemmetje' opzet - de misthoorn met trilfunctie - is er bij mij alleen maar irritatie.
Goed, 33 opnamen, in totaal 26 verschillende titels (van enkele titels heb ik meerdere versies gehoord):

A Hard rain's a-gonna fall (2 versies)
Blowin' in the wind
Boots of Spanish leather
Daddy you been on my mind
Dear landlord
Don't think twice, it's all right (2 versies)
Drifter's escape
Farewell Angelina (3 versies)
Forever young
I dreamed I saw st. Augustine
I pity the poor immigrant
I shall be released
It ain't me babe
It's all over now, baby blue (3 versies)
Love is just a four letter word
Love minus zero / no limit
North country blues
One too many mornings
Restless farewell
Ring them bells
Sad-eyed lady of the lowlands
Tears of rage
The walls of redwing
Walkin' down the line
With God on our side (2 versies)
You ain't goin' nowhere

Wanneer ik de aantekening bekijk die ik heb gemaakt tijdens het luisteren, dan zijn die voornamelijk negatief. Het zou een beetje flauw zijn om al die nummers inclusief (negatief) commentaar hier weer te geven & dus draai ik het om. Ik noem alleen de nummers waar ik minder negatief (of zelfs misschien positief) over ben, inclusief aantekeningen:

'Love is just a four letter word': Was er maar een origineel van Dylan. Geweldig nummer, hooguit redelijke uitvoering.

'Don't think twice, it's all right': Aardig, maar gruwelijk netjes.
En over een andere versie: hooguit aardig.

'Farewell Angelina': Mooie versie. Eindelijk iets. Net niet mooi genoeg.
En over een andere versie (live at Newport): Baez' beste poging om dit nummer te raken.

'Sad-eyed lady of the lowlands': Voor de minuut om is, begint de verveling. Geen irritatie, da's dus een pluspunt. Slechts verveling.

'Ring them bells': Lager ingezet dan al die andere nummers. Waarom heeft ze nooit anders gedaan? Dit begint een beetje te lijken.

Na het beluisteren van 172 covers, blijven de eindlijst & de twijfellijst ongewijzigd:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right'

Later meer (maar vandaag niet, ik heb nu behoefte aan een beetje echte Dylan...)

Luister, ik doe je na #2

2011-12-14T10:15:00.004+01:00

Zoals ik gisteren aan het eind van 'Luister, ik doe je na #1' beloofde, begin ik vandaag met A Nod to Bob, een cd vol covers met een hoog Americana-gehalte. Maar A Nod to Bob is zeker niet de enige cd waar ik naar geluisterd heb voor deel 2 van 'Luister, ik doe je na'. Of het nog wat oplevert voor de eindlijst? Jazeker. Goed, zonder verder al te veel te verklappen, eerst het beste:

A Nod to Bob
[15 tracks, waarvan 1 gesproken introductie en een versie van 'Delia'. Beide tellen uiteraard niet mee voor de lijst. Na het beluisteren van A Nod to Bob staat de teller op 85]
A Nod to Bob is gewoon een goede cd. Met die opmerking zou misschien verwachten dat ik gelijk alle 13 covers aan de eindlijst zal toevoegen, maar zo simpel is het niet. Naast dat een goede cover een goed nummer moet zijn (uiteraard), moet het me ook - al is het maar voor even - het origineel doen vergeten. En daar zit 'm nou net het venijn.
A Nod to Bob is goed genoeg om alle nummers (kort) te bespreken, en hoewel ik vooral zal benadrukken waarom nummers het (net) niet redden om een plekje in de eindlijst te behalen, is dit album zeker de moeite waard om eens te beluisteren.

Eliza Gilkyson - 'Love minus zero / no limit': Mooie stem, goede versie. De begeleidende muzikanten maken het net iets te glad naar mijn smaak.

Guy Davis - 'Sweetheart like you': Henk stuurde mij gisteren een e-mail om mij te wijzen op de schoonheid van dit nummer. Dat waardeer ik bijzonder, maar in dit geval overbodig. Guy Davis weet de essentie van het nummer te vangen. Schitterend. Absoluut eentje voor de eindlijst. Dit nummer is al een reden om A Nod to Bob te willen aanschaffen (en dan te bedenken dat er een nog betere cover op dit album te vinden is...)
Davis zingt zoals het gedaan moet worden. De focus niet op de te halen noten, maar op het verhaal. Mooie accordeon.

Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga': Dit is 'm. Een van de beste, zo niet dè beste cover ooit van een nummer van Dylan gemaakt. Suzzy & Maggie Roche zingen het verhaal zó droog, dat de ironie, de humor van het nummer eraf druipt. Bij heel veel nummers zou dit niet werken, wel bij 'Clothes line saga'. Niets dan lof.

John Gorka - 'Girl of the North country': Mooie stem, maar verkeerd gebracht. De intonatie leidt af.

Spider John Koerner & Dave Ray - 'Delia': Telt uiteraard niet mee aangezien 'Delia' niet door Dylan is geschreven. Wel een mooi nummer.

Cliff Eberhardt - 'I want you': Zeer vertraagde versie wat de eerste 20 seconden werkt, daarna niet meer. Begint te klinken als een poging tot een klaagzang.

Tom Landa & The Paperboys - 'All along the watchtower': De enige irritatie opwekkende track op A Nod to Bob. Overslaan.

Hart-Rouge - 'Dieu à nos côtés': Een Franstalige versie van 'With God on our side'. Al met al te netjes. De overgang van een vrouwenstem naar een mannenstem is geen verrijking.

Martin Simpson - 'Boots of Spanish leather': Je moet nogal wat lef in je donder hebben om een nummer dat zó schreeuwt om een verhalenverteller te coveren. Simpson dat het & hoe! Prima verhalenverteller. Door de gitaar ('knappende' snaren) & de strijkers is dit net geen nummer voor de lijst, zelfs niet voor de twijfelgevallen.

Norman Blake & Peter Ostroushko - 'Restless farewell': Mooi, maar klinkt eerder als een afscheid, dan als een afscheid met de belofte van een nieuw begin, zoals dit nummer volgens mij bedoeld is.

Greg Brown - 'Pledging my time': Aardig, maar te 'ingehouden'.

Rosalie Sorrels - 'Tomorrow is a long time': Sorrels heeft het zichzelf te moeilijk gemaakt. Het is onmogelijk om Dylans versie (op More Bob Dylan greatest hits) te doen vergeten. Bovendien heeft Sorrels niet ècht de stem voor dit nummer. Ze zint noten, maar vergeet het verhaal te vertellen.

Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right': Na een gesproken, geestige introductie, zingt Elliott een mooie, indrukwekkende versie van 'Don't think twice, it's all right'. Vandaag wist Elliott het niet voor mekaar te krijgen om mij het origineel te doen vergeten. Ik twijfel. Eentje voor de lijst 'twijfelgevallen'.

Tot zover A Nod to Bob.
Gisteren plaatste Josse op But the tears on her cheecks are from laughing een stuk over The Walkabouts play Dylan met daarbij o.a. de tekst: 'Een prachtplaat opgedragen aan Tom. Als je een goeie cover van Dylan zoekt… Hier zijn ze. Luister vooral naar “The Wedding Song”.' Zoiets wil ik natuurlijk niet in de wind slaan & dus ben ik gelijk gaan luisteren.

The Walkabouts play Dylan
[9 tracks, 'Wedding song' staat er 2 keer op, alleen de mixen wijken iets af. Voor de teller: 8 tracks waarmee het totaal op 93 komt.]

'It's all over now, baby blue': Een aardige versie, het kabbelt wat. De angel is uit het nummer gehaald, maar het stemt me wel hoopvol voor de overige nummers. Maar helaas, dit blijkt het beste te zijn dat The Walkabouts play Dylan heeft te bieden.

'Sad eyed lady of the lowlands': Nog meer kabbel, kabbel. Nergens komt dit nummer uit de verf.

'Just like Tom Thumb's blues': Tijdens het luisteren maar één woord opgeschreven: 'niks' & ik kan me nu al niet meer herinneren waarom ik dat opschreef.

'Gates of Eden': The Walkabouts lijken het drama op te zoeken door het nummer te vertragen, maar - in mijn oren - werkt dit niet.

'Visions of Johanna': Vlak. The Walkabouts zijn geen verhalenvertellers. Ze raken de noten wel, maar leven het verhaal niet.

'It's alright, ma (I'm only bleeding)': Vanaf dit nummer begint het me echt te irriteren. Er wordt een 'stemmetje' opgezet waarmee ze ogenschijnlijk het 'donkere' opzoeken. Het werkt niet, het doet veel te gemaakt aan.

'Maggie's farm': AOR met een niet passende vrouwenstem.

'Wedding song': Wederom geen verhalenvertellers. Het laat me volledig koud tot na een minuut de irritatie toeslaat & ik de muziek uitknal om Dylans origineel op te zetten.

Het spijt me Josse, ik had het graag mooi gevonden. Maar dit is verre van mijn ding.

It ain't me babe; Zimmerman framed: the songs of Bob Dylan
[24 tracks waarvan 1 ook op een van de in 'Luister, ik die je na #1' besproken cd's staat. Hierdoor komt het totaal op 116 covers]
Oh boy, zou iemand misschien even een aspirientje kunnen halen?
Heron, The Marmalade, The Ivy legue, The Tremeloes, The Masterminds, The Rambler en The Factotums. Het zijn slechts een paar namen van de op deze cd voorbij trekkende artiesten. Het is één grote drab, niet de moeite waard. Alles overgoten met een 'we-proberen-The-Beatles-na-te-doen-maar-hebben-geen-idee-hoe-het-moet'-sausje.
Zo snel mogelijk vergeten, deze cd.
En nu ik denk toch niet dieper te kunnen zinken in cover-land, gooi ik 'm er maar in:

The Hollies sing Dylan
[12 tracks waarvan 1 op een eerder besproken cd. Totaal: 127 covers]
Deze plaat moet gekoesterd worden, hij is namelijk ideaal om ongenode gasten het huis uit te jagen.

Na deze berg van ellende - It ain't me babe & The Hollies sing Dylan - ben ik wel toe aan iets betere muziek. En laat ik eerlijk zijn, alles klinkt goed na het beluisteren van deze twee platen.

Tangled up in blues
[12 tracks, totaal 139 covers]

Mavis Staples - 'Gotta serve somebody': Wat kan deze vrouw mooi zingen! Wat een stem! De muziek & met name de achtergrondzangeressen zorgen ervoor dat deze opname net niet in de eindlijst komt.

Isaac Hayes - 'Lay lady lay': Geen vermelding waard vanwege de kwaliteit, maar vanwege de absurditeit. Hayes zet een mierzoete stem op. 'Lay lady lay' als een poging om de dames te verleiden. Ergens halverwege zegt Hayes met een donkere stem 'Give us some music to convince this lady' waarna een saxofoon-solo volgt.

John Hammond - 'I'll be your baby tonight': Aardig, maar net niet overtuigend genoeg om mij het origineel te doen vergeten. Hetzelfde geldt eigenlijk voor 'Million miles' door Alvin "Youngblood" Hart en 'Wallflower' door The Holmes brothers.

Nog eentje pik ik eruit, de afsluiter:

The Band - 'One too many mornings': Mooi, maar net niet. Het is de uitzondering op de regel dat The Band altijd goede covers van Dylans nummers opneemt.

En dus, na het beluisteren van 139 covers staan er vier in de eindlijst & zijn er twee twijfelgevallen:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'
Guy Davis - 'Sweetheart like you'
Suzzy & Maggie Roche - 'Clothes line saga'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'
Ramblin' Jack Elliott - 'Don't think twice, it's all right'

Luister, ik doe je na #1

2011-12-13T14:08:00.008+01:00

Met de aankomende release van Chimes of freedom laait de discussie over covers van Dylan-nummers weer op. Mijn mening is simpel & duidelijk: covers zijn in verhouding tot het origineel van Dylan altijd onder de maat & 90% is bagger.
Maar is dat wel zo?
Misschien is het tijd om mijn overtuiging te toetsen.
Een paar dagen geleden heb ik me voorgenomen om dat te gaan doen, om nog eens naar de covers te luisteren, met nieuwe oren, en opnieuw te oordelen. Is het echt allemaal zo slecht als ik beweer?
Waar haal ik de tijd vandaan om al die honderden covers die ik heb nogmaals te beluisteren?
Gisteren begaf de rug het weer eens. Na een bezoek aan de bottenkraker, vond ik mezelf in bed, klappertandend van de koorts. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden.
Vandaag zit ik thuis, ik moet herstellen, zoals dat zo mooi heet. Daardoor heb ik tijd om te luisteren. En luisteren heb ik gedaan.
Aangezien ik niet langer dan een kwartiertje moet zitten - om de rug te ontzien - is dit bericht in delen geschreven. Mocht hierdoor een wat onsamenhangend verhaal zijn ontstaan: excuses daarvoor.

Goed, luisteren. Mijn geheugen zegt mij dat de wat betere covers zijn te vinden op de cd's die werden weggegeven bij tijdschriften als Uncut en Mojo. Met die cd's ben ik dan ook begonnen. Ik heb er zes, volgepakt met Dylan-covers. In totaal 72 verschillende covers. Hieronder loop ik ze langs, album voor album. In de volgorde waarin ik ze beluisterd heb.
Een paar dagen geleden beweerde ik hier dat er hooguit 5 à 10 goede covers zijn. Dit is een zoektocht naar die 5 à 10 goede covers. (Of worden het er toch meer?)

Dylan covered (Mojo sept. 2005)
[15 tracks]
Ben Weaver - 'Ballad of a thin man': Aardig, het is het net niet. En toch blijf ik luisteren. Weaver zingt het refrein zo: 'Something is happening here but you don't know what it is, do you...' De woorden 'Mister Jones' zingt hij niet één keer, wat een bevreemdend effect geeft, maar wel de reden is om te blijven luisteren. Muzikaal vind ik het niet héél sterk & het grapje van het weglaten van 'Mister Jones' is één keer leuk, maar geen reden om het nummer vaker te willen horen. Niet goed genoeg voor de lijst met 'goede' covers.

Chris Whitley - 'Spanish Harlem incident': Een goede versie. Mooi. Maar ook één die na het wegsterven van de laatste noot al weer vergeten is. Er is niet de onrust in de donder om het nogmaals te willen horen.

Fairport convention - 'Si tu dois partir': De Franstalige versie van 'If you gotta go, go now'. Toen ik dit voor het eerst hoorde, heb ik gelijk Unhalfbricking - het album waar dit nummer op staat - gekocht. Een mooi album, een mooie cover. Maar ik moet 'm niet te vaak horen, zo nu & dan is genoeg. En helaas, het doet me vooral verlangen naar het origineel.

Van de overige nummers op deze cd, heb ik er niet één helemaal beluisterd. Het is het allemaal niet, met als dieptepunt toch wel 'My back pages' van The Hollies. Wat een drama! The Hollies hebben een heel album vol covers van nummers van Dylan uitgebracht. Een dieptepunt in de muziekgeschiedenis. Ieder contact vermijden.

Highway 61 revisited revisited (Uncut sept. 2005)
[9 tracks]
Het lijkt een goed idee: negen artiesten spelen allen één nummer van een legendarisch album waardoor het album - in dit geval Highway 61 revisited - als het ware opnieuw wordt gemaakt.
Maar de kopieermachine heeft ons inmiddels geleerd dat een kopie altijd slechter is dan het origineel & dit album klinkt als een kopie van een kopie van een kopie van een... enz.
Het werkt helemaal niet. Doordat negen verschillende bands / artiesten allen één nummer bijdragen, is de eenheid van het album volledig verdwenen.
Dit is geen album, maar een verzameling losse nummers.
En die losse nummers zijn geen van alle de moeite van het beluisteren waard.

Hard rain vol. one (Uncut juni 2002)
[16 tracks]
Ook op deze cd de verschrikkelijke Hollies. En om het af te maken, de bijna net zo irritatie opwekkende Manfred Mann en The Nice. Om nog maar te zwijgen over Robert Palmer. Is dit dan helemaal niks? O jawel, twee nummers zijn de moeite van een vermelding waard.

The Band - 'When I paint my masterpiece': Oorspronkelijk uitgebracht op het album Cahoots. Een heerlijk, door accordeon gedreven nummer. Dit is mooi. En dit is verre van de enige cover van een nummer van Dylan door The Band dat de moeite waard is. Klasse.

Mary Lou Lord - 'You're gonna make me lonesome when you go': Een aardige versie, maar net niet. Mary Lou Lord probeert net iets te hard om er iets van te maken. Het valt me sowieso op - voornamelijk op deze cd en Hard rain vol. two - dat veel zangers / zangeressen te hard proberen 'iets' in hun stem te leggen dat er blijkbaar van nature niet in zit, waardoor het mij eerder irriteert dan overtuigt.

Hard rain vol. two (Uncut juni 2002)
[15 tracks]
Het broertje / zusje van bovenstaande cd. Niks noemenswaardig. Het enige dat nog een vermelding waard is, is de versie van 'Maggie's farm' van The Specials. Ooit als een b-kantje op single gezet uit protest tegen het beleid van Margret Thatcher. Dat idee is aardig, maar de muziek is dusdanig 'jaren '80' dat ik er nu met moeite naar kan luisteren.

It ain't me, babe (Rolling stone Duitsland mei 2011)
[10 tracks waarvan 1 ook op bovenstaande cd te vinden is]
Als ik me niet vergis, heb ik eerder over deze cd geschreven. Ik zoek niet op wat ik toen schreef, ik wil met nieuwe oren luisteren. Wat ik wel weet is dat ik toen vond dat er opmerkelijk veel goede covers op deze cd staan & dat vind ik nog steeds.

Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released': Yeah! Zo hoort het. Fantastische cover. Het lijkt erop dat Wilco & Fleet foxes hun versie van 'I shall be released' hebben gemodelleerd naar de versie van The Band & niet naar de versie van Dylan, maar het werkt. Eentje om te koesteren.

Rainy day feat. Susanna Hoffs - 'I'll keep it with mine': Dit klinkt dan weer sterk als de versie van Nico. Aardig, maar net niet. Ik blijf dan misschien wel luisteren, maar eigenlijk wil ik alleen maar Dylans origineel opzetten.

The Low anthem - 'Dignity': Een verrassend ingetogen versie, erg mooi. Kan prima bestaan naast het origineel. Zit te twijfelen of deze wel of niet bij mijn 'eindlijst' gaat komen. Zeker de moeite waard.

Tom Liwa - 'New pony': Wederom een ingetogen versie. Aangenaam, maar net niet aangenaam genoeg. Eén keer horen van voor naar achter is voor mij genoeg.

Vic Chesnutt - 'I dreamed I saw St. Augustine': Ik heb wel een zwak voor de muziek van Vic Chesnutt, vooral voor zijn eerste twee platen, daarna werd het alleen minder. Ook deze versie is duidelijk uit de categorie 'minder'. De stem van Chesnutt is aangenaam, maar de muziek - en dan vooral de drumpartij - verveelt al binnen de minuut. Een gemiste kans.

Bob Dylan revisited (Les Inrockuptibles / Inrocks 2 2007)
[10 tracks waarvan één 'Girl from the North country' door Dylan & Cash is (en niet meetelt), en één ook te vinden is op Dylan covered]

16 Horsepower - 'Nobody 'cept you': Een aardige versie, vooral het eerste stuk is mooi, maar ergens halverwege verpesten de mannen van 16 Horsepower het door vol gas te geven, waarna de irritatie ontstaat. Het had zoveel beter kunnen zijn, luister maar naar het debuut, de EP 16 Horsepower en de eerste volledige cd Sackcloth 'n' Ashes. Daarna werd het allemaal een stuk minder, helaas.

Goed, na het beluisteren van 72 covers, heb ik er 2 voor de eindlijst en 1 twijfelgeval:

eindlijst:
The Band - 'When I paint my masterpiece'
Wilco & Fleet foxes - 'I shall be released'

twijfelgeval:
The Low anthem - 'Dignity'

Van Patrick ontving gisteren onderstaande e-mail:

Dag Tom,

Ik krijg koud noch warm van die Chimes of Freedom box set. Net als jij heb ik, over het algemeen, niet veel behoefte aan covers van Dylansongs. Het interesseert me ook niet erg.
Het was dan ook zonder veel enthousiasme dat ik A Nod To Bob, Vol. 2 in de cd-lade stopte. Maar dat bleek reuze mee te vallen. Zozeer zelfs dat ik het schijfje nu al een 15-tal keer heb gehoord. Het zijn dan ook allemaal mensen in het rootsgenre (Americana), die voeling hebben met folk, blues en country. Grappig is ook wel dat een aantal van hun hebben gekozen voor songs die niet door Bob zijn geschreven, maar wel met hem worden geassocieerd, zoals 'Days Of 49' en 'House Of The Rising Sun'.

Met vriendelijke groeten,

Patrick

Ik moet bekennen dat ik A Nod to Bob, vol. 2 niet ken, maar voorganger A Nod to Bob wel. Op A Nod to Bob staan zeker één of meerdere kandidaten voor de eindlijst. Voor de tweede aflevering van 'Luister, ik doe je na' zal ik dan ook zeker weer eens luisteren naar A Nod to Bob.

Bob Dylan - Good As I Been To You (MOVLP427) | Music on Vinyl

2011-12-11T13:52:00.000+01:00

Bob Dylan - Good As I Been To You (MOVLP427) | Music on Vinyl

aanvulling Chimes of freedom (= gehoord)

2011-12-11T08:21:00.002+01:00

De gehele 4 cd-set kan hier beluisterd worden - inclusief Dylans 'Chimes of freedom' (de 'gewone' versie).
Wat ik gisteren vergeten ben (dom, dom,dom), is dat aan de tracklist 'One too many mornings' door Johnny Cash feat the Avett Brothers is toegevoegd. Voor Johnny Cashs vocalen is de opname van Cash & Dylan uit 1969 gebruikt. Hier is de muziek van The Avett Brothers aan toegevoegd. Gevolg: wie goed luistert hoort zo nu & dan Dylans stem tijdens de refreinen.

Chimes of freedom (= gehoord)

2011-12-10T21:42:00.002+01:00

Op de facebook-pagina van Amesty international kunnen de 74 nummers van de in januari te verschijnen 4 cd-set Chimes of freedom beluisterd worden. (Dylans versie van 'Chimes of freedom' ontbreekt in deze 'luister-maar-alvast-versie')
Ik heb net alle 74 nummers - covers van nummers van Dylan - beluisterd, of liever bij het gros van de nummers ben ik begonnen met luisteren, maar haakte ik binnen een minuut af.
Ik had zo graag wat moois gevonden op Chimes of freedom, maar het mocht niet zo zijn. Niet ècht althans. Misschien ben ik een te grote zeiksnor om nog langer met serieuze oren naar covers van nummers van Dylan te luisteren.

En toch moet ik bekennen: ergens in de loop der jaren zijn er best een aantal aardige covers opgenomen, maar ze zijn nauwelijks op deze 4 cd's te vinden.
Okee, ik heb nog nooit een cover gevonden die ook maar in de verste verte kon tippen aan het origineel, maar ik zou zeker een stuk of 5 à 10 covers kunnen noemen - als ik even moeite doe - die het beluisteren waard zijn. [geen Byrds, geen Hendrix...]

Niet dat er helemaal niks op deze 4 cd's te vinden is dat ik nog wel een keer (half) wil horen, maar de oogst is wel erg mager. Van 74 tracks kom ik niet verder dan 3 (!) wel aardige covers. Niks wereldschokkends, gewoon wel aardig.
Welke drie?
Komen ze:
My morning jacket - 'You're a big girl now'
Darren Criss featuring Chuck Criss of Freelance whales - 'New morning'
Caroline Chocolate Drops - 'Political world'

En als ik echt héél erg mijn best doe, kan ik er nog 3 noemen. Minder goed, maar kan er nog mee door (ik hoef ze niet nog een keer te horen, één keer was wel weer genoeg):
Steve Earle / Lucia Micarelli - 'One more cup of coffee'
Flogging Molly - 'The Times they are a-changin''
Lucinda Williams - 'Tryin' to get to heaven'
Dat is het dan ook wel.

Ja, ik ben een zeikerd, ik weet er niks van. Mijn oren zijn vuil & ik weet goed niet van slecht te onderscheiden. Reden genoeg om zelf naar de facebook-pagina van Amnesty international te surfen om te luisteren, om zelf te oordelen.

En ik had het zo graag mooi gevonden...
Helaas.
Ik baal er zelf misschien nog wel het meest van.

North country

2011-12-10T16:37:00.004+01:00

Vannacht, tussen 0:05 uur en 2:40 uur wordt op Net 5 de film North country uitgezonden. Dylan nam voor de soundtrack van deze film het nummer 'Tell ol' Bill' op. Mocht je North country nog nooit gezien hebben, dan is dit een uitgelezen kans. Nog afgezien van Dylans muziek, is North country een goede, indringende film.
Met dank aan Simon voor de tip!
NB.: Ik hoor / lees regelmatig dat het nummer 'Tell ol' Bill' dat Dylan voor de soundtrack van North country opnam, sinds 2008 te horen is op Tell tale signs, het achtste deel van The Bootleg series. Dat is niet waar. De versie op Tell tale signs is een alternatieve take van 'Tell ol' Bill'. Toegegeven, de twee takes - op de soundtrack-cd van North country en Tell tale signs - lijken op elkaar, maar zijn zeker niet identiek.

twee verzamelaars

2011-12-10T11:01:00.005+01:00

Vanochtend in de boekhandel - om de krant te kopen - vond ik mezelf met The Sound of the south van Leo Blokhuis in handen. Volgens de website van Leo Blokhuis heet dit een 'soundbook', een walgelijke naam voor een boekje met vier cd's. Ik koop niet snel iets van Leo Blokhuis.
Op de tweede cd is Dylans 'Tonight I'll be staying here with you' te vinden & dan slaat de twijfel toe. Ongetwijfeld is er dan ook iets in de pagina's van dit boek over Dylan te vinden.
De prijs van The Sound of the south is zéér schappelijk, veertig euro voor vier cd's & een boek. Maar veertig euro is toch echt een beetje te veel voor één nummer van Dylan dat ik al vele malen in de kast heb staan. Misschien later, als ik rijk ben.
Op de facebook-pagina van Amnesty international is later vandaag de gehele 4 cd-versie van Chimes of freedom te beluisteren. Daarvoor schijn je wel eerst op 'like' te moeten klikken. Starbucks - de koffieketen - gaat een 2 cd-versie van Chimes of freedom verkopen. Of deze 2 cd-versie ook Dylans versie van 'Chimes of freedom' zal bevatten, weet ik niet. Ik heb de tracklist van deze 2 cd-versie nog niet gezien.
En dan zijn er natuurlijk nog de bonus-tracks welke alleen via iTunes te koop zijn.

Dylan kort #772

2011-12-09T17:48:00.003+01:00

Een recensie van Bert van de Kamps ABC Dylan op de website De Vlaardinger. [De inleidende woorden doen mij dan weer goed...]

Arlo Guthrie, zoon van Woody Guthrie, vertelt nog steeds regelmatig het verhaal dat liedjes schrijven een aparte bezigheid is. Je moet ze alleen zien te pakken. Het is een beetje als vissen. Het wordt alleen wat lastig wanneer er stroomopwaarts iemand zit die beter kan vissen dan jij, zoals Bob Dylan...
Peter herinnerde mij aan dit verhaal, in een e-mail [waarvoor dank!]. En toen ik die e-mail las, moest ik gelijk weer denken aan Tom Waits die onlangs in een interview in de Volkskrant vertelde dat hij dit verhaal van Arlo Guthrie had gehoord. (zie hier)
Er is overigens nog een mooi verhaal van Arlo Guthrie over Dylan. Het verhaal waarin Dylan aan de deur staat van het Guthrie-huis om Woody Guthrie te bezoeken. Woody Guthrie is er niet, hij ligt in het ziekenhuis, maar Dylan weet toch binnen te komen en leert Arlo Guthrie - dan nog een tiener - enkele basisvaardigheden voor het bespelen van de mondharmonica. Een mooi verhaal dat ik hier alleen maar even in grove lijnen weergeef. Zoek het eens op, het is de moeite waard.
Peter stuurde mij niet alleen het vis-verhaal, maar ook een link naar een grappig fragment uit Byrds of paradise. Ik zal verder niks verklappen, je kunt het fragment hier bekijken.

Bij thuiskomst, net, lag de nieuwe Isis, issue 159 op de deurmat. Na het eten dus met de pootjes omhoog, een kop koffie binnen handbereik & de nieuwe Isis onder ogen...
Heerlijk!

Normaal gesproken plaats ik alleen links naar Nederlandstalige websites / berichten, maar voor Happy Traums herinneringen aan een opnamesessie met Dylan maak ik graag een uitzondering, zie hier.

Dylan kort #771

2011-12-08T17:27:00.003+01:00

Een uitvoerig stuk over The Freewheelin' Bob Dylan is te vinden op Demofarm.
Er zijn wat geruchten dat Dylan in 2012 in Bangladesh een concert zal geven. Aanvankelijk - aldus de berichten - was de planning dat Dylan in maart een concert zal geven in Bangladesh, maar dit gaat niet door aangezien Dylan dan 'te druk' is. Of Dylan daadwerkelijk zal optreden in Bangladesh, moet ik nog zien. Veel interessanter is de bewering dat Dylan in maart 'te druk' is. Waarmee dan? Concerten? Het opnemen van een nieuw album?
Frits over de recensie van zijn boek.

Frits Tromp - Gisteren is een herinnering

2011-12-07T18:29:00.004+01:00

Het blijft vreemd om je eigen naam in een boek van een ander tegen te komen. Het is nu de tweede keer dat mij dit overkomt. De eerste keer was het boek Bob Dylan in de studio van Patrick Roefflaer, de tweede keer was vanmiddag, in Gisteren is een herinnering van Frits Tromp. In zijn voorwoord schrijft Tromp: 'Op hetzelde moment herinner ik mij het boekje van Tom Willems, blogger van "Bob Dylan in (het) Nederland(s)". Willems publiceerde daags voor Koninginnedag 2011 zijn "De Bob Dylan Aantekeningen", een soort dagboekje dat hij schreef tijdens de winterperiode. Op datzelfde moment realiseer ik mij, dat mijn Dylan-boek vergelijkbaar moet zijn met Willems' boek: het moet vooral persoonlijk zijn.'
Naast de overeenkomsten tussen Gisteren is een herinnering en de Bob Dylan aantekeningen, zijn er ook duidelijke verschillen. Gisteren is een herinnering is zeker niet 'een soort dagboekje', maar een verzameling van ruim vijftig korte stukken waarin Tromp zijn herinneringen aan de periode tussen de aankoop van zijn eerste Dylan-cd - "Love and theft" in september 2001 - en het heden probeert te vangen. Persoonlijke herinneringen aan een steeds hechter wordende liefde voor Dylans muziek.
In de ruim vijftig stukken besteedt Tromp o.a. aandacht aan Dylans concerten in Nederland in 2002, 2003, 2007, 2009 en 2011. Aan covers van Dylans nummers door o.a. Ernst Jansz en Thirteen weeks. Aan een concert van zoon Jakob Dylan en het NoordNederlandsDYLANfestivaL. Aan Dylan & religie.
Op blz. 50 noemt Tromp zichzelf 'een gewone gereformeerde jongen', dat is belangrijk voor Frits Tromp. Religie maakt een belangrijk deel uit van Tromps dagelijkse gang & dus ook van de stukken in Gisteren is een herinnering. Aangezien ikzelf ver van religieus ben, vind ik het aardig om te lezen hoe Frits Tromp met een religieuze bril op kijkt naar Dylans werk. Het biedt soms een andere kijk op Dylans leven & werk dan de manier waarop ikzelf kijk, zoals in de twee stukken over 'Every grain of sand'.
Toch ben ik niet helemaal enthousiast over Gisteren is een herinnering, er zijn een paar kleine puntjes waarvan ik vind dat Tromp een kans heeft laten liggen. Dat ik dat vind, is niet geheel zonder een gevoel van ongemak - zeker niet wanneer ik lees op blz. 49 'Mijn Dylan-blogs werden opgemerkt door Tom Willems, de host van Bob Dylan in (het) Nederland(s). Dit betekende het begin van een Dylan-vriendschap'. Dat ongemak wordt veroorzaakt door een wederzijds respect tussen Frits Tromp en ondergetekende, welke zich vooral uit in het regelmatig heen & weer gaan van e-mails. Daardoor valt het niet mee om de volgende punten van kritiek te noemen (maar ik doe het wel, ik zou anders niet alleen de lezers van deze blog, maar mijns inziens ook Frits Tromp te kort doen).
Een groot deel van de stukken in Gisteren is een herinnering schreeuwen om een verdere uitwerking. Tromp snijdt een aantal malen een interessant onderwerp aan, zoals in 'Evangelisatie', 'MadameTussaud' en 'G.', maar blijft in zijn uitwerking vervolgens wat op de oppervlakte. Het verhaal blijft te algemeen terwijl het bijzondere - dat wat Martin Bril tot zo'n briljant schrijver maakte - niet in de woorden gevonden wordt.
Een tweede punt van kritiek - een klein puntje - zijn de kleine fouten, zoals in de verwondering van Tromp over het feit dat twee mensen een 'onbekend' nummer van Dylan blijken te kennen, te weten 'One more cup of coffee' en 'Hurricane'. Dat deze mensen deze nummers noemen, is niet zo heel vreemd, aangezien Desire - het album waar beide nummers op te vinden zijn - één van Dylans bestverkochte albums in Nederland is. Daarnaast is 'Hurricane' misschien wel Dylans meest gedraaide nummer op de Nederlandse radio.
Een tweede foutje is de datering van de film Pat Garrett & Billy the kid. Deze film stamt niet uit 1974. (En Dylan schreef ook niet het script van Renaldo & Clara, deze film werd zonder script gedraaid.)
Ik noemde eerder niet voor niks Martin Bril. Op blz. 61 schrijft Tromp 'Het liefste dat ik zou willen, is schrijven zoals Martin Bril.' Dat lijkt grootheidswaanzin, maar Tromp is realistisch genoeg om te weten dat hij nog een lange weg heeft te gaan. Dat siert hem. Hij noemt zijn doel & ziet dat er nog een weg af te leggen is.
Frits Tromp moet - naar mijn smaak - zijn pen nog verder scherpen. Dat neemt niet weg dat Gisteren is een herinnering een aantal aardige stukken bevat, zoals 'Blind Willie McTell' en vooral 'Doldwaze Disco Night'.

Gisteren is een herinnering van Frits Tromp is uitgegeven voor boekscout en online te bestellen.

Dylan de Turkse zanger...

2011-12-06T17:50:00.003+01:00

Bovenstaande komt uit de uitzending van De Halve maan van afgelopen vrijdag. De presentator Emiel Andel heeft half november contact met mij opgenomen of ik iemand wist die in de uitzending van De Halve maan iets wilde zeggen over Dylans Turkse afkomst. Ik heb Andel geïnformeerd dat hij het idee moest laten varen, het snijdt geen hout, daarna heb ik niks meer van Andel gehoord.
Afgelopen vrijdag dus toch aandacht voor Dylans Turkse afkomst. Een tenenkrommende uitzending.
Meer hierover in het boek met aantekeningen waar ik momenteel aan werk.

High Fidelity

2011-12-04T08:37:00.002+01:00

Nick Hornby - High Fidelity; Pandora pockets, (3de druk) 2000. Kringloopwinkel €0,50.

Drie citaten uit een boek over liefde en vinyl:

'Mijn winkel heet Championship Vinyl. Ik verkoop punk, blues, soul en R&B, een beetje ska, wat van onafhankelijke maatschappijen, wat pop uit de jaren zestig: alles voor de serieuze platenverzamelaar, zoals het in ironisch ouderwets schrift op de ruit staat. We zitten in een rustige straat in Holloway, zorgvuldig uitgezocht om net voldoende toevallig passerende klanten te lokken. Er is geen enkele reden om hier te komen, behalve als je hier woont, en de mensen die hier wonen schijnen niet bijster geïnteresseerd te zijn in mijn illegale persing van Stiff Little Finger (voor jou vijfentwintig pond; ik heb er in 1986 zeventien pond voor betaald) of in mijn mono-exemplaar van Blonde on Blonde.' (blz. 38)
'Op zaterdagen kun je goed zien waar Dick en Barry voor zijn. Dick is zo geduldig, enthousiast en zachtzinnig als een onderwijzer: hij verkoopt mensen platen waarvan ze niet wisten dat ze die wilden, omdat hij intuïtief weet wat ze zouden moeten kopen. Hij babbelt wat, legt iets op de draaitafel en binnen de kortste keren geven ze hem vrijwel achteloos vijf pond-biljetten, alsof dat precies was waarvoor ze gekomen waren. Barry walst intussen over mensen heen tot ze zich gewonnen geven. Hij beschimpt ze omdat ze de eerste Jesus en Mary Chain-elpee niet hebben, en dan kopen ze hem; hij lacht ze uit omdat ze Blonde On Blonde niet hebben, zodat ze hem kopen, en hij barst los in ongeloof als ze tegen hem zeggen dat ze nooit van Ann Peebles hebben gehoord, en dan kopen ze ook iets van haar.' (blz. 83 / 84)
'Maar het idee staat me wel aan. Een optreden [in Championship Vinyl]! Net als in HMV! (Delen mensen handtekeningen uit op cassettes? Dat zal haast wel.) En als het optreden van Marie een succes is, dan willen andere mensen misschien wel - misschien wel een groep, en als het waar is dat Bob Dylan een huis in Noord-Londen aan het kopen is... tja, waarom niet? Ik weet wel dat popsupersterren meestal geen optredens in winkels doen om de verkoop van tweedehands exemplaren uit de oude doos te bevorderen, maar als ik dat mono-exemplaar van Blonde On Blonde voor een opgeschroefde prijs zou kunnen kwijtraken, zou ik fifty-fifty met hem doen. Misschien wel zestig-veertig, als hij er een handtekening bij deed.
En na een kleinschalig, uniek akoestisch evenement als Bob Dylan bij Championship Vinyl (misschien met een live-album in een beperkte oplage? Daar zitten wellicht wat lastige contractuele haken en ogen aan, maar niets onmogelijks, zou ik zo zeggen), is het makkelijker om grootsere, betere en lichtere dagen in het verschiet te zien.' (blz. 225 / 226)

Rotterdam 1984

2011-12-03T18:56:00.001+01:00

advertentie #3

2011-12-03T18:36:00.000+01:00

Uit de Volkskrant van 24 september 2011.

advertentie #2

2011-12-03T17:39:00.002+01:00

Drie advertenties uit de Volkskrant van 17 april 2010.

de Volkskrant 16 oktober 1998

2011-12-03T15:55:00.000+01:00

advertentie

2011-12-03T15:51:00.000+01:00

Uit de Volkskrant van 30 april 2009.

Dylan kort #770

2011-12-03T09:09:00.004+01:00

'Top 10 Bob Dylan covers' door Bibman. Lijstjes zijn altijd een goede reden om ruzie te maken, laat maar horen...
Over covers gesproken: #872: 'It ain't me babe' door Johnny Cash & June Carter, hier.
Deze moet ik in oktober over het hoofd gezien hebben: 'Mark Knopfler - Bob Dylan in AHOY Rotterdam'. Meer van hetzelfde hier en in iets mindere mate hier.

De foto bij dit bericht komt ergens van het internet, ik kan me niet herinneren 'm ooit eerder te hebben gezien.
Vandaag viel het nieuwe Platenblad door de brievenbus, daarin o.a. 'De 100 beste LP's van 1981 volgens de Platenbladlezers'. Dylans Shot of love staat op #86.
Slechts drie van de 87 lezers hebben Shot of love in hun top 10 opgenomen. Eén van hen geeft de volgende toelichting: 'Met naar mijn mening één van zijn mooiste nummers, Every Grain Of Sand. Luister bijvoorbeeld ook naar de sublieme mondharmonica-solo.'